En daar kwam Lola

Inmiddels zijn we een week in Calpe en we genieten enorm, het is goed hier, meer dan dat zelfs.
Meneer Swift was blij om ons weer te zien, u weet, hij zit maandags en woensdags aan het zoutmeer, hij houdt zo van onze vrolijke faces, he says.
Hij vertelde ons dat het broedseizoen van de flamingo’s is begonnen, helaas niet in Calpe.
We zien hier dus alleen nog maar jonge dieren, heel gezapig snacken in het meer, saai hoor.
Ik duik dus niet meer de bosjes of het riet in, zeker niet nadat ik hoorde dat er nu ook wilde zwijnen met jongen zijn gesignaleerd.
Ach, het geeft me wel rust, ik kan mijn focus verleggen.
Ik maak wel beduidend minder foto’s, ik word selectiever, ook niet verkeerd en het scheelt veel werk. Maar elke dag ga ik vol verwachting op pad, zou ik vandaag DE plaat gaan schieten?
Gisteren ging ik zo gretig met de president op stap, dat ik na een paar meter moest constateren dat ik mijn crocks nog aan mijn poezelige voetjes had en dat kan niet dus echt niet, met dit comfortabele schoeisel wil ik niet in het wild gezien worden, te privé. Terug dus.
Dagelijks loop ik zo’n 13 km, waarvan zeker 5 km met manlief, gezellig, hij is weer helemaal het heertje. Regelmatig eindigen we de toer bij onze social club, deze locatie is zo magistraal en de wijn is er heerlijk.

Ook bij ons stamcafé ‘Danny’s’, in de oude stad, hebben we alweer wat drankjes genuttigd.
We hebben ditmaal enorm aardige buren, Engelsen, met een witte knuffel hond, een levend poederdonsje. Regelmatig maken we een praatje met hen op het balkon.
En… we hebben onze locale vrienden weer ontmoet.
We hadden afgesproken op een gezellig terras in de oude stad en dit maal maakten we ook kennis met Lola, een eenjarige Cocker Spaniel, een super blij beestje. Deze schat ga ik portretteren, het wordt wel een uitdaging om DE foto van deze wervelwind te schieten, leuk. Volgende week ga ik voor deze shoot naar haar thuissituatie, maar ik heb al een leuke en profile van de jongedame.


Het was zo leuk en vertrouwd om onze vrienden weer te ontmoeten, het zijn zo’n pure lieve mensen met veel humor, ondanks hun fysieke tegenslagen. Zij wonen inmiddels alweer 10 jaar hier, de bofkonten.
Gisteren, zondag, hebben we weer gegeten bij El Cantal en het was wederom een feestje en verrassend. We kozen weer voor het menu del dia, 3 voorgerechten: groene salade met zeevruchten, paté met vruchtencompôte en gefrituurde calamares. Manlief een dikke entrecote met pimentos de padron en frites en ik gebakken heek met verse spinazie, gemengde groente en gebakken aardappels. En als dessert weer de tiramisu voor manlief en voor mij de cremosa.
Het was zoooo lekker en gezellig. Het personeel is uiterst relaxed, goed op elkaar ingespeeld en uiterst professioneel.
Toch weer gereserveerd voor volgende zondag haha.
Ciao, nu op naar de Lidl, de wodka caramel is op.

jut en jul op hun balkon

Met de Locals aan tafel

 

Woensdag 6 September

Vannacht was het behoorlijk warm, niet echt goed geslapen en veel te vroeg wakker weer, dus zat rond 05:00 al aan de Nespresso. Manlief knorde heerlijk verder, de bofkont, hij kan goed slapen.
Maar de vroegte had wel een verrassing voor me in petto, en wel….een volle maan die recht de woonkamer in scheen, dus ik ben ook een bofkont.


Omdat ik zo vroeg was, liet ik mijn voorgeweekte havermout, alvast langzaam garen in een enorme pan, bij gebrek aan een kleintje, maar het ging prima zo.
Toen ik om 07:00 uur de deur achter me dichttrok, was mijn pap gaar, dus mijn ontbijtje was gezekerd.
Mijn wandeling was heerlijk, lekker rustig op straat, op wat ongure, maar ongevaarlijke types na. Het fotograferen op de M is wel een sport in de vroege ochtend, ik moet flink spelen met het licht, maar daar leer ik weer veel van.

