Op de hoogte blijven

Wil je op de hoogte blijven van de blog? Vul dan hier onder je email adres in en je ontvangt een mailtje zodra ik iets nieuws plaats!

Weer Alarm

Langzamerhand wordt het frisser hier en de wind trekt behoorlijk aan. Het schijnt in het weekend zelfs te gaan stormen en regenen, en de temperatuur daalt.
We hebben vandaag dus maar flink ingeslagen bij de Lidl en verder zien we het morgen wel. Wel jammer, want zaterdag is marktdag en daar wilden we naar toe.
Omdat er morgen waarschijnlijk niets van een grote wandeling terecht zal komen, hebben we vandaag maar eens een flinke tippel gemaakt. Manlief met stok dit keer en dat was nodig ook, want we liepen over een paadje langs de rotsen aan zee. Soms moesten we trappertjes op en dan weer af en die treden zijn ook nog eens schots en scheef en soms wat uit de kluiten gewassen. Zien jullie het voor je, wij met die korte pootjes. Maar het was adembenemend mooi en ohhhh wat rook het lekker zilt en kruidig. We hebben vandaag 15 km in de benen zitten, mooi toch?


Wandelen is hier super en zelfs voor manlief goed te doen.
Maar ook wielrenners hebben deze contreien ontdekt, er wordt door wereldberoemde teams hier getraind, manlief vindt dat super en als hij de kans krijgt gaat hij met ze in gesprek.
In het vliegtuig zat een jong profje van het Lotto team, hij gaat de Vuelta rijden, vertelde hij, en nu oefent hij hier.
Over een week of zo, is hier een of andere wielerronde, manlief kan niet wachten, denk maar dat hij gaat kijken. Ik niet, vind er geen reet aan. Ieder het zijne he?
Vandaag eindelijk eens op het balkon met lange sluitertijden geoefend en een grijsfilter gebruikt, best wel leuk om te doen, maar of het al wat is?


Verder weer uitgebreid gekookt voor twee dagen, nu kalkoenfilet met quinoa en heel veel groentjes, smullen! Ciao.

Ze gaan het land echt niet uit, never.

Gisteren heb ik vergeten een foto van meneer Swift te plaatsen, dus bij deze, aardige baas he? Hij was echt blij om ons weer te zien.


Vandaag is het weer ietsjes minder, 11 graden maar en een fris en vooral straf windje, maar ik vind dat niet erg.
Ik heb mijn ochtendwandeling gewapend met muts, sjaal en handschoenen gemaakt en uiteraard werd ik vergezeld door de president. Hij heeft genoten, want er waren mooie wolkenpartijen te pakken. Het was genieten hoor.


Na de pap togen we met ons kekke karretje naar de Lidl, we hadden een speciale missie, we gingen crocks scoren, ja echt, ongelofelijk he? We riepen altijd dat we er niet dood mee gevonden wilden worden en onze kids zullen het zeker ronduit afschuwelijk vinden. Maar….troost je, we nemen ze het land niet mee uit, allerlei spulletjes, zoals de Dolce Gusto gaan in het karretje en dan hier de opslag in, we blijven toch terugkomen.
We zijn erg blij met onze crocks, nu hebben we heerlijke warme voeten op het marmer, er zit zelfs een soort afwasbare sok in en dat voor €7 en 4€ (ik een kindermaatje).
Onze dag kon niet meer stuk.


We hadden het geluk, dat er een verdwaalde flamingo bij ons in de buurt zat vandaag, dus ik heb hem meteen geschoten met meneer Nikon. Jaja, die doet ook nog dienst hoor.


We zijn mijn Markdal vriendin met haar man tegengekomen, zo leuk om elkaar hier te ontmoeten. We hebben even een gezellig praatje gemaakt.
De wind werd na de middag wat pittiger, maar we trokken er toch op uit. Manlief had het zwaar en was blij toen we na een dik uur even de luwte opzochten in een bar in de oude stad.
Op de terugweg hadden we de wind in de rug, dat scheelde weer.
Wie erg blij werden van de wind, waren de kitesurfers, wat hadden die een pret. Zij liever dan wij.

Nu lekker aan de chill, met een wijntje en een snackje en straks genieten we weer van het goddelijke maal dat ik gister geproduceerd heb, te weten: witte bonen, met 6 soorten verse bio groenten en gehakt in tomatensaus. Manlief heeft al die groentjes met liefde gesneden en dat proeven we hoor.
We kopen hier bijna alles bij de Lidl, ze hebben heel veel bioproducten en deze week dus ook nog crocks, haha.
Oh ja, ik zou het weer bijna vergeten te vertellen, een paar dagen terug toen we op weg waren naar de Lidl, kwamen we een eekhoorn tegen, hij rende over de stoep de rotonde over, richting zee, zoooo komisch.

