Een uitdaging in de mist

De herfstvakantie is voorbij in het Brabantse land, het was een schitterende week en….. ik maakte twee mooie wandelingen met kleinkind1, wat een bofkont ben ik.

Ze wilde graag een shoot in het bos en een in het Markdal en daar was ik uiteraard meteen voor te porren. 

Gelijk op de eerste vakantiedag gingen we in de middag, al het bos in, het was prachtig weer, het zonnetje scheen uitbundig, de blaadjes waren al mooi verkleurd en mijn kleinkind had haar nieuwe outfit aan die we samen in de stad hadden aangeschaft.

Alle voortekenen wezen op succes en dat werd het ook, een groot succes. 

Het was wel enorm druk in het bos, dus helemaal los konden we niet gaan, te veel pottenkijkers.

Ik heb de vele foto’s dubbel bewerkt, in kleur voor mijn kleinkind en zwart/wit voor deze dame, ik blijf dat het mooist vinden voor een portret, mits de kleur geen toegevoegde waarde heeft.

Een paar dagen later hadden we de shoot in het Markdal gepland, nu vertrokken we in verband met de te verwachtte drukte al om half acht in de ochtend, we wilden de zonsopgang ook meepikken.

Het liep echter weer anders, het was extreem mistig, de zon hebben we niet gezien, het werd een uitdaging voor ons beiden en de president. 

Gelukkig was het niet koud, dat was wel prettig omdat mijn kleinkind er een rokjesdag van had gemaakt en…er waren geen pottenkijkers dit keer, dus we konden behoorlijk los gaan.

Ook deze foto’s zijn beeldschoon, al zeg ik het zelf. 

Het lijkt wel of er een waasje op de beelden ligt, maar dat is dus de mist.

We zijn het markdal doorgelopen tot Ulvenhout en daarna besloten we om ook de Bouvigne tuinen met een bezoek te vereren.

Wat een plezier hebben we gehad, wat een goede gesprekken en wat voelden we ons rijk in de mooie natuur. 

Maar ook…wat waren we blij toen we na twee en een half uur weer lekker het vocht van ons af konden schudden.

Ik heb voor dagen ‘werk’ weer, heerlijk.

Ook had ik een zeer bijzondere ontmoeting deze week en wel met een ‘wereldvrouw’.

Op Facebook ben ik lid van de groep ‘wereldvrouwen’, een netwerk van Nederlandse vrouwen verspreid over de hele wereld, vrouwen die in het buitenland wonen/werken en vrouwen die reizen. We zijn een geweldige groep, nooit een onvertogen woord en als er hulp geboden kan worden met raad en daad , staan we voor elkaar klaar. 

In verband met onze lange overwintering dit jaar, had ik een oproepje geplaatst of er wereldvrouwen te vinden waren in Calpe, leuk voor een gesprek, een activiteit, wat gezelligheid en/of een bakkie/borreltje.

En warempel, er meldden zich vrouwen, zooo leuk. 

We zullen elkaar gaan zien daar en kijken wel of het klikt enzo. 

Heerlijk toch om een paar vriendinnen te hebben in het Spaanse land.  

Gelukkig hebben we vorig jaar al een paar leuke vriendschappen opgebouwd.

Één wereldvrouw die zich meldde, woont in Nederland, is bereisd en…gaat overwinteren in de buurt van Calpe en….is ook fotograaf!!!!!!

Schot in de roos en we besloten om elkaar alvast in Breda te ontmoeten.

Het klikte meteen, een vrouw met humor, geen kapsones en een passie voor natuur en fotografie uiteraard. 

We hebben lekker door Breda gescharreld, veel gekletst en samen onder het genot van een hapje en een drankje op een zonovergoten terras op de Grote Markt gezeten. 

We verheugen ons zeer om samen (manlief zal vast ook wel eens van de partij zijn) Calpe en omgeving op de plaat te gaan zetten.

En nu…..doet de herfst echt zijn intrede, we zullen er aan moeten geloven. 

Wel leuk het schemeruurtje met kaarsjes, maar dat is dan ook wel alles. 

Gelukkig gaan we over een dikke twee maanden het voorjaar alweer tegenmoet. 

Ciao. 

