Op stap met onze logé

Dinsdag 17 April
Gisteren heb ik niet kunnen lopen omdat de pleuris was uitgebroken, regen, bliksem en onweer. Om in shape te blijven heb ik besloten om voortaan de trap te nemen (80 treden) en thuis wat oefeningen te doen, oa met 6 liter waterflessen.
Het slechte weer diende echter een goed doel, namelijk de weg vrijmaken voor mooi weer.
En ja hoor, deze dinsdag straalde de zon ons tegenmoet, wat heerlijk, ook voor onze logé.
We hadden mijn ‘vrijgezellige’ broer uitgenodigd om een paar dagen te komen. Maar….familie, vrienden en vis, blijven maar 3 dagen fris, dus 5 nachten moest kunnen.
Ook wat ruimte betreft, kon het omdat we 3 slaapkamers tot onze beschikking hebben en 2 badkamers. Volgend jaar gaat een logeerpartij niet meer lukken, want dan zijn we kleiner behuisd, dus dit was de ultieme kans om broerlief warm te krijgen voor Spanje.
Hij kwam pas in de avond aan, dus we namen ruim de tijd om veel bier in te slaan en het huis te kuisen. Ook had ik een pittig programma opgesteld voor de komende dagen.
We zijn onze blije gast gast gaan opwachten bij de busstop en het feest kon beginnen hoor.
Ik had een gezond maal gekookt om ons te wapenen tegen de komende zware dagen, de drank vloeide rijkelijk en we gingen wat te laat naar bed.

Woensdag 18 April
Ik stond toch weer op tijd met een brak hoofd in de startblokken voor mijn ochtendwandeling en tot mijn verrassing was broerlief er ook klaar voor, nog even een koffietje en gaan, ik vond het zo leuk om hem al het moois te laten zien.
Hij bofte, de geluksvogel, we kregen een prachtige zonsopgang voorgeschoteld.
De ochtendwandeling duurde wel wat langer, want broerlief is van de bloemetjes en ja, die hebben we hier heel veel. Hij heeft ze allemaal op de plaat gezet.


Na een flink ontbijt liepen we met z’n allen naar de oude stad, de bedoeling was, cultuur snuiven.
We liepen eerst wat rondjes door de mooie oude stad en daarna ploften we neder op een terras. We dronken er onze eerste alcoholische versnaperingen waarbij we heerlijke tapas kregen, het werden uiteindelijk 3 rondjes. Toen was het tijd voor een museumbezoek, en……helaas….om de een of andere reden was het museum gesloten, hebben wij weer.
Dan maar de kerk in, was wel aardig, een nieuw en een oud gedeelde met veel heilige aangeklede beelden.
Nog een rondje door de stad dan en omdat ik inmiddels lichtelijk beneveld was, durfde ik 2 heren te vragen of ik ze mocht portretteren en….het mocht! Ik ben zo trots dat ik het heb durven te vragen.
Om dat te vieren doken we weer een terras op, weer drankjes en tapas en ohhhh zo gezellig. Manlief en ik genoten dubbel omdat we zagen dat broerlief zo genoot.
Daarna maakten we een heerlijke wandeling over de boulevard, kwamen nog een papegaai tegen en genoten van de vrolijke mensen om ons heen.
Ons avondmaal namen we tot ons in een soort huiskamerrestaurant, heel knus en lekker.
We strompelden voldaan naar huis, zagen een bruid op de rotsen en namen nog een afzakkertje in onze casa.
We waren voldaan en hadden 13 km op de teller staan en…ja….het werd weer wat later.