Zo, de vissersboten zijn binnen, de gordijnen gaan dicht en de tv gaat aan, Ciao.

Alleen op dinsdag en woensdag.

Gisteravond ben ik in mijn uppie naar een horecagelegenheid aan zee gelopen, daar hebben ze super wifi, ik zal er elke dag 1x naar toe gaan, geen straf hoor, je zit daar fenomenaal qua uitzicht en heerlijkheden. Ik werd ook nog eens beloond met een mooie zonsondergang.
Lieve mensen, ik probeer zoveel mogelijk te reageren op mijn blog, maar dit maal niet persoonlijk via de mail.
Het is zo heerlijk om mijn loopjes langs de zee weer te hervatten, zo vertrouwd en zoo mooi.
Het lijkt wel of je hier dieper kunt ademhalen, lekkere schone lucht en daar doen we het voor en het licht en uiteraard de temperatuur.
Manlief is behoorlijk verkouden, ik hoop zo dat hij eindelijk begint op te knappen.
Inmiddels heb ik er alweer twee ochtendwandelingen op zitten en het voelt alsof ik nooit ben weg geweest.
De temperatuur is hier zeer aangenaam, lange wandelingen zijn goed te doen, dus vanmiddag zijn we er eens ouderwets op uitgetrokken. Manlief wilde geen stok meenemen, hier had hij achteraf spijt van, want hij is ondanks zijn steunende zolen behoorlijk wiebelig. Morgen beter dus en hij weet nu, dat ik avontuurlijke paden verkies.
We hebben de flamingo’s een bezoek gebracht, maar die beesten staan altijd daar, waar jij net niet staat, dus ik heb me voorgenomen om een paar keer per week te gaan posten, ik moet en zal een super foto hebben van die schoonheden.
En raad eens wie we tegenkwamen, twee keer zelfs, meneer swift van vorig jaar: http://yvonneciao.nl/?p=1604
We raakten weer aan de praat, hij is een Engelsman die hier woont met zijn vrouw. Hij is de hele dinsdag en woensdag te vinden aan het zoutmeer, om de paar uur kiest hij een andere plek, want ook hij moet nog steeds DE foto maken. Om klokslag 16:00 gaat hij naar huis.
Moe, bezweet, maar voldaan keerden we huiswaarts en genoten nog uren van ons riante zicht op ons balkon, en ja, van een vino, ik een tinto verano en manlief een blanco.
We hebben het goed hier in Calpe, Ciao Continue reading Alleen op dinsdag en woensdag.

