We zijn thuis.

Zo heel erg leuk…….. we hebben op de valreep toch nog een koppeltje ooievaars op het nest. Geen idee of de weduwe een nieuwe man heeft of dat het een ander stelletje is. Wat ik wel zag, was enige schroom bij het stel. De eerste dag werd er wat om elkaar heen gedraaid,  een heel klein beetje geknuffeld en behoorlijk geklepperd. De volgende dag begon het gedraai en geklepper weer en opeens……..zat het mannetje bovenop de dame en ik moet zeggen, het zag er goed uit. Helaas had ik de president niet bij me, maar gelukkig wel meneer Nikon, dus jullie mogen meegenieten. 

Als we in Mei terugkomen, wacht er met enige zekerheid een nestje, ik had het niet gedacht. Op eerste Paasdag werden we al vroeg opgehaald door onze super taxi, “Taxi Markies”, zo’n aardige en voorkomende man, hij weet wat service is. De vlucht verliep voorspoedig terwijl we nog een uiltje knapten. 

Helemaal verkwikt stapten we uit het vliegtuig, het feest kon beginnen. Manlief noemt onze trips naar Calpe, geen vakantie, maar een vlucht uit de kou, een noodzakelijkheid. Hij heeft gevoelige holtes, vandaar. Ook is hij hier een stuk minder waggelig, denkt hij. Onze transfer (Beniconnect) stond al op ons te wachten, wat een luxe. Binnen het uur waren we in Calpe. De sleutels van het appartement lagen in een kluis, de code was ons keurig doorgemaild. Alles klopte en verliep perfect. Helaas hadden we geen sleutel van de opslag om ons gevulde karretje te halen. Maar ja, die sleutel wordt niet zomaar meegegeven omdat er van vele mensen spullen liggen, dat snappen we wel. Maar het betekende, voor dinsdag….geen koffieapparaat en geen crocks. Tja, het was Pasen he? Gelukkige hadden we in Februari het restaurant (El Cantal) al besproken. We kregen ditmaal een tafeltje met uitzicht op de Peñon, de zee en de haven, perfect dus. Het zat er bomvol vrolijke, mooi uitgedoste Spanjaarden, zo gezellig. Wederom kozen we voor het menu del dia. We kregen eerst gefrituurde groenten en een frisse salade en daarna een bord scampi’s. Manlief was weer moedig en at er eentje, hij is er echter niet echt van gecharmeerd en dat ontmantelen van de dieren, vindt hij maar niks. Ik heb gesmuld hoor. Het hoofdgerecht was paëlla met vis en zeevruchten, zonder graatjes of andersoortig oneetbaar spul, op deze wijze vindt manlief het zeer smaakvol. Het nagerecht bestond uit roomvla met rood fruit voor mij en mijn dierbare echtgenoot deed zich te goed aan een homemade tiramisu. Hij vond het wel jammer dat het zo snel op was, haha. Uiteraard gingen de heerlijkheden vergezeld van een fles mooie droge witte wijn en bij de rekening kregen we weer een glaasje limoncello. Alles heeft ons goed gesmaakt, dus we reserveerden hetzelfde tafeltje alweer voor de volgende zondag. Bij ons complex hoort een social club, daar kun je tv-kijken en activiteiten bijwonen en er is een restaurant met bar. Het gebouw ligt pal aan zee, beter kan niet. Het gepeupel kan er niet binnen, want je hebt een sleutel van de poort nodig. Vorig jaar hebben we hier al eens gegeten en/of wat gedronken, maar ondanks dat het goed was, vonden wij de uitbater niet zo’n prettig persoon. Nu zitten er nieuwe mensen in, een echtpaar en er is nu ook keukenpersoneel. Het geheel is er enorm op vooruit gegaan. Hier hebben we 2e Paasdag gegeten. We aten een rijkelijk gevulde salade, een zeebaars (ik), een entrecote (manlief) en na at ik een panna cotta en manlief ging weer voor een tiramisu. Zeer smakelijk allemaal. Jullie merken wel dat wij goede paasdagen gehad hebben, met mooi weer ook nog eens. We voelen ons rijk, zo fijn om hier weer te zijn en….manlief kruipt weer uit zijn dal. Dinsdag ging manlief het karretje halen, we waren als een kind zo blij met een goed kopje koffie, gezeten op het balkon, met vol zicht op zee en met charmante crocks aan onze voeten. Nu was het feest echt begonnen. Ook maakten we s’middags onze eerste gezamenlijke wandeling, wat een rijkdom. En…ja hoor, na een uitgebreid bezoek aan de Lidl, met het karretje, kon ik een gezond maal op tafel zetten, een rijkelijk gevulde groente/zoete aardappel omelet. En wat dronken ze als dagafsluiter?………… inderdaad, een wodka caramel. Ik heb nu al 3 ochtendwandelingen erop zitten, net of ik niet weggeweest ben, de mafketel is er nog, de leuke witte kleine reiger met de gele voeten staat nog op hetzelfde plekje te snacken en mijn fitness apparaten zijn een gezonde uitdaging, kortom, alles als vanouds, we zijn ‘thuis’.Ik heb me voorgenomen om me deze maand toe te leggen op straat/portretfotografie, een hele uitdaging. Ik moet nog wat brutaler worden, honden durf ik wel, nu de mensen nog. 