  

To Infinity and Beyond

Daar gingen broertje en zusje weer, met z’n tweetjes dit keer. Broerlief opperde dat we dit maal in zijn contreien iets zouden gaan bezoeken, had hij wat minder reistijd. Ach na Antwerpen, kon een eindje verder er ook nog wel bij.

We besloten om Hilversum met een bezoek te vereren, ik wilde naar museum Hilversum, naar de tentoonstelling van Paul Huf en broerlief had erg veel zin in het mediagebouw. Samen vonden we het een mooi plan.

Na alle intercity direct ellende, stelde ik me in op nog meer ellende en ja hoor, mijn trein viel uit. Ik appte broerlief meteen, kon hij later de deur uit. 

We spraken af om elkaar op Amsterdam centraal te treffen om eerst een bakkie te doen in Restaurant 1e klas op perron 2b, je weet wel bij de witte papegaai en van daaruit samen naar Hilversum Mediapark te reizen. 

Het treffen, de koffie, de taart, en de reis naar het beoogde station verliep super, niks geen ellende meer, gelukkig.

Station Hilversum Mediapark is een echte eyecatcher, ze hebben er werkelijk iets van gemaakt en dan vergeet je die vele trappen en treden snel, slim.

Het Mediapark is immens en best mooi opgezet, zelfs van het trappenwerk in de ondergrondse parkeergarage hebben ze iets weten te maken.

We hoopten bekende koppen tegen te komen, dat is helaas niet gelukt.

Tja en dan het Mediagebouw, het oogt spectaculair van buiten en ook de hal is zeer indrukwekkend met al dat gekleurde glas.

Je kan er in met je museumkaart, gratis en voor niks, je krijgt een ring en daar zit een chip in en daarmee kan je allerlei activiteiten opstarten. Als eerste moet je wat gegevens invullen, zoals je voornaam en je mailadres en mag je een bekende host uitzoeken die je rond gaat leiden, wij kozen voor Herman van der Zandt.

Vol verwachting liepen we naar de eerste activiteit en wtf………het leek wel alsof het speelkwartier was, allemaal rennende en krijsende kinderen van allerlei leeftijden en…..bij elke activiteit moest je nadat je met je ring de boel had opgestart, een koptelefoon op, getverdegetverde, dat gingen we dus echt niet doen, we zagen de luizen, schimmels en de bacterieën al kruipen. Wat een afknapper, wat een gillende gekte daar. Onze oren toeterden en we zochten activiteiten voor volwassenen op, zonder koptelefoon en zonder herrie om ons heen. We vonden er een paar en eentje was ook nog eens echt leuk. Broerlief moest het nieuws doen, met behulp van de autocue en ik deed het jeugdjournaal. Het was lachen, gieren, brullen, zo gek om je smoel op tv te zien en je eigen stem te horen. Die opnames kregen we later gemaild, dat ook nog. Maar dit was het dan zo ongeveer, die hele boel daar, is gericht op kinderen en kindse ouderen (er stonden zelfs rollators klaar), niks voor ons dus.

De wijn en het bier smaakten ons wel goed daar, leuk restaurant ook, maar zonder ‘bekenden’ helaas. Wij aten er overigens niets.

We liepen in een half uurtje naar het centrum van Hilversum en onze indruk is…….wat een pretentieloze stad, geen bal aan en geen sfeer.

En de tentoonstelling van Paul Huf was er niet meer helaas. Maar…..de expositie van Carla van de Puttelaar maakte alles goed en meer dan dat zelfs.

Zij is een van Nederlands grootste portretfotografen van dit moment. Ze maakt prachtige verstilde werken waarin vrouwen in een eigen wereld lijken te zijn. Heel indrukwekkend en inspirerend deze tentoonstelling.

We besloten om weer naar het 1e klas restaurant op Amsterdam centraal te gaan en daar te eten en dat was een goede beslissing, je zit er gezellig en het eten is er goed.

Het was ondanks de tegenslagen een mooie dag, maar…..de terug reis was bagger, de intercity direct had weer eens kuren, ik was bijna twee uur later thuis dan gepland, BALEN, maar…….ook dat was weer snel vergeten en de grijns op mijn smoel is er tot op heden niet minder op geworden.

Dat heeft ook alles te maken met een ontzettend gave workshop die ik gevolgd heb, in het kader van het thema van BredaPhoto: To Infinity and Beyond. Hij werd gegeven in de Nieuwe Veste (centrum voor de kunsten) en verzorgd door Erik Boot.