Pak je dolce gusto en vertrek maar

Ik heb onze Verzekeringsmaatschappij gebeld om te vragen wat wij moeten doen als de oude dame komt te overlijden. Ik wil voorbereid zijn omdat ik zeker weet dat ik blokkeer als we dit nieuws krijgen. Ik kreeg te horen dat we de ANWB alarmcentrale moeten bellen, dan ons polisnummer doorgeven en alles zal verder voor ons geregeld worden.
Wat een opluchting, we hoeven dus niet in de stress, met slechte wifi een vlucht etc te zoeken. Een pak van mijn hart, ik heb nu wat meer rust in het lijf.
Ook met de oude dame lijkt het iets beter te gaan. Ze praat weer normaal, heeft nog steeds gevoel voor humor, maar lopen lukt niet meer en dat vindt ze in het geheel niet erg omdat ze ronduit de pest aan haar rollator had. Nu wordt ze constant gereden en behoorlijk in de watjes gelegd, ook letterlijk. Ze bivakkeert zo graag in een luie relaxstoel met een dekentje over zich heen en dan lekker dutten. Maar zaterdag zei ze constant dat ze naar bed wilde, ik denk dat ze hondsmoe is, haar lijf is op.
Aanvankelijk wilde ze niet met ons naar het restaurant, maar na enig aandringen en de belofte van wat bonbonnetjes liet ze zich overhalen.
En wat schetste onze verbazing toen we in het restaurant zaten?, ze vroeg om een borrel!
Manlief heeft een glas wijn in twee kleine glaasjes laten schenken, nam zelf een ‘blondje’ en we hebben geproost op al het goeds.
Deze herinnering is goud waard.
Dochterlief en ideale schoonzoon kwamen ons zondag in carnavalsoutfit, prettige vakantie wensen, hilarisch. De kleinkids ook, maar wel met gepaste afstand, ze schaamden zich dood voor hun ouders. Tja, in Breda begint de carnaval al vroeg, er moet geklünd worden op de grote markt.
Maandagochtend om half 9 werden we opgehaald door een taxi (sneleentaxi.nl) en we werden voor €65 all-in naar Eindhoven AirPort gereden, wat een luxe.
Ryanair heeft de bagageregels vernieuwd, wil je je handbagage in de cabine, dan moet je priority boeken. Ik had mijn rugzak vol met elektronica en manlief had een schattig koffieapparaatje in zijn rugzak, dus deze zaken wilden we onder eigen beheer houden.
Nu zullen jullie wel lachen dat we met een koffieapparaat op stap gaan, maar…..de supermarkt koffie in Calpe is echt niet te zuipen. Het Kruidvat had een aanbieding van een echte dolce gusto voor €39 en dat zagen wij als een teken aan de wand. We hebben hem meteen aangeschaft en uitgeprobeerd, er gaan capsules van Nescafé in, en die zijn verkrijgbaar in Calpe en de koffie?, smaakt goddelijk.
De vlucht ging gesmeerd, niet anders gewend van Ryanair.
We landden wel met een klap op Alicante AirPort en daarna ging alles in snelbusvaart, bagage hadden we binnen 5 minuten, onze transfer (Beniconnect) stond met draaiende moter op ons te wachten en we waren in 3 kwartier bij het verhuurkantoor.
Maar……..gesloten, zou pas de volgende dag weer open gaan. Vreemd, ik had een paar dagen van tevoren gemaild hoe laat we zouden arriveren. Gelukkig kwam de eigenaar meteen na mijn telefoontje opdagen, volgens mij waren ze ons vergeten, hahaha.
We kregen de sleutels en de WiFi code en zoefden met de lift naar boven (6 hoog). We hebben nu een ander appartement dan in April, dat was perfect, dit appartement is bijna perfect. De WiFi is zeer slecht en het is een 2 kamer appartement, maar……..het balkon met zicht op zee EN de haven is even groot en riant en….de hele dag zon. Wij zijn blij, maar die WiFi zit me totaal niet lekker, ik zal op zoek moeten gaan naar goed werkende WiFi.
Bij de ‘Chinees’, onder ons complex, hebben we een boodschappenwagentje gekocht en togen meteen naar de Lidl, voor de eerste noodzakelijkheden. Missie zeer geslaagd, WoW wat rolt dat karretje lekker en… we zagen onze roze gevederde vrienden weer.
Eenmaal ‘thuis’ rustig alles uitgepakt en ons verder geïnstalleerd.
Onze vakantie kon beginnen en om dit vieren hebben we ons te goed gedaan aan een stevige paēlla in een restaurant aan zee, het smaakte goddelijk!
Vandaag hebben we de rest van de boodschappen gedaan en nu zijn we gesetteld hoor.
Ik heb een oproep geplaatst op ‘Calpe heeft het’, in de hoop dat iemand WiFi voor ons heeft en zelf heb ik tijdens mijn ochtendwandeling al een barretje gevonden met goede WiFi. Wel jammer dat ik er nu op uit moet om mijn blog te plaatsen etc etc etc. Ik kan jullie vertellen dat dat niet een twee drie gebeurd is, maar het zij zo, ik moet er iets voor over hebben. Foto’s gaan helaas nog niet lukken.
Vandaag was het een heerlijk zonnige dag en die is alvast mooi meegenomen. Ciao lieve mensen.