Eenmaal weer thuis, had manlief het huis aan kant, en ik verorberde mijn welverdiende pap, hmmmmm. Manlief had nog reisbrood, haha, maar hij wilde dat persé opmaken, want hij is zuinig. Morgen zal ik lekkere verse broodjes voor hem meebrengen.
In verband met de hitte, besloten we vroeg op stap te gaan en alleen de ochtend te benutten voor bezienswaardigheden.zo gezegd, zo gedaan, op naar die beeldschone lift, de elevador de Santa Justa.

De lift is de topper onder de liften in Lissabon, een schitterende gietijzeren constructie met een houten lift, die 30 meter omhooggaat, of naar beneden, het is maar hoe je het bekijkt.
Hij werd gebouwd door een leerling van Eiffel, we kregen dus echt Eiffeltoren gevoelens. Grappig detail; in de lift staat een OV paal voor de mensen met een OV kaart. Wij kochten keurig een kaartje a €5,00 bij de liftbediende.
Eenmaal boven kun je nog 10 meter omhoog, middels een wenteltrap en dan kom je op een spectaculair uitkijkterras. Prachtig, echt.
Omdat de lift uitkomt in de bovenstad, besloten we er te blijven, want we wilden nog een bijzondere kerk doen daar.
Die kerk is een ruïne, het gotische bouwsel is bijna helemaal verwoest door de aardbeving van 1755, alleen de zeer fotogenieke pijlers zijn overeind gebleven, wat het geheel een bijzonder cachet geeft.

Ook hier was het weer genieten, ook voor de president.
Inmiddels was het alweer flink heet, nog even naar de Bio (Brio) supermarkt en dan terug naar Mouraria, om daar te gaan eten.
Maar toen we uit de kerk kwamen zagen we een mensenmenigte, we wilden wel eens zien wat er te doen was. Het bleek een soort van nep wisseling van de wacht te zijn, als toeristentrekker voor het museum van de Gardia Civil, was wel grappig hoor.


De Biowinkel was precies wat we zochten, ze hebben er echt alles, behalve bananen, dus dat wordt pap zonder banaan, moet kunnen voor even.
Ik heb groentjes en kip voor een gezonde kippensoep ingeslagen, dat wordt koken morgen, even de hand op de knip he?
Even verderop hebben we OV kaarten gekocht en opgeladen met wat eurootjes, kunnen we nog meer toertjes doen. Tot nu toe hebben we nog alles belopen, maar we willen ook nog buiten Lissabon uitstapjes maken.
Vlug de spullen naar Vila Mouraria (zo heet ons appartement) gebracht en op weg gegaan naar het door Pedro aanbevolen restaurant. Van de weeromstuit, weet ik de naam niet meer, maar daar kom ik maandag as wel achter, want dan gaan we weer omdat ze dan een door ons geliefd maal op de kaart hebben staan, haha.
Het restaurant wordt alleen bezocht door locals, het is er bomvol, altijd, en daarom wordt iedereen gewoon bij anderen aan tafel geplaatst, geen stoel blijft onbenut. We mochten gelukkig wel samen aan een tafel. Ik had een oudere buurman, een Portugees, die aan de overkant van de Taag woont, hij was er ook voor het eerst. Hij was in zijn werkende leven econoom en sprak goed Engels.
We lieten ons adviseren en gingen voor het maal van de dag, een specialiteit van het huis en wel: eend met rijst.
We konden ons er niets bij voorstellen wat het ging worden, maar waren na de eerste hap, helemaal lyrisch. Het was een soort van paëlla, maar het kon ook pekingeend geweest zijn met hele verfijnde kruiden. Het was ongekend smakelijk. Het was zo veel, dat we de rest hebben laten inpakken, hebben we nog een snackje een dezer dagen. En maandag gaan we dus weer terug, we hebben voor de zekerheid gereserveerd. Het betreft een lunchrestaurant en is zeer geliefd onder de locals vandaar.
Oh ja, we namen toch ook nog een dessert, gewoon omdat we benieuwd waren wat ze nog meer brouwden. Manlief ging voor een crème catalan en ik voor in port gestoofde peertjes, het was hmmmmm allemaal.
Eenmaal terug in onze villa, buikten we uit onder het genot van Fado muziek, jaja, die hebben we ook tot onze beschikking, wat een rijkdom he?