En daar kwam Lola

Inmiddels zijn we een week in Calpe en we genieten enorm, het is goed hier, meer dan dat zelfs.
Meneer Swift was blij om ons weer te zien, u weet, hij zit maandags en woensdags aan het zoutmeer, hij houdt zo van onze vrolijke faces, he says.
Hij vertelde ons dat het broedseizoen van de flamingo’s is begonnen, helaas niet in Calpe.
We zien hier dus alleen nog maar jonge dieren, heel gezapig snacken in het meer, saai hoor.
Ik duik dus niet meer de bosjes of het riet in, zeker niet nadat ik hoorde dat er nu ook wilde zwijnen met jongen zijn gesignaleerd.
Ach, het geeft me wel rust, ik kan mijn focus verleggen.
Ik maak wel beduidend minder foto’s, ik word selectiever, ook niet verkeerd en het scheelt veel werk. Maar elke dag ga ik vol verwachting op pad, zou ik vandaag DE plaat gaan schieten?
Gisteren ging ik zo gretig met de president op stap, dat ik na een paar meter moest constateren dat ik mijn crocks nog aan mijn poezelige voetjes had en dat kan niet dus echt niet, met dit comfortabele schoeisel wil ik niet in het wild gezien worden, te privé. Terug dus.
Dagelijks loop ik zo’n 13 km, waarvan zeker 5 km met manlief, gezellig, hij is weer helemaal het heertje. Regelmatig eindigen we de toer bij onze social club, deze locatie is zo magistraal en de wijn is er heerlijk.

Ook bij ons stamcafé ‘Danny’s’, in de oude stad, hebben we alweer wat drankjes genuttigd.
We hebben ditmaal enorm aardige buren, Engelsen, met een witte knuffel hond, een levend poederdonsje. Regelmatig maken we een praatje met hen op het balkon.
En… we hebben onze locale vrienden weer ontmoet.
We hadden afgesproken op een gezellig terras in de oude stad en dit maal maakten we ook kennis met Lola, een eenjarige Cocker Spaniel, een super blij beestje. Deze schat ga ik portretteren, het wordt wel een uitdaging om DE foto van deze wervelwind te schieten, leuk. Volgende week ga ik voor deze shoot naar haar thuissituatie, maar ik heb al een leuke en profile van de jongedame.


Het was zo leuk en vertrouwd om onze vrienden weer te ontmoeten, het zijn zo’n pure lieve mensen met veel humor, ondanks hun fysieke tegenslagen. Zij wonen inmiddels alweer 10 jaar hier, de bofkonten.
Gisteren, zondag, hebben we weer gegeten bij El Cantal en het was wederom een feestje en verrassend. We kozen weer voor het menu del dia, 3 voorgerechten: groene salade met zeevruchten, paté met vruchtencompôte en gefrituurde calamares. Manlief een dikke entrecote met pimentos de padron en frites en ik gebakken heek met verse spinazie, gemengde groente en gebakken aardappels. En als dessert weer de tiramisu voor manlief en voor mij de cremosa.
Het was zoooo lekker en gezellig. Het personeel is uiterst relaxed, goed op elkaar ingespeeld en uiterst professioneel.
Toch weer gereserveerd voor volgende zondag haha.
Ciao, nu op naar de Lidl, de wodka caramel is op.

jut en jul op hun balkon

Het Raadsel van het zakje

Zoals beloofd, jullie mogen met me mee, we maken onze dagelijkse zenwandeling.
Hup, het is kwart voor 6, uit bed! Tuurlijk zetten we een volle pot koffie, slikken we onze pilletjes en gaan op ons gemak het nieuws lezen en leggen een feudje. Manlief blijft nog even op een oor en verheugt zich onbewust op de koffie, die geduldig op hem wacht.
Als hij verschijnt, meestal zo rond 7 uur, maken wij ons klaar voor vertrek.
Sportkleding aan en goede loopschoenen, de president om de nek, sleutel in de zak en gaan zonder banaan.
We pakken de lift, want we zitten 6 hoog en zoeven rustig naar beneden, geen kip te zien, maar de kou slaat ons in het gezicht in de immens grote hal. Eerst de ene glazen deur door en dan de laatste, die springt snel achter ons dicht.
Het is goed fris, lichtelijk schemerig, de lantaarns branden nog, maar…..er loopt al een mannetje handmatig de straat te vegen, hola dus.
We zetten er flink de pas in en slaan de weg naar het zoutmeer in, even kijken of de flamingo’s aan de kant zitten. Vandaag niet, dus snel door richting zee. En daar begint het grote genieten, daar rolt de zee, daar kleurt de lucht alle kleuren van de regenboog en dan moet de zon nog komen. De opkomst gaat best wel snel en de ene keer is ie spectaculairder dan de andere. Vooral als er wat wolken zijn, is ie op zijn mooist vind ik. Ik hou niet zo van dat perfecte, er mag wat spanning in. Meestal is het me zeer naar de zin, smile, big smile en mijn lichaam begint te ontdooien.

