Even weer ‘Kind’ zijn

Lieve mensen, deze dame voelt zich herboren, eindelijk is ze weer de oude actieve tante.
Als ik terugkijk, ben ik vanaf die rotkuch en de dip al aan het sukkelen geweest, zelfs in Lissabon nog.
Toen kwam die griep erover heen, wat een malaise.
Maar nu voel ik me weer kip.
Ik loop weer vrolijk door mijn geliefde Markdal, echter wel met beveiliging.
Ja, als vrouw alleen, in een buitengebied en in de donkerte, ben je je leven niet meer veilig. Dus ik loop met ‘licht’ en…ik heb een schattig spuitflesje rode verf bij me.
Als een engerd me wil pakken, dan spuit ik in zijn gezicht, hij krijgt dan een schuimende, zwellende laag rode smurrie op zich, gaat wrijven en ik kan proberen weg te komen. Die verf gaat er overigens de eerste dagen niet af.
Manlief is nog niet geheel de oude, hij doet het even rustigjes aan, dus……. ik ben een dagje met mijn ‘vrijgezellige,/gepensioneerde’ broer, op stap geweest. Hij wilde een nostalgische tour maken via Den Haag naar Scheveningen en terug.
Jullie weten dat wij ‘Haagse Roots’ hebben he? Al woonden wij in Limburg, onze ouders waren volop ‘’Haags’ en de rest van de familie ook, dus…..je kon ons er regelmatig vinden.
We ontmoetten elkaar bij de Starbucks op het Hollands Spoor en namen daar onze geliefde tram 11, naar Scheveningen haven. Het was genieten om al die vertrouwde straten weer te doorkruisen.
Het weer was ronduit pet, dus op de boulevard in Scheveningen moesten we echt even slikken en doorbijten. Maar wat leuk, om alles weer te zien, alhoewel het een en ander behoorlijk opgeleukt is. Maar de herkenning was er nog hoor. We liepen nog even de Keizerstraat in, daar kochten we tijdens de vakanties elke dag voor 1 gulden, een zakje friet, een kroketje en een chocomelk. We kwamen gewoon even in badkleding van het strand af. Onze ouders zaten steevast in strandpaviljoen Peverelli en vonden het wel zo rustig en voordelig om ons buiten de strandtent te laten lunchen en wij vonden het oh zo volwassen en lekker.
De snackbar konden we niet meer vinden, dus terug naar de boulevard en de wind. In de verte zag ik bij de pier een enorm reuzenrad, en voor de gein zei ik tegen mijn broer dat hij wel een rondje mocht hoor. Mijn broer nam het serieus, hij wilde oh zo graag. Ik niet dus, ik hou helemaal niet van dat soort vertier. Maar……hij heeft me over de streep getrokken, hij zou me trakteren, tja, toen kon ik niet weigeren, dit was een serieuze aangelegenheid voor hem.
Gelukkig waren de cabines geheel gesloten en……..er zat verwarming in! Heel relaxed en warm hebben we langzaam 4 rondes mogen maken, soms zoefde de wind om onze gondel en slingerden we ietwat, maar….het was leuk, echt!
Manlief geloofde zijn oren niet dat ik dit gedaan had uit liefde voor mijn broer en het nog leuk gevonden had ook.
Vanaf de pier liepen we naar een tram die ons regelrecht naar hartje Den Haag bracht. We hadden behoorlijke trek inmiddels en waren ook toe aan een verwarmende, alcoholische versnapering. Broerlief had het lumineuze idee om naar ‘Bodega de Posthoorn’ te gaan, daar aten we vroeger vaker met de oude oude dame. Ik moet zeggen, een goed plan en we hebben er lekker gegeten en gedronken in een sfeer van ‘vroeger’. Simon Carmiggelt heeft ons de hele sessie vanaf de muur, zwijgend gadegeslagen, wat zal de man in de hemel over ons te schrijven hebben? Heel wat denk ik.
De fotografie, heeft tijdens mijn malaise niet geleden hoor, ik ben blijven klikken.
Er was ook nog een Photowalk waar ik me geruime tijd van tevoren voor had ingeschreven, die moest en zou ik ‘doen’.
We mochten fotograferen in een oud Bredaas monument, te weten, een voormalig TBC sanatorium, de ‘Klokkenberg’ genaamd, prachtig gelegen in, jawel, het Markdal.
Alle ruimtes waren voor ons selecte fotografie clubje opengesteld, maar we moesten wel een papier ondertekenen, dat we op eigen risico de boel zouden betreden. Het was dus uitkijken geblazen, de boel was vervallen, er was gesloopt en er lag veel zooi. Het was supergaaf, een walhalla voor de President, dit keer mocht hij ook nog op statief, het moest wel, helaas, te donker. Het blijft een onding dat statief, je bent niet zo wendbaar.
Maar het was heel leerzaam voor deze gulzige dame.
Omdat ik op Marktplaats toch het een en ander heb weten te verkopen, heeft manlief twee super studiolampen voor me besteld, het wordt serieus nu! Ik moet aan de slag, vooral omdat onze lege witte muren schreeuwen om gave portretten……
Vandaag kregen we bericht van onze verzekering……..de reparatie van het horloge van manlief wordt op €35 na, helemaal vergoed! Grote blij!