Wortels in Breda

Wat zijn wij toch rijk! Het is onze beste beslissing ever geweest om vanuit Breda-West naar Breda -Zuid te verhuizen, want……het Markdal ligt in onze achtertuin. Dagelijks loop ik het Markdal in, in alle vroegte, gewapend met de President uiteraard.
Naast dat ik enorm geniet van alles wat het Markdal mij te bieden heeft, levert het me nog vele extra’s op, zoals, conditie, gezondheid, mooie foto’s en….ontmoetingen. En die ontmoetingen leveren me ook weer veel verrassends op.
Zo kom ik dagelijks een alleraardigste vrouw tegen, we hebben regelmatig leuke gesprekken. En…we wisselen over en weer wat tips uit, jullie weten het al, via haar kwam ik aan ons vakantieadres in Calpe.
Laatst had deze dame weer een tip voor me, omdat zij wist dat wij zoveel mogelijk biologisch eten, overhandigde zij me een flyer, “bestudeer die maar eens goed, het lijkt me echt iets voor jou”, zei ze.
Eenmaal thuis en jawel, na het verorberen van mijn pap, las ik de flyer en……was meteen razend enthousiast!
In het Markdal (op het eind van mijn dagelijkse route) is een biologische zelfoogst tuinderij op basis van CSA, (Community Supported Agricultuur) met een grote diversiteit aan groenten, opgezet.
Je kunt een oogstaandeel kopen en daarvoor mag je het hele oogstseizoen zelf je deel komen oogsten.
In andere landen, oa in België, bestaat dit fenomeen al langer en het werkt er zelfs zo goed, dat er lange wachttijden voor zijn.
Dus…….ik twijfelde geen moment en schreef me meteen in. Al snel kreeg ik antwoord van Veerle Bruning, de initiatiefnemer en tuinder. Zij heeft jarenlang als tuinder op een biologische zorgboerderij gewerkt en na een bezoek aan een CSA tuin in Antwerpen, besloot ze zelf een CSA tuin op te zetten in Breda.
Ze koos voor de naam ‘Wortels in Breda’. Haar filosofie achter deze naam verwijst naar het beeld dat je omgeving (waar je geworteld bent), invloed op je heeft, maar ook dat jij invloed hebt op je omgeving. “Met iedere keuze die je maakt, beïnvloed je ook je omgeving en dat heeft dan weer invloed op jou”, zegt Veerle. Ik sta vierkant achter deze filosofie en zo voel ik het ook, elke dag weer. Helemaal gaaf is, toevallig of niet, dat de tuin gerealiseerd is in mijn geliefde Markdal.
Voor alle zekerheid besloot ik eerst eens een proefabonnement te nemen, ik wilde wel eens zien, hoe het praktisch in zijn werk zou gaan en omdat manlief wat sceptisch was.
Veerle heeft een mooie website, waar alle informatie op te vinden is en er staat wekelijks een oogstbericht, zodat we weten wat er te oogsten valt. http://wortelsinbreda.nl
Vorige week, was het zover, er kon voor het eerst geoogst worden. Ik vroeg manlief of hij met me mee wilde gaan, zodat hij ook kon zien of het iets voor ons zou zijn.
Hij had er wel oren naar, het ging wel over eten nietwaar? Gewapend met plastic zakken (volgende keer een verantwoorde tasje hoor), liepen we via het Markdal naar het veld.
Veerle was aanwezig en legde ons uit wat we mochten oogsten (stond ook duidelijk aangegeven) en hoe het heerlijks te oogsten en….niet te vergeten, hoeveel we mochten pakken.
Manlief stort nogal snel ter aarde, hij is niet zo stabiel, dus ik ben de oogster, hij kijkt toe en…… is de beste oogster staat op het pad uiteraard, jullie kennen dat wel he? Ook nam hij wat foto’s van de oogster in actie. We vullen elkaar goed aan hoor.
Onze eerste oogst was: 1) een bos rucola
2) een bos raapsteeltjes
3) 1 meter wilde spinazie
4) 20 mooie radijzen
Wat super om zo’n heerlijke en vooral gezonde groenten zelf te kunnen oogsten in een unieke ambiance. Ons genieten was driedubbel D, het nagenieten, in de vorm van consumeren idem.
We hadden nog nooit raapsteeltjes gegeten, dus ik moest even googelen. Uiteindelijk koos ik voor een stampotje, maar verving de aardappels door zoete aardappelen. De raapsteeltjes gaan rauw door de puree met wat lichte kruiden en….het was goddelijk en smaakte meteen naar meer. Hopelijk zijn er morgen nog wat, want dan ga ik weer.
Na onze eerste oogst, hebben we een heel oogstaandeel gekocht, we kunnen oogsten tot eind December. Jullie horen hier nog regelmatig van.
Tja, ik had verscheidene zaken, waar ik verslag van wilde doen, maar het oogstgebeuren heeft de hele pagina opgevroten, dus…..er wordt zeer spoedig weer een blog geboren.
Ciao

