Van alternatief naar normaal

Zaterdag 16 September

Nog twee dagen en dan zit het er weer op. We vinden het best zo, we laten het erbij, we gaan niet meer op zoek, maar laten ons verassen. We gaan ook niet meer terug naar het museum dat gesloten was, het heeft zo moeten zijn, denken we.
Toch zijn we nog iets speciaals van plan vandaag, we willen alternatief uit eten.
Maar eerst ga ik op stap in het gouden uurtje. Ik ben niet de enige, een bruidspaar met fotografen, pikt ook het mooie licht en wel aan de Taag, niet verkeerd. Het was ijzig koud, die arme bruid heeft moeten lijden, ik had gelukkig warme kleding aan, gisteren genoeg kou geleden.
Het is weer genieten geblazen, voor mij en ook voor de president.
Met broodjes, arriveer ik wat later in de casa, manlief heeft de boel aan kant en wordt beloond met een lekker ontbijtje.
Na mijn ontbijtje heb ik nog even geoefend met het statief, lange sluitertijden en een selfie, uiteraard in het fotogenieke trappenhuis.
We doen het verder rustig aan, niets moet, we zien wel.
Rond het middaguur gaan we op pad en bij het verlaten van ons straatje, worden we hartelijk begroet door Laurinda, ze vertelde van alles, maar helaas, ik versta er helemaal niets van, Portugees ligt dwars in mijn oren.
Via het centrum, lopen we naar een enorme mercado (markthal uit 1902). Deze doet voor de helft dienst als markt en voor de andere helft is het een foodhall, van een hoog niveau. De boel is er strak geregisseerd, je kan er van alles eten en drinken. De kwaliteit is hoog, de prijzen laag en zelfs het eet/drinkgerei is restaurantwaardig. Het is er wel druk, dus je moet geduld hebben, soms krijg je een pieper mee om je te melden dat je bestelde gerecht klaar is.
Ik vond het een super concept en heel gezellig, maar manlief had geen zin om telkens te wachten, en na een gerecht (kroketjes en een glas wijn), stelde hij voor om echt uit eten te gaan.
Okee, ik ben de beroerdste niet, op naar Alfama, een oude wijk. Daar is het vergeven van de restaurantjes, we kozen voor een tapas restaurant. Het was er heerlijk zitten en de gerechten waren zeer smakelijk. We zagen dat we tegenover de kathedraal ‘de Sé’ (1147) zaten, dat beschouwden we als een teken en besloten om deze eens van binnen te gaan kijken. De helft is gratis te bezoeken en het interessante deel niet, slim!
Toch betaald en we werden niet teleurgesteld, we zagen opgravingen van een klooster complex en een Romeinse weg en vooral de oude rondgang vonden we zeer sfeervol, leuk om een portretje te schieten vond ik, mooi licht.
Op weg naar Mouraria, kwamen we enkele mensen tegen in klederdracht, het leek wel een groep die een deel van hun oogst ging offeren.
In onze wijk, liepen we nog even het plaatselijke fadohuis binnen, manlief kocht er de cd van de voorstelling van vorige week en een knalrood fado shirt, ik zal tzt een foto van mijn blijde man plaatsen.
Het was een relaxte dag.
In de casa, zetten we weer een Fado cd op en genoten van de muziek en een wijntje. Voor de geïnteresseerden die ook van Fado houden, een gouden tip; Gisela Jaôa, een zeer jonge topzangeres.