Een aaneenschakeling van Ellende

De oude dame heeft zaterdagavond een lichte tia gehad, ze is door haar benen gezakt en sprak verward, haar mond stond scheef.
Ik werd meteen gebeld en schrok uiteraard enorm. Je weet dat het een mensje van de dag is, maar toch komt het aan als een mokerslag.
Gelukkig staat haar mond inmiddels weer goed en is er weer redelijk met haar te communiceren, maar lopen kan ze niet meer. Ze is erg slaperig en moeilijk wakker te krijgen, ze eet haast niets meer, uitgezonderd 2 bonbons als we op bezoek komen.
Blijft het hierbij?, of volgen er meerdere tia’s of wellicht een beroerte?.
Het is koffiedik kijken, dus vooralsnog blijven onze vakantieplannen ongewijzigd.
We hebben familieberaad gehouden en zoveel mogelijk zaken besproken en afgesproken, uiteraard keren we meteen terug, mocht er iets gebeuren.
Toch staan we er heel dubbel in, met een steen in ons hart gaan we op reis maandag as.
In het Markdal speelt er zich ook een drama af, de ooievaar die ik spotte op nieuwjaarsdag, blijkt de weduwe te zijn, echter, dat weet ze niet, ze wacht. Een jong stelletje ooievaars wil haar nest kraken, maar dat pikt ze niet, ze vecht voor haar leven en weet het stelletje nog te verjagen. Hoe dit zal aflopen….., ik weet het niet, ik vraag me af of ooievaars net als zwanen trouw zijn voor het leven of zal er zich een ‘vers’ mannetje aandienen?
Op Blue Monday is de dwerghamster van kleinkind2 overleden, intens verdrietig is ze, ook al wist ze dat een dwerghamster maar een kort leven beschoren is.
Dinsdag viel er in AH een oudere dame zomaar uit het niets, pal achterover op de vloer, meteen begonnen mensen haar te reanimeren tot de ambulances kwamen, geen idee of ze het gered heeft, ik ben doorgelopen, vele mensen bleven staan kijken, ongelofelijk. (Ik hoor zojuist dat ze in coma ligt en niet meer ‘bij’ zal komen).
Gisteren was ik nog niet in staat om naar de AH te gaan, er stond nog te veel op mijn netvlies.
Wat een aaneenschakeling van ellende.
Het stormt bij ons niet alleen buiten kan ik jullie vertellen. Wat de storm buiten betreft is het een grote wanorde in Breda, straten zijn afgesloten, het station mag niet meer betreden worden, daken zijn van huizen geblazen en bomen ‘regenen’ op auto’s.
Heftig weekje dus.
Het goede nieuws is dat manlief zijn steunzolen heeft, hij banjert er lekker stampend mee het huis door en zegt dat het een hele verbetering is, dat is tenminste iets.
Met een zwaar gemoed zoeken we nu de vakantiespulletjes bij elkaar maar genieten niet van de voorpret, we zullen zien of we kunnen gaan om in ieder geval een paar weken licht te zien en warmte te voelen en dan kunnen we geheid de ellende beter trotseren.
Ik houd jullie op de hoogte, Ciao.

Negen levens in de Kunst

Weer werd manlief ziek, hij was net aan de beterende hand. Al met al is hij ruim 2 maanden ziek geweest en bijna niet de deur uit gegaan.
Nu lijkt hij weer de oude te worden en is hij wat actiever, dat moet ook wel, want de overwintering staat voor de deur en tja…dan moet er wel het een en ander geregeld worden.
Een van die zaken is; steunzolen, jajaja, van de revalidatiearts heeft hij het bevel gekregen om die dingen aan te laten meten. Hij moest er helemaal voor naar Tilburg. volgende week kan hij ze op komen halen. Tjonge, wat zal hij lekker stevig kunnen stappen in Calpe.
Wat een storm hebben we gehad, bij ons vlogen de dakpannen je om de oren, tja oud buurtje he?
En dan al die saaie natte ellende, baggerweer, heb er zo genoeg van.
Kleinkind 2 heeft een hobby, ze maakt slijm, doet dat in een afsluitbaar bakje en speelt er telkens mee, lekker in de smurrie knijpen en wringen, hier geniet ze enorm van. Maar eens om de paar weken, vindt haar moeder het welletjes en moet ze de snottige substantie weggooien, want: inmiddels vergeven van de bacteriën, zegt dochterlief.
En nu…..na al die slijm sessies mag er bij haar in huis niets meer geproduceerd worden. Toen ik dat sneue gezichtje zag, heb ik haar een maandelijkse slijmsessie bij ons in huis aangeboden en….we betalen ook nog eens de ingrediënten. Ik zie nog het stralende snuitje voor me, daar doe je het toch voor?
En…ik moet bekennen dat ik ook niet vies ben van wroeten in die derrie. We hebben dus samen intens genoten. Voor degene die het ook eens willen maken, gooi scheerschuim, doorzichtig kinderlijm, lenzenvloeistof en een toefje baking soda bij elkaar, roer goed, et voilá….SLIJM! Het ruikt ook nog eens lekker.


Met kleinkind 1 ben ik een dagje wezen shoppen, dat is haar grote hobby.
Tevens gaan we altijd lunchen bij Bagels and Beans. We nemen altijd een warme bagel met tonijnsalade en een sapje, doch dit maal vergrepen we ons aan de ijskoffie met slagroom, een absolute aanrader.
Nu is de vakantie van de kids weer voorbij en wij maken ons op voor ons vertrek, we hebben er ongelofelijk veel zin in om naar de warmte te gaan en spelen met de gedachte om volgend jaar nog langer weg te blijven, nu gaan we ‘maar’ 6 weken.
Het zal wel even wennen zijn om het heerlijke klimaat van de kanaries af te schrijven, we gaan zien hoe de Calpese winter ons bevalt.
In het Markdal is het saaier dan saai, gelukkig maak ik vele praatjes met deze en gene.
Kleinkind 1 had een foto opdracht van school en wilde graag haar overgroot moeder (oude oma) portretteren, want bedacht ze, wie heeft er op haar leeftijd (13) nog een oude oma? Ik vond dit zooo leuk en bood meteen mijn camera aan. Oude oma vond het ook erg leuk en poseerde geduldig en….de foto is goed gelukt vinden we, ze kan er 50 euro mee winnen.


