Dat Heurt niet

Zondag 29 April
De laatste dag is een feestje geworden voor ons, niks geen vertrekverdriet of inpak stress, dankzij het ‘omdenken’. Het werkt echt, kan ik u verzekeren.
Het was heerlijk weer, dus we gingen gewoon lekker op een terras aan zee zitten nadat we alles ingepakt hadden.
Om het geheel nog feestelijker te maken begonnen we met een glas cava.
Daarna liepen we naar een restaurant waar we nog niet geweest waren,
https://www.tripadvisor.nl/Restaurant_Review-g187526-d4414303-Reviews-La_fosa-Calpe_Costa_Blanca_Province_of_Alicante_Valencian_Country.html
Het was er best druk, maar we kregen nog een tafeltje gelukkig. De eigenaren zijn Frans/Spaans en dat kon je merken aan het eten, een perfecte combi. De huiswijn kan ik u echter niet aanbevelen.
We hebben ongewoon goed en lekker gegeten, dit restaurant kan tippen aan El Cantal, dus volgend jaar gaan we switchen tussen deze twee.
Het was loeidruk op de boulevard en het strand, dat hadden we niet eerder meegemaakt, en we zeiden meteen tegen elkaar: “het is goed dat we gaan”.
Toen we naar huis liepen, zagen we weer een reddingsactie met de helikopter op de Penon.
We zijn nog even een afscheidsglaasje bij de social club gaan drinken en kregen een knulfel van Sammy, de uitbaatster, echt een lieve meid.
Helemaal voldaan keken we nog wat tv en gingen op tijd naar bed.

Maandag 30 April
Om 6 uur ging de wekker en om 7 uur stapten we in de bus van Beniconnect.
We mochten ons gevulde boodschappenkarretje in het appartement laten staan, Rachel, een medewerkster van ons verhuurkantoor zou dit later in de opslag zetten, top.
Tot volgend jaar Calpe, het was weer een heerlijk verblijf, we hebben totaal geen minpunten te melden.
Nog een ding is het vermelden waard; we deden niet meer aan liggen op een bedje bij het zwembad, we laten onze velletjes niet nog meer verouderen en houden zo meer tijd over voor wandelingen. Dat is ons goed bevallen, ook dat gekakel bij het zwembad vonden we een aanval op onze privacy.
De controle op het vliegveld was dit maal enorm streng, alle electronica moest los in een bak, ook alle kabels (6), dus de boel lag flink overhoop toen ik mijn vele kabels uit mijn rugzak opgediept had. Mijn telelens had ik in een hemdje gerold ter bescherming, dat moest eraf, ik was doodsbang dat ze ook de doppen eraf zouden schroeven, wat een ellende. Het is gelukkig goed gegaan, maar de volgende keer zal ik de boel transparanter inpakken, of ik schaf eindelijk een fotokoffer aan.
De terugvlucht verliep voorspoedig en onze alleraardigste taxi http://www.taximarkies.nl stond ons op te wachten en reed ons zeer aangenaam binnen het uur naar huis en de koffers werden voor onze deur gezet, zo’n aardige man en zo hoffelijk, dankjewel weer Marc.
Het is superluxe om midden op de dag thuis te komen, je kan de koffers meteen uitpakken en de boel opruimen. Wasje draaien hoefde niet, want dat had ik in Calpe al gedaan.
Nog even naar AH voor het avondeten en wat schetste mijn verbazing?, die was dicht! Dat was flink balen, ze waren de boel aan het verbouwen om scan kassa’s te plaatsen.
Ik moest dus meteen weer beginnen met ‘om te denken’…….en……ik liep naar de cateraar ertegenover en kocht allerlei lekkers. Ons avondmaal was gered en lekkerrrr!!!

Dinsdag 1 Mei
Ik heb geen ochtendwandeling gemaakt, het regende en het was koud en…ik had totaal geen zin. Ik ben op de crosstrainer gestapt en later heb ik nog vele kilometers gelopen om alle boodschappen in huis te halen (onze AH, was nog dicht), dus mijn beweging zat wel snor.
Tja, en dan vallen de vele regeldingen weer op je, ik had/heb een hele lijst, pfffff.
Gelukkig kon ik wat afvinken

Woensdag 2 Mei
Gisteren kon ik al wat afvinken en vandaag de rest, dus deze dagen waren goed gevuld.
Vanmorgen wel gewandeld, maar niet van harte, ik vond het maar saai en de Mark is beslist geen zee en de ooievaar zit nog te broeden.
Ik ben mijn site aan het verbouwen. Omdat ik me steeds meer ga bezighouden met straat- en portretfotografie en sinds kort visitekaartjes uitdeel, heb ik een pagina aangemaakt die ik vul met mijn werk, ik zet er een nummer bij en degene die wat van me wil, kan me het nummer mailen, en ik mail het gevraagde dan gratis en voor niks in lage resolutie terug. Tegen betaling van 10 euro, krijgt u het in de grootste kwaliteit, geschikt om af te drukken.
Op deze manier hoop ik ooit nog eens een FF camera aan te kunnen schaffen. Wat een verbeelding he? Tja, dat krijg je van het omdenken.
Ook hebben we de oude dame bezocht, ze had ons niet gemist, maar was heel blij om ons te zien.
Ze maakt het goed en is tevreden. We hebben samen ‘meisjes’ wijn gedronken (half wijn en half water) en ondertussen snoepte de dame heel wat droste pastilles weg. Toen we haar terugbrachten naar de huiskamer, zag ze een doos bonbons staan, ze griste er meteen 2 uit en stak ze in haar mond, ik wist niet wat ik zag, dat zou ze vroeger nooit gedaan hebben, dat ‘heurt’ niet.
Dit was het voor nu, ik meld me volgende week weer, Ciao.