Met 8 mensen gingen we in de stromende regen het festival terrein op en schoten portretten met in ons achterhoofd dat we op de grens van het mislukte moesten balanceren, iets bizars, iets buiten de normale kaders etc. Nou en dat past wel bij mij, ik houd wel van iets anders, iets ongewoons en fantasie heb ik gelukkig genoeg. Ik ging op pad met 2 heren en samen hebben we het er goed vanaf gebracht, vind ik.

Weer veel geleerd en een fotomaatje erbij. 

Heb nu genoeg inspiratie voor de fotoshoot morgen in mijn eigen studio. Zin in Ciao.

Station Hilversum Mediapark
Mediagebouw
DE Ring
Carla van de Puttelaar
Mediagebouw Hal

I Love Breda

Het was jazzfestival in Breda en dat is feest, kan ik jullie vertellen. Overal in de stad waren podia en er speelden dagelijks vele jazzbands. 

De stad swingde, het was afgeladen vol met vrolijke mensen. 

Uiteraard ben ik met de president op stap gegaan, wat een kans voor een beginnend straatfotograaf. Ik moet zeggen, het bevalt me en ik ben al wat minder bescheiden en prop me door de massa heen, het grappige is dat het nog geaccepteerd wordt ook, de camera krijgt voorrang.

Continue reading I Love Breda

Nature Sucks

Tjonge, ik ben een soort van vogelaar geworden, eigenlijk meer een stalker. De familie ooievaar, bestaande uit gechipte pa en chiploze ma en hun 4 al hele grote kinderen, weet de aandacht te trekken in het Markdal hoor. Vooral fotografen houden er de wacht. Ik trof er zelfs een paar die al om 5uur in de vroege ochtend, zitten te koekeloeren met joekels van telelenzen. Ik verschijn pas rond half 7 en begin altijd eerst wat collega’s te fotograferen, dat is inmiddels ook al een aardige verzameling. Nu trof ik laatst een jongedame die mij op de plaat had gezet en warempel ze wist me via instagram te vinden en nu ben ik de trotse eigenaar van een actiefoto van mezelf staand op een bankje, echt heel erg leuk.


Ik heb inmiddels al heel wat leuke contacten met collega’s. Die ooievaars verbroederen hoor.
Het gezinnetje maakt zich langzamerhand op voor vertrek, ze vliegen al een flink end in de rondte, eten al goed in het wild, maar brengen de nachten en de pauzes nog door op het nest, de ouders op een nestje, want te veel kids. Gisteren is moeder aangevallen door een reiger, ze bleef voor dood op het dak liggen, maar vandaag kwam ik haar gelukkig alweer knabbelend in een weiland tegen.

 
Een paar dagen terug, op een mistige warme ochtend, trof ik het hele gezin in de Mark aan en dat trok bekijks. Niet alleen kwamen er fotografen op af, maar ook visarends, lepelaars, eenden, ganzen, meeuwen en…..koeien, badende koeien.


De shoot die we daar hadden, was vele malen boeiender dan die met het koninklijke gezin, kan ik jullie vertellen.
De Tour is begonnen en voor het eerst in jaren, zit ik niet meer constant voor de buis, te druk met mijn hobby’s. Manlief geniet echter met volle teugen en bekijkt ook nog allerlei voor-en nabeschouwingen, hij vindt het best als ik de hort op ga.
Zo ben ik met mijn broer naar een schitterende fototentoonstelling van Sebastiao Dalgado geweest in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam. We hebben er uren doorgebracht en enorm genoten. De man laat ons met zijn foto’s zien, hoe mooi de natuur is en spreekt de wens uit om de natuur niet verder te verzieken. Jammer was wel de commercie erom heen, je mocht niets fotograferen, maar kon wel boeken of van te voren samengestelde fotosetjes kopen. En…net die foto die je wel wilde, zat er niet tussen, grrrr. Maar….tijdens het nuttigen van een koel chardoneetje op een terras, wist ik een paar toppers van het net te plukken. Ik zal ze plaatsen, maar wel keurig de naam van de fotograaf erbij vermelden hoor.