Met broerlief ben ik weer eens in Rotterdam geweest, dit maal naar de Kunsthal. Ik had gelezen dat er mooie tentoonstellingen waren te weten: een katten tentoonstelling (negen levens in de Kunst), foto’s van Jeroen Oerlemans, een overzichtstentoonstelling van Paul Delvaux…, kostuums van stewardessen wereldwijd, door de jaren heen en nog wat zeer vreemde kunst waar we niets van snapten.
Het was top, we zijn er uren zoet geweest en hebben genoten.
Daarna zijn we gaan lunchen bij een goede Chinees en daarna heb ik broerlief nog een minirondleiding gegeven.
Het was een heel leuk dagje uit, wat ben ik blij dat we dezelfde smaak voor kunst hebben.
Zo, lieve mensen, dit was het weer voor deze week, volgende week het laatste blog uit Breda en dan……is het zover, Calpe, we komen er aan, CIAO!

  

Het jaar 2018 begint goed

Hallo lieve mensen, manlief en ik wensen jullie een goed 2018 toe, tevreden en gezond, met zo nu en dan wat leuke extra’s.
De jaarlijkse ‘wafelbak sessie’ (recept van schoonma zaliger), is wederom goed verlopen. Langzamerhand begint kleinkind1 het steeds meer van me over te nemen, we startten de boel samen op en na een paar eerste baksels, die uiteraard meteen gekeurd moesten worden, kon ik me terugtrekken, tenminste, uit de keuken.
Ik zag toen kansen……kleinkind2 kon geportretteerd worden, eindelijk.
Ze poseerde heel goed en zorgde voor komische acts. Maar….ik ging voor het serieuze portret voor aan de muur en………..missie geslaagd, ik blij (zie studio Ciao) en zij ook met de foto’s voor haar ‘insta’’
Weer veel geleerd.
Inmiddels was kleinkind1 vermoeid geraakt door het bakken, dus de laatste wafels nam ik met een big smile voor mijn rekening.
Als kers op de taart mocht ik de oudste ook nog even fotograferen.
Ik heb weer veel werk op de Mac, heerlijk, hier leer ik zoveel van, helaas gaat het langzaam, ik maak steeds dezelfde fouten.
Ook liep ik tegen wat problemen aan met het bewerken, want of je wil of niet, je wordt kritischer na verloop van tijd, dus……..ik riep om hulp en gelukkig woont mijn ‘leraar’ boven ons.
Omdat hij over een paar dagen weer naar zijn ‘Corsicaanse paradijsje’ verhuist, maakten we meteen een gezellige les/lunch/les afspraak en…. het werd een gezellige happening.
De laatste problemen wat lightroom betreft zijn flink aangepakt en ik kan ermee aan de slag.
Nu nog veel ervaring opdoen met de praktijk en zeker ook wat het fotograferen betreft en alles wat erbij kijken komt.
Tja, er moet me nog iets van het hart, ik heb de camera van mijn ‘leraar’ even mogen lenen en………wauwwwww, dat is me pas een beest en….. nu wil ik dus toch uiteindelijk voor de full frame camera gaan.
Het hoeft niet op stel en sprong, maar de portret lens waarvoor ik aan het sparen ben, moet dus ook op een FF camera passen, daar moet ik dus rekening mee houden.
Wat het sparen betreft ben ik goed op weg, ik heb een bescheiden prijsje gewonnen.
Man, man, ik dacht in eerste instantie dat fotograferen een goedkope hobby was.

Onze bovenbuurman, de fotograaf dus, had nog een leuke verrassing voor ons, hij kwam met een bijna antieke polaroidcamera aanzetten en zette ons op de gevoelige plaat. Hij scande de foto in en bewerkte hem in Lightroom, hier het resultaat, wij vinden het een uniek nostalgisch plaatje van ons beidjes.

