Over de Top

Donderdag 19 April

Omdat broerlief de zon ruimschoots voor wilde zijn, hadden we de wekker gezet. Heel brak dronken we onze ochtendkoffie, terwijl manlief lekker door ronkte.
Maar toen we buiten kwamen, deed de frisse, ietwat zwoele wind zijn trucje en wekte ons fris en fruitig. Het was nog donker, maar de vissersboten zag je in de verte al aan het werk.
We zetten er flink de pas in zodat we bij een ideale plek de zon op konden zien komen. Het blijft een dagelijks fenomeen.
Op een klein strandje zochten we nog wat schatten, je vind altijd wel iets en voor we het wisten was onze tijd alweer verstreken.


In een straf tempo liepen we terug, want we wilden we nog rustig ontbijten alvorens aan het dagprogramma te beginnen.
Manlief was er inmiddels al helemaal klaar voor.
Rond 9 uur namen we de bus naar het trein station, nu werd het echt leuk voor broerlief, hij is gek op treintjes.
Wat heeft hij genoten van het ritje door de bergen en de dieselstank nam hij voor lief.
In El Albir, stapten we uit en liepen richting zee en dat was nog een hele tippel. Maar geen straf, want het is een leuk plaatsje.
Alvorens aan het grote werk te beginnen, dronken we op de boulevard een versterkende cappuccino met slagroom en die smaakte hoor.
Toen was het tijd voor onze wandeling over de bergen naar de vuurtoren van Albir.
De weg erheen is geasfalteerd, dus goed te doen voor manlief. Het werd een schitterende tocht, vol natuurschoon, schitterende rotspartijen, magistrale vergezichten, fossielen, kristallen en nog meer bergspul zoals oker en iets zilverachtigs.
De vuurtoren is nog in dienst, maar wel te bezichtigen, prachtig opgeknapt ook. Wat mij opviel was dat er geen mogelijkheid was om even te zitten en te genieten van het uitzicht en als je geluk hebt van de dolfijnen. Wij zagen ze niet, maar voelden ons wel gelukkig, gelukkig.
De terugtocht was weer net zo adembenemend mooi.
Omdat we goed de pas erin hadden, manlief ook, besloten we door te lopen naar Altea, met een stop voor onze eerste welverdiende alcoholische versnapering.
In Altea, was het even zoeken naar een geschikt restaurant tussen de eenheidsworsten. Ook dat lukte ons, we meerden aan bij Columbus, een hysterisch, over de top restaurant. Onze ogen kwamen de eerste tijd niet tot rust, het was volgepropt met allerlei boten/reis spul.
We aten er een super zalige goulash.
Helemaal voldaan lieten we ons weer naar huis tuffen, middels het treintje en de bus en ja…….het werd weer laat en ja…….er gingen nog wat afzakkertjes in.
Wat een dag, en wat hebben we plezier gehad. Broerlief heeft een heel speciale humor, je blijft lachen met die gast.
En manlief….. verdiend een pluim, wat heeft hij zich kranig gehouden, 20 km lang en nog wel zonder stok, Chapeau, Ciao.

Op stap met onze logé

Dinsdag 17 April
Gisteren heb ik niet kunnen lopen omdat de pleuris was uitgebroken, regen, bliksem en onweer. Om in shape te blijven heb ik besloten om voortaan de trap te nemen (80 treden) en thuis wat oefeningen te doen, oa met 6 liter waterflessen.
Het slechte weer diende echter een goed doel, namelijk de weg vrijmaken voor mooi weer.
En ja hoor, deze dinsdag straalde de zon ons tegenmoet, wat heerlijk, ook voor onze logé.
We hadden mijn ‘vrijgezellige’ broer uitgenodigd om een paar dagen te komen. Maar….familie, vrienden en vis, blijven maar 3 dagen fris, dus 5 nachten moest kunnen.
Ook wat ruimte betreft, kon het omdat we 3 slaapkamers tot onze beschikking hebben en 2 badkamers. Volgend jaar gaat een logeerpartij niet meer lukken, want dan zijn we kleiner behuisd, dus dit was de ultieme kans om broerlief warm te krijgen voor Spanje.
Hij kwam pas in de avond aan, dus we namen ruim de tijd om veel bier in te slaan en het huis te kuisen. Ook had ik een pittig programma opgesteld voor de komende dagen.
We zijn onze blije gast gast gaan opwachten bij de busstop en het feest kon beginnen hoor.
Ik had een gezond maal gekookt om ons te wapenen tegen de komende zware dagen, de drank vloeide rijkelijk en we gingen wat te laat naar bed.

Woensdag 18 April
Ik stond toch weer op tijd met een brak hoofd in de startblokken voor mijn ochtendwandeling en tot mijn verrassing was broerlief er ook klaar voor, nog even een koffietje en gaan, ik vond het zo leuk om hem al het moois te laten zien.
Hij bofte, de geluksvogel, we kregen een prachtige zonsopgang voorgeschoteld.
De ochtendwandeling duurde wel wat langer, want broerlief is van de bloemetjes en ja, die hebben we hier heel veel. Hij heeft ze allemaal op de plaat gezet.