Op stap met onze logé

Dinsdag 17 April
Gisteren heb ik niet kunnen lopen omdat de pleuris was uitgebroken, regen, bliksem en onweer. Om in shape te blijven heb ik besloten om voortaan de trap te nemen (80 treden) en thuis wat oefeningen te doen, oa met 6 liter waterflessen.
Het slechte weer diende echter een goed doel, namelijk de weg vrijmaken voor mooi weer.
En ja hoor, deze dinsdag straalde de zon ons tegenmoet, wat heerlijk, ook voor onze logé.
We hadden mijn ‘vrijgezellige’ broer uitgenodigd om een paar dagen te komen. Maar….familie, vrienden en vis, blijven maar 3 dagen fris, dus 5 nachten moest kunnen.
Ook wat ruimte betreft, kon het omdat we 3 slaapkamers tot onze beschikking hebben en 2 badkamers. Volgend jaar gaat een logeerpartij niet meer lukken, want dan zijn we kleiner behuisd, dus dit was de ultieme kans om broerlief warm te krijgen voor Spanje.
Hij kwam pas in de avond aan, dus we namen ruim de tijd om veel bier in te slaan en het huis te kuisen. Ook had ik een pittig programma opgesteld voor de komende dagen.
We zijn onze blije gast gast gaan opwachten bij de busstop en het feest kon beginnen hoor.
Ik had een gezond maal gekookt om ons te wapenen tegen de komende zware dagen, de drank vloeide rijkelijk en we gingen wat te laat naar bed.

Woensdag 18 April
Ik stond toch weer op tijd met een brak hoofd in de startblokken voor mijn ochtendwandeling en tot mijn verrassing was broerlief er ook klaar voor, nog even een koffietje en gaan, ik vond het zo leuk om hem al het moois te laten zien.
Hij bofte, de geluksvogel, we kregen een prachtige zonsopgang voorgeschoteld.
De ochtendwandeling duurde wel wat langer, want broerlief is van de bloemetjes en ja, die hebben we hier heel veel. Hij heeft ze allemaal op de plaat gezet.


Na een flink ontbijt liepen we met z’n allen naar de oude stad, de bedoeling was, cultuur snuiven.
We liepen eerst wat rondjes door de mooie oude stad en daarna ploften we neder op een terras. We dronken er onze eerste alcoholische versnaperingen waarbij we heerlijke tapas kregen, het werden uiteindelijk 3 rondjes. Toen was het tijd voor een museumbezoek, en……helaas….om de een of andere reden was het museum gesloten, hebben wij weer.
Dan maar de kerk in, was wel aardig, een nieuw en een oud gedeelde met veel heilige aangeklede beelden.
Nog een rondje door de stad dan en omdat ik inmiddels lichtelijk beneveld was, durfde ik 2 heren te vragen of ik ze mocht portretteren en….het mocht! Ik ben zo trots dat ik het heb durven te vragen.
Om dat te vieren doken we weer een terras op, weer drankjes en tapas en ohhhh zo gezellig. Manlief en ik genoten dubbel omdat we zagen dat broerlief zo genoot.
Daarna maakten we een heerlijke wandeling over de boulevard, kwamen nog een papegaai tegen en genoten van de vrolijke mensen om ons heen.
Ons avondmaal namen we tot ons in een soort huiskamerrestaurant, heel knus en lekker.
We strompelden voldaan naar huis, zagen een bruid op de rotsen en namen nog een afzakkertje in onze casa.
We waren voldaan en hadden 13 km op de teller staan en…ja….het werd weer wat later.

Heel hoog in de bergen……

Jullie zullen wel denken, Ciao is niet meer zo actief.
Niets is minder waar, Ciao leeft gretig het leven in Calpe, met een blije manlief.
We leven hier als goden in Spanje, ondanks de heftige wind.
Wij dachten altijd dat Fuerteventura de wind in zijn vaandels had, nee…..die wind is gewoon met ons meegereisd en heeft zich lekker genesteld in Calpe.
Het vervelende is, dat die schurk zich ook nog eens gehuld heeft in een mantel van koude en…….hij zet er ten vervolmaking van het pestgedrag, nog een irritant fluitconcert bij.
Een nacht hebben we zelfs amper geslapen door de nadrukkelijke aanwezigheid van deze lawaaierige gast.
Maar….we hebben stand gehoorden hoor, we zijn blijven genieten.
We hebben gewoon onze wandelingen gemaakt, dit maal wel met wat meer beloning na afloop. Overal werden we hartelijk en warm ontvangen, vooral in onze stamkroeg ‘Danny’s’. Daar was het de afgelopen week beduidend drukker, wel zo gezellig.
Omdat wij ons hier zo thuisvoelen, hebben we bedacht dat het verblijf hier geen vakantie betreft , maar een noodzakelijk tweede leven. En daar ik in Nederland in principe eenmaal per week blog, doe ik dat dus ook in ons tweede leven, vandaar.
Mochten we opeens de toerist gaan uithangen, dan krijgt u wel een sappig verslag hoor. Wellicht de komende week, want we krijgen een logee en die willen we wel het een en ander laten zien.
Nu we wat meer binnenshuis verkeren, moeten we ons in het appartement ook goed kunnen vermaken. Voor mij een makkie, ik heb mijn boeken (al 6 gelezen) en mijn fotobewerking, maar voor manlief was het even wennen, hij zit namelijk graag in het zonnetje op het balkon, gewapend met zijn spiksplinternieuwe verrekijker (Nikon) en uiteraard zijn muziek. Gelukkig had ik een verrassing voor hem, een puzzelboek, dit omdat hij in Februari met een verbeten grijns een moeilijke puzzel oploste in ons weekkrantje en er nog plezier in had ook.
Tot mijn grote vreugde kan ik jullie meedelen dat hij inmiddels 22 puzzels heeft opgelost, ongekend. Ook heeft hij kunnen genieten van twee wielren klassiekers op de tv.
Nu de wind het niet van ons plezier heeft kunnen winnen, begint hij het langzamerhand op te geven.
Met onze lieve local vrienden hebben we een uitstapje naar de bergen gemaakt. Het was een schitterende bergrit en we zagen boomgaarden vol met nispelro (een gele perzikachtige vrucht).
We reden naar Guadalest, een klein, maar toeristisch dorp hoog in de bergen.
Het bijna duizend jaar oude dorp is geheel gesitueerd rondom een kasteel. Het kasteel, El Castell de Guadalest genaamd, is jarenlang een belangrijk verdedigingspunt geweest van de Moren tegen de Spanjaarden.
We hebben te midden van dit schoons, met magistraal zicht op de bergen een drankje genuttigd. Van lopen is niet veel gekomen omdat onze vrienden niet zo mobiel zijn en manlief wel heel erg wiebelig was, het zij zo.
Maar eten kunnen we allen als de beste en dat hebben gedaan in het dorpje ‘Popol’.
De terugweg was wederom adembenemend mooi. Dankjewel lieve Fenny en Paul.
De afsluiter van de week vierden we weer in El Cantal, manlief met een menu del dia en ik met een forse zeetong.
Wat een fijne week was het, Ciao.

