De Wereld Draait Door

Een stoere foto maakte ik van hem, alvorens hij vermist werd. Hij staat fier met zijn drie vrienden op de foto. Een aparte groep, een soort jury. Helaas is hij verdwenen.
Hij viel me altijd op, omdat hij regelmatig afstand van de groep nam, of……….dat hij weggepest werd. Ik zal dat nu nooit weten, was hij een looser, een nerd, een einzelgänger, of een intriest iemand, die niet geaccepteerd werd?
Ik zal de stoere foto plaatsen als eerbetoon aan hem.

DSCN8073
Na dit soort van memoriam, kruip ik weer in de huid van ‘ooievaarkenner/stalker’.
Tot mijn grote vreugde was ik getuige van een van de laatste vrijpartijen op grote hoogte. Het was een goeie hoor, een snelle, een gretige maar vooral ook ongeduldige. Het vrouwtje hield haar ‘salaris’ in de vorm van een sappige pad, nu gewoon in haar bek terwijl mannetje zich enorm uitsloofde. Volgens mij, was dit winnende wip, het vrouwtje wil niet meer en zit nu op haar kont op een 1/2/3/4 eieren. Over 30 dagen zullen we het weten hoeveel, of eerder, want er hangt een webcam in de buurt.

DSCN8116 DSCN8120
En…we hebben een bijzonder uitje van de week geconsumeerd. Wij zijn met de trein naar Tilburg gegaan. Een ritje van een kwartier en daarom eigenlijk niet de moeite om er naar toe te gaan, dachten we altijd. Ook vonden wij Tilburg nou niet bepaald een aantrekkelijke stad.
We hebben er 1 jaar gewoond (manlief 4) en zijn er zelfs getrouwd (gratis). We woonden in een studentenhuis, heel gezellig en knus. Er was altijd wel iets te beleven, maar de stad sprak ons niet aan, vandaar onze verhuizing naar Breda.
Toch vonden we dat we na 44 jaar eens terug moesten gaan, zou ons ‘huis’ er nog staan, zouden we de dagelijks loopjes nog herkennen?
Maar…..de grootste reden was dat we het nu toch eindelijk eens tijd vonden voor een bezoek aan het textielmuseum. Daar hadden we veel goeds over gehoord, maar we vonden het zo truttig klinken.
Tja, we worden wat milder in onze uitspraken en geven dingen een hernieuwde kans.
Het weer was te pruimen, geen regen in ieder geval, dus…….stevig de pas erin toen we uit de trein stapten.
Op naar Fabriekstraat 11, vlakbij het station.
Ik kreeg toch echt een warm gevoel van binnen, hier was ik ook toch wel heel gelukkig geweest. Manlief voelde niets, haha, dat zet ons aan het denken nietwaar?
Het huis staat er nog, er wonen zelfs nog studenten in. Ik vond het wel erg bijzonder om het te zien, allerlei herinneringen kwamen boven. Manlief stond er als een ijskonijn bij, hij geloofde het wel en had het koud.

DSCN8166
Okeee dan, we keerden onze ruggen naar het centrum toe en liepen onder het spoor door richting museum.
Tot mijn grote schaamte moet ik bekennen dat ik nog nooit eerder in deze buurt geweest ben, dus ik vond het wel spannend. We zagen mooie statige panden, daarin woonden de fabrieksdirecteuren. En we zagen oude fabrieken, die goed geconserveerd zijn en veelal een tweede kans als behuizing hebben. Tja en verder ouwe meuk woningen, maar ook een authentieke De Gruyter.
Het textielmuseum bevindt zich in een oud industrieel pand, een voormalige textielfabriek.
Het is heel mooi gerestaureerd, strak en veel glas.

DSCN8334
Eerst maar eens koffie en welja, appeltaart met slagroom. Het taartje was trouwens verrassend lekker, huisgemaakt door een leerbedrijf voor kansarme jongeren. De bediening was ronduit ontroerend, wat doen die mensen hun stinkende best, chapeau!
Het werd tijd voor het serieuzere werk en we liepen de weverij binnen, ze noemen het het ‘textiellab’ omdat de weverij volop produceert. Er werken kunstenaars aan schitterende objecten (zij moeten de ruimte huren) en er wordt kleinschalig geproduceerd (voor de museumshop en een enkele kleine opdracht.) Het is spectaculair om te zien en te horen. Vrijwilligers nemen de tijd om je alles haarfijn uit te leggen. De ruimte op zich is al een hoogstandje.
Het museum zelf was totaal niet truttig, er was o.a. een prachtige tentoonstelling van Sheila Hicks, een zeer begaafd kunstenaar. Zij heeft textiel in allerlei vormen tot kunst verheven, schitterend, indrukwekkend en kleurrijk.
We gaan dit museum in de gaten houden, hier zullen ze ons beslist nog eens gaan zien.

DSCN8222 DSCN8228 DSCN8235 DSCN8241 DSCN8256 DSCN8263 DSCN8266 DSCN8305
Tilburg heeft nog een heel bijzonder museum, De Pont genaamd, vernoemd naar de jurist en zakenman Jan de Pont (1915-1985) uit wiens nalatenschap in 1988 een stichting ‘ter stimulering van de hedendaagse kunst’ kon worden opgericht. Het bevindt zich ook in een industrieel gebouw, een voormalige wolspinnerij. Het is perfect gerestaureerd en zeer geschikt gemaakt voor het tonen van kunst in al zijn glorie. Het zijn enorme lichte ruimtes, zelden zo veel ruimte gezien, werkelijk prachtig. Ook hier hebben we genoten en ja, hier gaan we ook zeker terug.

DSCN8341 DSCN8381 DSCN8369 DSCN8352 DSCN8349 DSCN8344 DSCN8338
Wat zijn we verrast door Tilburg, ze hebben zich met deze musea behoorlijk op de kaart gezet en….dat is nog niet alles. De hele spoorzone wordt spectaculair opgeknapt om plaats te geven aan kunstenaars, conceptstores, horeca, theater, clubs en een heuse B&B. Jammergenoeg was het te koud en ook al wat te laat om hier eens goed rond te struinen, dus we MOETEN terug!
Maar……we hebben wel de tijd genomen om te eten in de “Houtloods”. Ook weer mooi strak en licht verbouwd en knus ingericht. Er is een open keuken, dat maakt het ook zeer aantrekkelijk. We hebben heerlijk, origineel en verantwoord gegeten. Ik had heilbot op een bedje van gefermenteerde groente en manlief gegrilde sukade met zoetzure bonen en paddestoelen crème. Het was goddelijk. Als dessert hadden we een mousse van cheesecake met kweepeer, pijnboompitten en granité mousseux! Ook hier moeten we zeker terug.

DSCN8385 DSCN8387 DSCN8389
Wie had dat kunnen denken dat Tilburg nu heel wat te bieden heeft voor een geslaagde dagtrip.
Er was echter wel een behoorlijke zwarte schaduw over deze schitterende dag, de bomaanslagen in Brussel, ronduit verschrikkelijk.
Dochterlief belde ons toen we in de bus op weg naar het station zaten, om ons dit nieuws mede te delen. Ze vond het maar niets dat we gingen ‘treinen’, waarop ik zei: “ach het is Tilburg maar, daar wil je niet dood gevonden worden’.
Ze heeft ons de hele dag in de gaten gehouden via de volgapp en was pas tevreden toen we weer veilig thuis waren.
Ik moet wel zeggen dat we niet meer zo onbevangen zullen reizen en wat meer om ons heen zullen kijken.
Wat een wereld, Ciao.