Acht oudjes worden aan hun lot overgelaten

We liepen naar het tehuis van de oude dame met de bedoeling, om zoals elke week, haar eens lekker te verwennen in het restaurant met aandacht, zoete thee en bonbonnetjes.

Het liep echter anders…

Op de gang bij de gezamenlijke huiskamer, kwamen we een zeer verbouwereerde dochter van een bewoner tegen, zij vertelde ons dat de oudjes anderhalf uur alleen zouden zijn, want de dames van de dagopvang hadden vergadering. 

Bammmm, die sloeg er bij ons ook flink in. Je laat een kleuterklas toch ook niet alleen?

Daar de vermeldster van deze onheilstijding weg moest, beloofden wij haar om bij de oudjes (8) te gaan zitten tot er weer opvang was.

Bij binnenkomst in de huiskamer, waren er 2 dames in paniek en hadden een hulpvraag, de overige dames, waaronder mijn moeder, sliepen aan de tafel in zeer ongemakkelijke houdingen. Van een dame dreigde het ondergebit de mond te verlaten, het was geen porum.

De ene dame (92) wilde gerustgesteld worden (ze had waarschijnlijk de frustratie van haar dochter opgepikt) en de andere dame (102) wilde eten, ze had de hele dag nog niets gegeten en had erge honger, zei ze, ze dreigde boos te worden.

Er lag een plas water op de grond en een glas.

Ik nam plaats aan de tafel, naast mijn moeder en manlief stelde zich op aan het hoofdeind, zoals een echte docent betaamt. Zoals jullie wellicht weten, was ik in mijn werkende bestaan ook een frik en dacht; we gaan de kussens hier eens flink opschudden, de dames moeten maar wakker worden en een beetje lol gaan hebben.

Ik zette luid en duidelijk het lied van ‘de luizenmoeder’ in….et voilà, meteen allemaal wakker en alert, het gebit verdween net op tijd in de mond en er verscheen een smile op de gezichten.

Sommigen klapten in hun handen en enkele murmelde mee, er was actie in de tent.

Ik verbaas me altijd over de ‘activeiten’ van de dagopvang, meestal hebben die gesprekjes met elkaar, houden zich bezig met ‘onzin dingen’, zitten met een iPad, of een tijdschrift en de oudjes suffen blind voor zich uit, uitzonderingen daargelaten, want er zijn er een paar, die echt sfeer weten te maken.

Het is toch een kleine moeite om contact met de oudjes te maken en ze weg te trekken uit de grijze mist? Slapen kunnen ze in de nacht wel.

Inmiddels was de oude dame ook wakker en ohhh wat was ze blij dat ik opeens naast haar zat. Ze vertelde dat ze haar glas water had omgestoten en dat ze er niks aan kon doen en dat ze nat en koud was. Ik drukte op haar alarm, ze was helemaal nat en moest verschoond worden (uiteindelijk kwam er pas een zuster na een dik uur!, ze dacht dat het niet zo erg was, zei ze). Uit angst om lastig gevonden te worden had ik niet nogmaals op het alarm gedrukt, maar wel mondeling bij andere medewerkers die ik op de gang zag een melding gedaan. In de tussentijd heb ik een plaid gebruikt om mijn moeder warm te houden.

Na mijn succesvolle welkomstlied, nam manlief het stokje over, hij deed een grandioze act met zijn pet, door deze telkens op een andere manier op te zetten. Het was hilarisch en de dames riepen telkens dat de pet niet goed zat. Uiteindelijk zette manlief de pet goed en de dames klapten in hun handen. Wat een pret, maar nu?

Een dame zorgde voor voortzetting van het gezamenlijk plezier, ze zong flirtend naar manlief, met verleidelijke gebaren: “heb je even voor mij” van Frans Bauer. Een voltreffer kan ik jullie vertellen.

De betreffende dame, wordt in tegenstelling tot de andere bewoners niet met mevrouw aangesproken, maar is gewoon ‘Bep’, een schat van een mollige vrouw, rechtdoorzee en komend uit een echte Bredase volkswijk. 