Sebastiao Dalgado
Sebastiao Dalgado
Sebastiao Dalgado

Ik ben me al aan het voorbereiden op de zomercursus fotografie en heb een wel bloedmooi model gevonden. We hebben in mijn geliefde Markdal de eerste shoot gedaan. Het model is kleindochter1, kleindochter2 past.


In Breda vinden allerlei festiviteiten plaats in het kader van 350 jaar Vrede van Breda. Er is een vredesfontein geplaatst en…je mag er gewoon doorheen. Hilarisch om te zien, vooral kinderen hebben dolle pret, maar allen zijn doorweekt na afloop, ha ha. Dat was ook weer een leuke shot voor deze dame.


Jullie zien, ik vermaak me wel en manlief geniet van de Tour. Op een dag werd hij echter gestoord, door zoonlief met een hulpvraag, door mij met een hulpvraag en toen hij uiteindelijk echt voor de buis plofte, kregen we een uitnodiging van ‘een goede vriend die wat te vieren had’ voor een borrel in ons stamcafé. Manlief zette meteen de tv uit, het terras met spiritualiën lonkte, ook voor hem. Het werd een gezellige borrel en…….diner, lekker en uiterst gezellig, wat een traktatie!
Maar…het was niet alleen maar leuk deze week, ik moet jullie nog iets ergs mede delen. Mijn pompoenen zijn gesneuveld, de een door een hoosbui en de ander opgevroten door de slakken, wat een domper.
Nature Sucks, Ciao!

 

Te Druk en Geldverslindende Zaken

Soms heb je van die dagen dat je druk bent met afspraken en zaken die je aandacht vragen. Bij ons kwam dat als een kluitje bij elkaar in de afgelopen week.
Een van die dingen die geregeld moesten worden, was het aanvragen van een nieuw paspoort.
Nu kun je in Breda niet zomaar naar een loket in het stadskantoor, nee, je moet een afspraak maken. Gelukkig zit die procedure op hun site goed in elkaar en kon ik al snel een afspraak regelen, voor z’n tweetjes nog wel.
Ruim van te voren liepen we naar het stadskantoor, daar tegenover staat een fotobus, lekker makkelijk even een pasfotootje maken. Het ging gesmeerd, maar….voor het eerst in onze geschiedenis, mocht de bril niet op. Nu staan we dus beiden 10 jaar te kijk met blote billen gezichten in dit noodzakelijke document. Het zij zo.
Mooi op tijd konden we terecht bij de betreffende balie, ook daar liep alles gesmeerd, wel weer vingerafdrukken, want die mogen maar eenmalig gebruikt worden.
Omdat we nu toch in de stad waren, dachten we even een museumpje (MOTI) mee te pikken, maar wat schetste onze verbazing?, er werd een extra bijdrage van ons gevraagd omdat de tentoonstelling duur was uitgevallen. Dat schoot bij ons toch echt in het verkeerde keelgat, dus…we liepen regelrecht naar een zonnig terras en dronken een glas koele cava om de gemoederen te bedaren. Tevens was dit ook het enige uitje van de week, er was geen mogelijkheid om er een dagje tussenuit te knijpen, jammer! Oei, ik lieg, bij het ophalen van de documenten, ook weer even de kroeg in voor 2 glaasjes.
Allerlei zaken hebben onze welverdiende aandacht (gehad) en alle afspraken zijn we nagekomen, pfffffff. Heb er een vol hoofd van.
Er hangen nog offertes van een nieuwe ‘ketel’ in de lucht, dat gaat een flinke aderlating worden omdat onze ketel ook als een soort luchtververser werkt en dus zeer geavanceerd is, lees; prijzig. We laten hem nog even hangen, manlief is druk met onderzoek.
Het ding is nog niet kapot, maar….hij is behoorlijk belegen en zou dus elke dag de geest kunnen geven, of een hele dure reparatie kunnen vragen. We zullen de broekriemen moeten aanhalen.
Zo waren er nog meerder dingen aan vervanging/reparatie toe helaas.
Maar…ons hoor je nog steeds niet klagen hoor.
Gelukkig zijn onze tickets al lang betaald en hebben we reeds een voorschot overgemaakt op een wel heel duur 4 kamerappartement, met twee balkons (waarvan 1 met zeezicht) en gebruik van zwembad in ons geliefde Spanje.
Nee hoor, niet duur, voor een vrienden prijs kunnen we de hele maand September terecht in dit prachtige appartement met alles erop en eraan voor 600 eurootjes!! Wat een bofkonten zijn we he? We gaan naar La Mata, een kleine badplaats in de buurt van Torrevieja. We zitten pal aan zee, dus ik kan elke ochtend mijn strandwandeling doen, ik kan niet wachten. We zullen sowieso veel gaan wandelen daar, want het dorp ligt in een schitterend gebied met zoutmeren en bossen en…..nu vele flamingo’s, dit in tegenstelling tot die verdwaalde gast in Platja d’Aro.
Uiteraard houden wij ons aanbevolen voor tips.
Heerlijk dat we dit nog te goed hebben, want de zomer is tot nu toe ronduit pet.
De ooievaars zitten nog steeds met hun dikke luie kids opgescheept, misschien zijn zij zwaar depressief van het Nederlandse weer, ik raad ze dan ook met klem aan, om in Portugal op een mooie kathedraal te gaan wonen.
Volgende week gaan we zeker weer een dagje uit, waarschijnlijk naar Den Haag, dus……tips zijn wederom van harte welkom.