Het gezelligste straatje van Mouraria

Ondergronds, Hoog en lang

Geen wandeling in het gouden uurtje, wederom omdat we een zwaarder programma hadden vandaag.
We zouden naar het terrein van de wereldexpo (1998) gaan en daar gingen we vast en zeker veel slenteren, want er is veel te zien omdat het terrein herbouwd is op wat leuke ‘resten’ na.
Toch even broodjes halen voor manlief, nu weer bij die top bakkerij op het plein Martim Moniz, bij het vertrekpunt van het beroemde trammetje (28).
Ik kwam Pedro weer tegen, hij zat lekker aan de koffie en las zijn krantje bij een buurtbarretje. Hij is sportjournalist, dus hij zal het krantje wat kritischer lezen denk ik. Ik was stomverbaasd toen hij met enige schroom vroeg of ik hem 3 foto’s van Lissabon wilde sturen. Hij wil ze printen voor aan de muur, maar…….ik moest wel mijn watermerk erop zetten, wie weet, zei hij. Geen idee of er iets inzit voor mij, ik voel me toch vereerd dat ik door hem ‘gezien’ wordt, hij had mijn foto’s op instagram gezien.
We gingen vanaf ons plein naar beneden met een trap, geen idee waar hij ons naar toe leidde. We waren stomverbaasd toen we ontdekten dat er zich een compleet leven onder de grond afspeelt. Tientallen winkeltjes en bedrijfjes bevinden zich er, uiteindelijk kwamen we bij de metro uit.
Via een overstap, stapten we uit in Oriente, het schitterende station van jawel, onze geliefde architect Calatrava.
Erachter ligt een gigantisch en modern winkelcentrum, dus mensen hou je van sjoppen, dan moet je hier wezen. Hier vind je alle merken, echt alles wat je hartje begeert.
Op ons maakte het, behalve wat foto’s geen indruk, op naar de kabelbaan. Jaja, daar hadden wij onze zinnen op gezet.
Wij hebben op grote hoogte, genoten als kinderen, ongekend.
Bij het uitstappen liepen we tegen een soort van Dubai hotel (Myriad) aan, 5xxxxx. We hoopten dat er bovenin een bar was, dan konden we daar verder genieten op hoogte. Wij naar de receptie om te vragen of we bovenin konden komen. Nee, de boel was gesloten, maar……omdat wij zo aardig waren, wilde ze wel even de Spa op de 23e verdieping, bovenin bellen, om te vragen of er gasten waren, zo nee, dan mochten we er even een kijkje nemen en een blik uit het raam werpen.
Het kon, wij naar boven met de receptioniste en het was een werkelijk spectaculair uitzicht daar en het rook ook nog eens lekker naar Spa.
Wat een vriendelijk gebaar van dit poepsjieke hotel, en vooral van de receptioniste. Om haar te eren, plaats ik een foto van haar.
Tja……ik had nog een wens, ik wilde onder de langste brug van Europa staan (Vasco da Gama) en het ding uiteraard fotograferen. In de verte lag ie, manlief stribbelde wat tegen, hij vond het ver. Toen ik zei, dat hij lekker op een bankje in de schaduw van het uitzicht kon gaan genieten en ik wel alleen zou gaan, zei hij, dat hij toch mee wilde. Okeee, daar gingen we, over een soort van houten boulevard. Het werd genieten, we waanden ons aan zee, de Taag is hier behoorlijk breed, vandaar die langste brug dus haha. De tocht viel mee, wel warm, maar er waaide een zeebries.
Ik heb me uitgeleefd met de president, er zal vast wel een ‘gelukte’ bijzitten en…ik heb mijn filters weer uitgeprobeerd.
Helemaal blij keerden we om en pardoes werden we hongerig, jaja, dat stond ook op het programma lekker eten. Het was een makkie om op het expo terrein wat te vinden, want er liggen vele goede restaurants, omdat hier wereldcongressen gehouden worden en ook zijn er vele kantoren en ja die mensen moeten ook eten he?
We belandden in een authentiek Portugees restaurant en aten er voortreffelijk. Manlief ging voor een steak en ik voor de bacalao, nu gegratineerd in puree en spinazie, het smaakte goddelijk. Er bestaan hier 365 recepten voor kabeljauw, dit was mijn 3e. Ik dronk er vinho verde bij, maar ik ben er niet echt van gecharmeerd, ik vind hem te zoetig.
We hebben nog wat expo restanten bewonderd en wat nieuwe bouwsels, zeer de moeite.
We liepen via het winkelcentrum, weer naar het station en zoefden via de roltrappen naar de krochten van de metro en waren via een overstap weer snel in ons buurtje.
Anekdote; in de metro hadden we nog een leuk gesprek met 2 Balinese artsen, zij namen deel aan een wereldcongres over diabetes (op het expo terrein).
Eenmaal weer in de casa, Fado cd op, wijntje erbij en chillen.
Wat een dag weer!
Morgen gaan we bootje varen.

 

De Fado klinkt in Mouraria

Zondag 10 September

Over mijn nachtrust ga ik het niet meer hebben, maar manlief slaapt goed gelukkig.
Vanochtend liep ik met de president naar de Taag, ik had zin in een wijdse frisse blik.
Via de hoofdstraat, langs die mooie lift, liep ik onder de Arco da Rua Augusta, een soort van arc de triomphe, het grote plein op, het handels plein, nu badend in leegte.


En daar stond ik aan de Taag, het was vloed, jaja, de getijden doen hier mee hoor.
Het licht is zo mooi na zonsopgang, het zgn gouden uurtje, dus even profiteren met de president.
Het blijft hard werken, van alles probeerde ik uit en….ook een selfie.


