Ondergronds, Hoog en lang

Geen wandeling in het gouden uurtje, wederom omdat we een zwaarder programma hadden vandaag.
We zouden naar het terrein van de wereldexpo (1998) gaan en daar gingen we vast en zeker veel slenteren, want er is veel te zien omdat het terrein herbouwd is op wat leuke ‘resten’ na.
Toch even broodjes halen voor manlief, nu weer bij die top bakkerij op het plein Martim Moniz, bij het vertrekpunt van het beroemde trammetje (28).
Ik kwam Pedro weer tegen, hij zat lekker aan de koffie en las zijn krantje bij een buurtbarretje. Hij is sportjournalist, dus hij zal het krantje wat kritischer lezen denk ik. Ik was stomverbaasd toen hij met enige schroom vroeg of ik hem 3 foto’s van Lissabon wilde sturen. Hij wil ze printen voor aan de muur, maar…….ik moest wel mijn watermerk erop zetten, wie weet, zei hij. Geen idee of er iets inzit voor mij, ik voel me toch vereerd dat ik door hem ‘gezien’ wordt, hij had mijn foto’s op instagram gezien.
We gingen vanaf ons plein naar beneden met een trap, geen idee waar hij ons naar toe leidde. We waren stomverbaasd toen we ontdekten dat er zich een compleet leven onder de grond afspeelt. Tientallen winkeltjes en bedrijfjes bevinden zich er, uiteindelijk kwamen we bij de metro uit.
Via een overstap, stapten we uit in Oriente, het schitterende station van jawel, onze geliefde architect Calatrava.
Erachter ligt een gigantisch en modern winkelcentrum, dus mensen hou je van sjoppen, dan moet je hier wezen. Hier vind je alle merken, echt alles wat je hartje begeert.
Op ons maakte het, behalve wat foto’s geen indruk, op naar de kabelbaan. Jaja, daar hadden wij onze zinnen op gezet.
Wij hebben op grote hoogte, genoten als kinderen, ongekend.
Bij het uitstappen liepen we tegen een soort van Dubai hotel (Myriad) aan, 5xxxxx. We hoopten dat er bovenin een bar was, dan konden we daar verder genieten op hoogte. Wij naar de receptie om te vragen of we bovenin konden komen. Nee, de boel was gesloten, maar……omdat wij zo aardig waren, wilde ze wel even de Spa op de 23e verdieping, bovenin bellen, om te vragen of er gasten waren, zo nee, dan mochten we er even een kijkje nemen en een blik uit het raam werpen.
Het kon, wij naar boven met de receptioniste en het was een werkelijk spectaculair uitzicht daar en het rook ook nog eens lekker naar Spa.
Wat een vriendelijk gebaar van dit poepsjieke hotel, en vooral van de receptioniste. Om haar te eren, plaats ik een foto van haar.
Tja……ik had nog een wens, ik wilde onder de langste brug van Europa staan (Vasco da Gama) en het ding uiteraard fotograferen. In de verte lag ie, manlief stribbelde wat tegen, hij vond het ver. Toen ik zei, dat hij lekker op een bankje in de schaduw van het uitzicht kon gaan genieten en ik wel alleen zou gaan, zei hij, dat hij toch mee wilde. Okeee, daar gingen we, over een soort van houten boulevard. Het werd genieten, we waanden ons aan zee, de Taag is hier behoorlijk breed, vandaar die langste brug dus haha. De tocht viel mee, wel warm, maar er waaide een zeebries.
Ik heb me uitgeleefd met de president, er zal vast wel een ‘gelukte’ bijzitten en…ik heb mijn filters weer uitgeprobeerd.
Helemaal blij keerden we om en pardoes werden we hongerig, jaja, dat stond ook op het programma lekker eten. Het was een makkie om op het expo terrein wat te vinden, want er liggen vele goede restaurants, omdat hier wereldcongressen gehouden worden en ook zijn er vele kantoren en ja die mensen moeten ook eten he?
We belandden in een authentiek Portugees restaurant en aten er voortreffelijk. Manlief ging voor een steak en ik voor de bacalao, nu gegratineerd in puree en spinazie, het smaakte goddelijk. Er bestaan hier 365 recepten voor kabeljauw, dit was mijn 3e. Ik dronk er vinho verde bij, maar ik ben er niet echt van gecharmeerd, ik vind hem te zoetig.
We hebben nog wat expo restanten bewonderd en wat nieuwe bouwsels, zeer de moeite.
We liepen via het winkelcentrum, weer naar het station en zoefden via de roltrappen naar de krochten van de metro en waren via een overstap weer snel in ons buurtje.
Anekdote; in de metro hadden we nog een leuk gesprek met 2 Balinese artsen, zij namen deel aan een wereldcongres over diabetes (op het expo terrein).
Eenmaal weer in de casa, Fado cd op, wijntje erbij en chillen.
Wat een dag weer!
Morgen gaan we bootje varen.