Sommige dames haalden wel even hun neus op toen Bep wat schunniger liedjes begon te zingen, zoals; ‘Mijn zuster is een kat, ze heeft voor en achter een gat’. Bep is 87 en is ervan overtuigd dat haar ouders nog leven en haar regelmatig een glaasje cognac of genever inschenken. Van haar kinderen krijgt ze dat niet, zegt ze, omdat ze te dik wordt.

In ieder geval heeft ze ons een onvergetelijke (voor ons dan) middag bezorgd.

We hebben gelachen, gezongen, gepraat, kijkspelletjes gedaan, gekke bekken getrokken etc. 

De middag was zo voorbij en de ‘dagopvang dames’ namen het weer van ons over. Ik begreep uit hun gesprekjes onderling dat een van de onderwerpen van de vergadering was hoe zij (niet de bewoners) onderling Sinterklaas gaan vieren. Zouden ze dat ook weer doen ten koste van de oudjes?

Waarom geen overleg met de mantelzorgers en ons in ‘noodgevallen’ vragen om een dienstje te draaien?

In personeelstekort op de dagopvang geloof ik niet meer, er zijn er altijd genoeg lijfelijk aanwezig.

Maar wat me wel zorgen baart is de ‘zorg’, waar zijn die? Worden die weg bezuinigd omdat ze duurder zijn of geloven die het wel als de dames in de dagopvang zitten?

Ik heb nog meer slecht nieuws, mijn wandelschoenen (LOWA) zijn helemaal op. Dat kan ook niet anders, want ik heb uitgerekend dat ik in kilometers helemaal naar Jemen ben gelopen inmiddels, misschien nog wel verder. Helaas gaat al ons geld naar ‘JEWEETWEL’, dus voorlopig zal ik op mijn bergschoenen door het Markdal moeten, zegt manlief.

Tot slot nog wat foto’s die ik genomen heb in het Markdal met mijn iPhone. Moet kunnen, want de beste camera, is de camera die je bij je hebt.

Ciao

Nooit, is altijd wel.

Hallo lieve mensen, wat boffen we toch met het weer, zelfs de herfst vind ik op deze manier aanvaardbaar. Maar….ik heb makkelijk praten, half Januari zitten we alweer in Spanje en dat vooruitzicht doet wonderen. Er is echter nog één probleempje, ik heb lukraak vorig jaar een ticket voor de heenvlucht gekocht voor, 39 euro de man, en dacht, ik zie wel verder. Nu puntje bij paaltje komt, blijkt dat we 16 dagen dakloos zijn. Ik moet dus nog een verblijf gaan zoeken voor die dagen. Ik maak me echter geen zorgen Spanje is groot, we hoeven niet persé in Calpe te zijn dan, maar toch, hoop ik dat er iemand een appartement cancelt in ons lievelingscomplex, we staan hoog op de wachtlijst, dus…..we wachten rustigjes af, ik hou in tegenstelling tot manlief wel van een gokje.

Ik ben weer naar het ‘tietenmobile’ geweest, voor de tweejaarlijkse mammografie, het was wederom verpletterend x4, maar de uitslag was goed gelukkig. Ik moet in het geheel, als alles goed blijft gaan, nog 3x in mijn leven deelnemen aan dit bevolking onderzoek, daarna ben ik uit(af)geschreven.

De shoot van een tienjarig meisje was super, het betrof een zeer gemotiveerd meisje dat droomt van een modellen carrière, ze had de shoot voor haar verjaardag gekregen van haar ouders. 

Ze zit werkelijk tussen servet en tafellaken in, en dat wilde ik tot uitdrukking laten komen in de diverse portretten. Gelukkig voor jullie, heb ik toestemming om wat foto’s van haar te plaatsen, hier en op de pagina van studio Ciao. Wat me altijd weer verbaasd is het feit dat na een tijdje ‘schieten’, de vrouw langzaam uit het meisje komt, heel mooi om te zien. 

De oude dame maakt het goed, maar ze slaapt steeds meer en heel vast ook nog eens. Ze schrikt niet als we haar uit een diepe slaap wekken, maar moet wel even rustig landen. 