Riet, dit maal geen hondenkop?
markt in Calpe

En daar kwam Lola

Inmiddels zijn we een week in Calpe en we genieten enorm, het is goed hier, meer dan dat zelfs.
Meneer Swift was blij om ons weer te zien, u weet, hij zit maandags en woensdags aan het zoutmeer, hij houdt zo van onze vrolijke faces, he says.
Hij vertelde ons dat het broedseizoen van de flamingo’s is begonnen, helaas niet in Calpe.
We zien hier dus alleen nog maar jonge dieren, heel gezapig snacken in het meer, saai hoor.
Ik duik dus niet meer de bosjes of het riet in, zeker niet nadat ik hoorde dat er nu ook wilde zwijnen met jongen zijn gesignaleerd.
Ach, het geeft me wel rust, ik kan mijn focus verleggen.
Ik maak wel beduidend minder foto’s, ik word selectiever, ook niet verkeerd en het scheelt veel werk. Maar elke dag ga ik vol verwachting op pad, zou ik vandaag DE plaat gaan schieten?
Gisteren ging ik zo gretig met de president op stap, dat ik na een paar meter moest constateren dat ik mijn crocks nog aan mijn poezelige voetjes had en dat kan niet dus echt niet, met dit comfortabele schoeisel wil ik niet in het wild gezien worden, te privé. Terug dus.
Dagelijks loop ik zo’n 13 km, waarvan zeker 5 km met manlief, gezellig, hij is weer helemaal het heertje. Regelmatig eindigen we de toer bij onze social club, deze locatie is zo magistraal en de wijn is er heerlijk.

Ook bij ons stamcafé ‘Danny’s’, in de oude stad, hebben we alweer wat drankjes genuttigd.
We hebben ditmaal enorm aardige buren, Engelsen, met een witte knuffel hond, een levend poederdonsje. Regelmatig maken we een praatje met hen op het balkon.
En… we hebben onze locale vrienden weer ontmoet.
We hadden afgesproken op een gezellig terras in de oude stad en dit maal maakten we ook kennis met Lola, een eenjarige Cocker Spaniel, een super blij beestje. Deze schat ga ik portretteren, het wordt wel een uitdaging om DE foto van deze wervelwind te schieten, leuk. Volgende week ga ik voor deze shoot naar haar thuissituatie, maar ik heb al een leuke en profile van de jongedame.


Het was zo leuk en vertrouwd om onze vrienden weer te ontmoeten, het zijn zo’n pure lieve mensen met veel humor, ondanks hun fysieke tegenslagen. Zij wonen inmiddels alweer 10 jaar hier, de bofkonten.
Gisteren, zondag, hebben we weer gegeten bij El Cantal en het was wederom een feestje en verrassend. We kozen weer voor het menu del dia, 3 voorgerechten: groene salade met zeevruchten, paté met vruchtencompôte en gefrituurde calamares. Manlief een dikke entrecote met pimentos de padron en frites en ik gebakken heek met verse spinazie, gemengde groente en gebakken aardappels. En als dessert weer de tiramisu voor manlief en voor mij de cremosa.
Het was zoooo lekker en gezellig. Het personeel is uiterst relaxed, goed op elkaar ingespeeld en uiterst professioneel.
Toch weer gereserveerd voor volgende zondag haha.
Ciao, nu op naar de Lidl, de wodka caramel is op.

jut en jul op hun balkon

We zijn thuis.

Zo heel erg leuk…….. we hebben op de valreep toch nog een koppeltje ooievaars op het nest. Geen idee of de weduwe een nieuwe man heeft of dat het een ander stelletje is. Wat ik wel zag, was enige schroom bij het stel. De eerste dag werd er wat om elkaar heen gedraaid,  een heel klein beetje geknuffeld en behoorlijk geklepperd. De volgende dag begon het gedraai en geklepper weer en opeens……..zat het mannetje bovenop de dame en ik moet zeggen, het zag er goed uit. Helaas had ik de president niet bij me, maar gelukkig wel meneer Nikon, dus jullie mogen meegenieten. 

Als we in Mei terugkomen, wacht er met enige zekerheid een nestje, ik had het niet gedacht. Op eerste Paasdag werden we al vroeg opgehaald door onze super taxi, “Taxi Markies”, zo’n aardige en voorkomende man, hij weet wat service is. De vlucht verliep voorspoedig terwijl we nog een uiltje knapten. 

