De spanning loopt op

22 April 2017
Daar gaan we weer, nu lopen we met de zon en meestal de wind, in de rug, richting…centrum. Dit loopje, doe ik alleen als ik in de stad moet zijn, want als ‘zen’ wandeling heb ik hem afgekeurd, te koud in de vroege ochtend. De zon zie ik hier ook niet opkomen, dus twee knallers van tegenvallers voor deze route, dus.
Maar…als de zon eenmaal een tijdje uit het nest is, komt hij achter de Ifach uit piepen en verwarmt de mensheid aldaar en laat de lelijke gebouwen feestelijk opkleuren.
Toch, vind ik deze route stukken minder, te veel toeristenmeuk, maar de stranden zijn prachtig.
Okee, ons doel van vandaag is, een buurtje met buitenlandse winkels en horeca, want daar ergens ligt een restaurantje wat ons aanbevolen is en dat willen we eens gaan keuren.
In deze wijk vindt je bijvoorbeeld een Belgische slager, een Duitse Bakker, een Hollandse supermarkt, een Hollandse cafetaria etc etc etc. En….veel buitenlandse restaurants. Wij vinden dat jammer, wij zijn in Spanje en willen dat proeven, ruiken, horen en voelen.
Maar ja, er leven hier nu eenmaal veel allochtonen, een soort van ‘ goedkope, temperatuur’ vluchtelingen en zij willen alleen het goede weer en voor de rest willen ze bijvoorbeeld friet en bitterballen.
Toch hebben we vandaag gekozen voor een restaurant dat niet Spaans is. De naam is wel Spaans, te weten Sietelunas.
Hierover later meer, we moeten nu toch echt aan de wandel.
We zoeven met de lift naar beneden en staan al gauw, na de twee glazen deuren, buiten.
Het is 12 uur en 19 graden, met een licht windje.
We steken meteen over, lopen langs ons verscholen zwembad, dan over een klein parkeerplaatsje en staan pardoes op de boulevard.
Als we naar links kijken zien we die kies met zijn toefje groen (Ifach) en heel in de verte rechts, zien we Benidorm liggen tussen wat bergjes. Vlak voor ons staat een verhoutte bloem van een agave, prachtig en zeer fotogeniek.


Langzaam flaneren we over de boulevard, we komen wat volk tegen, maar het is niet druk en…….geen rollators of fietsers.
En dan zien we in zee (links van ons) de overblijfselen van de Romeinse Thermen, de zogenaamde baden van de Koningin, heel bijzonder. Ik heb er al eens een foto van geplaatst in een vorig verslag.
Er tegenover, rechts van de boulevard, ligt een groot, slordig terrein braak, met een hek eromheen. Dit is een onontgonnen archeologische site, Romeinse erfenis. Je ziet met wat fantasie, sporen van huizen, en er is een zeer herkenbare, ietwat opgeleukte toren, maar verder is het een grote woestenij. Een paar dagen geleden zag ik een groepje deftige mensen hier rondlopen en heftig praten en er was een fotograaf wat ‘stenen’ aan het fotograferen. Wellicht gaan ze de boel wat opknappen.