Pokemon versus Nikon

Eindelijk weer een uitje van de week en MET de extra dimensie (Pokemon). Dat beloofde weer veel, zo’n zin in. Manlief verklaart me nu helemaal gestoord, maar…… lol krijgt hij er ook van, want we maken de gekste dingen mee.
Het doel was Rotterdam, hoe kan het ook anders, onze lievelingsstad. We gingen eindelijk naar het Nederlands Fotomuseum en om precies te zijn naar de tentoonstelling van Frans Lanting.
In de bus op weg naar het station, begon de pret al, ik kreeg de kans om veel pokeballs te scoren doordat we langs vele pokestops kwamen, hmmmmm zooooo lekkerrrrrr. In de stad zijn er veel meer dan die paar bij ons in het Ginneken, dus ik loop er nog wel vaker naar toe hoor, want regelmatig zit ik zonder ballen en dat is dan weer een inkoppertje voor manlief, grrrr.
Maar wat schetste mijn verbazing toen we arriveerden in Rotterdam; het ziet daar blauw van de pokestops, gewoon een oerwoud, een luilekkerland, ik begon er echt van te kwijlen en ben meteen gaan scoren. En….dan….opeens is je zak vol en kan je niet meer laden, pfff, effe rust. Maar… dat hadden jullie gedacht…….meneer Nikon had enorme honger gekregen en hapte het een na het andere gebouw op, hmmmmmm, wat een walhalla. En dan opeens sta je weer vol voor de Erasmus Brug; ‘De Zwaan”, het blijft spectaculair en dat vond meneer Nikon ook en velen met mij.

DSCN6282
Het weer was wat grijzig, maar dat mocht de pret niet drukken, op naar het fotomuseum.
We moesten 2,50 toeslag betalen, maar dat wisten we en hadden we er dik voor Frans over.
We sloegen stijl achterover van zijn magistrale foto’s, zooooo ongelofelijk mooi en aangrijpend. Zoo kleurig, prachtig. Ja, zo zou ik ook voor kleur gaan kiezen, maar alleen voor de natuur hoor, mijn geliefde geometrische foto’s vragen niet om kleur (geen functie).
Hier foto’s van Frans en de laatste, de slak, is van mijn hand. ik had zowaar inspiratie gekregen. De eerste trouwens ook.

DSCN6298 DSCN6299 DSCN6300 DSCN6301 DSCN6362
Als jullie kans zien, moet je echt naar Frans, hij is er nog tot 4 September. Voor de liefhebbers van Afrika en vooral Madagaskar, is het een must! Je krijgt een enorme boost en inspiratie.
Wij houden niet van verre reizen, dus wij gaan snel binnen de kortste keren fotograferen in de dierentuin ha ha.
Er waren nog wat andere tentoonstellingen, ook aardig hoor.
Helemaal voldaan liepen we de frisse natte grijze lucht weer in en kuierden lekker langs het water, zo ontspannend. Maar …..voor eventjes, het begon te miezelen, ik wilde meteen een kroeg induiken, maar manlief vond het leuker om eerst naar het centrum te lopen, ik geef hem dan gewoon zijn zin hoor, ik ben de beroerdste niet. Maar eenmaal op de Zwaan, werd de miezel toch wat serieuzer en opperde manlief om om te draaien, ik liet me dat geen twee keer zeggen. Dus toch die kroeg in en…warempel, een pokestop in de buurt en…pokemon. Onder het genot van een koele Chablis, ving ik de een na de andere ha ha, zomaar op mijn luie kont.
Toen we op de buienradar zagen dat de kust veilig was, rondden we de brug, op zoek naar de lekkerste friet van Rotterdam! Dit keer geen maal in een restaurant, dit in verband met een extra uitje zaterdag as, waarvoor ik zelfs al een restaurant gereserveerd heb. Dus vandaag even lowcost, maar wel lekker. Ik had Google gevraagd waar de lekkerste friet te vinden was, et voilà, kat in het bakkie. Op de Coolsingel ligt ‘Pomms’ een biologische frietzaak (maandag en dinsdag gesloten). Alles is zelfgemaakt en biologisch en dat proef je, zoo smaakvol. Ik kan jullie van harte de geitenkaas kroketten aanraden. Gezeten op een kratje hebben we zitten schransen daar.