 

Wat een teringherrie was het weer tijdens de jaarwisseling en wat een stank. Ik heb me laten vertellen dat er CO2 voor 1jaar de lucht ingeschoten wordt, afgezien van de kapitaalvernietiging. Het mag van mij anders.
Ondanks dat wij niet aan de drank zaten tijdens de ‘wisseling’, stonden we brak op, maar toch……ben ik aan de wandel gegaan.
Geen mens gezien, lekker rustig, lekker temperatuurtje, en………..ongelofelijk maar waar, een luid klepperende ooievaar op het nest, anderhalve maand vroeger dan vorig jaar.


En als pure extra, vloog er een ijsvogeltje vlak langs me heen, helaas was de president te laat, zal wel door die shitnacht komen. Maar……. het was wel een eerste geluksmomentje van het jaar 2018.

Je hebt een opblaaspop en……..

Qua natuurschoon is er momenteel weinig te melden over het Markdal, maar wat wel heel bijzonder begint te worden is het feit dat er vriendschappen ontstaan tussen een fervente kernploeg, wandelende, oude knakkers.
We houden elkaar in de gaten, we informeren naar het wel en wee en we delen tips uit.
Ik kan zeker zo’n 7 mensen noemen die ik dagelijks tegenkom. Ik weet waar ze wonen, van sommigen heb ik een emailadres en ik ben op de hoogte van hun gezinnen.
Ik heb al eens geschreven over de dame die ziek is geweest en zelfs even in het ziekenhuis heeft gelegen, ik noem haar ‘de vrouw met het kleine hondje’. Nu ligt haar man in het ziekenhuis met een geklapte long en een longembolie, hij is 89 jaar. de dame heeft de kerst alleen thuis doorgebracht en heeft haar hele zilveren bestek gepoetst en opgeborgen voor het nageslacht. Vandaag kon ze me melden dat ze weer hoop heeft dat ze haar man nog niet hoeft af te geven.
En dan is er de dame die ons aan het mooie appartement in Calpe heeft geholpen. Zij vertrekken donderdag (met de auto) naar Calpe, we zullen elkaar daar nog gaan ontmoeten. Met de Kerst, liep ze bij hoge uitzondering haar ronde met haar man. Deze offreerde me een cent die hij net had gevonden, het gaat me geluk brengen zei hij. Ik ga het muntje koesteren. De dame heet Manja.
De volgende keer beschrijf ik mijn Markdalvrienden verder.

Ik moest afgelopen week iemand uit de dagbehandeling van het ziekenhuis, gaan bevrijden, alleen mocht hij er niet uit. Ik was nog nooit op die afdeling geweest en belandde bij de acute hulp. Wat een bedrijvigheid kon ik daar constateren en wat een ellende. Maar wat mij enorm verbaasde was het feit dat er vele schitterende, mooi ingelijste foto’s aan de muren hingen. Zooo jammer dat er waarschijnlijk niemand van geniet. Bij de dagbehandeling (een gang eerder) hingen ze ook en ook daar ziet niemand ze echt, daarom heb ik samen met mijn bevrijdde, nog enigszins gedrogeerde patiënt, er eens goed bij stil gestaan, doodzonde dat ze niet in de openbare ruimtes hangen.
De patiënt maakt het overigens goed.

Gelukkig is de temperatuur te pruimen, hopelijk blijft het nog zo tot ons vertrek over 3 weken, na ons de zondvloed, best wel egoïstisch he?
De Kerstdagen zijn geslaagd te noemen, veel lekker eten, veel familie, leuke spelletjes, oa met een opblaaspop https://www.bol.com/nl/p/who-s-the-dude-partyspel/9200000075593346/?Referrer=ADVNLGOO002027-G-33818896262-S-551003067312-9200000075593346&gclid=EAIaIQobChMImZig6fqp2AIV7RDTCh00DAeJEAQYASABEgJQ6_D_BwE , een grappige dwerghamster op tafel tijdens een van de diners, die me nog even gemeen wist te bijten, goede wijnen, een blije oude dame en een spannend boek.
Dit jaar zijn er buiten mijn hamsterbeet, geen gewonden gevallen tijdens de hilarische spelletjes, hoera, alhoewel, de opblaaspop had het bijna begeven.
Wat ik speciaal even wil vermelden is, dat ideale schoonzoon een super lekker kerstdiner heeft verzorgd. Hij legde de lat meteen flink hoog en kocht levende kreeften, die hij nog moest vermoorden. Wat een held, wij waren slechts laffe eters, het was heerlijk overigens.
Kleinkind 1 had de amuses verzorgd, ik heb me verbaasd over haar kundigheid en het was oh zo lekker.
Het is weer voorbij nu, ik ben al een kilo zwaarder, nu op naar 2 verjaardagen en oud op nieuw.