Op de terugweg, liep ik tegen een juweel van een bakkerij aan, hier blijf ik vanaf nu komen, zo veel zondige zaligheden, hartig, neutraal en zoet, daar moeten we er nog vele van gaan proeven. Er kwam net een plaat hartigs uit de oven, dus dat werd het voor vandaag en…….het smaakte goddelijk, een soort van luxe tosti in een broodje.
Na het verorberen van de zonde, werd het even uitbuiken op de bank en ondertussen draaiden we een wasje, wat een luxe.
Zo konden we ons rustig voorbereiden op een Fado middag/avond in onze wijk.
Onze wijk, Mouraria, is een volkswijk, heel sociaal en intens en voor de minderbedeelden wordt goed gezorgd. Mouraria is nog steeds de bakermat van de Fado, het is het Volendam van de Fado.
Dus……alle plaatselijke Fadozangers in spé gaan gratis, ieder 2 liederen vertolken en het publiek doet een mooie donatie voor de behoeftigen van de wijk.
Het betreft een buurtevenement.
Maar eerst een flink maal, nu in ‘Catedral do Fado’, we hadden gereserveerd, want het is klein en geliefd bij de locals. Ook hier wordt iedereen geplaatst bij anderen aan tafel, en vol is vol.
Naast ons zaten twee alleraardigste Portugezen, zij adviseerden ons toen we een handgeschreven menu kregen met voor ons onbekende gerechten. We kozen voor kalkoen met rijst op Portugeze wijze en het smaakte goddelijk.
In het restaurant bespeurden we al een opgewonden sfeertje, want de Fado zou gaan klinken in een smal straatje, om de hoek. We kregen de tip om er alvast naar toe te gaan, en een stoeltje te bezetten.
Tot onze verrassing zaten er weer wat buurvrouwen en die wilden maar wat graag op de foto. En…de aardige heren van het restaurant zaten er ook, dus we sloten ons bij hen aan. We doneerden een bedrag en wachtten af.
Het werd drukker en drukker, de hele wijk was er en wij dus.
Het straatje liep wat op, een windje waaide er koel in, dus iedereen had goed zicht, een soort van natuurlijk amphitheater met airco.
En….. het spektakel begon, een vrouw, een man, een meisje, een oma, een opa, een jongen etc etc, zongen de sterren van de hemel.
Ongekend wat een talenten, en wat een doorleefde stemmen, zelfs een meisje van 14 zong twee schitterende balades met een dijk van een gedragen stem, zij schijnt uit te gaan groeien tot grote hoogten, werd ons verteld.
Wij hebben genoten, en manlief beleefde zijn absolute Fado hoogtepunt.
Ik vond het welletjes na een paar uur en manlief kwam 3 uur later met een big smile thuis.
Ik moet zeggen dat ik zelden zo’n puur feest heb meegemaakt, er werd gelachen, meegezongen, geklapt en gehuild en de ‘fadistas’ grensden aan het professionele.
Geloof me, ik ben klassiek geschoold en heb het ‘oor’, anders zou ik dit nooit durven beweren. Okeee, een zanger was minder, hij jankte, maar was wel geliefd in de buurt.
Er was een oudere dame die op handen werd gedragen en werd aanbeden, wie weet was zij beroemd, ze zong fabelachtig.
Het was een dag met een gouden randje.

Boa Bao, een aanrader

Dinsdag 5 September

Heerlijk geslapen, wel wat heet gehad onder het dekbed en veel te vroeg alweer klaarwakker. Ik zat om 05:00 al aan de koffie. De koffie was subliem, want hier is een nespresso apparaat, gelukkig wisten we dat en had ik in Breda al zorgvuldig cups ingekocht bij onze gloednieuwe Nespresso winkel. Manlief gaat voor de espresso (ristretto) en ik voor de lungo.
Het smaakte uitstekend, dit is de beste vervanging voor onze excellente huiskoffie. We gaan, eenmaal thuis, zo’n machientje aanschaffen en meenemen naar Calpe, want de koffie uit het apparaat in ons appartement daar, is bocht.
Rond 07:00 vertrok ik om aan mijn dagelijkse tocht te beginnen, uiteraard gewapend met de president.
Ik heb heerlijk door Mouraria en Alfama gedwaald, bergje op en af en veel gefotografeerd, de iPhone bracht me weer keurig thuis na 2 uur, met een hoofd vol indrukken en vele foto’s.


