Van alternatief naar normaal

Zaterdag 16 September

Nog twee dagen en dan zit het er weer op. We vinden het best zo, we laten het erbij, we gaan niet meer op zoek, maar laten ons verassen. We gaan ook niet meer terug naar het museum dat gesloten was, het heeft zo moeten zijn, denken we.
Toch zijn we nog iets speciaals van plan vandaag, we willen alternatief uit eten.
Maar eerst ga ik op stap in het gouden uurtje. Ik ben niet de enige, een bruidspaar met fotografen, pikt ook het mooie licht en wel aan de Taag, niet verkeerd. Het was ijzig koud, die arme bruid heeft moeten lijden, ik had gelukkig warme kleding aan, gisteren genoeg kou geleden.
Het is weer genieten geblazen, voor mij en ook voor de president.
Met broodjes, arriveer ik wat later in de casa, manlief heeft de boel aan kant en wordt beloond met een lekker ontbijtje.
Na mijn ontbijtje heb ik nog even geoefend met het statief, lange sluitertijden en een selfie, uiteraard in het fotogenieke trappenhuis.
We doen het verder rustig aan, niets moet, we zien wel.
Rond het middaguur gaan we op pad en bij het verlaten van ons straatje, worden we hartelijk begroet door Laurinda, ze vertelde van alles, maar helaas, ik versta er helemaal niets van, Portugees ligt dwars in mijn oren.
Via het centrum, lopen we naar een enorme mercado (markthal uit 1902). Deze doet voor de helft dienst als markt en voor de andere helft is het een foodhall, van een hoog niveau. De boel is er strak geregisseerd, je kan er van alles eten en drinken. De kwaliteit is hoog, de prijzen laag en zelfs het eet/drinkgerei is restaurantwaardig. Het is er wel druk, dus je moet geduld hebben, soms krijg je een pieper mee om je te melden dat je bestelde gerecht klaar is.
Ik vond het een super concept en heel gezellig, maar manlief had geen zin om telkens te wachten, en na een gerecht (kroketjes en een glas wijn), stelde hij voor om echt uit eten te gaan.
Okee, ik ben de beroerdste niet, op naar Alfama, een oude wijk. Daar is het vergeven van de restaurantjes, we kozen voor een tapas restaurant. Het was er heerlijk zitten en de gerechten waren zeer smakelijk. We zagen dat we tegenover de kathedraal ‘de Sé’ (1147) zaten, dat beschouwden we als een teken en besloten om deze eens van binnen te gaan kijken. De helft is gratis te bezoeken en het interessante deel niet, slim!
Toch betaald en we werden niet teleurgesteld, we zagen opgravingen van een klooster complex en een Romeinse weg en vooral de oude rondgang vonden we zeer sfeervol, leuk om een portretje te schieten vond ik, mooi licht.
Op weg naar Mouraria, kwamen we enkele mensen tegen in klederdracht, het leek wel een groep die een deel van hun oogst ging offeren.
In onze wijk, liepen we nog even het plaatselijke fadohuis binnen, manlief kocht er de cd van de voorstelling van vorige week en een knalrood fado shirt, ik zal tzt een foto van mijn blijde man plaatsen.
Het was een relaxte dag.
In de casa, zetten we weer een Fado cd op en genoten van de muziek en een wijntje. Voor de geïnteresseerden die ook van Fado houden, een gouden tip; Gisela Jaôa, een zeer jonge topzangeres.