 

Expo Milano 2015

Zo, weer beter! Ik ben een paar dagen behoorlijk ziek geweest, maar……ik ben gewoon door blijven lopen/sjouwen, ik had geen tijd om te ‘zieken’. We zijn met de oude dame naar een muziekmiddag in het tehuis geweest. Ik was blij verrast dat de kwaliteit te pruimen was. De oude dame heeft genoten, vooral ook omdat er een hondje aanwezig was en een advocaatje met slagroom ging er ook in als koek. Bij de laatste hap, zegt ze altijd “Ik hou eigenlijk niet van advocaat”. En wat een mooi weer was het he?, ik heb genoten van mijn dagelijkse wandelingen. Wat ben ik toch gezegend met ons mooie Markdal, elke keer weer een verademing. Ik kom daar helemaal los van de wereld en geniet van de natuur. Uiteraard gaat meneer Nikon met me mee, hij heeft oa een ooievaar en een aalscholver op de kaart gezet. Tja, wij twee zijn tevens naar centrum Breda gelopen, op zoek naar immense muurschilderingen in het kader van het Grafisch Design Festival. We hebben ze gevonden hoor, indrukwekkend. Sommige werkstukken waren nog in uitvoering. Een museumbezoek pikten we uiteraard nog mee, we hebben per slot van rekening een grafisch museum (MOTI) in ons stadje. Ons stadsmuseum is een stille dood gestorven, dus het Moti moeten we koesteren, het is zeer de moeite waard met vele interessante tentoonstellingen. En…voor je het weet, is het alweer tijd voor Milaan, nog een dagje buffelen en dan is het zover. We zullen Milaan zelf in twee dagen moeten ‘doen’, dus we hebben besloten om in ieder geval een dag weer gebruik te maken van de hop-on hop-off bus. De expo gaat beslist het hoogtepunt worden, een soort van compacte wereldreis. Het is de grootste (4000 vierkante meter) tentoonstelling van de wereld en vindt om de 5 jaar plaats. In 2020 kun je naar Dubai! De tentoonstelling duurt in het geheel een half jaar. Er doen 148 landen aan mee, ze tonen hun (technologische) vooruitgang, maar laten je met traditionele ambachten, theater, dans en muziek ook proeven van hun eigen cultuur. En…we kunnen ook letterlijk proeven, want het thema is…..eten, voeding en voedselproducten! Ik verheug me enorm op het aanschouwen van de verschillenden paviljoenen, vaak zijn dat architectonische hoogstandjes. Zonde dat al dat moois weer afgebroken wordt, maar soms blijft er wat staan, zoals de Eiffeltoren (1889). Het paviljoen van Nederland schijnt flut te zijn, ze proberen het goed te maken met bitterballen en stroopwafels, hoezo gezond? Ik ga proberen om vanuit Milaan verslag te doen aan jullie, maar dan moet de wifi in onze residence het wel doen en ik moet puf hebben. Nu klim ik weer in de benen, met kleindochter 2, manlief en meneer Nikon naar de de singelloop, alwaar we ideale schoonzoon (loper), dochterlief (kijker) en kleindochter1 (kijker) zullen treffen onder het genot van wat spiritualiën. Ciao Tutti!

Ooievaar
Ooievaar
Aalscholver
Aalscholver
GDFB Breda
GDFB Breda
Breda
Breda
Breda
Breda
Breda
Breda

Afsluiter en een start

We zijn alweer 4 dagen thuis en volledig ingeburgerd, met een hoofd vol goede herinneringen.
Het was een fijne vakantie, veel rust, veel lezen, wandelen, fotograferen en lekker eten. Het weer was prima, niet te heet gelukkig.
Aanvankelijk dachten we nog een paar stadjes te bezoeken of zelfs nog een dagje Barcelona, maar geen zin, het beviel ons wel zo.
Wie weet, gaan we nog eens die kant op, de Costa Brava ligt maar op twee uur vliegen van Eindhoven. We zullen zien.
De terugvlucht verliep gesmeerd en binnen een half uur zaten we in de trein naar Breda.
Toen we de bus uitstapten om de laatste 100 meter naar ons huis te lopen, werden we allerhartelijkst ontvangen door een immense bui. Kleddernat stapten we ons huis binnen en werden meteen warm in het hart door mooie tekeningen en een prachtig boeket, dat is echt leuk thuiskomen.
Binnen het halfuur stonden de kids al voor de deur, dat werd knuffelen, kletsen en cadeautjes uitpakken.
Ik heb blijkbaar iets te veel geknuffeld met kleinkind 1, haar verkoudheid is inmiddels ook op mij toegeslagen. Niet leuk, niet slapen en keelpijn, bah.
Maar….ik laat me (nog) niet kisten, ik ben alweer goed aan de wandel gegaan en fotografeer gewoon verder.
Het treft dat er van alles te doen is ons buurtje en ook in de stad. Er is een grafisch design festival in Breda met allerlei moois en interessants, zoals bijvoorbeeld levensgrote muurschilderingen, prachtig. Op IG gaan jullie het wel zien langskomen, dat beloof ik.
De oude dame is dolgelukkig dat we er weer zijn, ze maakt het goed.
De eerste logeerpartij is alweer achter de rug, de was is weggewerkt, de boodschappen in huis, de verwarming aan, de eerste boterkoek weer gebakken, de druiven geplukt en verwerkt, etc etc. Kortom we zijn helemaal ‘THUIS’.
Maar……..we hebben binnenpretjes, want er staat namelijk nog een tripje van een paar dagen op stapel.
We vertrekken op 6 oktober naar Milaan, beetje cultuur snuiven en naar de wereld expo.
We verheugen ons er erg op, we vonden dat we in Milaan van de partij moesten zijn omdat de expo nu binnen ons ‘bereik’ ligt. Het wordt onze derde (Brussel 1, Hannover 2).
We vliegen weer met RY en we verblijven in een studio in het Chinatown van Milaan.
Wat een vooruitzicht he?
Het zonnetje schijnt, ik pak meneer Nikon en ga aan de wandel.
Allen bedankt voor het lezen van onze belevenissen/muizenissen en uiteraard voor de leuke reacties. Ik sluit het hoofdstuk Catalonië bij deze af en laat het drukken.
Ik maak op WBJ een nieuw verslag aan en op mijn eigen site, loopt het gewoon door. Tenminste, dat probeer ik, want ik heb het nog lang niet onder de knie.
Ik laat nog wel wat horen voor vertrek, Ciao.

By Findac
By Findac