Na een flink ontbijt liepen we met z’n allen naar de oude stad, de bedoeling was, cultuur snuiven.
We liepen eerst wat rondjes door de mooie oude stad en daarna ploften we neder op een terras. We dronken er onze eerste alcoholische versnaperingen waarbij we heerlijke tapas kregen, het werden uiteindelijk 3 rondjes. Toen was het tijd voor een museumbezoek, en……helaas….om de een of andere reden was het museum gesloten, hebben wij weer.
Dan maar de kerk in, was wel aardig, een nieuw en een oud gedeelde met veel heilige aangeklede beelden.
Nog een rondje door de stad dan en omdat ik inmiddels lichtelijk beneveld was, durfde ik 2 heren te vragen of ik ze mocht portretteren en….het mocht! Ik ben zo trots dat ik het heb durven te vragen.
Om dat te vieren doken we weer een terras op, weer drankjes en tapas en ohhhh zo gezellig. Manlief en ik genoten dubbel omdat we zagen dat broerlief zo genoot.
Daarna maakten we een heerlijke wandeling over de boulevard, kwamen nog een papegaai tegen en genoten van de vrolijke mensen om ons heen.
Ons avondmaal namen we tot ons in een soort huiskamerrestaurant, heel knus en lekker.
We strompelden voldaan naar huis, zagen een bruid op de rotsen en namen nog een afzakkertje in onze casa.
We waren voldaan en hadden 13 km op de teller staan en…ja….het werd weer wat later.

Altea, een wit bergstadje

18, 19 en 20 April 2017
We hebben een uitstapje gemaakt met de tram en dat was boven verwachting.
Die tram, eigenlijk een soort treintje, beweegt zich rustig voort door kloven en zelfs dwars door de bergen heen. Regelmatig hadden we spectaculair zicht, heel bijzonder.


We zoefden naar Altea, een oud authentiek kunstenaars stadje, hoog op een berg. Er is nog een gedeelte dat aan zee ligt, maar dat hebben we niet bezocht, het ging ons om de oude stad.
Het was een hele klim om boven te geraken, maar……..je inspanning wordt dubbel en dwars beloond als je eenmaal op het kerkplein aankomt.
De kerk is erg mooi, maar wij genoten meer van de knusse, smalle Moorse straatjes belegd met kiezelstenen, de witte huisjes en de spectaculaire vergezichten.

   
We hebben een zwaar moment van verleiding doorstaan, er is hier een Goddelijke patisserie, die de mensen naar binnen zuigt. Gelukkig was ik al tevreden met een foto, we moesten onze maag nog even laten knorren.


Toen er opeens een koude wind ons kwam treiteren, zijn we een kroegje ingedoken.
We hadden een restaurant (http://losartistasrestaurante.com ) geboekt, maar konden daar nog niet terecht, vandaar.
Onder het genot van gave 60-er jaren muziek, dronken wij er een wijntje en keken onze ogen uit naar het plaatselijke volk dat even een flink glas ‘sterks’ naar binnen kwam gieten.
Toen wij uiteindelijk het restaurant binnenkwamen, zat het er al bomvol, wat waren wij blij dat we gereserveerd hadden en………..we kregen het mooiste tafeltje, met spectaculair uitzicht.


Eindelijk weer eens een tafellaken, een linnen servet, obers in het zwart en een hele mooie kaart met volop lekkers.
Ik koos als voorgerecht, een salade met langoustines en manlief, ibericoham met meloen en als hoofdgerecht kozen we respectievelijk, tarbot met langoustine saus en kalfsoester met champignons, met gezamenlijk verse gemengde groenten en aardappel gratin. Als amuse kregen we een springrol met groenten.
Het was uiterst smakelijk en heel verzorgd bereid allemaal. We genoten dan ook buiten proportie, het was helemaal af. Als nagerecht, nam manlief tiramisu en ik een parfait met drambouie.
Wat hebben we heerlijk gegeten.
Best wel leuk om weer eens op chique te gaan.
Wij stelden echter niet veel voor qua poen, toen we een stel tegen een ander stel hoorden zeggen, dat ze zojuist een jacht van 24 meter hadden gekocht, het is ze van harte gegund. Gelukkig zijn wij zeer tevreden met wat we hebben. Het viel ons op dat er overwegend Nederlanders in het restaurant zaten, maar gelukkig niet van het luidruchtige soort.
De rekening viel alleszins mee, dus dit restaurant ziet ons volgend jaar beslist weer, goed te doen.
De Flamingo’s verdwijnen, de een na de ander. Wat jonkies blijven over. Ik vraag me af, waar ze heen gaan, die ouders.
Ik heb er een dierbare vriend bij, een oude Spaanse baas met een petje, donkere kleding en knaloranje gympies. Hij loopt ook altijd voor de zon opkomt, op de boulevard, we groeten elkaar inmiddels met de hand op het hart en roepen bon dia, het ontroerende mannetje, steekt dan altijd een duim op. Ik kijk elke ochtend naar hem uit.
Vandaag lag er flink wat ‘zeerommel’ op het strand.
De wind blaast er nog lustig op los, maar het is ohhh zo lekker om op het strand te banjeren. Helaas weer geen schelpen.
Om de paar dagen, pluk ik een toef Jasmijn en zet die ‘thuis’, in een glaasje en de heerlijke geur verspreidt zich door onze casa. Manlief begint er nu ook van te genieten, aanvankelijk deed ik het om hem te plagen.
Morgen neem ik jullie mee op mijn tochten, jaja, ik maak er dan twee, een met de zee rechts van me en de volgende met de zee links van me, dan ga ik naar de stad, bananen en kip kopen bij de Biowinkel.
We lazen dat het bij jullie koud is, wat zijn we blij dat we dat kunnen overslaan. Volgend jaar dus weer weg in Februari en April. Maart is de maand dat we thuis altijd veel te doen hebben, vandaar.
De belasting is ons goed gezind, dus in September gaan we toch een stedentrip doen, nu nog kiezen, tussen, Bilbao, Malaga, Lissabon, Dubai en Kopenhagen, iemand een tip?
Mijn boek roept en die verleiding kan ik niet weerstaan,
Ciao.