Om de verlopen sfeer wat meer reuring te geven, hebben ze hier op de boulevard ook een gym geplaatst, je kunt dus lekker trainen tussen de Romeinse geesten.
Wij lopen genietend door, eerst wat heuvelopwaarts en vervolgens dalen we.
Ja ja Calpe is behoorlijk heuvelig.
Langzamerhand, belanden we in de echte toeristenzone en zien gelikte stranden, veel horeca en veel toeristenwinkels met veelal Chinese eigenaren.
Dit stuk vinden we blehhhh.
En ja hoor, de donkergekleurde mens, verhandelt hier ook allerlei ‘echte’ namaakzooi.
Wij lopen stoïcijns door, niets voor ons.
Uiteindelijk komen we bij een droge rivier uit, hier begint de wijk van de allochtone winkels/horeca.
Er is zelfs een soort van Weense lunchroom, met heel veel gebak en daar naast, een onvervalst Belgisch frietkot. In deze wijk ligt mijn Biowinkel ook, de eigenaren zijn Duitsers.
Maar goed, het restaurant hadden we zo gevonden, maar…….het zag er niet echt open uit. Toch de deur geprobeerd te openen en……..ja hoor, open dus. We zagen een heel trendy inrichting, mooi gedekte tafels, prachtige designlampen en mooie foto’s aan de muren.
We kregen een WoW belevenis, maar……….geen eters te zien aan de respectievelijke tafels en die bleven leeg.
Wij hebben geheel alleen in dat trendy restaurant gegeten, vreemd, want…….het eten was bijzonder goed. Naderhand bedachten wij ons dat in onze contreien een warme lunch niet standaard is.
De eigenaar/kok is…jawel…een Nederlander, met veel liefde voor het vak. De borden waren mooi opgemaakt en het eten was heerlijk. We aten ossenhaas met een goden saus, verse groente, gratin en frietjes. Het was af, een soort Kerstmaal. Als dessert aten we warme appel strudel met kaneelijs en slagroom. Ja ja, ik hoor het jullie al zeggen, niet bepaald Spaans. Klopt, maar wel een leuke en vooral lekkere afwisseling tussen alle visvarianten die ik al verorberd heb.
Dit is echt een restaurant dat we elk jaar zullen gaan bezoeken. En…….we hebben zelfs een tafeltje gereserveerd voor eind van de week. De kok is liefhebber van de Indonesische keuken en een paar maal per jaar, bereid hij een uitgebreide Indische rijsttafel. Ja, daar zijn wij ook liefhebber van deze keuken zijn, hebben we meteen toegehapt, dat gaat vast weer genieten worden.


Bij het afrekenen kregen we een glaasje caramelwodka en…………ik was meteen verslaafd, tjonge, wat een zoete zaligheid, een vloeibare bonbon met een roesje. Daar gaan we een fles van kopen, zeker weten. We zullen er met beleid mee omgaan.
Vandaag, zondag de 23e in het jaar 2017, gaan we luierend lezend en vanaf 20:00 uur zitten we voor de buis, er gaat geschiedenis geschreven worden in Frankrijk. We houden ons hart vast.
Ciao.

Het Raadsel van het zakje

Zoals beloofd, jullie mogen met me mee, we maken onze dagelijkse zenwandeling.
Hup, het is kwart voor 6, uit bed! Tuurlijk zetten we een volle pot koffie, slikken we onze pilletjes en gaan op ons gemak het nieuws lezen en leggen een feudje. Manlief blijft nog even op een oor en verheugt zich onbewust op de koffie, die geduldig op hem wacht.
Als hij verschijnt, meestal zo rond 7 uur, maken wij ons klaar voor vertrek.
Sportkleding aan en goede loopschoenen, de president om de nek, sleutel in de zak en gaan zonder banaan.
We pakken de lift, want we zitten 6 hoog en zoeven rustig naar beneden, geen kip te zien, maar de kou slaat ons in het gezicht in de immens grote hal. Eerst de ene glazen deur door en dan de laatste, die springt snel achter ons dicht.
Het is goed fris, lichtelijk schemerig, de lantaarns branden nog, maar…..er loopt al een mannetje handmatig de straat te vegen, hola dus.
We zetten er flink de pas in en slaan de weg naar het zoutmeer in, even kijken of de flamingo’s aan de kant zitten. Vandaag niet, dus snel door richting zee. En daar begint het grote genieten, daar rolt de zee, daar kleurt de lucht alle kleuren van de regenboog en dan moet de zon nog komen. De opkomst gaat best wel snel en de ene keer is ie spectaculairder dan de andere. Vooral als er wat wolken zijn, is ie op zijn mooist vind ik. Ik hou niet zo van dat perfecte, er mag wat spanning in. Meestal is het me zeer naar de zin, smile, big smile en mijn lichaam begint te ontdooien.

