In hogere sferen

Zaterdag 9 September

Sorry hoor, ik lijk wel een langspeelplaat met een kras erop, weer niet best geslapen helaas, veel herrie op straat. Vannacht zullen we de boel aan de voorkant dicht laten en achter wat ramen openzetten, het is toch niet meer zo heet s’nachts.
Vanochtend heb ik uren rondgedwaald in Alfama. Dit is de oudste wijk van Lissabon en is bespaard gebleven tijdens de aardbeving (1755). Het is van oorsprong een Arabische wijk, je waant je in een medina in Marokko, grauw, viezelig, kleine steegjes, maar oh zo sfeervol.
Mouraria, de (Moorse) wijk waar wij wonen, is niet zo bochtig en al wat trendy aan het worden. Vele oude panden zijn mooi opgeknapt, meestal door buitenlanders. Allerlei culturen leven hier in vrede samen, arm en rijk. Maar ik denk dat ‘arm’ steeds meer verdreven gaat worden.
Als jullie denken dat je hier gewoon even een stuk op tempo kan lopen, dan heb je het mis. Het is puffen geblazen hoor, trappen op/af, heuvel op/af, smalle en vaak kapotte stoepjes, veel verkeer, steegje in en er eventueel weer uit, als het doodloopt en ga zo maar door. Maar het is oh zo gaaf allemaal, ik kijk mijn ogen uit en verlies me telkens in de tijd. Ik loop nu gewoon op gevoel en uiteindelijk zie ik wel een herkenningspunt, heel verrassend op deze manier.


Er is een karakteristiek object in Lissabon, dat me enorm triggert, het komt hier voor in allerlei charmante vormen en schreeuwt om gefotografeerd te worden. Inmiddels heb ik al een hele verzameling, ik ga er beslist iets mee doen. Waar heeft ze het over?, zullen jullie denken……dat houd ik nog even voor mezelf, jullie gaan het zien als we weer thuis zijn. Ik wil dit project goed aanpakken op mijn mac en jullie verrassen.
Je ziet hier vele gevels met tegels, je weet wel de azulejos, ook aardig hoor.
Zeer boeiend en gevarieerd zijn de muurschilderingen, er zitten juweeltjes tussen.
Uiteraard kan ik na mijn wandeling niet naar huis, zonder verse broodjes voor Maurice te scoren en elke keer zijn ze weer anders.
Na het ontbijt, liepen we naar de wijk Rossio en vandaar omhoog via een enorm stijle weg, naar de wijk Chiado en de beroemde Barro Alto, de uitgangswijk. Manlief, liep weer tegen een grens aan, te stijl voor hem, gaan we dus samen niet meer doen.
We hadden een speciale miradoura (uitkijkterras) op het oog. Helaas werd er flink gebouwd en zagen we weinig en het was er een pokkenherrie. Gelukkig was de tocht niet voor niets, want we zagen een van die fameuze trams (elavadores) schuin op de berg staan. Beneden staat er ook een en zij trekken elkaar omhoog en omlaag. Ingenieus.


Omdat we toch al in hogere sferen verkeerden, besloten we nog een paar kerken te doen, in een kerk was een dienst aan de gang, verder niets bijzonders te zien of te horen daar. Maar die andere kerk, de igreja sâo roque, spande de kroon. Het is een Jezuïtenkerk uit1566, met 8 zijkapellen en vergeven van het goud, zilver en edelstenen, het mocht wat kosten toen. De kaarsen waren van plastic met ledlampjes, toch maar een op laten lichten.


Als je door Lissabon loopt, ruik je overal gegrilde sardientjes, ik vind dat heerlijk en eet ze graag, maar manlief rilt ervan. Die sardientjes zorgen voor volle kassa’s in restaurants, maar ze worden ook op andere manieren uitgenut, ze blikken ze in, in grote getalen voor de export. Wij zagen een wel heel bijzondere winkel, er werden alleen maar kleurige blikjes sardientjes verkocht en wel van vele jaartallen. Ons geboortejaar zat er zowaar ook nog bij.


We liepen nog even naar de Biowinkel, en kochten wat fruit, laadden onze OV kaarten alvast op voor onze volgende uitstap en liepen met rasse schreden naar huis. Manlief moest op tijd voor de buis, want…..de laatste en spannendste etappe van de Vuelta.
Verder pas op de plaats, ook niet verkeerd he?

 

Met de Locals aan tafel

 

Woensdag 6 September

Vannacht was het behoorlijk warm, niet echt goed geslapen en veel te vroeg wakker weer, dus zat rond 05:00 al aan de Nespresso. Manlief knorde heerlijk verder, de bofkont, hij kan goed slapen.
Maar de vroegte had wel een verrassing voor me in petto, en wel….een volle maan die recht de woonkamer in scheen, dus ik ben ook een bofkont.