  

Op Bezoek bij Mondriaan

Wat ben ik blij dat ik nu mijn eigen site heb, want de ‘waarbenjijnu’ site heeft enorme problemen. Verslagen verdwijnen (zo ook mijn laatste verslag) en foto’s komen op andere sites terecht. Ik heb het idee dat de site hen boven de pet gegroeid is en als dan de keuze gemaakt moet worden tussen de reclames of de bloggers is hun keus waarschijnlijk snel gemaakt, want aan ons valt niet veel te verdienen.
Sinds een paar maanden zet ik er al geen foto’s meer op, want, kassa! en……ik ben geen VIP (geen reclames) meer. Ik geef dat geld graag uit, maar als er dan telkens problemen zijn, is de liefde over hoor. Heel jammer, want ik voelde me er thuis als een vis in het water. Het waren mooie jaren (5) daar en die kun je hopelijk nog altijd inzien bij hen. Dus..lieve mensen, bekend of onbekend, meld je hier aan op yvonneciao.nl, dan kun je ons wel en wee blijven volgen.
Het was weer een gevuld weekje, maar gelukkig had ik op voorhand de woensdag geblokt voor een dagje uit. Het werd zoals gezegd; Den Haag.
We hadden veel cultuur op het programma gezet en besloten op het laatste moment 1 onderdeel weg te strepen, het zou te veel worden, want we wilden nog wat boodschapjes doen en lekker gaan eten.
Om nog wat extra tijd te besparen, gingen we vanaf het station met de bus (lijn 24) naar het gemeentemuseum.
Het gebouw op zich is al een belevenis (Berlage 1934). Meneer Nikon werd meteen tot leven gewekt hoor.

DSCN5777
Alvorens de kunst tot ons te nemen, gingen we ons te buiten aan een gebakje met de naam ‘Haags Hopje’…TE LEKKER!
Eerst genoten we van de doorlopende tentoonstelling, Mondriaan. Deze collectie is uniek in de wereld met wel 300 werken. Ik moet zeggen dat we genoten hebben, veel werk was volkomen onbekend voor ons, zoals zijn schilderijen.

DSCN5800 DSCN5811
Hierna was Bridget Riley aan de beurt en haar werk vonden we adembenemend, het is optische kunst, heel dynamisch en het beweegt zelfs met je mee. Prachtig!

DSCN5815 DSCN5837
De afdeling zilver, kan ik jullie ook van harte aanbevelen, vooral de kunstvoorwerpen, de gebruiksvoorwerpen zie je al zo vaak bij je ouders of je grootouders ha ha.
Het Delfts blauwe gedeelte kon ons niet zo bekoren, je moet er van houden.

DSCN5788 DSCN5794
In de kelder bevinden zich de wonderkamers, een soort kunstdepot waaruit je stukken kan kiezen voor je virtuele inrichting -tentoonstelling of een -modeshow. Heel interactief en een ideaal uitje voor met je kids, zij kunnen zich volledig uitleven met behulp van een tablet. Wij hebben er alleen wat rondgekeken en niet deelgenomen aan dit unieke concept. Deze tentoonstelling is doorlopend, dus…wat let u met de vakantie voor de deur. AANRADER.
Na enkele uren doorgebracht te hebben in dit prachtige museum, zaten onze hoofden helemaal vol, maar……er kon nog wel iets bij, want we waren er nu toch.
Ik heb het over het naast gelegen Museon, daar is momenteel een kleine, maar zeer indrukwekkende fototentoonstelling van National Geographic. Daar hadden we nog wel trek in en het ging erin als koek kan ik u vertellen, prachtige en jaloersmakende foto’s.
De cultuur zat er op, tijd om lekker in de benen te gaan en terug naar het centrum. Het werd een hele leuke en vooral relaxte wandeling door een stuk Den Haag waar ik s’avonds niet zou lopen, o.a. de Schilderswijk. Het is best wel een leuk en gezellig buurtje vonden wij.
Deze tocht werd mede mogelijk gemaakt door Google Maps ( offline zelfs!) en zelfs op mijn vraag of ze een restaurant konden adviseren, kregen we opties. We kozen voor ‘Pavlov’ aan het Spui, heel gezellig en een beste Burger.

DSCN5858 DSCN5862 DSCN5867
De tijd begon te dringen, want we wilden voor 16:00 inchecken omdat we een dal voordeel OV hebben, anders moesten we, wilden we goedkoop reizen wachten tot na 19:00 uur en daar hadden we geen trek in.
Maar…tijd voor de ‘Lush’ hadden we nog. Wat een fijne winkel en wat een heerlijke en vooral natuurlijke producten hebben ze daar. Dus…..voor de kids (en voor mij) zijn we weer goed geslaagd.
Het was een mooi dagje uit, we kunnen er weer even op teren hoor.