Ze herkent ons nog steeds, er verschijnt altijd een glimlach op haar gezicht als ze ons ziet. We nemen haar iedere keer in de rolstoel mee naar het restaurant om een kopje thee drinken. We doen er altijd wat bonbonnetjes bij, die we in stukjes snijden, kan ze ze lekker op sabbelen. Maar oh wee als er krokantjes inzitten, dan spuugt ze alles meteen uit en smeert het over de tafel. 

Ze geniet van de reuring om haar heen en helemaal blij wordt ze als ze een hond of een kind ziet. Er is geen zinnig gesprek meer met haar te voeren, ze begrijpt er niets van en ze hoort ook nog eens slecht. Maar wij houden de schijn op en blijven gewoon met haar praten, zij knikt dan vaak maar wat. Als manlief een flauw grapje maakt, moet ze wel heel erg lachen, volgens mij komt dat wel bij haar binnen. 

En heel soms, geeft ze een treffende reactie op iets wat je zegt en dan merk je dat zij eens een intelligente dame was.

Zo had ik het over iets dat nooit gebeurde, zij reageerde hierop met: “nooit, is altijd wel”. Ongelofelijk dat die leus ineens over haar lippen kwam. 

Het blijft een mysterie, het demente brein.

De afgelopen week voelde ik me niet zo senang, er spelen wat vervelende zaken in mijn omgeving, om niet te blijven malen, ben ik flink aan het lezen geslagen en twee boeken kan ik jullie van harte aanbevelen: 

Het betreft, ‘Ivanov’ van Hanna Bervoets….meesterlijk schrijft ze over het opzoeken van ethische grenzen door de wetenschap. Het boek leest als een thriller. 

Het andere boek van maar liefst 1.269 pagina’s heet: ‘Het achtste leven’, van Nino Haratischwili. Het is een familie-epos, het begint kort voor de Russische revolutie en eindigt 6 generaties later. Ook dit boek leest als een trein, het is een magistrale vertelling over een Georgische familie, echt, een absolute aanrader.

Zo lieve mensen, ik laat het hierbij, Ciao.

Doei allemaal, ik trek me terug.

Met een tas vol cadeautjes, liepen we de gezamenlijke huiskamer van het ‘selectieve sufclubje’ binnen. André Rieu fiedelde er lekker op los, 5 dames sluimerden rond een tafel en 3 dames lagen in een relaxstoel met een dekentje over zich heen. De oude dame lag uiteraard in zo’n stoel en……zij lepelde geconcentreerd een advocaatje met slagroom weg.
Ze was blij dat we er weer waren en hapte flink door, want ze wilde met ons naar het restaurant. Het glaasje werd minutieus leeg geschraapt, niets ging verloren. Toen het leeg was, hield ze het in de lucht en verzuchtte: “bah, ik hou er niet van”.
In het restaurant legden we een stapeltje cadeautjes op tafel voor de oude dame, ze keek verguld, maar verzuchtte: “Dat zal wat gekost hebben”.
Het waren allemaal ‘snot en kwijl’ cadeautjes, maar voor de oude dame waren het schatten. Allerlei soorten speldjes en veel lekkers.


Ze stikte bijna in de borstplaat, die hebben we haar maar afgenomen uit veiligheidsoverwegingen. De kikkers en de muizen waren het grootste succes.
Helemaal verkikkerd zat de dame uiteindelijk van haar thee te genieten met een paar prachtige speldjes in haar haren, te weten, het paard van de Sint op een goud strikje.
Zo jammer dat dit moment van geluk weer snel wegvaagt en ze weer naar haar sombere zelf terugkeert.
Het Sint feest met de kids verliep weer uitbundig, met gedichten en veel plezier en……..veel lekkers. Het was een avond met een gouden randje.
Dit jaar kon ik de verleiding niet weerstaan, ik vergreep me behoorlijk aan de pepernoten. Je wil niet weten in wat voor een smaken die rakkers tegenwoordig te krijgen zijn in de pepernoten boetiek, appeltaart, caramel met zeezout, met sneeuw, chocolade etc.
Toen de misselijkheid voorbij was, heb ik me geamuseerd met het maken van een selfie, om te laten zien dat het menens was.
Ik heb van de Sint een boek gekregen over grappige fotobewerkingen en ja, dit is het eerste maaksel.