Het gezelligste straatje van Mouraria

In hogere sferen

Zaterdag 9 September

Sorry hoor, ik lijk wel een langspeelplaat met een kras erop, weer niet best geslapen helaas, veel herrie op straat. Vannacht zullen we de boel aan de voorkant dicht laten en achter wat ramen openzetten, het is toch niet meer zo heet s’nachts.
Vanochtend heb ik uren rondgedwaald in Alfama. Dit is de oudste wijk van Lissabon en is bespaard gebleven tijdens de aardbeving (1755). Het is van oorsprong een Arabische wijk, je waant je in een medina in Marokko, grauw, viezelig, kleine steegjes, maar oh zo sfeervol.
Mouraria, de (Moorse) wijk waar wij wonen, is niet zo bochtig en al wat trendy aan het worden. Vele oude panden zijn mooi opgeknapt, meestal door buitenlanders. Allerlei culturen leven hier in vrede samen, arm en rijk. Maar ik denk dat ‘arm’ steeds meer verdreven gaat worden.
Als jullie denken dat je hier gewoon even een stuk op tempo kan lopen, dan heb je het mis. Het is puffen geblazen hoor, trappen op/af, heuvel op/af, smalle en vaak kapotte stoepjes, veel verkeer, steegje in en er eventueel weer uit, als het doodloopt en ga zo maar door. Maar het is oh zo gaaf allemaal, ik kijk mijn ogen uit en verlies me telkens in de tijd. Ik loop nu gewoon op gevoel en uiteindelijk zie ik wel een herkenningspunt, heel verrassend op deze manier.


Er is een karakteristiek object in Lissabon, dat me enorm triggert, het komt hier voor in allerlei charmante vormen en schreeuwt om gefotografeerd te worden. Inmiddels heb ik al een hele verzameling, ik ga er beslist iets mee doen. Waar heeft ze het over?, zullen jullie denken……dat houd ik nog even voor mezelf, jullie gaan het zien als we weer thuis zijn. Ik wil dit project goed aanpakken op mijn mac en jullie verrassen.
Je ziet hier vele gevels met tegels, je weet wel de azulejos, ook aardig hoor.
Zeer boeiend en gevarieerd zijn de muurschilderingen, er zitten juweeltjes tussen.
Uiteraard kan ik na mijn wandeling niet naar huis, zonder verse broodjes voor Maurice te scoren en elke keer zijn ze weer anders.
Na het ontbijt, liepen we naar de wijk Rossio en vandaar omhoog via een enorm stijle weg, naar de wijk Chiado en de beroemde Barro Alto, de uitgangswijk. Manlief, liep weer tegen een grens aan, te stijl voor hem, gaan we dus samen niet meer doen.
We hadden een speciale miradoura (uitkijkterras) op het oog. Helaas werd er flink gebouwd en zagen we weinig en het was er een pokkenherrie. Gelukkig was de tocht niet voor niets, want we zagen een van die fameuze trams (elavadores) schuin op de berg staan. Beneden staat er ook een en zij trekken elkaar omhoog en omlaag. Ingenieus.


Omdat we toch al in hogere sferen verkeerden, besloten we nog een paar kerken te doen, in een kerk was een dienst aan de gang, verder niets bijzonders te zien of te horen daar. Maar die andere kerk, de igreja sâo roque, spande de kroon. Het is een Jezuïtenkerk uit1566, met 8 zijkapellen en vergeven van het goud, zilver en edelstenen, het mocht wat kosten toen. De kaarsen waren van plastic met ledlampjes, toch maar een op laten lichten.


Als je door Lissabon loopt, ruik je overal gegrilde sardientjes, ik vind dat heerlijk en eet ze graag, maar manlief rilt ervan. Die sardientjes zorgen voor volle kassa’s in restaurants, maar ze worden ook op andere manieren uitgenut, ze blikken ze in, in grote getalen voor de export. Wij zagen een wel heel bijzondere winkel, er werden alleen maar kleurige blikjes sardientjes verkocht en wel van vele jaartallen. Ons geboortejaar zat er zowaar ook nog bij.


We liepen nog even naar de Biowinkel, en kochten wat fruit, laadden onze OV kaarten alvast op voor onze volgende uitstap en liepen met rasse schreden naar huis. Manlief moest op tijd voor de buis, want…..de laatste en spannendste etappe van de Vuelta.
Verder pas op de plaats, ook niet verkeerd he?

 

Een heksenketel.