We zetten er stevig de pas in, ondertussen genieten we van alles om ons heen, de geur, de lucht, de rollende zee, het lachen van de meeuwen, vriendelijke groeters, een vleugje jasmijn en een zonnende kat. Mijn vriend kom ik vandaag niet tegen, jammer, ik had hem graag voor jullie gefotografeerd, hopelijk is hij niet ziek.
Binnen een half uur ben ik bij mijn luxueuze gym aan zee. Er staan 5 toestellen en op elk doe ik honderd keer de bedoelde training. Ik train mijn kuiten, dijen, buik, bekken, rug, armen, liezen en knieën en ben zo’n tien minuten zoet, is te doen he? Ondertussen staar ik naar de zee, in de hoop een grote vis te zien, helaas, nog nooit wat gezien, maar een mens moet blijven hopen nietwaar?

Hier doe ik maar 20 opdrukken, want het is heel zwaar.

Op dit stuk kom ik altijd een vrouw tegen met een plastic zakje. Ik heb dat altijd vreemd gevonden, waarom ga je nu altijd aan de wandel met een plastic zakje? Vandaag heb ik dat raadsel opgelost, ze geeft de ‘boulevard katten’ eten, aardig mens dus. Nu snap ik ook, dat elke ochtend dezelfde kat op de dezelfde plek zit, hij wacht op zijn ontbijt dus.

De vrouw met het zakje

Na de training loop ik stevig door naar het keerpunt, boven op een klif en met magistraal zicht. We keren en lopen gezwind terug, er is nu al wat meer sportief volk te bespeuren, zoals vissers, joggers en ja….zwemmers.

Vaak ga ik nu het zand op, speurend naar schatten, helaas….nog niets. Maar ik neem wel flink wat hijsen zeelucht.
Ik loop weer van de boulevard weg, op naar het zoutmeer, kijken of er nu een wereldfoto gesmaakt kan worden…..vandaag niet.

Een jonkie.

We lopen heuvelopwaarts, richting onze straat, maar slaan toch nog even de weg naar de haven in. Meestal zie ik hier een mannetje, die een sappige inktvis probeert te vangen, vandaag niet. De vissersboten zijn uitgevaren en de 2 tourboten maken de boel klaar voor het grote geldverdienen. De boeters zijn ook al aan het werk en ik draai me om, het is welletjes zo. Meestal ben ik zo’n anderhalf uur op pad en heb dan een berenhonger, op naar de pap dus. Ik geniet enorm van de deze tocht en saai is het nooit. Het is de laatste dagen wat frisser, dat wel.
Na de pap ben ik weer helemaal appie de kikker en in voor een nieuwe activiteit.
Vandaag is dat de tocht met de zee links van mij en de zon in de rug, we gaan naar de stad. Wordt morgen vervolgd.
Ciao.

Dansen met de Maagd

16 en 17 April, de Paasdagen
De nacht voor Pasen, was er wat herrie op straat, ik denk dat het om ‘ongelovig testosteron’ ging. Sterker nog, toen ik ons complex uitkwam rond 07:00 uur, zag ik nog knullen rondstruinen. Gelukkig patrouilleert de politie ook in de vroege uurtjes, dus ik voel me veilig. Ik hoef niet bang te zijn, dat er een gerichte aanval op de president zal komen en ik behoor niet tot de doelgroep.
Eenmaal op de boulevard, viel de stilte op me, in afwachting van de zon, alhoewel, de meeuwen lachen altijd. Er was geen mens te bespeuren, heel bizar. Wat een groot geluk om in je uppie te genieten van het kleurenspektakel dat je zomaar voor niks voorgeschoteld krijgt. Geen straf om vroeg uit de veren te zijn.


Elke ochtend, loop ik nog even naar mijn flamingo’s, ik zie nu vele jonkies en het valt me op dat er wat ouderen vertrokken zijn. Vanmorgen zag ik in het donker een vliegles. Alles vloog op en neer, ik denk een repetitie, ze zullen eerstdaags wel vertrekken.