Manlief is nog steeds niet de oude, hij blijft kouwelijk en rillerig, maar dat weerhield hem er niet van om 10 oliebollen, achterelkaar naar binnen te werken. Hij was niet eens misselijk.
Ik loop trouw mijn rondes in het Markdal en heb er vele ontmoetingen en gesprekjes met mensen die ik dagelijks tegenkom.
Zo is er een meneer die even naar Bali is geweest en weer veilig terug kon keren.
Er is een dame van 75, die flink ziek is geweest en zelfs even in het ziekenhuis heeft gelegen, ze is 6 kilo afgevallen en heeft nog steeds geen eetlust. Toch loopt ze dagelijks haar rondjes met de hond, haar man is dementerend en raakt de weg kwijt.
Er is een vrouw van middelbare leeftijd, die altijd de hond van haar broer uitlaat, hij en zijn gezin hebben hier geen tijd voor*€#*€#*€#(#@)-);++;.
Maar een bejaarde dame, mis ik al een paar dagen, ik maak me zorgen om haar en heb haar gemaild, maar nog geen antwoord gekregen.

Gelukkig ontving ik vanochtend in de vroegte een mailtje van haar, het gaat goed met haar, alleen heeft ze het erg druk. Ongelofelijk, ze is hoog bejaard en kookt regelmatig voor haar kinderen en kleinkinderen. Zo ook vandaag, er wordt nog Sinterklaas gevierd, ze kwam er niet onderuit, vertelde ze me vanochtend. Jaaaaaa, ik kwam haar tegen vanochtend, het deed me goed haar weer te zien, een enorm aardige vrouw.

Jullie begrijpen dat ik soms wat meer tijd kwijt ben met mijn rondes, er is vaak zoveel te vertellen in de wandelgangen.
Er hangen inmiddels 4 portretten op de witte muur, ik zal er volgende week ook bij komen te hangen, maar die andere twee?…


Manlief en ik hebben gisteren de boel opgehangen, het was echt een behoorlijke klus voor ons hoor, pfffff.
Code oranje vandaag, de sneeuw valt en blijft liggen, laat ik nu een van de weinige zijn die sneeuw afschuwelijk vindt.
Gelukkig heb ik de crosstrainer en een goed boek, van mij zul je geen last hebben vandaag en morgen.

Het voelt alsof ik er niet meer ben

En hier dan eindelijk het vervolg van vorige week.
We hebben in Breda een jaarlijks evenement, te weten; ‘ART Breda’, een kunst-en antiekbeurs.
Deze beurs slaan we nooit over, want hier is altijd zoveel moois te zien. Naast de oude kunst (Toorops, Sluijters, Israëls, Art Deco, Art Nouveau, zilverwerk,
glaswerk, sieraden en niet te vergeten de “Appels’, zie je hier ook steeds meer moderne kunst en daar zijn we ook zeer in geïnteresseerd.
Dit jaar vonden wij de beurs extra interessant. Zo zagen we een ‘nieuwe’ Rembrandt, een digitaal experiment, een portret op basis van alle portretten van Rembrandt, door de computer ontworpen, en…. 3D-geprint. Chapeau!
We zagen een stand van een online gallery (Gallerease), uniek en met prachtige kunst, vooral de fotokunst sprak ons erg aan.
We zagen vele mooie vrouwenportretten, maar van een portret van Laio Zhenwu zijn we zwaar onder de indruk.


Heel bijzonder vonden wij sculpturen van lindenhout. Een vader (uit Zuid-Tirol) heeft het eeuwenoude ambacht overgedragen op zijn twee zonen, Christian en Matthais Verginer. Topwerk!