Vrijdag 8 September

We hadden ons gisteravond goed voorbereid op de nacht, te weten; alle deuren open, en dekbed van het bed af, heerlijk koel belandden we al snel in dromenland. Maar….niet voor lang, allerlei schompes had deze nacht uitgekozen om eens lekker lawaai te maken, zelfs van een scheldpartij hebben we nog mogen meegenieten. Uiteindelijk is de politie er aan te pas gekomen en de rust keerde weder.
Toch nog een paar uurtjes kunnen slapen en…ik werd een uurtje later wakker.
Mijn ochtendwandeling was ondanks mijn stijve ogen heerlijk, het is zo genieten om in alle rust rond te dwalen. De straatjes zijn voer voor fotografen en telkens weer wordt je verrast, dus je snapt het al, de president heeft het loeidruk.


Op de terugweg, belandde ik bij een goede bakkerij en kocht broodjes voor manlief en wat lekkers om mee te nemen op onze uitstap.
Jaja, we gingen op stap, naar Sintra, met de trein. We vertrokken van station Rossio, een heel mooi station. De trein was enorm lang en puilde uit van de toeristen. Gelukkig kon manlief zitten, ik heb 40 minuten gestaan. Maar niet getreurd, we mochten lekker in het bos gaan wandelen en gingen boven op een berg een sprookjes kasteel bezoeken, even de uitlaatgassen achter ons laten. Ja, Lissabon is niet bepaald schoon van lucht, vooral die stink tuk tuks, gooien hun ongezonde walmen lustig in het rond. Gelukkig zijn er ook elektrische. Dus mensen, wil je in zo’n ding, kies dan aub voor een elektrisch exemplaar.


Wat was ik blij toen we in Sintra, een bergdorp, aankwamen, even onze longen verschonen. Maar….ja, ik heb weer een maar, het was een compleet gekkenhuis in Sintra, het leek wel een bedevaartsoord.
Je moet eerst een heel stuk langs de openbare weg, met stinkauto’s, stinkbussen en stink tuk tuks, om in het bos te komen.
De wandeling was de eerste helft adembenemend mooi, sprookjesachtig zelfs en de tweede helft was adembenemend zwaar, het was flink klauteren geblazen. Vooral manlief, zat echt aan zijn grens. We ontdekten nog iets vreemds, met zonnebril op, wordt manlief nog instabieler, dus de zonnebril blijft voortaan in de koker.


Toen we uit het bos kwamen, bij het sprookjeskasteel, stuitten we op hele hordes stinkmobielen en duizenden toeristen, een gekkenhuis.
We zijn meteen een bus ingeschoten, wegwezen daar, wat een heksenketel, laat die maar bij het sprookjeskasteel he?
Ik zal een foto van het kasteel van internet plukken en plaatsen, hebben wij het gezien, en jullie ook alvast. Sintra is totaal doorgeschoten in de kasteel gekte. .
De bus is stapvoets de berg af gereden, een lange rijdende stinkende file.
Ons humeur bereikte de mingrens en we besloten om meteen de trein terug te pakken naar Lissabon, wat een enorme domper.
We besloten bij ons buurt restaurant te gaan eten.
Bij Laurinda en José werden we allerhartelijkst ontvangen, we waren weer thuis. De buurvrouwen zaten er ook en het werd uiteindelijk een hele leuke middag. Laurinda had voor mij een heerlijke dourade gebakken en manlief kreeg eerst een klein bordje stoofvlees om te keuren en naderhand een bord vol, met frietjes en salade voor ons samen. Het was heerlijk. Laurinda en José schoven naderhand ook aan om te eten, wat een knusheid en wat hebben we leuke buurvrouwen. We spreken geen woord Portugees, maar toch hebben we hele gesprekken kunnen voeren en veel gelachen. Er kwam nog een aardige jonge gast langs en hij tolkte.
José zette twee geheimzinnige flessen op tafel, het bleek te gaan om vino verde, maar dan rood, haha, hij had de wijn zelf geproduceerd. We kregen ook een glas, die man weet wat lekker is, hmmmmm.
Uitbuikend op onze patio, constateerden we dat deze dag toch zeer geslaagd was.

