Een hoofd vol Lissabon

Evaluatie Lissabon 4 September tot 18 September 2017

Lissabon heeft ons verrast, de kleuren zijn pastel, het licht is dromerig en er is ontzettend veel te zien.
Lissabon staat op zichzelf, is uniek en totaal niet vergelijkbaar met de Algarve, qua cultuur, architectuur, bevolking of het eten.
Je hebt echt wel een dikke week nodig om een volledig beeld van de stad te krijgen, Lissabon is erg groot.
Er zijn veel totaal verschillende wijken, ook wat bevolking betreft en dat heeft alles te maken met de voormalige koloniën, de geschiedenis en de verwoestende aardbeving.
De wijk Baixa bijvoorbeeld, de benedenstad, is geheel herbouwd, de straten zijn recht, er zijn 8 horizontale straten en 8 verticale straten, het is de winkelwijk bij uitstek.
Onze wijk, Mouraria, is niet verwoest en is van oorsprong Moors en dat zie je nog steeds, de wijk is nu multicultureel.
De taal vinden wij erg moeilijk, soms heb je iets aan je Spaans.
De Lisboetas, ja zo heten ze, zijn erg vriendelijk, behulpzaam, netjes en zeer trots op hun stad.
Het OV is goed geregeld, je hebt de trams, die af en aan rijden, bussen en 4 metro lijnen. Wij vonden de metro top, niet ingewikkeld en je kunt ook nog eens van kunst onder de grond genieten. Lissabon heeft 3 treinstations!
Het OV is goedkoop, taxi’s ook.
Lissabon is vergeven van de horeca, echt voor elk wat wils. Barretjes, zijn er bijzonder veel, het hoogst in aantal van Europa. De Lisboetas ontbijten er in grote getale, en het liefst eten ze tussen de middag ook buiten de deur.
Uit eten gaan is een stuk goedkoper dan bij ons.
Lissabon bevat vele heuvels, je kan via trappen naar boven, of via de weg of via een lift, of met de Elevador. Op dit moment wordt er zelfs gewerkt aan een roltrap in de wijk Mouraria.
De Lisboetas zijn echte lekkerbekken, er zijn behoorlijk veel goed gesorteerde patisserieën. Wij hebben de verleiding niet kunnen weerstaan, je moet al dat heerlijks gewoon proeven. We zijn dan ook in gewicht toegenomen, ook mede door de frietjes, wijntjes, broodjes en desserts.
Politie is overal in grote getale zichtbaar aanwezig.
Ik heb me altijd veilig gevoeld alleen, in de vroegte.
Toch heb ik ook een paar negatieve geluiden;
Ik vind Lissabon bijzonder druk en zeker wat verkeer betreft.
Constant adem je uitlaatgassen in, die mede veroorzaakt worden door de vele Tuk Tuks. Wil je in zo’n vehikel rondtoeren, neem dan een elektrische variant, dat zal een stuk schelen.
Die Tuk Tuk, is de brommer/motor van Lissabon.
En…de vuilnis wordt elke nacht opgehaald, je hoeft alleen maar de vuilniszak (die krijg je van de gemeente) bij je voordeur te zetten, maar……….midden in de nacht?, is bijzonder vervelend voor je nachtrust.
En dan als laatste, het water. Er is ons verzekerd dat het water uit de kraan gewoon te drinken is. Wij hebben dat gedaan, hoefden we niet met flessen te zeulen. Maar……soms had ik het idee dat ik chloor dronk, want die geur hing er beslist aan.
Even hoopte ik nog dat die chloor mijn kuch kon genezen.
Geen idee wat het water met ons gedaan heeft en….ik vraag me nu ook af, of we in Spanje dan ook gewoon water uit de kraan kunnen drinken? Wat vinden jullie, wellicht alleen erin koken dan?
En dan ons appartement; Vila Mouraria.
Het is heel ruim met 3 slaapkamers en van alle gemakken voorzien. Het is bijzonder knus en romantisch ingericht, je voelt je er meteen thuis.
Een paar zaken bleken goud waard, zoals de cd speler met de vele Fado cd’s, de satelliet tv (kon manlief lekker naar de Vuelta kijken), de Nespresso en de belangrijkste, de koele, groenrijke Patio.
Wij hadden gekozen voor de slaapkamer aan de voorkant, die vonden wij zo gaaf en ruim, helaas is het er toch wel wat rumoerig, zodat je genoodzaakt bent om geen balkondeuren open te laten. We hebben dat opgelost door achter veel open te zetten. Qua veiligheid kan dat gewoon en de voordeur bleef uiteraard dicht (heeft 4 sloten), haha.
De bovenburen zijn alleraardigst en beschaafd, daar hebben we ondanks de houten vloeren en kinderen, totaal geen last van gehad.
Ook moet me even van het hart dat ik verliefd ben geworden op het trappenhuis, zo oud en sfeervol!
En de wijk; Mouraria?….in een woord TOP, warm en levendig.
En manlief?….die heeft zich staande weten te houden, ondanks zijn verergerde ‘waggel’. De meeste activiteiten heeft hij het hoofd geboden, een enkele keer moest hij afhaken. Ik ben blij dat we Lissabon nu ‘gedaan’ hebben, want je weet maar nooit he?
We kijken terug op een geweldige tijd in Lissabon, een unieke ervaring.