Er was ook een gespecialiseerde gay-art gallery, met prachtige kunst, een ode aan het mannenlichaam. Het eerste wat ons echter opviel, was een glazen kastje, waarin zich een grote penis in zijn volle glorie, bevond met een kleine Napoleon ervoor (kunstenaar; Arnix Wilnoudt) en ook nog zo’n penis mt een grote zwarte kraai erop. Het symboliseert het onuitputtelijke libido van de penis, vertelde de zeer aimabele kunstenaar. Of je wil of niet, zijn werk roept reacties op, positief en negatief. Er waren zelfs mensen die het niet vonden kunnen om dit soort kunst tentoon te stellen, je kunt kinderen hier niet mee confronteren, zeiden ze. Ze vergeten echter, dat in oude zgn. gerenommeerde kunst, heel wat ergere zaken uitgebeeld worden en bovendien……je neemt je kinderen wel naar een kunstbeurs he?
In ieder geval maakt zijn werk indruk, het doet iets met de mens, het stemt tot nadenken, interessant vind ik.
Een negental foto’s van mannen, maakten diepe indruk op ons.

 
Deze gallery heet ‘Mooiman’ en de galeriehouders namen alle tijd om ons een en ander uit te leggen, ik mocht zelfs een foto van hen nemen, maar ik moest hem wel doormailen.
Het viel ons op dat vele galleriehouders een praatje met ons aangingen, zo leuk.
Uiteraard zaten er ook arrogante lui tussen, we waren blijkbaar niet interessant voor hen.
De beurs zou dit jaar eigenlijk plaats vinden in een splinternieuwe evenementen hal, echter een maand voor de beurs, werd duidelijk dat de hal nog niet ‘af’ zou zijn.
Complimenten voor de organisatie om in zo’n kort tijdsbestek de beurs in te richten in en bij ons oude stadsmuseum. Ik moet zeggen, een zeer mooie stek.

De oude dame verkeert steeds meer in een schemerwereld, het liefst zit ze wat te suffen. Ze is tevreden als alles gewoon zijn gangetje gaat. Haar kinderen herkent ze nog, met de namen wordt het al wat moeilijker.
Als wij binnenkomen zie je meteen haar gezicht opklaren, ze is blij en verrast en nog meer als ze een doosje chocolaatjes krijgt (vroeger was dat een fles sherry).
Wij nemen haar altijd mee naar het restaurant, daar wordt ze alerter. Ze verbaast zich telkens over deze geheel andere wereld, ze bekijkt de mensen met veel interesse en ze geniet van een sterk gezoet kopje thee. Toch wordt ze na verloop van tijd onrustig en vraagt aan ons, hoe ze weer thuis komt. ‘Thuis’ is voor haar de gezamenlijke huiskamer, waar ze zich veilig en geborgen voelt. Haar geheugen is zo goed als weg en dat heeft ze wel in de gaten, ze zei letterlijk tegen ons: “Het voelt alsof ik er niet meer ben”, wat lijkt me dit een rotgevoel.
Er is niets meer over van de vinnige Haagse dame, ze is verworden tot een schriel angstig vogeltje. Laatst kwam een ‘zuster’ naar ons toe en zei tegen de oude dame; “wat ben je toch een schatje”, waarop iets van haar oude karakter de kop opstak en ze reageerde met de woorden: “dat ben ik beslist niet”. Onvoorstelbaar hoe het demente brein werkt.


Rest mij nog mede te delen dat onze ‘Markdal’ ooievaars, 4 kinderen hebben en het ‘waterschap’ zwanenechtpaar 5.

Later, Ciao.