Ik kon manlief melden dat Lissabon zeer verassend is, mooi in het licht zit, zeer fotogeniek is en heel veelzijdig is, maar……voor een instabiele man, heeft de stad een behoorlijke moeilijkheidsgraad. We spraken meteen af dat manlief vanaf nu, altijd met een stok gaat lopen, vooral omdat hij hier wel erg waggelig is.
Ons ontbijt bestond uit restjes reisbrood enzo, wel erg smakelijk hoor.
Nadat manlief de plantjes met liefde bewaterd had, verlieten we het appartement voor een boodschappen tour, we hadden een lijstje gemaakt en ik had op Google maps de betreffende winkels gemarkeerd. Vandaag nog geen echt programma, rustigjes aan. Tijd voor leuke bezienswaardigheden hadden we ook hoor en…. we hadden van mijn ‘Markdalvriendin’ een eetadresje gekregen. Genoeg te doen dus voor de eerste volle dag Lissabon.
Eerst maar eens naar de Taag, DE rivier van Lissabon en naar het grote plein aldaar, praca do comercio. Het plein vonden we groot en saai, maar de arcades rondom zijn een lust voor de ogen van een fotograaf.
De Taag en de scène eromheen, is super relaxed, vakantie sfeer, loom en verfrissend.
Het is hier rond de 30 graden, heet dus!
Bij een van de vele Nespresso winkels hier, kochten we voor de rest van de vakantie koffiecups, een absolute noodzaak. Een dag zonder goede koffie, is een verloren dag.
Via een wirwar van straatjes, kwamen we langs een bijzonder mooi station (Rossio, daar gaan we beslist nog eens uitgebreid heen, en langs een pracht van een lift (Elevador de Santa Justa, ook daar gaan we terug), en uiteindelijk kwamen we uit bij het getipte restaurant; ‘Boa Bao’, een Aziatisch restaurant. De schoondochter van Manja, mijn Markdalvriendin, heeft een zus en zij heeft hier tesamen met haar man een restaurant, in een voormalige, schitterend verbouwde paardenstal.
We stelden ons voor, ze was blij verrast, wij ook, want het eten was bijzonder smaakvol en apart.
Eenmaal weer buiten, viel de hitte op ons en zeker doordat ik ook een cocktail had gedronken, dit als dessert haha en zoooo lekker. Manlief had een carpaccio van ananas met ijs en warme chocolade loempia’s, ook enorm smaakvol.
Toch nog even allerlei toiletspullen gekocht bij de Pino Doce.
Toen vlug naar ons huisje in Mouraria en uiteraard de patio op, verkoelend en een oase van rust.
We hebben er tot bedtijd genoten en ja later kon er nog wel een wijntje in hoor.
In het kader van mijn fotografie obsessie, heb ik me nog even vermaakt met het statief, ik heb de trap gefotografeerd, een pracht exemplaar.
Redelijk op tijd legden wij ons ten ruste, voldaan en moe en nu met de balkondeur open, dan maar wat straatgeluiden.

Na regen komt zonneschijn.

4 September 2017

Wat een een rijkdom is gezondheid, dat merk je pas als je je een dweil voelt. Mijn gestel heeft het te verduren gehad, hopelijk kan ik weer opveren zonder restschade.
Tja en dan heb ik nog iets bijzonder verdrietigs te melden, onze knuffelooievaar, het geringde mannetje van 7 jaar oud is overleden. Ik vond hem heel vroeg in de ochtend, hartstikke dood. Hij lag er bij als een soort van opgebaarde Jezus, mensenhanden? Zijn hoofd ontbrak. Waart er een behoorlijk ziek persoon rond in het Markdal? Ik heb de boswachter verwittigd van mijn vondst.
Geen ree meer gezien, wel een prachtig mistig landschap, ik begon zowaar toch wat uit de dip te komen.


Manlief en ik zijn naar een festival geweest, een buurtfeest. Ik had de kaarten maanden geleden al gekocht, toen leek het me super. Maar nu, had ik mijn twijfels, wat moesten we daar?
We zijn toch gegaan, even sfeer proeven enzo.
Ik moet zeggen, we hebben het leuk gevonden, maar na twee uur hadden we het wel gezien.


