De voet van een boze chirurg

Met rasse schreden nadert de reis naar Fuerteventura, we hebben er zin in, vooral nu het weer winters gaat worden, zoals jullie weten zijn we fervente winterhaters.
Voor de eerste maal vallen we in herhaling, we gaan naar bekend terrein en dat heeft zeker z’n voordelen.
Zo weten we nu al waar we gaan eten, welke wandelingen we willen maken en welke dorpjes en stranden we zullen bezoeken.
Het meest verheugen we ons weer op het struinen door de lava velden, zo ongekend onaards, puur en schitterend. En..oohh ja, strandjutten, koralen zoeken, schelpen………..
En…..nieuwe hobby, vogels spotten en fotograferen. Ik zal eens googelen wat we daar kunnen aantreffen.
Qua beest is daar verder niet zo veel, alhoewel ….geiten, veeeeel geiten in alle soorten en maten. Niet verkeerd hoor, ik ben gek op geitenkaas. Tja, en dan heb je nog die eekhoorns, een ware plaag op het eiland.
En voor de rest….laissez faire……

IMG_0802
Ik heb het appartementen complex benaderd en gevraagd om een zonnig appartement op de bovenverdieping, ze konden niets garanderen, maar doen hun best.

Vandaag neem ik eindelijk eens de tijd om uit de school te klappen over Peyton Place en de ex buren. Ik heb jullie dat beloofd nietwaar?
Ik zal beginnen met de chirurg.
De chirurg kwam met zijn vrouw en twee zoontjes uit het Noorden des lands, hij had hier een baan gevonden. In eerste instantie vonden we de man aardig, tot hij zich ontpopte als een ‘eikel eersteklas”.
Ons binnenplein, alias parkeerterrein, vanaf nu PP, is door de jaren heen een bron van ergenis, in de zin van herrie, spelende, ballende, tennissende, hockeyende, gillende kinderen. Het plein is aan de kleine kant is, en de akoestiek is te goed in dit geval.. Om geluidsoverlast en beschadigingen aan auto’s en tuinen, te voorkomen, staat in de huisregels dat het terrein alleen gebruikt mag worden als parkeerterrein.
Maar sommige mensen denken dat dat niet voor hun geldt.
Op een zonnige en warme zomerdag waren de zoontjes van de chirurg weer eens luid aan het spelen op het plein, het was een lawaai van jawelste en de ballen vlogen je letterlijk om de oren. Diverse tuintjes werden brutaal betreden om een bal terug te pakken.
Wij ergerden ons behoorlijk, maar beheersten ons, even afwachten of nu iemand anders eens zijn nek zou durven uitsteken.
En warempel, een poortje zwiepte open en een briesende buurman stoof op de knulletjes af en sommeerde ze PP subiet te verlaten. De chirurg die lekker in zijn tuintje zat te relaxen, hoorde dit en stoof op de buurman af en begon hem de oren te wassen. De buurman werd bozer en de chirurg ook, het werd een ordinaire scheldpartij. Wij zaten stil te gniffelen.
Uiteindelijk had de chirurg geen verweer meer toen hij begreep dat ie geen poot had om op te staan, hij had zich gewoon aan de huisregels te houden. Maar voor hij bakzeil haalde, verbood hij de hond van de buurman het betreden van het plaats delict. Het arme beest was even aan de aandacht van zijn baas ontsnapt, hij kwam nooit buiten de poort.
De chirurg liet het er niet bij zitten, hij kwam bij ons aanbellen met in zijn hand de huisregels. Manlief is voorzitter van de vereniging van eigenaren en de chirurg dacht de boel wel even naar zijn hand te kunnen zetten. Hij was notabene niet eens eigenaar, hij huurde zijn toko.
Manlief werd langzamerhand ook boos op de aanmatigende hork, dus ik zei snel dat we uitgepraat waren, dit om te voorkomen dat het zou gaan escaleren. Ik wilde de deur dicht doen, maar……..de edele voet van de chirurg wist dat te tackelen. Wat een ongelofelijke asociaal, we deden de tussendeur dicht en lieten de voet met chirurg in onze hal staan. Hij had gelukkig niet de euvele moed om verder door te breken.
Hij heeft ons nooit meer aangekeken, wat waren we opgelucht toen ze verhuisden.
Hopelijk komen we nooit onder zijn mes.
Het wrange is dat de boze buurman en zijn man later een knulletje van 8 adopteerden en……jawel……..ook hij begon te voetballen, te rolschaatsen en te spelen op PP, vaak met zijn ouders en bezoek. Ook hij opende her en der poortjes om zijn bal op te halen of om te vragen wat je aan het doen was, of hij een snoepje mocht en nog meer van die ongein.
Heel irritant, een camping was er niets bij.
Gelukkig zijn zij ook verhuisd.
Hier laat ik het voorlopig even bij, maar…de zelfmoord, de wietplantage en de politie-inval houden jullie te goed hoor.
Ik meld me nog een keer voor vetrek naar Schiphol, Ciao!