Eenmaal thuis, ging het wat beter met het ‘gewaggel’, maar manlief presteerde het wel om een paar dagen geleden, midden in de nacht uit bed te vallen en….weer liep het goed af, pfff.
Tot zover de evaluatie, ik zal het linkje van het appartement plaatsen, want ik kan jullie dat van harte aanbevelen.
En nu?….bereiden we ons voor op de herfst, we moeten de knusheid in huis gaan zoeken, dat gaat vast lukken, want…we hebben een cd speler, een goede televisie, een kanjer van een koffiemachine en…ons prachtige Markdal.
Als uitsmijter nog een bekentenis, ik heb geen letter gelezen (wel de reisgidsen hoor), dat heb ik nog nooit gepresteerd, ik ben normaliter een fervente boeken verslinder en nu nada, niks, geen ruimte meer in mijn hoofd, vol met Lissabon.

Authentiek appartement (3 slpk, 100 m2) historisch Lissabon: fijne privé patio (30 m2) in Mouraria, tot 6 pers., startpunt tram 28, WiFi, BBQ & sat. TV

Als ik al mijn foto’s heb bewerkt, dan volgt er nog een blog vol met foto’s.

Bedankt voor het volgen en zeker voor de vele leuke reacties.

CIAO!

 

 

In hogere sferen

Zaterdag 9 September

Sorry hoor, ik lijk wel een langspeelplaat met een kras erop, weer niet best geslapen helaas, veel herrie op straat. Vannacht zullen we de boel aan de voorkant dicht laten en achter wat ramen openzetten, het is toch niet meer zo heet s’nachts.
Vanochtend heb ik uren rondgedwaald in Alfama. Dit is de oudste wijk van Lissabon en is bespaard gebleven tijdens de aardbeving (1755). Het is van oorsprong een Arabische wijk, je waant je in een medina in Marokko, grauw, viezelig, kleine steegjes, maar oh zo sfeervol.
Mouraria, de (Moorse) wijk waar wij wonen, is niet zo bochtig en al wat trendy aan het worden. Vele oude panden zijn mooi opgeknapt, meestal door buitenlanders. Allerlei culturen leven hier in vrede samen, arm en rijk. Maar ik denk dat ‘arm’ steeds meer verdreven gaat worden.
Als jullie denken dat je hier gewoon even een stuk op tempo kan lopen, dan heb je het mis. Het is puffen geblazen hoor, trappen op/af, heuvel op/af, smalle en vaak kapotte stoepjes, veel verkeer, steegje in en er eventueel weer uit, als het doodloopt en ga zo maar door. Maar het is oh zo gaaf allemaal, ik kijk mijn ogen uit en verlies me telkens in de tijd. Ik loop nu gewoon op gevoel en uiteindelijk zie ik wel een herkenningspunt, heel verrassend op deze manier.


Er is een karakteristiek object in Lissabon, dat me enorm triggert, het komt hier voor in allerlei charmante vormen en schreeuwt om gefotografeerd te worden. Inmiddels heb ik al een hele verzameling, ik ga er beslist iets mee doen. Waar heeft ze het over?, zullen jullie denken……dat houd ik nog even voor mezelf, jullie gaan het zien als we weer thuis zijn. Ik wil dit project goed aanpakken op mijn mac en jullie verrassen.
Je ziet hier vele gevels met tegels, je weet wel de azulejos, ook aardig hoor.
Zeer boeiend en gevarieerd zijn de muurschilderingen, er zitten juweeltjes tussen.
Uiteraard kan ik na mijn wandeling niet naar huis, zonder verse broodjes voor Maurice te scoren en elke keer zijn ze weer anders.
Na het ontbijt, liepen we naar de wijk Rossio en vandaar omhoog via een enorm stijle weg, naar de wijk Chiado en de beroemde Barro Alto, de uitgangswijk. Manlief, liep weer tegen een grens aan, te stijl voor hem, gaan we dus samen niet meer doen.
We hadden een speciale miradoura (uitkijkterras) op het oog. Helaas werd er flink gebouwd en zagen we weinig en het was er een pokkenherrie. Gelukkig was de tocht niet voor niets, want we zagen een van die fameuze trams (elavadores) schuin op de berg staan. Beneden staat er ook een en zij trekken elkaar omhoog en omlaag. Ingenieus.


Omdat we toch al in hogere sferen verkeerden, besloten we nog een paar kerken te doen, in een kerk was een dienst aan de gang, verder niets bijzonders te zien of te horen daar. Maar die andere kerk, de igreja sâo roque, spande de kroon. Het is een Jezuïtenkerk uit1566, met 8 zijkapellen en vergeven van het goud, zilver en edelstenen, het mocht wat kosten toen. De kaarsen waren van plastic met ledlampjes, toch maar een op laten lichten.


Als je door Lissabon loopt, ruik je overal gegrilde sardientjes, ik vind dat heerlijk en eet ze graag, maar manlief rilt ervan. Die sardientjes zorgen voor volle kassa’s in restaurants, maar ze worden ook op andere manieren uitgenut, ze blikken ze in, in grote getalen voor de export. Wij zagen een wel heel bijzondere winkel, er werden alleen maar kleurige blikjes sardientjes verkocht en wel van vele jaartallen. Ons geboortejaar zat er zowaar ook nog bij.


We liepen nog even naar de Biowinkel, en kochten wat fruit, laadden onze OV kaarten alvast op voor onze volgende uitstap en liepen met rasse schreden naar huis. Manlief moest op tijd voor de buis, want…..de laatste en spannendste etappe van de Vuelta.
Verder pas op de plaats, ook niet verkeerd he?