 

Boa Bao, een aanrader

Dinsdag 5 September

Heerlijk geslapen, wel wat heet gehad onder het dekbed en veel te vroeg alweer klaarwakker. Ik zat om 05:00 al aan de koffie. De koffie was subliem, want hier is een nespresso apparaat, gelukkig wisten we dat en had ik in Breda al zorgvuldig cups ingekocht bij onze gloednieuwe Nespresso winkel. Manlief gaat voor de espresso (ristretto) en ik voor de lungo.
Het smaakte uitstekend, dit is de beste vervanging voor onze excellente huiskoffie. We gaan, eenmaal thuis, zo’n machientje aanschaffen en meenemen naar Calpe, want de koffie uit het apparaat in ons appartement daar, is bocht.
Rond 07:00 vertrok ik om aan mijn dagelijkse tocht te beginnen, uiteraard gewapend met de president.
Ik heb heerlijk door Mouraria en Alfama gedwaald, bergje op en af en veel gefotografeerd, de iPhone bracht me weer keurig thuis na 2 uur, met een hoofd vol indrukken en vele foto’s.


Ik kon manlief melden dat Lissabon zeer verassend is, mooi in het licht zit, zeer fotogeniek is en heel veelzijdig is, maar……voor een instabiele man, heeft de stad een behoorlijke moeilijkheidsgraad. We spraken meteen af dat manlief vanaf nu, altijd met een stok gaat lopen, vooral omdat hij hier wel erg waggelig is.
Ons ontbijt bestond uit restjes reisbrood enzo, wel erg smakelijk hoor.
Nadat manlief de plantjes met liefde bewaterd had, verlieten we het appartement voor een boodschappen tour, we hadden een lijstje gemaakt en ik had op Google maps de betreffende winkels gemarkeerd. Vandaag nog geen echt programma, rustigjes aan. Tijd voor leuke bezienswaardigheden hadden we ook hoor en…. we hadden van mijn ‘Markdalvriendin’ een eetadresje gekregen. Genoeg te doen dus voor de eerste volle dag Lissabon.
Eerst maar eens naar de Taag, DE rivier van Lissabon en naar het grote plein aldaar, praca do comercio. Het plein vonden we groot en saai, maar de arcades rondom zijn een lust voor de ogen van een fotograaf.
De Taag en de scène eromheen, is super relaxed, vakantie sfeer, loom en verfrissend.
Het is hier rond de 30 graden, heet dus!
Bij een van de vele Nespresso winkels hier, kochten we voor de rest van de vakantie koffiecups, een absolute noodzaak. Een dag zonder goede koffie, is een verloren dag.
Via een wirwar van straatjes, kwamen we langs een bijzonder mooi station (Rossio, daar gaan we beslist nog eens uitgebreid heen, en langs een pracht van een lift (Elevador de Santa Justa, ook daar gaan we terug), en uiteindelijk kwamen we uit bij het getipte restaurant; ‘Boa Bao’, een Aziatisch restaurant. De schoondochter van Manja, mijn Markdalvriendin, heeft een zus en zij heeft hier tesamen met haar man een restaurant, in een voormalige, schitterend verbouwde paardenstal.
We stelden ons voor, ze was blij verrast, wij ook, want het eten was bijzonder smaakvol en apart.
Eenmaal weer buiten, viel de hitte op ons en zeker doordat ik ook een cocktail had gedronken, dit als dessert haha en zoooo lekker. Manlief had een carpaccio van ananas met ijs en warme chocolade loempia’s, ook enorm smaakvol.
Toch nog even allerlei toiletspullen gekocht bij de Pino Doce.
Toen vlug naar ons huisje in Mouraria en uiteraard de patio op, verkoelend en een oase van rust.
We hebben er tot bedtijd genoten en ja later kon er nog wel een wijntje in hoor.
In het kader van mijn fotografie obsessie, heb ik me nog even vermaakt met het statief, ik heb de trap gefotografeerd, een pracht exemplaar.
Redelijk op tijd legden wij ons ten ruste, voldaan en moe en nu met de balkondeur open, dan maar wat straatgeluiden.