Ik meld me wel weer over een paar dagen, Ciao!

Stress in de vroege ochtend

We zijn weer thuis!
Gisteren zouden we om 03:55 opgepikt worden door Beniconnect, een soort van shuttle service. Ik had dit online geboekt en betaald, en de dag van tevoren kreeg ik de pick-up tijd te horen.
Perfect geregeld, dacht ik.
We stonden om kwart voor 4, keurig in de nachtelijke kou te wachten en het werd later en later, er kwam echter niemand voorrijden. Wel 3x een politie auto, dus we voelden ons veilig en achter ons, in ons complex, zat de beveiliger ons te observeren.
Om kwart over 4 belde ik Beniconnect, ik had het idee dat ik degene die telefoondienst had, wakker had gemaakt.
Ze kon onze gegevens niet vinden en zei doodleuk, u staat niet op onze lijst. Ik zei dat dat onmogelijk was, ik had toch een bevestiging gekregen? Uiteindelijk vond ze ons en werd wat vriendelijker, ze beloofde onze ‘wagen’ te bellen. Even later belde ze terug, over 5 minuten zou de wagen voorrijden. En inderdaad, de wagen reed voor, de chauffeur verontschuldigde zich uitgebreid, hij was in een politiecontrole beland. Of we het moeten geloven, weet ik niet, maar…hij reed ons keurig in een uur naar de luchthaven. We waren anderhalf uur voor vertrek aanwezig, maar alles liep gesmeerd, dus de ophaalstress was zo vergeten.
Tijd voor de Starbucks was er zelfs ook nog.
De vlucht verliep uitstekend, de reis met de trein ook en op het station stonden dochterlief en twee hele blije meiden te wachten.
Heerlijk om ze weer te zien en te knuffelen.
Eenmaal in onze casa, werden we ook nog eens verrast door zelfgemaakte welkomstharten en een mooi boeket.
Nadat we uitgebreid bijgepraat hadden, vertrok dochterlief, ze kreeg viste en moest nog een en ander voorbereiden.
Wij zijn met de meiden gaan lunchen, heerlijk in het zonnetje op het terras van ons stamcafé en we hoorden nog vele verhalen, heel gezellig met die pubers.
Ik hoefde geen was aan te zetten, want die had ik in Calpe al gedaan, wat een luxe, ik kon de boel zo de kast in schuiven.
De laatste dagen in Calpe zijn omgevlogen. We hebben nog veel gewandeld en zijn elke dag uit eten gegaan. Ik heb nog nooit zoveel vis gegeten als in deze vakantie, maar ook veel te veel gesnoept.
We hebben nog heel bewust met een glaasje op ons riante balkon gezeten en genoten van het zicht. Maurice zei al eerder, dat hij het idee had dat we in een ansichtkaart leefden. Zelfs binnen, vanaf de bank, hadden we dat gevoel (de foto zal het beamen).

zicht vanaf de bank


We hebben maar 1 dag regen gehad, maar dan ook de hele dag, maar dat had ook wel z’n charme.
We hebben het ongelofelijk naar de zin gehad, dus we gaan in Februari 2018 met een gerust hart weer terug.
Vandaag weer boodschappen gedaan in onze Lidl, helaas is het aanbod beduidend minder dan in Calpe en ook de kwaliteit, dus de Appie houden we erbij.
De Calpese Lidl, had ook wat meer merkartikelen en….veel groente en fruit van de streek. Zo hebben we er regelmatig bakjes mispels gekocht. Het gaat om Spaanse Mispels, ze zijn er maar kort, dus je moet je er gewoon even ongans aan eten, ze zijn erg lekker.
Maar goed, het is voorbij, back to reality.
Vannacht ben ik 2x wakker geschrokken van een NL Alllert, er was een grote brand in de buurt, met een vieze rookpluim. We hebben ons gewoon omgedraaid, de ramen en deuren waren toch al dicht.
En vanochtend….gewoon weer het Markdal in en dat was wennen. Veel koolzaadexplosies en de koeien zijn er weer, dus dat wordt weer shit.
Mevrouw ooievaar, zit nog op haar eieren. Meneer ooievaar was in geen velden of wegen te bekennen. Wel zag ik een reiger en een leuk vogeltje. Ik moet het er maar mee doen en…alles went.


Om onszelf wat te kietelen, eten we vanavond asperges, heel veel, zo blij dat ze er nog zijn. Leve het slechte weer!
Ciao.