In hogere sferen

Zaterdag 9 September

Sorry hoor, ik lijk wel een langspeelplaat met een kras erop, weer niet best geslapen helaas, veel herrie op straat. Vannacht zullen we de boel aan de voorkant dicht laten en achter wat ramen openzetten, het is toch niet meer zo heet s’nachts.
Vanochtend heb ik uren rondgedwaald in Alfama. Dit is de oudste wijk van Lissabon en is bespaard gebleven tijdens de aardbeving (1755). Het is van oorsprong een Arabische wijk, je waant je in een medina in Marokko, grauw, viezelig, kleine steegjes, maar oh zo sfeervol.
Mouraria, de (Moorse) wijk waar wij wonen, is niet zo bochtig en al wat trendy aan het worden. Vele oude panden zijn mooi opgeknapt, meestal door buitenlanders. Allerlei culturen leven hier in vrede samen, arm en rijk. Maar ik denk dat ‘arm’ steeds meer verdreven gaat worden.
Als jullie denken dat je hier gewoon even een stuk op tempo kan lopen, dan heb je het mis. Het is puffen geblazen hoor, trappen op/af, heuvel op/af, smalle en vaak kapotte stoepjes, veel verkeer, steegje in en er eventueel weer uit, als het doodloopt en ga zo maar door. Maar het is oh zo gaaf allemaal, ik kijk mijn ogen uit en verlies me telkens in de tijd. Ik loop nu gewoon op gevoel en uiteindelijk zie ik wel een herkenningspunt, heel verrassend op deze manier.


Er is een karakteristiek object in Lissabon, dat me enorm triggert, het komt hier voor in allerlei charmante vormen en schreeuwt om gefotografeerd te worden. Inmiddels heb ik al een hele verzameling, ik ga er beslist iets mee doen. Waar heeft ze het over?, zullen jullie denken……dat houd ik nog even voor mezelf, jullie gaan het zien als we weer thuis zijn. Ik wil dit project goed aanpakken op mijn mac en jullie verrassen.
Je ziet hier vele gevels met tegels, je weet wel de azulejos, ook aardig hoor.
Zeer boeiend en gevarieerd zijn de muurschilderingen, er zitten juweeltjes tussen.
Uiteraard kan ik na mijn wandeling niet naar huis, zonder verse broodjes voor Maurice te scoren en elke keer zijn ze weer anders.
Na het ontbijt, liepen we naar de wijk Rossio en vandaar omhoog via een enorm stijle weg, naar de wijk Chiado en de beroemde Barro Alto, de uitgangswijk. Manlief, liep weer tegen een grens aan, te stijl voor hem, gaan we dus samen niet meer doen.
We hadden een speciale miradoura (uitkijkterras) op het oog. Helaas werd er flink gebouwd en zagen we weinig en het was er een pokkenherrie. Gelukkig was de tocht niet voor niets, want we zagen een van die fameuze trams (elavadores) schuin op de berg staan. Beneden staat er ook een en zij trekken elkaar omhoog en omlaag. Ingenieus.


Omdat we toch al in hogere sferen verkeerden, besloten we nog een paar kerken te doen, in een kerk was een dienst aan de gang, verder niets bijzonders te zien of te horen daar. Maar die andere kerk, de igreja sâo roque, spande de kroon. Het is een Jezuïtenkerk uit1566, met 8 zijkapellen en vergeven van het goud, zilver en edelstenen, het mocht wat kosten toen. De kaarsen waren van plastic met ledlampjes, toch maar een op laten lichten.


Als je door Lissabon loopt, ruik je overal gegrilde sardientjes, ik vind dat heerlijk en eet ze graag, maar manlief rilt ervan. Die sardientjes zorgen voor volle kassa’s in restaurants, maar ze worden ook op andere manieren uitgenut, ze blikken ze in, in grote getalen voor de export. Wij zagen een wel heel bijzondere winkel, er werden alleen maar kleurige blikjes sardientjes verkocht en wel van vele jaartallen. Ons geboortejaar zat er zowaar ook nog bij.


We liepen nog even naar de Biowinkel, en kochten wat fruit, laadden onze OV kaarten alvast op voor onze volgende uitstap en liepen met rasse schreden naar huis. Manlief moest op tijd voor de buis, want…..de laatste en spannendste etappe van de Vuelta.
Verder pas op de plaats, ook niet verkeerd he?