Down en Ups

Terugblikkend op de afgelopen week kan ik zeggen: “ ik heb er weer veel goeds uit weten te halen”.
Sommige dingen vallen je onverwachts gewoon gratis en voor niets in de schoot en verder moet je zelf op zoek naar zinvolle en leuke zaken.
Maar ook kan er weleens, ondanks je goede bedoelingen, een dwarsligger je gebaande paden blokkeren en een aanslag doen op je goede humeur.
Zoals de oude dame.
Daar wil ik het nu toch even met jullie over hebben, ik weet niet meer hoe ik mijn omgang met haar moet handelen zonder zelf meegesleurd te worden in de negativiteit.
Het korte termijn geheugen is volledig verdwenen en daarnaast verliest de oude dame veel meer herinneringen. Zelf beweert ze dat haar geheugen prima is, maar…..’iedereen probeert haar gek te maken, iedereen liegt en niemand komt langs”. Nee, aan haar ligt het niet.
Haar eigen kinderen herkent ze nog wel, maar manlief en ik krijgen het wel te verduren hoor. Tijdens onze bezoeken krijgen we hele klaaglitanieën over ons heen, niets is goed, wat je ook doet. Mijn jongste broer had tot voor kort nog geluk, de benjamin werd ontzien door haar, helaas nu ook niet meer.
Ik betrapte me erop dat dat me goed deed, kon hij eens voelen wat wij al een poos moeten meemaken.
Ook de ‘verzorging’ krijgt er van langs, niemand wordt gespaard. Wij hebben te maken met een hele boze, vaak agressieve, verbitterde, ontevreden en vooral eenzame oude dame.
Maar…….. heel soms heeft ze een ‘aardige dag’, hoewel dat steeds minder wordt.
Wat een rotziekte dementie, zowel voor de betrokkene zelf als voor de omgeving.
Ik probeer het over me heen te laten gaan en blijf mijn best doen om iets opfleurends voor haar te verzinnen, maar de rek is er langzamerhand wel uit. Ik sta paf en voel me machteloos, ben vaak innerlijk woest. Ik zou haar het liefst eens flink de mantel uitvegen, maar dat is zinloos denk ik, de oude dame weet niet beter. Manlief gaat wat meer tegen haar in en dan word ik weer boos op hem. Vroeger kon je ruzie maken om de kids en nu hebben we meningsverschillen over de omgang met de oude dame, pffff. Gelukkig kan onze relatie wel tegen een stootje, maar leuk is het niet.
Genoeg over de oude dame, ieder huisje heeft zijn kruisje zullen we maar zeggen.
Het is dus zaak, dat je niet blijft klagen en boos zitten zijn en ook moet je de pootjes niet laten hangen. Laat de frisse wind door een stevige wandeling maar eens flink door je gemoed gaan en bedenk wat je kan ondernemen binnen je mogelijkheden om te genieten van de goede dingen van het leven.
Tja…en soms valt er zomaar wat in je schoot, een hele grote blij, zoals ik dat noem.
Zo kreeg ik van onze zeer aimabele bovenbuurman een bijzonder kunstwerk! Hij had een foto van mij (een architectuurfoto hoor) groot uitgeprint en prachtig ingelijst. Ik kreeg het als opsteker, hij vindt mijn foto’s goed. Een grote blij dus en een groot compliment van een kenner.
En we hadden nog een grote blij, een huiskamerconcert, bij de kids.
Onze dochter is grafisch designer en had aan een prijsvraag (VT Wonen) meegedaan en won dit fenomeen. Om precies te zijn, een concert van Sherry Dyanne, een jazzzangeres. Google haar maar, geen onbekende in de jazzwereld.
Daar dochterlief en ideale schoonzoon twaalf en half getrouwd waren en dochterlief 40 jaartjes werd, hadden ze dit gewonnen concert verweven in een spetterende party. Alle genodigden waren er hoor, wel 50 man!
De huiskamer was omgetoverd in een smaakvol concertpaleis, er was een echte gin/tonic barDSCN4068 en een heerlijk kaasbuffet,DSCN4075 iedereen was op tijd en met een gevuld glas in de hand kondigde ideale schoonzoon Sherry aan. DSCN4083
Ik kan er kort over zijn, het was in een woord geweldig, Sherry heeft een dijk van een stem, en raakt je diep. Wat een talent en wat een lieve schat.
Ze werd begeleid door haar gitarist en haar slagwerker.
Ze zong oa een nummer van Amy Winehouse (Black), dat ging me door merg en been en niet alleen bij mij kan ik jullie naar waarheid mededelen.
Na afloop bleven ze gezellig om mee te feesten, ideale schoonzoon leefde zich uit als DJ.
Wat een feest, wat een avond, wat een week!

http://www.sherrydyanne.com/2013/biografie/