Updates:
De ooievaars zijn uitgevlogen.
Er werd geschoten rond het Markdal in de vroege ochtend, ik denk jagers. Heb het overleefd.
Er werd gebarbecued op PP (huurder), dit ging met ijzeren precisie, maar wat kan je anders verwachten van een vaatchirurg enne……de huisregels gelden uiteraard niet voor deze gewichtige meneer.
Er wordt s’nachts piano gespeeld (huurder), gelukkig niet onverdienstelijk.
Ik ben met kleinkind 1 naar de stad geweest om haar schooltas voor de middelbare school te gaan kopen. Ze gaat naar het TTO-Atheneum (tweetalig onderwijs). We zijn ons tevens flink te buiten gegaan aan chocolade zaligheden (www.chocolatecompany.nl/nl/service/chcobreda/)
Zo, lieve mensen, ik laat het hierbij, ik ga genieten van het mooie weer, Ciao!

Te Druk en Geldverslindende Zaken

Soms heb je van die dagen dat je druk bent met afspraken en zaken die je aandacht vragen. Bij ons kwam dat als een kluitje bij elkaar in de afgelopen week.
Een van die dingen die geregeld moesten worden, was het aanvragen van een nieuw paspoort.
Nu kun je in Breda niet zomaar naar een loket in het stadskantoor, nee, je moet een afspraak maken. Gelukkig zit die procedure op hun site goed in elkaar en kon ik al snel een afspraak regelen, voor z’n tweetjes nog wel.
Ruim van te voren liepen we naar het stadskantoor, daar tegenover staat een fotobus, lekker makkelijk even een pasfotootje maken. Het ging gesmeerd, maar….voor het eerst in onze geschiedenis, mocht de bril niet op. Nu staan we dus beiden 10 jaar te kijk met blote billen gezichten in dit noodzakelijke document. Het zij zo.
Mooi op tijd konden we terecht bij de betreffende balie, ook daar liep alles gesmeerd, wel weer vingerafdrukken, want die mogen maar eenmalig gebruikt worden.
Omdat we nu toch in de stad waren, dachten we even een museumpje (MOTI) mee te pikken, maar wat schetste onze verbazing?, er werd een extra bijdrage van ons gevraagd omdat de tentoonstelling duur was uitgevallen. Dat schoot bij ons toch echt in het verkeerde keelgat, dus…we liepen regelrecht naar een zonnig terras en dronken een glas koele cava om de gemoederen te bedaren. Tevens was dit ook het enige uitje van de week, er was geen mogelijkheid om er een dagje tussenuit te knijpen, jammer! Oei, ik lieg, bij het ophalen van de documenten, ook weer even de kroeg in voor 2 glaasjes.
Allerlei zaken hebben onze welverdiende aandacht (gehad) en alle afspraken zijn we nagekomen, pfffffff. Heb er een vol hoofd van.
Er hangen nog offertes van een nieuwe ‘ketel’ in de lucht, dat gaat een flinke aderlating worden omdat onze ketel ook als een soort luchtververser werkt en dus zeer geavanceerd is, lees; prijzig. We laten hem nog even hangen, manlief is druk met onderzoek.
Het ding is nog niet kapot, maar….hij is behoorlijk belegen en zou dus elke dag de geest kunnen geven, of een hele dure reparatie kunnen vragen. We zullen de broekriemen moeten aanhalen.
Zo waren er nog meerder dingen aan vervanging/reparatie toe helaas.
Maar…ons hoor je nog steeds niet klagen hoor.
Gelukkig zijn onze tickets al lang betaald en hebben we reeds een voorschot overgemaakt op een wel heel duur 4 kamerappartement, met twee balkons (waarvan 1 met zeezicht) en gebruik van zwembad in ons geliefde Spanje.
Nee hoor, niet duur, voor een vrienden prijs kunnen we de hele maand September terecht in dit prachtige appartement met alles erop en eraan voor 600 eurootjes!! Wat een bofkonten zijn we he? We gaan naar La Mata, een kleine badplaats in de buurt van Torrevieja. We zitten pal aan zee, dus ik kan elke ochtend mijn strandwandeling doen, ik kan niet wachten. We zullen sowieso veel gaan wandelen daar, want het dorp ligt in een schitterend gebied met zoutmeren en bossen en…..nu vele flamingo’s, dit in tegenstelling tot die verdwaalde gast in Platja d’Aro.
Uiteraard houden wij ons aanbevolen voor tips.
Heerlijk dat we dit nog te goed hebben, want de zomer is tot nu toe ronduit pet.
De ooievaars zitten nog steeds met hun dikke luie kids opgescheept, misschien zijn zij zwaar depressief van het Nederlandse weer, ik raad ze dan ook met klem aan, om in Portugal op een mooie kathedraal te gaan wonen.
Volgende week gaan we zeker weer een dagje uit, waarschijnlijk naar Den Haag, dus……tips zijn wederom van harte welkom.

DSCN5526 DSCN5537 DSCN5624