  

Daar wij in het donker naar huis moesten lopen na de diverse uitspattingen, moesten we jammergenoeg constateren dat de neuropathie van manlief flink progressief is, gelukkig had hij zijn stok bij zich, anders had hij het niet gered. Volgend jaar nemen we gewoon een taxi voor die 300 meter.
Voor alle mensen die ons kaarten gestuurd hebben; wij doen er per direct niet meer aan, ik spreek jullie alle goeds toe vanaf mijn blog.
Dus bij deze: Lieve familie, vrienden en volgers, wij wensen jullie een goede roetsj naar 2018 en een mooi, gezond, tevreden en leuk jaar toe en tot ziens. Ciao.

Ik leg me erbij neer.

Ik heb me kostelijk geamuseerd met het maken van selfies en heb deze vervolgens bewerkt tot iets behoorlijks mafs. Ik bedacht me dat vooral vrouwen het in deze tijd het erg druk hebben met de ballen in de lucht te houden. Daar moest ik dus iets mee, zie hier het resultaat.
Al zwoegend door de sneeuw in de vroege ochtend, vond ik dat de sneeuw, best wel leek op een donsdekentje en ik, als fervente sneeuwhater, moet me gewoon bij de ellende neerleggen. Het is wat sinister, maar ik lig lekker hoor.

 
Die sneeuw vond ik maar niks en later met de vries erover heen, vond ik het ronduit gevaarlijk, daarom liep ik over het besneeuwde, bevroren en bescheten gras. Qua calorieverbruik, leek het wel een strandwandeling.
Één dag heb ik niet kunnen lopen, echt te gevaarlijk, ik wil beslist niets breken.
Die dag heb ik behoorlijk depri in de casa doorgebracht. Hopelijk blijft het bij die dag, vorig jaar hadden we er ook maar een.
Gelukkig is de witte zooi weer verdwenen, er werd gesproken over een ‘flitswinter’. Fotografisch gezien wel toepasselijk.
Nu alles weer ontdooid is, is het Markdal volgelopen met smeltwater, de Mark is gezwollen en verbreed en het is een grote modderboel. Ik loop nu op laarzen, en dat is geen pretje, wel droog.
Maar soms, vergeet ik alle ellende en geniet met volle teugen van de winternatuur, dat maakt je dag kan ik je vertellen en….je houdt er ook nog eens mooie foto’s aan over.

  
Ik heb weer een shoot gehad, een moeder met twee dochtertjes.
Ik was best wel zenuwachtig, nu moest ik echt uit mijn comfort zone. Ik had me goed voorbereid, maar achteraf kon ik toch nog een paar missers constateren. Portretfotografie is niet makkelijk, maar wel enorm leuk en intiem. Je zit iemand behoorlijk op de huid en uiteindelijk komt er een moment van overgave, wederzijds en dan is het klikken geblazen.
Ik ben zeer tevreden met het resultaat en ga het steeds leuker vinden. (zie de foto’s in ‘studio Ciao’).
Onze huiskamer is nog een studio, we storen ons er gelukkig niet aan en een gezellige hoek hebben we nog hoor.
We laten de boel nog even staan, want ik heb weer een shoot in het vooruitzicht.
Op mijn vorige blog, kreeg ik veel reacties, op de site en via de mail, dat doet ons erg goed, dankjulliewel. Soms verzucht ik wel eens, iedereen weet van alles over ons en wij horen/lezen bijna niets, tja, dat is wat eenzaam.
We hebben jaarlijks een kerstmarkt in onze wijk en dat heeft vele voeten in de aarde. Het verkeer wordt omgeleid, met als gevolg dat niemand meer weet, hoe ergens te geraken, dus…..chaos.
Het marktje wordt omgetoverd tot een soort van aprės-ski gebeuren, met kerststal en veel lichtjes, maar de nadruk ligt op alcohol en vette happen.
Er is ook een markt hoor, maar naast een paar kersttukjes heeft ook die weinig met Kerst te maken, je kon er wel een auto kopen, dat dan weer wel.
Een slimme gast reed rond op een slee met een soort van belegen prinses en zong kerstliedjes en een man had van een gymmastiek ‘bok’ een rendier gemaakt en dan kon je ermee op de foto. Toch mag ik dit soort initiatieven wel, sfeervoller dan de jazzband, die ook een graantje wilde meepikken.
Kortom we hebben het er niet lang vol gehouden en geen cent gespendeerd, het geld dat we uitgespaard hadden, ging in de ‘pot’ voor een portretlens, haha.
Zo, lieve mensen, wij wensen jullie tevreden en warme kerstdagen toe, ik meld me voor het nieuwe jaar begint nog wel. Ciao.