Vandaag zat ik om 04:00 al beneden, slecht geslapen, tijd om Breda de rug toe te keren.
Op ons dooie gemak hebben we de rituelen doorlopen en de laatste spullen in de koffer gelegd. Manlief had het even moeilijk, in verband met ruimte (1 koffer), konden we maar 3 setjes kleren meenemen, ik was onverbiddelijk, we hebben een wasmachine in Lissabon, waar hebben we het over. Later bleek dat hij er toch nog wat kleding bij had gepropt, de boef, hij neemt graag (te) veel mee, want…stel dat…….
Met een taxi hebben we ons naar het station laten brengen (€16,50), dit in verband met spitsuur in de bussen. De reis naar Eindhoven AirPort verliep verder soepel, maar toen begon het.
Het was enorm druk op de luchthaven, met als gevolg lange rijen voor de security check, pffffff. Maar het werd nog vervelender, om de een of andere reden konden we pas rond vertrektijd boarden, dus…….dat leverde uiteindelijk een vertraging van een half uur op.
Helemaal happy beleefden we de landing in Lissabon, die is echt spectaculair, je vliegt zowat de stad in, sensationeel met schitterende uitzichten.


Het feest kon beginnen, niet dus, het werd een uur wachten op de bagage, pffffff. Vlug naar de uitgang, naar onze bestelde taxi en wat denk je……..die was er niet meer. De man had groot gelijk hoor, maar wij moesten ons even herprogrammeren. Op naar de reguliere taxistandplaats en….je raadt het al, een rij van hier tot Tokio, weer lang wachten dus, pffffff.
De taxi was goedkoop, €9,70, dat dan weer wel.
Pedro, een vriend van Julie (de verhuurster), heeft al die tijd op ons zitten wachten, hij kwam in tijdnood, want hij had nog een klus ook. Hij legde ons toch rustig alles uit, liep even mee door het appartement, en overhandigde ons de sleutels. Wat een toffe gast, we spraken af dat we contact zouden houden.
Het appartement is ruim, knus en romantisch, we voelden ons meteen thuis. De eigenaresse heeft alles met veel liefde ingericht, passend bij het behoorlijk oude appartement. In het vorige blog heb ik een linkje geplaatst, zodat jullie er ook een kijkje kunnen nemen.
We pakten de meest noodzakelijke dingen uit de koffer en liepen vol verwachting Mouraria in. De wijk omarmde ons meteen, smalle straatjes, trammetjes, balkonnetjes met veel groen en wapperende wasjes, allerlei mensen in verschillende kleuren en kleding, kleine restaurantjes, barretjes en winkeltjes en op- en aflopende straatjes.
Een smeltkroes van culturen en iedereen leeft in vrede met elkaar.
De mensen zijn bijzonder aardig en willen je graag hele verhalen vertellen, maar we verstaan geen woord helaas. Als we obrigado of obrigada zeggen, kijken ze verrukt, gelukkig, het betekent bedankt overigens en daar kom je een eind mee hoor. Inmiddels kennen we al wat meer binnenkomers.
We hebben ons eerste wijntje genuttigd bij een stel serieus kaartende mannen, de eigenaar moest zijn kaarten even neerleggen om ons van een drankje te voorzien, we kregen een enorme bel, kon hij even lekker door kaarten.
We zaten midden in de Fado wijk, heel knus.
We kwamen Pedro nog tegen en hij heeft ons even rondgeleid daar en ook nog wat tips gegeven over restaurantjes en Fado zangers. Maurice gaat helemaal uit zijn dak, nu weet hij welke cd’s hij kan kopen om zijn verzameling te vervolmaken. We zullen beslist ook een live Fado avond gaan beleven hoor, buiten de toeristenscene om.
Van Julie hadden we de tip van een leuk authentiek restaurantje in onze straat gekregen en daar liepen we uiteindelijk naar toe. We waren moe en hongerig.
Het restaurantje is heel klein en Maria zet elke dag wisselende gerechten op de kaart, of eigenlijk op een papieren tafellaken, die ze buiten op het raam plakt. Ze kookt zelf en haar man doet de rest. Ze spreken alleen Portugees, maar we kwamen er toch uit, ik nam de beroemde kabeljauw en manlief koos voor vlees. Het smaakte ons prima, het leek wel of we bij moeder thuis aan tafel zaten. Julie had voor ons lekkere hapjes en wijn geregeld omdat we haar plantjes onze liefde geven, dankjewel Julie, heel attent.
Moe en voldaan liepen we een paar deuren verder, ideaal voor manlief, want hij is op het moment behoorlijk instabiel.
We hebben nog een uurtje buiten in de patio gezeten, koel, rustig, ruisend groen en ja…toch nog maar een wijntje, want….er lag een heerlijke fles in de koelkast. Die Julie weet haar gasten te verwennen hoor en …..er lagen ook nog van die zalige beroemde gebakjes op ons te wachten, hmmmm.
We hebben geslapen als roosjes in een soort van Marokkaanse kamer, heel knusjes.