Omdat ik zo vroeg was, liet ik mijn voorgeweekte havermout, alvast langzaam garen in een enorme pan, bij gebrek aan een kleintje, maar het ging prima zo.
Toen ik om 07:00 uur de deur achter me dichttrok, was mijn pap gaar, dus mijn ontbijtje was gezekerd.
Mijn wandeling was heerlijk, lekker rustig op straat, op wat ongure, maar ongevaarlijke types na. Het fotograferen op de M is wel een sport in de vroege ochtend, ik moet flink spelen met het licht, maar daar leer ik weer veel van.

Eenmaal weer thuis, had manlief het huis aan kant, en ik verorberde mijn welverdiende pap, hmmmmm. Manlief had nog reisbrood, haha, maar hij wilde dat persé opmaken, want hij is zuinig. Morgen zal ik lekkere verse broodjes voor hem meebrengen.
In verband met de hitte, besloten we vroeg op stap te gaan en alleen de ochtend te benutten voor bezienswaardigheden.zo gezegd, zo gedaan, op naar die beeldschone lift, de elevador de Santa Justa.

De lift is de topper onder de liften in Lissabon, een schitterende gietijzeren constructie met een houten lift, die 30 meter omhooggaat, of naar beneden, het is maar hoe je het bekijkt.
Hij werd gebouwd door een leerling van Eiffel, we kregen dus echt Eiffeltoren gevoelens. Grappig detail; in de lift staat een OV paal voor de mensen met een OV kaart. Wij kochten keurig een kaartje a €5,00 bij de liftbediende.
Eenmaal boven kun je nog 10 meter omhoog, middels een wenteltrap en dan kom je op een spectaculair uitkijkterras. Prachtig, echt.
Omdat de lift uitkomt in de bovenstad, besloten we er te blijven, want we wilden nog een bijzondere kerk doen daar.
Die kerk is een ruïne, het gotische bouwsel is bijna helemaal verwoest door de aardbeving van 1755, alleen de zeer fotogenieke pijlers zijn overeind gebleven, wat het geheel een bijzonder cachet geeft.

Ook hier was het weer genieten, ook voor de president.
Inmiddels was het alweer flink heet, nog even naar de Bio (Brio) supermarkt en dan terug naar Mouraria, om daar te gaan eten.
Maar toen we uit de kerk kwamen zagen we een mensenmenigte, we wilden wel eens zien wat er te doen was. Het bleek een soort van nep wisseling van de wacht te zijn, als toeristentrekker voor het museum van de Gardia Civil, was wel grappig hoor.


De Biowinkel was precies wat we zochten, ze hebben er echt alles, behalve bananen, dus dat wordt pap zonder banaan, moet kunnen voor even.
Ik heb groentjes en kip voor een gezonde kippensoep ingeslagen, dat wordt koken morgen, even de hand op de knip he?
Even verderop hebben we OV kaarten gekocht en opgeladen met wat eurootjes, kunnen we nog meer toertjes doen. Tot nu toe hebben we nog alles belopen, maar we willen ook nog buiten Lissabon uitstapjes maken.
Vlug de spullen naar Vila Mouraria (zo heet ons appartement) gebracht en op weg gegaan naar het door Pedro aanbevolen restaurant. Van de weeromstuit, weet ik de naam niet meer, maar daar kom ik maandag as wel achter, want dan gaan we weer omdat ze dan een door ons geliefd maal op de kaart hebben staan, haha.
Het restaurant wordt alleen bezocht door locals, het is er bomvol, altijd, en daarom wordt iedereen gewoon bij anderen aan tafel geplaatst, geen stoel blijft onbenut. We mochten gelukkig wel samen aan een tafel. Ik had een oudere buurman, een Portugees, die aan de overkant van de Taag woont, hij was er ook voor het eerst. Hij was in zijn werkende leven econoom en sprak goed Engels.
We lieten ons adviseren en gingen voor het maal van de dag, een specialiteit van het huis en wel: eend met rijst.
We konden ons er niets bij voorstellen wat het ging worden, maar waren na de eerste hap, helemaal lyrisch. Het was een soort van paëlla, maar het kon ook pekingeend geweest zijn met hele verfijnde kruiden. Het was ongekend smakelijk. Het was zo veel, dat we de rest hebben laten inpakken, hebben we nog een snackje een dezer dagen. En maandag gaan we dus weer terug, we hebben voor de zekerheid gereserveerd. Het betreft een lunchrestaurant en is zeer geliefd onder de locals vandaar.
Oh ja, we namen toch ook nog een dessert, gewoon omdat we benieuwd waren wat ze nog meer brouwden. Manlief ging voor een crème catalan en ik voor in port gestoofde peertjes, het was hmmmmm allemaal.
Eenmaal terug in onze villa, buikten we uit onder het genot van Fado muziek, jaja, die hebben we ook tot onze beschikking, wat een rijkdom he?