Helemaal verkwikt stapten we uit het vliegtuig, het feest kon beginnen. Manlief noemt onze trips naar Calpe, geen vakantie, maar een vlucht uit de kou, een noodzakelijkheid. Hij heeft gevoelige holtes, vandaar. Ook is hij hier een stuk minder waggelig, denkt hij. Onze transfer (Beniconnect) stond al op ons te wachten, wat een luxe. Binnen het uur waren we in Calpe. De sleutels van het appartement lagen in een kluis, de code was ons keurig doorgemaild. Alles klopte en verliep perfect. Helaas hadden we geen sleutel van de opslag om ons gevulde karretje te halen. Maar ja, die sleutel wordt niet zomaar meegegeven omdat er van vele mensen spullen liggen, dat snappen we wel. Maar het betekende, voor dinsdag….geen koffieapparaat en geen crocks. Tja, het was Pasen he? Gelukkige hadden we in Februari het restaurant (El Cantal) al besproken. We kregen ditmaal een tafeltje met uitzicht op de Peñon, de zee en de haven, perfect dus. Het zat er bomvol vrolijke, mooi uitgedoste Spanjaarden, zo gezellig. Wederom kozen we voor het menu del dia. We kregen eerst gefrituurde groenten en een frisse salade en daarna een bord scampi’s. Manlief was weer moedig en at er eentje, hij is er echter niet echt van gecharmeerd en dat ontmantelen van de dieren, vindt hij maar niks. Ik heb gesmuld hoor. Het hoofdgerecht was paëlla met vis en zeevruchten, zonder graatjes of andersoortig oneetbaar spul, op deze wijze vindt manlief het zeer smaakvol. Het nagerecht bestond uit roomvla met rood fruit voor mij en mijn dierbare echtgenoot deed zich te goed aan een homemade tiramisu. Hij vond het wel jammer dat het zo snel op was, haha. Uiteraard gingen de heerlijkheden vergezeld van een fles mooie droge witte wijn en bij de rekening kregen we weer een glaasje limoncello. Alles heeft ons goed gesmaakt, dus we reserveerden hetzelfde tafeltje alweer voor de volgende zondag. Bij ons complex hoort een social club, daar kun je tv-kijken en activiteiten bijwonen en er is een restaurant met bar. Het gebouw ligt pal aan zee, beter kan niet. Het gepeupel kan er niet binnen, want je hebt een sleutel van de poort nodig. Vorig jaar hebben we hier al eens gegeten en/of wat gedronken, maar ondanks dat het goed was, vonden wij de uitbater niet zo’n prettig persoon. Nu zitten er nieuwe mensen in, een echtpaar en er is nu ook keukenpersoneel. Het geheel is er enorm op vooruit gegaan. Hier hebben we 2e Paasdag gegeten. We aten een rijkelijk gevulde salade, een zeebaars (ik), een entrecote (manlief) en na at ik een panna cotta en manlief ging weer voor een tiramisu. Zeer smakelijk allemaal. Jullie merken wel dat wij goede paasdagen gehad hebben, met mooi weer ook nog eens. We voelen ons rijk, zo fijn om hier weer te zijn en….manlief kruipt weer uit zijn dal. Dinsdag ging manlief het karretje halen, we waren als een kind zo blij met een goed kopje koffie, gezeten op het balkon, met vol zicht op zee en met charmante crocks aan onze voeten. Nu was het feest echt begonnen. Ook maakten we s’middags onze eerste gezamenlijke wandeling, wat een rijkdom. En…ja hoor, na een uitgebreid bezoek aan de Lidl, met het karretje, kon ik een gezond maal op tafel zetten, een rijkelijk gevulde groente/zoete aardappel omelet. En wat dronken ze als dagafsluiter?………… inderdaad, een wodka caramel. Ik heb nu al 3 ochtendwandelingen erop zitten, net of ik niet weggeweest ben, de mafketel is er nog, de leuke witte kleine reiger met de gele voeten staat nog op hetzelfde plekje te snacken en mijn fitness apparaten zijn een gezonde uitdaging, kortom, alles als vanouds, we zijn ‘thuis’.Ik heb me voorgenomen om me deze maand toe te leggen op straat/portretfotografie, een hele uitdaging. Ik moet nog wat brutaler worden, honden durf ik wel, nu de mensen nog. 

Ik meld me wel weer over een paar dagen, Ciao!

Je hebt een opblaaspop en……..

Qua natuurschoon is er momenteel weinig te melden over het Markdal, maar wat wel heel bijzonder begint te worden is het feit dat er vriendschappen ontstaan tussen een fervente kernploeg, wandelende, oude knakkers.
We houden elkaar in de gaten, we informeren naar het wel en wee en we delen tips uit.
Ik kan zeker zo’n 7 mensen noemen die ik dagelijks tegenkom. Ik weet waar ze wonen, van sommigen heb ik een emailadres en ik ben op de hoogte van hun gezinnen.
Ik heb al eens geschreven over de dame die ziek is geweest en zelfs even in het ziekenhuis heeft gelegen, ik noem haar ‘de vrouw met het kleine hondje’. Nu ligt haar man in het ziekenhuis met een geklapte long en een longembolie, hij is 89 jaar. de dame heeft de kerst alleen thuis doorgebracht en heeft haar hele zilveren bestek gepoetst en opgeborgen voor het nageslacht. Vandaag kon ze me melden dat ze weer hoop heeft dat ze haar man nog niet hoeft af te geven.
En dan is er de dame die ons aan het mooie appartement in Calpe heeft geholpen. Zij vertrekken donderdag (met de auto) naar Calpe, we zullen elkaar daar nog gaan ontmoeten. Met de Kerst, liep ze bij hoge uitzondering haar ronde met haar man. Deze offreerde me een cent die hij net had gevonden, het gaat me geluk brengen zei hij. Ik ga het muntje koesteren. De dame heet Manja.
De volgende keer beschrijf ik mijn Markdalvrienden verder.

Ik moest afgelopen week iemand uit de dagbehandeling van het ziekenhuis, gaan bevrijden, alleen mocht hij er niet uit. Ik was nog nooit op die afdeling geweest en belandde bij de acute hulp. Wat een bedrijvigheid kon ik daar constateren en wat een ellende. Maar wat mij enorm verbaasde was het feit dat er vele schitterende, mooi ingelijste foto’s aan de muren hingen. Zooo jammer dat er waarschijnlijk niemand van geniet. Bij de dagbehandeling (een gang eerder) hingen ze ook en ook daar ziet niemand ze echt, daarom heb ik samen met mijn bevrijdde, nog enigszins gedrogeerde patiënt, er eens goed bij stil gestaan, doodzonde dat ze niet in de openbare ruimtes hangen.
De patiënt maakt het overigens goed.

Gelukkig is de temperatuur te pruimen, hopelijk blijft het nog zo tot ons vertrek over 3 weken, na ons de zondvloed, best wel egoïstisch he?
De Kerstdagen zijn geslaagd te noemen, veel lekker eten, veel familie, leuke spelletjes, oa met een opblaaspop https://www.bol.com/nl/p/who-s-the-dude-partyspel/9200000075593346/?Referrer=ADVNLGOO002027-G-33818896262-S-551003067312-9200000075593346&gclid=EAIaIQobChMImZig6fqp2AIV7RDTCh00DAeJEAQYASABEgJQ6_D_BwE , een grappige dwerghamster op tafel tijdens een van de diners, die me nog even gemeen wist te bijten, goede wijnen, een blije oude dame en een spannend boek.
Dit jaar zijn er buiten mijn hamsterbeet, geen gewonden gevallen tijdens de hilarische spelletjes, hoera, alhoewel, de opblaaspop had het bijna begeven.
Wat ik speciaal even wil vermelden is, dat ideale schoonzoon een super lekker kerstdiner heeft verzorgd. Hij legde de lat meteen flink hoog en kocht levende kreeften, die hij nog moest vermoorden. Wat een held, wij waren slechts laffe eters, het was heerlijk overigens.
Kleinkind 1 had de amuses verzorgd, ik heb me verbaasd over haar kundigheid en het was oh zo lekker.
Het is weer voorbij nu, ik ben al een kilo zwaarder, nu op naar 2 verjaardagen en oud op nieuw.