DSCN5537

Ciao doet aan Miksang

Wat een mooi weer wordt ons voorgeschoteld he? We hebben niets te klagen, nog steeds uitstel van ‘winter’, ondanks de inmiddels ingetreden wintertijd.
Dus….deze dame heeft wat afgelopen dezer dagen, ik denk wel 60 km! Ja ja, mede wegens ‘het ding’. Maar ook meneer Nikon wilde altijd mee, hij slurpte het een na het andere op, de gulzigaard, om vervolgens zijn buik weer vol te laden met haute electrique. Hij nam de witte schuwe reiger tot zich en grote hoeveelheden wilde lawaaiganzen, maar ook kon hij niet genoeg krijgen van de herstkleurenpracht, van strakblauwe luchten en kleurrijke reflecties in het water.
Ik hoor jullie al verzuchten; ‘ Die Ciao zet vervolgens alles in het zwart en het wit, weg…..mooie kleuren, zonde”. Tja…..dat is mijn keuze, daar ligt mijn kracht heb ik gemerkt. Ik begon keurig in het kleur met (te) mooie plaatjes, maar dat hoorde niet bij mij, ik voelde me zelfs wat truttig, dus….ik ben wat gaan experimenteren en heb nu mijn draai gevonden hoor. Het blijft zwart en wit, soms wat vreemd, soms met wat emotie en soms gewoon heel erg mooi.
Ik kan ook best genieten van kleurenfoto’s en strakke plaatjes hoor, maar die kunst beheers ik niet en sterker nog, die ligt me niet, ik ben altijd al een rebels tiepje geweest, net even wat anders.
We zullen zien hoe ik me verder ontwikkel.
Om nu niet alles aan de tand des tijds over te laten, besloot ik mezelf eens een boost te geven, in de vorm van een Fotografie Workshop en…..manlief wilde ook!….hele grote dubbelblij.
Gisteren was het zover en alsof de duvel ermee speelde, geen zon, een uitdaging dus.
De workshop ‘ZIEN in Breda’, wordt verzorgd door Artstudio23 (www.artstudio23.com), een zeer actief bedrijf hier in Breda.
Een van de eigenaren, beroepsfotograaf Hans van Nunen, wachtte ons en nog 7 enthousiastelingen op bij het standbeeld (koning-stadhouder Willem 3) op het Kasteelplein.
Hij startte met wat korte tips en liep vervolgens met ons langs vele mooie plekken en wees op leuke en aparte manieren van fotograferen. Hij wees oa op compositie, op ‘scherp’ versus ‘wazig’ en op de ‘hoek’ van fotograferen voor mooie effecten.
Wat ik persoonlijk heel erg leuk vond is het fotografen door objecten (gaten) heen. We kregen ruimschoots de tijd om ter plekke het geleerde in de praktijk te brengen, wat soms hilarische taferelen op riep. En je snapt het he?, dat vind Ciao ook leuk om te fotograferen. Van tevoren was ik toch wel bang dat ik mijn onbevangenheid zou verliezen, ik doe alles op het gevoel en ben totaal niet technisch, ik weet bijvoorbeeld in het geheel niet wat een diafragma is. Maar….Hans liet ieder in zijn waarde en gaf raad op maat. En op het laatst…….gebeurde er iets bijzonders, ik liet Hans wat foto’s van mij zien en….hij was blij verrast, hij vond ze goed en gaf me een groot compliment, hij zei:” Jij hebt het, jij ziet het”! En het meest vreemde is dat mijn wijze fotograferen en bewerken een naam heeft in de wereld van de fotografie.
Ik stond paf, het heet: “Miksang”, een contemplatieve benadering van fotografie gebaseerd op de leringen over Shambhala en Dharmakunst van meditatiemeester, kunstenaar en geleerde Chögyam Trungpa Rinpoche. Deze benadering is gebaseerd op zijn leringen over de aard van waarneming, en open ruimte als de basis van goed zien en zijn.
‘Goed’ heeft hier niet de betekenis van ‘goed’ en ‘slecht’, maar betekent dat onze geest ontspannen en open is: vrij van onze interpretatie.
Een kalme geest, een heldere kijk en een zacht hart komen samen in één enkel moment. We staan onszelf toe meer beschikbaar te zijn voor de dagelijkse dingen om ons heen, zonder de formules en regels die vaak met de hedendaage fotografie verbonden zijn (dus ideaal voor deze a-technische dame) en nu komt ie: “Een oneindige reis van vertrouwen in het eerste moment van onbevangen zien, met oprechtheid, ruimte om los te laten verbinding.
Vrij en vreugdevol.
Door het beoefenen van contemplatieve fotografie ontwikkelen we de vaardigheid deze ervaringen met grote precisie en elegantie uit te drukken met de camera.
Eén moment, één klik.