We zetten er stevig de pas in, ondertussen genieten we van alles om ons heen, de geur, de lucht, de rollende zee, het lachen van de meeuwen, vriendelijke groeters, een vleugje jasmijn en een zonnende kat. Mijn vriend kom ik vandaag niet tegen, jammer, ik had hem graag voor jullie gefotografeerd, hopelijk is hij niet ziek.
Binnen een half uur ben ik bij mijn luxueuze gym aan zee. Er staan 5 toestellen en op elk doe ik honderd keer de bedoelde training. Ik train mijn kuiten, dijen, buik, bekken, rug, armen, liezen en knieën en ben zo’n tien minuten zoet, is te doen he? Ondertussen staar ik naar de zee, in de hoop een grote vis te zien, helaas, nog nooit wat gezien, maar een mens moet blijven hopen nietwaar?

Hier doe ik maar 20 opdrukken, want het is heel zwaar.

Op dit stuk kom ik altijd een vrouw tegen met een plastic zakje. Ik heb dat altijd vreemd gevonden, waarom ga je nu altijd aan de wandel met een plastic zakje? Vandaag heb ik dat raadsel opgelost, ze geeft de ‘boulevard katten’ eten, aardig mens dus. Nu snap ik ook, dat elke ochtend dezelfde kat op de dezelfde plek zit, hij wacht op zijn ontbijt dus.

De vrouw met het zakje

Na de training loop ik stevig door naar het keerpunt, boven op een klif en met magistraal zicht. We keren en lopen gezwind terug, er is nu al wat meer sportief volk te bespeuren, zoals vissers, joggers en ja….zwemmers.

Vaak ga ik nu het zand op, speurend naar schatten, helaas….nog niets. Maar ik neem wel flink wat hijsen zeelucht.
Ik loop weer van de boulevard weg, op naar het zoutmeer, kijken of er nu een wereldfoto gesmaakt kan worden…..vandaag niet.

Een jonkie.

We lopen heuvelopwaarts, richting onze straat, maar slaan toch nog even de weg naar de haven in. Meestal zie ik hier een mannetje, die een sappige inktvis probeert te vangen, vandaag niet. De vissersboten zijn uitgevaren en de 2 tourboten maken de boel klaar voor het grote geldverdienen. De boeters zijn ook al aan het werk en ik draai me om, het is welletjes zo. Meestal ben ik zo’n anderhalf uur op pad en heb dan een berenhonger, op naar de pap dus. Ik geniet enorm van de deze tocht en saai is het nooit. Het is de laatste dagen wat frisser, dat wel.
Na de pap ben ik weer helemaal appie de kikker en in voor een nieuwe activiteit.
Vandaag is dat de tocht met de zee links van mij en de zon in de rug, we gaan naar de stad. Wordt morgen vervolgd.
Ciao.