  

Daar wij in het donker naar huis moesten lopen na de diverse uitspattingen, moesten we jammergenoeg constateren dat de neuropathie van manlief flink progressief is, gelukkig had hij zijn stok bij zich, anders had hij het niet gered. Volgend jaar nemen we gewoon een taxi voor die 300 meter.
Voor alle mensen die ons kaarten gestuurd hebben; wij doen er per direct niet meer aan, ik spreek jullie alle goeds toe vanaf mijn blog.
Dus bij deze: Lieve familie, vrienden en volgers, wij wensen jullie een goede roetsj naar 2018 en een mooi, gezond, tevreden en leuk jaar toe en tot ziens. Ciao.

Een bloederig einde

25/26 April 2017,
Over 25 April, kan ik kort zijn, die dag was zeer relaxt. We hebben gewandeld en op ons riante balkon gezeten. Niet verkeerd he?
Maar toen werd het 26 April en die mooie dag eindigde bloederig.
De dag begon met een spectaculaire zonsopkomst. Wat is dat elke keer weer een visuele verwennerij, ik krijg hier nooit genoeg van. Uiteraard, kwam ik het mannetje weer tegen, nu vroeg ik hem of ik een foto van hem mocht nemen. Het mocht. Hij is een Fransman, komende uit Bordeaux, maar hij vond het er te koud, vertelde hij.


Vandaag zou volgens het weerbericht, de laatste zonnige dag worden voor ons, dus we besloten die eens goed uit te nutten. Voor de verandering gingen we lekker lui op een bedje bij ons zwembad liggen, met vol zicht op zee en de haven. Je ligt daar als het ware, gewoon tv te kijken, er is zoveel leven op zee, vooral vandaag met een stevig briesje. Dus veel zeilers, kite-surfers en peddelaars die meer golfsurfers waren geworden. Hilarisch om te zien.
Er is hier een hele actieve zeilschool, ze gebruiken de zgn ‘optimistjes’, en gaan in grote getale best ver de zee op. Ze worden echter goed begeleid door voldoende instructeurs met snelle motorbootjes. Soms houden we ons hart vast, als er opeens een grote boot de haven in komt varen en er net nog een stuntelaar zijn bootje weg probeert te zeilen. Gelukkig hebben we geen ongelukken zien gebeuren.
We bleven een paar uurtjes genieten en toen vonden we het welletjes, we besloten uit eten te gaan.
We liepen naar ‘Brisa Andaluz’, een echt Spaans restaurant aan de boulevard.
Als voorgerecht namen we samen een flinke portie gefrituurde baby inktvisjes. Dit is zo ongekend lekker, dat manlief, zelfs als fervente vishater, er zijn vingers er zowat bij opeet. Ik moet dan snel dooreten, anders is het op, voor ik het weet. Zo leuk om gezamenlijk iets vissigs weg te happen onder het genot van een lekker wijntje.
Het hoofdgerecht werd voor Maurice een sappige gegrilde biefstuk en voor mij weer een zeebaars. Ik heb ontdekt dat ik dit de lekkerste vis vind, hij heeft zoveel smaak. Ik ben zelfs een keer naar de visafslag gelopen en heb er een vers exemplaar gekocht. Ik schrok me wild, toen bleek dat ik hem zelf nog moest schoonmaken. Manlief trok zich bescheiden terug. Maar……..als je iets erg graag wilt, kan je veel. Op goed geluk heb ik de binnenboel met een mesje eruit geschraapt. Naderhand zag ik op YouTube dat je dat heel voorzichtig met een lepel moet doen, zodat de galblaas niet scheurt. Ik heb gewoon geluk gehad. Ik heb hem kort in de olijfolie gebakken en meteen, staande aan het aanrecht opgeschrokt. Wat was dat heel erg lekker en…..ik voelde me een held. Weer een ervaring rijker. En….voor het geval jullie je het afvragen, ik heb de schubben er ook afgeschraapt hoor. Maar heeft dat wel nut, als je het vel toch niet eet, vraag ik me af.
Als nagerecht namen we weer crêpes suzettes, na gevraagd te hebben of ie vers bereid zou worden. En jawel, aan tafel werd het lekkers bereid en geflambeerd. Het was een super zaligheid.
We kregen nog een glaasje limoncello bij de rekening. Wat een verwennerij, wat een dag…..tot nu toe.
Helemaal voldaan liepen we naar onze casa en doken het balkon op met als afsluiter, een borreltje……….wodka caramel! We hebben ervan genoten tot het wat kouder werd.
We gingen naar binnen, en als echte cybermamma, checkte ik meteen mijn Facebook groep, Calpe leeft.
En……..wat zag ik daar nou voor een bericht………!
Er lag een haai in onze haven, op de kade, dat wel.
Wij snel naar beneden, gewapend met onze camera’s.
En daar lag het onfortuinlijke beest van 8 meter en 4000 kilo, hartstikke dood te zijn. Er stond politie bij, wat ramptoeristen en mensen van de universiteit van Valencia en nog war wetenschappers van de fundatie oceanografie.
Het beest was in een net verstrikt geraakt en kon op zee niet meer gered worden, hij is uiteindelijk op de kade overleden. De vissers hadden op zee de onfortuinlijke vangst al gemeld, omdat het om een beschermde diersoort gaat, vandaar dus de verschijning van politie en wetenschappers. Het is zeldzaam dat een reuzenhaai in de Middellandse zee aangetroffen wordt, werd ons verteld.
Tot onze grote verbazing werd het beest ter plekke ontleed, we zagen de enorme levers, de testikels, het hele kleine piemeltje, de maaginhoud; garnalen en plankton, we zagen de ‘filters’ (5) in de enorme muil. Er werden biopten genomen en in potjes gedaan, er werd gemeten, gezaagd, gesneden en getimmerd. Spectaculair, maar oh zo triest voor dit imposante dier. Het ging dus om een reuzenhaai, ongevaarlijk voor de mens. Een a twee maal per jaar beland zo’n beest in een net.
De wetenschappers die er als onvervalste slagers op los gingen, waren alleraardigst. Ze gaven ons veel informatie, we mochten de haai aanraken en ze lieten ons met geduld foto’s maken.
We moesten wel beloven, wat foto’s door te sturen, we kregen een bebloed papiertje met een e-mailadres en een officiële Facebook groep, voor de geïnteresseerden; L’Elasmogrup.