Om toch enigszins een paasgevoel te krijgen, aten we een eitje als ontbijt, was lekker, maar mijn pap is veeeeel lekkerder. Dus op de 2e Paasdag, geen eitje.
En……. we aten een Duits pruimentaartje, heerlijk. Het Paasdiner, werd goulash met bruine bonen/groenten stoof. Was veel werk en moest lang pruttelen, maar het was om je vingers bij op te eten.
Maurice wilde naar de ronde van Vlaanderen kijken, maar toen ik hem vertelde dat dat pas wat later in de middag, uitgezonden ging worden, besloot hij toch om met mij mee te gaan. Ik had mezelf de opdracht gegeven, om op zoek te gaan naar ‘Pasen’.
Op de boulevard, was geen Pasen te bespeuren, zelfs geen mooi geklede families.
Mijn hoop ging uit naar de omgeving van de kerk in oud Calpe, op de berg.
En ja hoor, we zagen keurige luitjes en er waaide een feestelijk sfeertje tussen de huizen. De lappen van de processies, hingen nog vrolijk te wapperen.
Opeens begonnen de kerkklokken te luiden, dus….snel naar de kerk. Nou, daar was het pas echt feest, vele mensen waren op de been in hun goeie goed. Er liep zelfs een ballonenverkoopster rond met feestelijke, kleurige ballonnen. Toch maar even de kerk in, daar hing een inzingend bedwelmende bloemengeur van de vele bloemstukken rond de heiligen. Maria was echter in geen velden of wegen te bekennen, vreemd, vonden wij. Jezussen waren ruim vertegenwoordigd.
Wij weer naar buiten, dat geflaneer daar, stond ons wel aan.
Opeens klonk er muziek en warempel, daar kwam een fanfare uit een klein straatje. aangemarcheerd. Wowwwww, wat leuk, maar…….er kwam meer. Het werd een kleine processie. Geen puntmutsen meer en geen altaren. Nu vrouwen met wit kant op het hoofd, vrouwen en kinderen in mooie klederdracht, een stelletje vrolijke ‘fluiters’, en……daar kwam Jezus weer. Nu zonder altaar, ietwat kleiner exemplaar, en gedragen door vrouwelijke dragers. De dragers waren bijzonder vrolijk en swingden zelfs met het beeld. Maar toen Maria verscheen, ging het dak eraf, er werd geklapt en gejuicht en de mannelijke dragers maakten er nu een complete rondedans van met sexy heupbewegingen. Wowwww, wat een sfeertje en ook mooie muziek. Zo wil ik wel met de muziek mee.
Uiteindelijk ging de hele processie de kerk in, om de wedergeboorte te vieren, maar vele mensen moesten buiten blijven staan, de kerke puilde uit, wat een opkomst, ongekend. Wij bleven ook nog even om te genieten van de prachtige liederen. Wat een bijzondere Pasen hadden wij gevonden en of je het wil of niet, het loutert.


Vannacht was het rustig, ik denk dat iedereen moe was.
Officieel kennen de Spanjaarden geen 2e Paasdag, maar in familiekring maken ze deze dag, feestelijk de restjes op. De vissers zijn dan ook niet uitgevaren. Het Paasfeest, met alles wat erbij hoort is voor de Spanjaarden het hoogtepunt van het jaar. Kerstmis vieren ze wat gematigder en….maar 1 dag.
Wij hebben deze Semana Santa een zeer bijzondere en vooral unieke ervaring gevonden, maar zijn toch weer blij om in het leven van alledag te vallen en………rust, om ons heen.
Morgens varen de vissers weer uit, dus rond 17:00 uur gaat deze dame ze opwachten als ze binnen komen en……ik ga een vers visje op de kop tikken, kan niet wachten.
Ciao.

Een Belevenis in Calpe

In tegenstelling tot andere steden in Spanje, vinden wij het verkeer hier niet zo aardig voor de voetgangers op de zebrapaden. We zijn al enkele keren bijna overreden. Aanvankelijk vonden wij het vreemd, want de gemiddelde Spanjaard, is een heer in het verkeer. Maar later bedachten wij ons, dat het naar alle waarschijnlijkheid buitenlanders betreft, zij zijn hier in grote betalen aanwezig. En……de gemiddelde leeftijd ligt hier erg hoog. Conclusie: “kijk goed uit”.
Wat die leeftijd betreft, vind ik dat sommige bejaarden niet meer de weg op zouden mogen en vaak zie je deze oudjes ook nog in een camper, formaat vrachtwagen, rijden, brrrrr.
Vanochtend zagen we een oude man zijn gehuurde auto in de prak rijden tegen een paaltje, hij was nog boos ook.
Je kunt merken dat de paashaas voor de deur staat, het wordt steeds drukker in ons gebouw, op de stranden, in de winkels en in de stad. Hier is Pasen een feest dat in familiekringen wel zeker 5 dagen in beslag neemt. De vissers varen zelfs al dagen niet uit. Je ziet vele mensen al flaneren in hun paasbeste goed.
Het weer is lichtelijk vreemd te noemen, de laatste dagen. Op de temperatuur (24gr) is niets aan te merken, maar we worden zo nu en dan overvallen door mistwolkjes en soms hele vlagen. Vanochtend was zelfs de zee even niet meer te zien, best bizar sfeertje dan.