Dat is nu precies hoe ik het voel en beleef, ik ben dus toch in een totaal onbewust hokje te plaatsen.
Er zijn cursussen om je te verdiepen, maar…..dat doe ik lekker zelf….ik ga gewoon verder met het grote genieten!
Ciao!

DSCN2970 DSCN2986 DSCN3088

Het Markdal in Breda

Wat later dan gebruikelijk meld ik me weer. Je kent dat wel, druk, druk en van alles aan het hoofd.
Er is altijd wel wat wat aandacht vraagt, maar vandaag lijkt het een dag voor mezelf te worden, daar ga ik eens goed gebruik van maken.
Omdat ik een plofkop had van veel gedoe en al vanaf half 6 op was, besloot ik om na de ochtendrituelen mijn geliefde Markdal te gaan doorkruisen, samen met meneer Nikon.
Doel was, het hoofd leeg maken, ‘het ding’ tevreden stellen en een schuwe witte reiger spotten en fotograferen.
Alles is gelukt, ik zit nu ontspannen voor mijn mac, foto’s zijn al ingelezen en ‘het ding’ heeft me zojuist medegedeeld dat ik mijn dagelijkse doel heb gehaald.
Het blijft leuk en inspirerend om ‘het ding’ tevreden te houden en het is nog rete gezond ook.
Elke maandag vertelt ie ook nog wat hij van mijn week vond en stelt het doel nu vaker omhoog, jaja, hij wil steeds meer. Ook kan ik zien hoeveel kilometer ik gelopen heb, vandaag 6 km. En heel soms krijg ik op mijn phone een medaille, ha ha. Ik heb er al 6.
Ook meneer Nikon is tevreden, die heeft alweer veel moois tot zich genomen en hangt nu lekker aan de oplader, man man, wat kan ie vreten.
Maar…..hij heeft de witte reiger, een blauwe reiger en een eenbenige voddige jonge ooievaar vastgelegd, knap hoor, grote blij.
Gelukkig is mijn hand snel gevuld en beleef ik geluksmomentjes.
Als ik het Markdal in loop, komt de grote blij meteen, het is zo verademend, verwachtingsvol mooi daar.
Het wordt goed onderhouden, chapeau voor de gemeente Breda.
Het is er niet alleen goed toeven voor de mens, maar ook voor honden, honderden wilde ganzen, koeien, eenden, zwanen, meeuwen, reigers, ijsvogeltjes, vissen, reigers en nog veel meer onzichtbaars. Die zwanen geven me altijd een geluksgevoel als ze overvliegen, dat is echt heel indrukwekkend, die vleugels maken het geluid van windmolens en dan doen ze er nog een speciaal krijs geluidje bij, prachtig.
Ik ben een bevoorrecht mens om deze achtertuin tot mijn beschikking te hebben.
Maar nu, over tot de orde van de dag en eens gaan bedenken wat we vandaag op tafel gaan zetten. Ik heb veel keus, want ik heb de hele biobox van deze week (Boerschappen) van ideale schoonzoon gekregen omdat zij weg waren, we hoefden hem alleen maar op te halen.
Tjonge, net een doos van Pandora, ongelofelijk lekkere groentjes, vis, vlees, kaas en fruit. Ik krijg telkens dus ook weer een grote blij als ik de koelkast opendoe.
Ik denk dat het vandaag een goed gevoelde tomatensoep gaat worden. Gelukkig is manlief altijd bereid om groenten te snijden, dat scheelt weer.
Dan ligt er nog een hele middag voor me, die ga ik besteden aan het organiseren en bewerken van mijn foto’s, dat moet er nu eindelijk eens van gaan komen. En als het dan ‘klaar’ is, maak ik een fotoalbum middels de Hema, ik krijg net een mailtje dat ik 25% korting ga krijgen, hoera, weer een grote blij, ik ga aan de slag nu!
Ciao!