 
Tjonge, wat een spectaculair einde van de dag, maar wel triest vonden wij, zo’n prachtig beest naar de haaien.
Helemaal hyper, keken we nog (met een borreltje voor de schrik) naar onze openhartige koning.
Wat een dag! Wat een sensatie.
Ciao.

LOL in Benidorm.

23 en 24 April 2017
De dagen vliegen voorbij, een teken dat we het naar de zin hebben. Heel bewust genieten we van onze laatste dagen in Calpe.
We lopen wat, eten wat, drinken wat, lezen wat. Kortom, we doen waar we zin in hebben. Genoeg te beleven hier, je kunt de rust opzoeken, maar ook wat reuring, net wat je wil.
Eigenlijk zijn wij rustzoekers, maar gisteren hebben we heel bewust voor de drukte gekozen.
We zijn naar Benidorm geweest. Eigenlijk wil je daar niet dood gevonden worden, maar toch vonden we dat we pas een mening over deze stad mochten geven, als we er ook daadwerkelijk geweest waren.
Omdat we dagelijks vanuit ons appartement tegen de skyline aankijken, besloten we er recht op af te gaan en….via de zee.
Er vaart drie maal per week, een boot vanuit onze haven naar het Manhattan van Spanje en dat leek ons nu eens echt leuk, heb je in ieder geval een leuke reis in de pocket.
Ons doel in Benidorm bestond uit drie activiteiten, We wilden een bepaald gebouw fotograferen, we wilden wel eens weten of er echt van die basterds wonen en we hadden een authentiek Spaans restaurantje op het oog.
De bootreis was super en erg mooi. We voeren langs baaitjes, langs witte stadjes oa. Altea, langs schitterende rotspartijen en zagen zelfs een waterval. Het was prachtig weer, dus we konden het dek op, het was een uur lang puur genieten.


En dan vaar je opeens een baai in en zie je de skyline van Benidorm in zijn volle glorie, ongelofelijk wat een hoeveelheid hoogbouw.

Ook zagen we uitgestrekte stranden met alleen maar blauwe ligbedden en parasols en een enorme hoeveelheid mensen. Het was zelfs zo druk, dat we ons het liefst hadden omgedraaid. Het bleek dat er weer een heilige jarig was, dus de Spanjaarden waren vrij en hadden zich in grote getallen tussen de toeristen gemengd. Je pikte ze er wel zo uit, ze zien er net wat meer verzorgd uit.


En ja hoor, we zagen meteen de basterds, het krioelt ervan. De scootmobiels, veelal tandems, worden met verve bereden. We hebben de indruk dat de meeste mensen niet gehandicapt zijn, maar gewoon lui. Je kan die dingen op elke hoek van de straat huren.
We ontdekten nog een fenomeen, en masse wordt er op de stranden gymnastiekles gegeven, dik, dun, oud en jong deden mee. Hilarisch om te zien.


We begonnen richting het gewilde gebouw te lopen en ondertussen keken we uit naar een leuk terras voor een cortado met wat lekkers. Dat lukte niet, geen strandtenten hier. Wel een mooie boulevard met daarnaast een drukke weg en dan kreeg je, in de uitlaatgassen, de terrassen. Dus….we zetelden ons niet en liepen verder. We kregen er nog meer de pest in en zeiden:”we doen het gebouw” en dan gaan we naar dat restaurant en verder niets!
Dat gebouw is een enorme flat met een soort diamant erin verwerkt, ‘In Tempo’ genaamd. Het is in eerste instantie perfect getekend voor 20 verdiepingen. Maar naderhand besloot men er nog 27 verdiepingen op te bouwen, men wilde het hoogste gebouw van Europa hebben. Ze vergaten echter de liftschacht voor deze extra verdiepingen te bouwen. Wat een ongelofelijke blunder. De projectontwikkelaar ging failliet. Nu ligt de boel al jaren stil, terwijl er al vele appartementen verkocht zijn. Hoe dit gaat aflopen?


Maar…het ziet er spectaculair uit en het is voer voor fotografen. We klikten wat weg en liepen terug naar de drukte. Het laatste stuk, schakelde ik de gps in en zo liepen we feilloos naar het restaurantje. Het adres had ik van tripadvisor, ik had gezocht naar een authentiek Spaans tapasrestaurant en gevonden, en met goede beoordelingen.
Het is een familierestaurant, behorend tot een broederschap van een of andere Maria, jaja, ze kennen er hier vele. In het restaurant hingen ‘heilige’ attributen en aanplakbiljetten van jaren Semana Santa’s.
In de keuken staat oma, haar zoon helpt haar en staat ook in het restaurant met zijn vrouw. Opa doet allerlei hand- en spandiensten. Ze zijn enorm aardig en klantvriendelijk en alles is zelf gemaakt. We hebben voortreffelijk gegeten, te weten, inktvis in tomatensaus, garnalen pannenkoekjes, hamkroketjes en gebakken kip stukjes met 3 soorten saus. We wilden eigenlijk nog meer, maar onze magen hadden alleen nog maar plaats voor een stuk kaastaart met fruit en een bolletje noga ijs. Het was smullen en ook heel gezellig zitten daar. Er kwamen allerlei locals, zij namen een vino tinto met wat tapas aan de bar, of buiten aan het raam. Heel ongedwongen sfeertje. Echte aanrader dus : ‘la Cofradia, tapas Y vinos’.


Tja, toen moesten we de stad van de basterds weer in, de boot zou ons pas om 17:00 uur opvissen. We zijn op zoek gegaan naar een soort van oude binnenstad en…….het stelt niet veel voor. Veel toeristen en meuk. Maar…..er is een Moors uitkijk balkon, met blauwe tegeltjes, -zuiltjes, -pergola’s en -bankjes. Dit was echt heel aardig en…..er hing een relaxt sfeertje, dat is beslist een pluspunt van deze stad.