 

Doei allemaal, ik trek me terug.

Met een tas vol cadeautjes, liepen we de gezamenlijke huiskamer van het ‘selectieve sufclubje’ binnen. André Rieu fiedelde er lekker op los, 5 dames sluimerden rond een tafel en 3 dames lagen in een relaxstoel met een dekentje over zich heen. De oude dame lag uiteraard in zo’n stoel en……zij lepelde geconcentreerd een advocaatje met slagroom weg.
Ze was blij dat we er weer waren en hapte flink door, want ze wilde met ons naar het restaurant. Het glaasje werd minutieus leeg geschraapt, niets ging verloren. Toen het leeg was, hield ze het in de lucht en verzuchtte: “bah, ik hou er niet van”.
In het restaurant legden we een stapeltje cadeautjes op tafel voor de oude dame, ze keek verguld, maar verzuchtte: “Dat zal wat gekost hebben”.
Het waren allemaal ‘snot en kwijl’ cadeautjes, maar voor de oude dame waren het schatten. Allerlei soorten speldjes en veel lekkers.


Ze stikte bijna in de borstplaat, die hebben we haar maar afgenomen uit veiligheidsoverwegingen. De kikkers en de muizen waren het grootste succes.
Helemaal verkikkerd zat de dame uiteindelijk van haar thee te genieten met een paar prachtige speldjes in haar haren, te weten, het paard van de Sint op een goud strikje.
Zo jammer dat dit moment van geluk weer snel wegvaagt en ze weer naar haar sombere zelf terugkeert.
Het Sint feest met de kids verliep weer uitbundig, met gedichten en veel plezier en……..veel lekkers. Het was een avond met een gouden randje.
Dit jaar kon ik de verleiding niet weerstaan, ik vergreep me behoorlijk aan de pepernoten. Je wil niet weten in wat voor een smaken die rakkers tegenwoordig te krijgen zijn in de pepernoten boetiek, appeltaart, caramel met zeezout, met sneeuw, chocolade etc.
Toen de misselijkheid voorbij was, heb ik me geamuseerd met het maken van een selfie, om te laten zien dat het menens was.
Ik heb van de Sint een boek gekregen over grappige fotobewerkingen en ja, dit is het eerste maaksel.


Manlief is nog steeds niet de oude, hij blijft kouwelijk en rillerig, maar dat weerhield hem er niet van om 10 oliebollen, achterelkaar naar binnen te werken. Hij was niet eens misselijk.
Ik loop trouw mijn rondes in het Markdal en heb er vele ontmoetingen en gesprekjes met mensen die ik dagelijks tegenkom.
Zo is er een meneer die even naar Bali is geweest en weer veilig terug kon keren.
Er is een dame van 75, die flink ziek is geweest en zelfs even in het ziekenhuis heeft gelegen, ze is 6 kilo afgevallen en heeft nog steeds geen eetlust. Toch loopt ze dagelijks haar rondjes met de hond, haar man is dementerend en raakt de weg kwijt.
Er is een vrouw van middelbare leeftijd, die altijd de hond van haar broer uitlaat, hij en zijn gezin hebben hier geen tijd voor*€#*€#*€#(#@)-);++;.
Maar een bejaarde dame, mis ik al een paar dagen, ik maak me zorgen om haar en heb haar gemaild, maar nog geen antwoord gekregen.

Gelukkig ontving ik vanochtend in de vroegte een mailtje van haar, het gaat goed met haar, alleen heeft ze het erg druk. Ongelofelijk, ze is hoog bejaard en kookt regelmatig voor haar kinderen en kleinkinderen. Zo ook vandaag, er wordt nog Sinterklaas gevierd, ze kwam er niet onderuit, vertelde ze me vanochtend. Jaaaaaa, ik kwam haar tegen vanochtend, het deed me goed haar weer te zien, een enorm aardige vrouw.

Jullie begrijpen dat ik soms wat meer tijd kwijt ben met mijn rondes, er is vaak zoveel te vertellen in de wandelgangen.
Er hangen inmiddels 4 portretten op de witte muur, ik zal er volgende week ook bij komen te hangen, maar die andere twee?…


Manlief en ik hebben gisteren de boel opgehangen, het was echt een behoorlijke klus voor ons hoor, pfffff.
Code oranje vandaag, de sneeuw valt en blijft liggen, laat ik nu een van de weinige zijn die sneeuw afschuwelijk vindt.
Gelukkig heb ik de crosstrainer en een goed boek, van mij zul je geen last hebben vandaag en morgen.