 

 

Expo Milano 2015

Zo, weer beter! Ik ben een paar dagen behoorlijk ziek geweest, maar……ik ben gewoon door blijven lopen/sjouwen, ik had geen tijd om te ‘zieken’. We zijn met de oude dame naar een muziekmiddag in het tehuis geweest. Ik was blij verrast dat de kwaliteit te pruimen was. De oude dame heeft genoten, vooral ook omdat er een hondje aanwezig was en een advocaatje met slagroom ging er ook in als koek. Bij de laatste hap, zegt ze altijd “Ik hou eigenlijk niet van advocaat”. En wat een mooi weer was het he?, ik heb genoten van mijn dagelijkse wandelingen. Wat ben ik toch gezegend met ons mooie Markdal, elke keer weer een verademing. Ik kom daar helemaal los van de wereld en geniet van de natuur. Uiteraard gaat meneer Nikon met me mee, hij heeft oa een ooievaar en een aalscholver op de kaart gezet. Tja, wij twee zijn tevens naar centrum Breda gelopen, op zoek naar immense muurschilderingen in het kader van het Grafisch Design Festival. We hebben ze gevonden hoor, indrukwekkend. Sommige werkstukken waren nog in uitvoering. Een museumbezoek pikten we uiteraard nog mee, we hebben per slot van rekening een grafisch museum (MOTI) in ons stadje. Ons stadsmuseum is een stille dood gestorven, dus het Moti moeten we koesteren, het is zeer de moeite waard met vele interessante tentoonstellingen. En…voor je het weet, is het alweer tijd voor Milaan, nog een dagje buffelen en dan is het zover. We zullen Milaan zelf in twee dagen moeten ‘doen’, dus we hebben besloten om in ieder geval een dag weer gebruik te maken van de hop-on hop-off bus. De expo gaat beslist het hoogtepunt worden, een soort van compacte wereldreis. Het is de grootste (4000 vierkante meter) tentoonstelling van de wereld en vindt om de 5 jaar plaats. In 2020 kun je naar Dubai! De tentoonstelling duurt in het geheel een half jaar. Er doen 148 landen aan mee, ze tonen hun (technologische) vooruitgang, maar laten je met traditionele ambachten, theater, dans en muziek ook proeven van hun eigen cultuur. En…we kunnen ook letterlijk proeven, want het thema is…..eten, voeding en voedselproducten! Ik verheug me enorm op het aanschouwen van de verschillenden paviljoenen, vaak zijn dat architectonische hoogstandjes. Zonde dat al dat moois weer afgebroken wordt, maar soms blijft er wat staan, zoals de Eiffeltoren (1889). Het paviljoen van Nederland schijnt flut te zijn, ze proberen het goed te maken met bitterballen en stroopwafels, hoezo gezond? Ik ga proberen om vanuit Milaan verslag te doen aan jullie, maar dan moet de wifi in onze residence het wel doen en ik moet puf hebben. Nu klim ik weer in de benen, met kleindochter 2, manlief en meneer Nikon naar de de singelloop, alwaar we ideale schoonzoon (loper), dochterlief (kijker) en kleindochter1 (kijker) zullen treffen onder het genot van wat spiritualiën. Ciao Tutti!