Avontuur langs de kust

Omdat het ding me al een paar dagen vermanend heeft toegesproken, ben ik gister maar weer eens stevig aan de wandel gegaan. Manlief moet dan afhaken, op tempo lopen, lukt hem niet meer helaas.
Eerst maar eens naar mijn flamingo, maar hij was er niet, zou het dan heel zeldzaam zijn geweest dat ik hem gezien heb?
Gelukkig heb ik lieve vriendinnen die vogelkenners zijn, zij hebben me verteld dat het om een flamingo gaat, een eenjarige. Volgens manlief wordt hij pas roze als hij garnalen eet. Maar dit beest stond toch echt in een zoet-of brakwater poeltje te snoepen. Ik weet het niet, maar ik ben blij dat ik hem ontmoet heb en bang was hij voor de dooie dood niet, ik stond 2 meter van hem af.
Terug de boulevard op en die liep ik in stevige pas helemaal af en…dit keer verder, een strandje over en…trappetjes op. Bleek er zomaar een smal wandelpaadje langs en over en zelfs door de rotspartijen te lopen. Dat was gaaf, met prachtige vergezichten en meneer Nikon klikte alles in zijn geheugen, dus die was ook weer tevreden. En….of de duvel ermee speelde, zag ik toch weer een vreemde vogel en dit maal meerdere. Ze zaten op een rotsig eilandje en spreidden regelmatig hun enorme vleugels uit. Prachtig, maar ook dit keer weet ik niet welk merk, dus……..ik plaats een foto en hoor het graag van de kenners. Volgens manlief zijn het aalscholvers.
Het paadje liep verder en was goed te doen, je moest wel heel goed uitkijken waar je je voeten neerzette.
Het ding gaf al mooie resultaten door, dus ik draaide om, wellicht kon ik het pad een volgende keer met manlief gaan lopen?
Op naar de traiteur, dit keer namen we ratatouille van groenten in tomatensaus en ossenhaas (van speciale koeien uit de bergen hier) met champignons, dat ging weer smullen worden.
Inmiddels was het behoorlijk broeierig geworden dus gingen we weer plat op het zand.
Was geen straf, zeker niet omdat ik niets meer hoefde te doen bij thuiskomst, alleen de oven aanzetten.
Het eten was subliem, wat een boffers zijn we dat we Feliu ontdekt hebben.
Vannacht met oordoppen geslapen, het was weer eens een feestdag, een Catalaanse, dus herrie in de omgeving, want de Spanjaarden kunnen feesten hoor.
Shit geslapen door de oordoppen hahaha, maar niets gehoord. Wat is beter?, ik weet het wel, nooit meer oordoppen dus.
Vanmorgen op een laag tempo de ochtendrituelen, de boodschappen en…….op stap met manlief. Hij had wel zin in dat pad en wilde mijn vreemde vogels ook wel zien. Het was weer warm en broeierig, maar wel lekker zo langs de zee. We zagen overal baaitjes met vrolijke locals en het pad slingerde zich omhoog, omlaag en dwars de rotsen door via met pies bezwangerde tunneltjes.
Manlief gaf er de brui aan, hij vond het te link worden voor zijn waggelende lijf, dus hij keerde om en ik ging alleen verder, spannend.
Het pad werd toch wel wat uitdagender, goed uitkijken, de baaitjes die ik nu passeerde, werden bevolkt door blote homo’s. Unheimlich en helemaal toen ik een tunneltje inging wat overduidelijk afgesloten was en nu opengebroken.
Toch maar door, instorten zou de boel niet, maar de pieslucht was niet te harden, toch door, maar toen ik eruitkwam, zag ik dat het pad half ingestort was. Even overwoog ik om het te wagen, maar……ik was verstandig en draaide om.
Ik had geen zin meer om langs de bloteriken te gaan, dus ik liep effe honderdtwintig treden naar boven en kwam op een doorgaande weg en sloeg linksaf richting Playa.
En toen……..weer vogels, maar deze kende ik……pauwen, een heel zooitje, maar die rotzakken spreidden hun verenpracht helaas niet voor de foto.
Ook kon ik nog even cultuur schuiven, Romeinse Termen met een namaakgod en een Romeinse villa (een zootje stenen).
Als toetje passeerde ik een biosupermarkt, een voltreffer.
Helemaal verhit, moe, maar tevreden arriveerde ik in de casa. Ik had een wijntje verdiend, het eerste wijntje buiten de toegestane uren is een feit nu.
Na de lunch wilde manlief plat op het zand en ik niet, te warm.
Ik ben nog maar eens mijn flamingo gaan zoeken, helaas en ben naar de casa gegaan, lekker lezen, cooling down op het balkon.
Manlief lijkt nu op een mens beneden de knoflookgrens.
Nu geoorloofd wijnen, en dan koken, het wordt een soort van tortilla, met gemengde groentjes en pompoen en kruiden.
Morgen weer naar de traiteur, het is per slot van rekening zondag dan, Ciao.

image

Pies tunnel
Pies tunnel