Het was heerlijk weer, wij doken aan de haven, een terras op en hebben hier 2 uur gezeten en geborreld en……..we hebben ons kostelijk geamuseerd. Er speelden zich hilarische taferelen af voor onze ogen. Zo zagen we bijvoorbeeld een man zijn kunstbeen afdoen en eens goed uitkloppen, vervolgens pakte zijn vriendin het been en zette het verderop tegen een boom, liep terug naar haar ontbeende vriend, ze begonnen te lachen en……maakten er een foto van. Ik kon het niet laten met hen in gesprek te gaan, ik hou wel van dit soort humor. Zij vertelden dat ze dit in elke stad doen waar ze komen. Binnenkort zal het been in New York gefotografeerd worden.
We zagen uiteraard vele basterds langs komen, sommigen luid toeterend en zwaaiend.
We zagen twee alleraardigste jongens, met hun hoofden tegen elkaar op een muurtje liggen, ze waren in diepe slaap. Een vrouw strooide wat duivenvoer bij hen, in de hoop dat er vele witte duiven zouden verschijnen, dan konden we een gave foto maken. Helaas, de duiven hadden geen honger.


Jullie begrijpen dat we ons niet verveeld hebben.
De boottocht terug was wederom een feestje en……. bij aankomst, lag er nog een verrassing op ons te wachten, een schaaltje met een foto van ons erin. We lagen dubbel en voor de somma van 10€ hebben we de kitch toch maar gekocht, slimme truc he?
We vinden Benidorm vreselijk, maar eens in het jaar, gaan we er toch naar toe, om eens hartelijk te kunnen lachen, wat een gekte daar.
Vandaag is het wat bewolkt, wat hebben we dus geboft gisteren.
We genieten weer van de rust.
Ciao.

De spanning loopt op

22 April 2017
Daar gaan we weer, nu lopen we met de zon en meestal de wind, in de rug, richting…centrum. Dit loopje, doe ik alleen als ik in de stad moet zijn, want als ‘zen’ wandeling heb ik hem afgekeurd, te koud in de vroege ochtend. De zon zie ik hier ook niet opkomen, dus twee knallers van tegenvallers voor deze route, dus.
Maar…als de zon eenmaal een tijdje uit het nest is, komt hij achter de Ifach uit piepen en verwarmt de mensheid aldaar en laat de lelijke gebouwen feestelijk opkleuren.
Toch, vind ik deze route stukken minder, te veel toeristenmeuk, maar de stranden zijn prachtig.
Okee, ons doel van vandaag is, een buurtje met buitenlandse winkels en horeca, want daar ergens ligt een restaurantje wat ons aanbevolen is en dat willen we eens gaan keuren.
In deze wijk vindt je bijvoorbeeld een Belgische slager, een Duitse Bakker, een Hollandse supermarkt, een Hollandse cafetaria etc etc etc. En….veel buitenlandse restaurants. Wij vinden dat jammer, wij zijn in Spanje en willen dat proeven, ruiken, horen en voelen.
Maar ja, er leven hier nu eenmaal veel allochtonen, een soort van ‘ goedkope, temperatuur’ vluchtelingen en zij willen alleen het goede weer en voor de rest willen ze bijvoorbeeld friet en bitterballen.
Toch hebben we vandaag gekozen voor een restaurant dat niet Spaans is. De naam is wel Spaans, te weten Sietelunas.
Hierover later meer, we moeten nu toch echt aan de wandel.
We zoeven met de lift naar beneden en staan al gauw, na de twee glazen deuren, buiten.
Het is 12 uur en 19 graden, met een licht windje.
We steken meteen over, lopen langs ons verscholen zwembad, dan over een klein parkeerplaatsje en staan pardoes op de boulevard.
Als we naar links kijken zien we die kies met zijn toefje groen (Ifach) en heel in de verte rechts, zien we Benidorm liggen tussen wat bergjes. Vlak voor ons staat een verhoutte bloem van een agave, prachtig en zeer fotogeniek.


Langzaam flaneren we over de boulevard, we komen wat volk tegen, maar het is niet druk en…….geen rollators of fietsers.
En dan zien we in zee (links van ons) de overblijfselen van de Romeinse Thermen, de zogenaamde baden van de Koningin, heel bijzonder. Ik heb er al eens een foto van geplaatst in een vorig verslag.
Er tegenover, rechts van de boulevard, ligt een groot, slordig terrein braak, met een hek eromheen. Dit is een onontgonnen archeologische site, Romeinse erfenis. Je ziet met wat fantasie, sporen van huizen, en er is een zeer herkenbare, ietwat opgeleukte toren, maar verder is het een grote woestenij. Een paar dagen geleden zag ik een groepje deftige mensen hier rondlopen en heftig praten en er was een fotograaf wat ‘stenen’ aan het fotograferen. Wellicht gaan ze de boel wat opknappen.


Om de verlopen sfeer wat meer reuring te geven, hebben ze hier op de boulevard ook een gym geplaatst, je kunt dus lekker trainen tussen de Romeinse geesten.
Wij lopen genietend door, eerst wat heuvelopwaarts en vervolgens dalen we.
Ja ja Calpe is behoorlijk heuvelig.
Langzamerhand, belanden we in de echte toeristenzone en zien gelikte stranden, veel horeca en veel toeristenwinkels met veelal Chinese eigenaren.
Dit stuk vinden we blehhhh.
En ja hoor, de donkergekleurde mens, verhandelt hier ook allerlei ‘echte’ namaakzooi.
Wij lopen stoïcijns door, niets voor ons.
Uiteindelijk komen we bij een droge rivier uit, hier begint de wijk van de allochtone winkels/horeca.
Er is zelfs een soort van Weense lunchroom, met heel veel gebak en daar naast, een onvervalst Belgisch frietkot. In deze wijk ligt mijn Biowinkel ook, de eigenaren zijn Duitsers.
Maar goed, het restaurant hadden we zo gevonden, maar…….het zag er niet echt open uit. Toch de deur geprobeerd te openen en……..ja hoor, open dus. We zagen een heel trendy inrichting, mooi gedekte tafels, prachtige designlampen en mooie foto’s aan de muren.
We kregen een WoW belevenis, maar……….geen eters te zien aan de respectievelijke tafels en die bleven leeg.
Wij hebben geheel alleen in dat trendy restaurant gegeten, vreemd, want…….het eten was bijzonder goed. Naderhand bedachten wij ons dat in onze contreien een warme lunch niet standaard is.
De eigenaar/kok is…jawel…een Nederlander, met veel liefde voor het vak. De borden waren mooi opgemaakt en het eten was heerlijk. We aten ossenhaas met een goden saus, verse groente, gratin en frietjes. Het was af, een soort Kerstmaal. Als dessert aten we warme appel strudel met kaneelijs en slagroom. Ja ja, ik hoor het jullie al zeggen, niet bepaald Spaans. Klopt, maar wel een leuke en vooral lekkere afwisseling tussen alle visvarianten die ik al verorberd heb.
Dit is echt een restaurant dat we elk jaar zullen gaan bezoeken. En…….we hebben zelfs een tafeltje gereserveerd voor eind van de week. De kok is liefhebber van de Indonesische keuken en een paar maal per jaar, bereid hij een uitgebreide Indische rijsttafel. Ja, daar zijn wij ook liefhebber van deze keuken zijn, hebben we meteen toegehapt, dat gaat vast weer genieten worden.