DSCN6353
Met volle buikjes, liepen we door het Pokemon woud weer terug naar het station, ik met mijn zak vol ballen en beesten.
Wat een leuke dag weer, wat een inspiratie weer, zo dankbaar voor alles!
Updates:
De ooievaars zie ik niet meer op het nest. De ouders zijn vertrokken, maar de kids scharrelen nog in de omgeving.
De zomer heeft zich even teruggetrokken, ook geen ramp.
De Tour is goddank gereden en…. zonder al te grote kleerscheuren.
We hebben te maken met een huilbaby op PP. Nooit geweten dat een baby zo veel decibellen kan produceren en bijna de gehele dag. Ik beklaag de ouders, ook de baby hoor.
Ons ‘Italiaantje’ (een van de twee bovenbuurmannen) is vertrokken, nu komt de eigenaar hier zelf wonen. Zou hij met zijn hele gezin komen?, klein hoor!, zou hij gescheiden zijn en zich in zijn uppie daar boven settelen?, we gaan het zien.
Over het zgn ‘verkochte’ huis hebben we nog geen nieuws.
Verder rust op PP.
Later, Ciao.

Loopjes Ditjes en Datjes

Eigenlijk heb ik niet veel te melden, maar ik wil jullie onze dag toch voorschotelen, eet er maar van wat je wilt.
Gisteravond ons eerste maal gekookt; groenten/kippen/lentilles soep, was heerlijk. Je proeft het echt als je biologisch eet, veel meer smaak. Ben zo blij dat ik die biologische groente”boer” ontdekt heb.
Het is een schattig winkeltje en heel goed gesorteerd. Naast verse groenten en fruit, hebben ze ook eieren van eigen kippen, heel veel kruiden, noten en potten met allerlei zelf ingemaakt spul. Het is voor ons een walhalla daar.
De nacht was stil en donker, maar zonder onweer gelukkig.
Maar…..het weer wil niet echt, veel wolken en soms een drup.
Na de ochtendrituelen, liepen we naar de markt, die is hier elke vrijdag en…totaal niet toeristisch. Het is een enorme markt, dus we tikten er een dik uur weg met kijken, loeren, lachen, kaasjes kopen en fotograferen.
Daarna effe naar de Carrefour, een enorme winkel, veel prettiger dan de Spar, dus dat wordt hem voor de wijnaanvoer enzo. Water kunnen we gelukkig in de bar van ons complex kopen, dat scheelt sjouwen en wijn?……dragen we uiteraard met liefde.
Ook weer naar mijn boertje geweest, vandaag wordt het een mix van ei, pompoen en verse erwtjes met ui,knoflook, peterselie en kruiden.
Met volle tassen liepen we huiswaarts en op de valreep, scoorde manlief nog een paar mooie bermuda’s. Grote blij voor hem, maar ook voor mij, want ze staan hem goed hoor.
Bij thuiskomst was het alweer lunchtijd, voor mij een salade, voor manlief een stokbroodje kaas.
We kakten even in (niet van de wijn, want die mag pas om 16:00 uur op werkdagen hahaha), maar we herpakten ons snel, bewegen, dat moesten we doen.
Omdat mijn looptempo danig verschilt van manlief, besloten we ieder ons weegs te gaan. Ik zette er meteen flink de pas in, ik moest het ding tevreden gaan stellen, ik had al dagen op mijn kop gekregen van hem.
Het was heerlijk, straatjes, stoepjes, de hele boulevard en…..winkeltjes langs. Was beslist geen straf en voor ik het wist zat mijn uur erop en had ik het ding tevreden gesteld.
Manlief was al thuis, hij ontving me met een grijns van oor tot oor, wat had die man? Hij had een binnenpretje, dat was duidelijk en……..ja hoor……daar kwam het, hij heeft een Sendra shop (mijn lievelingslaarsjes) ontdekt!! Te gek, daar wil ik morgen beslist naar toe, je weet maar nooit.
Nu mogen we aan de borrel, jihaaaaaa,
Ciao.