Bevlekt ontvangen

Vandaag ga ik jullie vertellen waar de volgende reis heen gaat.
De keuze was moeilijk omdat ons ‘lijstje’ zo omvangrijk is.
We hadden wel twee uitgangspunten; 1) het moest een cultuurreis worden en 2) het moest haalbaar zijn voor manlief.
Door deze punten konden we heel wat wegstrepen op het lijstje. We beseffen ons nu wel dat sommige reizen voor ons niet meer weggelegd zijn, best wel confronterend. Gelukkig zijn er de reisverhalen van andere reizigers, we reizen gewoon met hen mee, leuk!
Maar niet getreurd, er blijft genoeg voor ons over.
Uiteindelijk is onze keus op Lissabon gevallen, deze stad heeft enorm veel te bieden en is goed te doen voor mijn ‘wiebelman’, mits we ons aan bepaalde spelregels houden en mochten de heuveltjes te zwaar worden, dan zijn er leuke trammetjes of de metro. Maar…we proberen zoveel mogelijk lopend te doen, dan zie je het meest.
Ik had het liefst buiten Lissabon willen bivakkeren en elke dag forensen, maar manlief wilde in het hart van de stad verblijven.
Manlief heeft gewonnen omdat hij er het meeste baat bij heeft, we zijn zo ‘thuis’ als het nodig mocht zijn.
Na de keuze begon voor mij het zoeken naar het ‘ideale’ stekje. We wilden een appartement van een particulier met alles erop en eraan, zodat we gewoon kunnen leven tussen de locals.
Dagen heb ik het internet afgestruind en uiteindelijk vond ik een pareltje.
Ik vond een ruim appartement, rustig gelegen, met patio, van een alleraardigste Nederlandse dame.
Alles is tot in de puntjes verzorgd en… we hebben ontzettend veel tips van haar gekregen.
Wat een en ander nog aantrekkelijker maakt is de locatie, het gaat om de wijk Mouraria, een oude Moorse wijk en het hart van de Fado. Laat manlief nou een fervent fan zijn van de Fado! We hebben ook een super gaaf Fado adres gekregen en totaal niet toeristisch, dat gaat genieten worden en….in het appartement kunnen we gebruik maken van een cd-speler met vele Fado cd’s, ik kan dus met een gerust hart mijn dagelijkse loopje blijven doen. Dat loopje zal wel wat zwaarder zijn dan het Markdal, heuvel op en af, want Lissabon is gebouwd op 7 heuvels.
We blijven er twee weken en hopen veel te zien en te doen.
Ik ben alweer bezig met een programma, dat is veel uitzoekwerk, maar met de informatie van de alleraardigste dame, vordert het gestaag. Het is bovendien enorm leuk werk, al een soort ‘voorvakantie’.
Maar eerst moet manlief nog verder door de medische molen, nu is er ook een oogarts bij betrokken, dus nog meer onderzoeken. We denken maar niet te veel aan de eventuele consequenties, dat is van latere zorg.
Omdat we nog een enorm leuk buurtfeest, dat we vorig jaar gemist hebben, willen meemaken, vertrekken we op maandag 4 September.
Nu over tot de orde van de dag:
Doordat dochterlief meer is gaan werken, zien we de kleinkids vaker…hoeraaa, dolle pret.
Het oogsten gaat super, er is zoveel lekkers.
Mijn pompoenplantjes groeien gestaag en zijn zelfs groter dan die van ideale schoonzoon, terwijl hij officiële pitten heeft gekocht, ha ha.


De oude dame draagt nu vol trots een luier en laat zonder gène de boel lekker lopen en vindt dat lekker warm, ieder zijn pleziertjes he?
De ooievaar kids vliegen al wat metertjes boven het nest en terug, de ouwelui zijn het duidelijk spuugzat. Nog een paar dagen en dan gaan ze allen op vakantie naar het zuiden.


En de meeste koeien in mijn geliefde Markdal zijn gedekt, getuige de gekleurde vlekken op hun rug. Manlief heeft mij uitgelegd dat de stier een verfblok om zijn buik heeft hangen en zo de bevruchte dames markeert. Ik dacht dat deze koeien gekocht waren door slagers.
Ciao.