Bij het afrekenen kregen we een glaasje caramelwodka en…………ik was meteen verslaafd, tjonge, wat een zoete zaligheid, een vloeibare bonbon met een roesje. Daar gaan we een fles van kopen, zeker weten. We zullen er met beleid mee omgaan.
Vandaag, zondag de 23e in het jaar 2017, gaan we luierend lezend en vanaf 20:00 uur zitten we voor de buis, er gaat geschiedenis geschreven worden in Frankrijk. We houden ons hart vast.
Ciao.

Het Raadsel van het zakje

Zoals beloofd, jullie mogen met me mee, we maken onze dagelijkse zenwandeling.
Hup, het is kwart voor 6, uit bed! Tuurlijk zetten we een volle pot koffie, slikken we onze pilletjes en gaan op ons gemak het nieuws lezen en leggen een feudje. Manlief blijft nog even op een oor en verheugt zich onbewust op de koffie, die geduldig op hem wacht.
Als hij verschijnt, meestal zo rond 7 uur, maken wij ons klaar voor vertrek.
Sportkleding aan en goede loopschoenen, de president om de nek, sleutel in de zak en gaan zonder banaan.
We pakken de lift, want we zitten 6 hoog en zoeven rustig naar beneden, geen kip te zien, maar de kou slaat ons in het gezicht in de immens grote hal. Eerst de ene glazen deur door en dan de laatste, die springt snel achter ons dicht.
Het is goed fris, lichtelijk schemerig, de lantaarns branden nog, maar…..er loopt al een mannetje handmatig de straat te vegen, hola dus.
We zetten er flink de pas in en slaan de weg naar het zoutmeer in, even kijken of de flamingo’s aan de kant zitten. Vandaag niet, dus snel door richting zee. En daar begint het grote genieten, daar rolt de zee, daar kleurt de lucht alle kleuren van de regenboog en dan moet de zon nog komen. De opkomst gaat best wel snel en de ene keer is ie spectaculairder dan de andere. Vooral als er wat wolken zijn, is ie op zijn mooist vind ik. Ik hou niet zo van dat perfecte, er mag wat spanning in. Meestal is het me zeer naar de zin, smile, big smile en mijn lichaam begint te ontdooien.

We zetten er stevig de pas in, ondertussen genieten we van alles om ons heen, de geur, de lucht, de rollende zee, het lachen van de meeuwen, vriendelijke groeters, een vleugje jasmijn en een zonnende kat. Mijn vriend kom ik vandaag niet tegen, jammer, ik had hem graag voor jullie gefotografeerd, hopelijk is hij niet ziek.
Binnen een half uur ben ik bij mijn luxueuze gym aan zee. Er staan 5 toestellen en op elk doe ik honderd keer de bedoelde training. Ik train mijn kuiten, dijen, buik, bekken, rug, armen, liezen en knieën en ben zo’n tien minuten zoet, is te doen he? Ondertussen staar ik naar de zee, in de hoop een grote vis te zien, helaas, nog nooit wat gezien, maar een mens moet blijven hopen nietwaar?

Hier doe ik maar 20 opdrukken, want het is heel zwaar.

Op dit stuk kom ik altijd een vrouw tegen met een plastic zakje. Ik heb dat altijd vreemd gevonden, waarom ga je nu altijd aan de wandel met een plastic zakje? Vandaag heb ik dat raadsel opgelost, ze geeft de ‘boulevard katten’ eten, aardig mens dus. Nu snap ik ook, dat elke ochtend dezelfde kat op de dezelfde plek zit, hij wacht op zijn ontbijt dus.

De vrouw met het zakje

Na de training loop ik stevig door naar het keerpunt, boven op een klif en met magistraal zicht. We keren en lopen gezwind terug, er is nu al wat meer sportief volk te bespeuren, zoals vissers, joggers en ja….zwemmers.

Vaak ga ik nu het zand op, speurend naar schatten, helaas….nog niets. Maar ik neem wel flink wat hijsen zeelucht.
Ik loop weer van de boulevard weg, op naar het zoutmeer, kijken of er nu een wereldfoto gesmaakt kan worden…..vandaag niet.

Een jonkie.

We lopen heuvelopwaarts, richting onze straat, maar slaan toch nog even de weg naar de haven in. Meestal zie ik hier een mannetje, die een sappige inktvis probeert te vangen, vandaag niet. De vissersboten zijn uitgevaren en de 2 tourboten maken de boel klaar voor het grote geldverdienen. De boeters zijn ook al aan het werk en ik draai me om, het is welletjes zo. Meestal ben ik zo’n anderhalf uur op pad en heb dan een berenhonger, op naar de pap dus. Ik geniet enorm van de deze tocht en saai is het nooit. Het is de laatste dagen wat frisser, dat wel.
Na de pap ben ik weer helemaal appie de kikker en in voor een nieuwe activiteit.
Vandaag is dat de tocht met de zee links van mij en de zon in de rug, we gaan naar de stad. Wordt morgen vervolgd.
Ciao.