We hebben aardige Nederlanders leren kennen, zij komen hier al jaren. Dus….meneer Swift is niet meer de enige bekende.
De mimosa was helaas al uitgebloeid toen we aankwamen, maar nu begint de jasmijn te bloeien en dat vind ik puur vakantiegenot, het roept vele vakantie herinneringen op. Manlief is niet zo gecharmeerd van dit odeur, hij vindt het ruiken naar ezelenzeik.
Gisteren was het goede vrijdag en dat betekende voor ons de dag van onze 2e processie. We hadden er weer zin in en hoopten dat we meer beelden te zien zouden krijgen.
Om de feestvreugde wat te verhogen, trokken we ruim op tijd de berg op naar de oude stad. We wilden eens lekker gaan dineren daar, in de hoop dat de dode Jezus de restaurants niet gesloten hield, Gelukkig gaat de commercie toch boven de gruwelijke kruisiging en vonden we een leuk restaurant, achter de kerk nog wel, op een knus pleintje met bloeiende sinaasappelbomen. Als jullie de geur van deze bloesem al eens opgesnoven hebben, weten jullie dat we lustig gesnoven hebben, zoooo heerlijk. Zelfs manlief kan deze geur waarderen. Er hingen nog wat oude sinaasappels aan, om helemaal het goede gevoel te krijgen.
Het restaurant heet: ” Los Dos Canones”, dus we voelden ons veilig en zeker toen 2 scooteragenten een barricade, in de vorm van 1 hekje, plaatsten.


Er hing op het terras een relaxt sfeertje, niks geen verdriet. Er waaide een warme zomeravondbries en de tafeltjes waren binnen no time bezet met hongerige luitjes. We hadden duidelijk geboft, omdat we vroeg waren. Onder het genot van een wijntje en een tapa, bestelden we calamares romana, gegrilde dorade, entrecote, frites en gegrilde groentes.
Wat hebben we gesmuld, kan ik jullie vertellen. Als nagerecht bestelden we crêpes met vruchten en ijs en helaas, de crêpe was koud, dat was dus een tegenvaller.
Maar niet getreurd, de kruisiging was erger.
De processie overtrof al onze verwachtingen, we kregen er 4 in een, want alle broederschappen liepen nu mee. Dus…..4x Jezus beelden. En….nog een kleine Jezus in een glazen kist en….uiteindelijk de maagd Maria. We hebben onze ogen uit ons hoofd gekeken, wat een intense belijdenis, wat een emoties, wat een sereniteit en wat een mooie muziek. Ongelofelijk. Maar ook, wat een pracht en praal van de verschillende broederschappen. Wat een strakke organisatie.
Er was een broederschap, die er uitsprong, zij hadden drie beelden op het zware altaar. Er waren wel 60 dragers en met ijzeren discipline werd het altaar door de straatjes geloodst. Wat een ervaring, wat heel erg indrukwekkend.


Het was dus weer een latertje voor Jut en Jul en geen maan dit keer om te vangen.
Doodmoe, maar voldaan legden wij ons ten ruste.
Manlief heeft lekker uitgeslapen en ik liep in alle vroegte, in volledige mist, gewoon weer te genieten langs de kust.
We hebben bij de Duitse bakker, veel paaslekkers ingeslagen, dat gaan goede dagen worden.
De Berlinerbollen zijn in aanloop naar de feestelijkheden reeds verorberd.
Nu gaan we aan de slag met de bereiding van een romige pompoensoep.
Ciao.