Welkom bij Yvonne Ciao

Hallo, ik ben 70+ en houdt een dagboek bij, leuk om te doen en een erfenis voor het nageslacht, want op dit moment hebben de kids het druk met hun eigen leven.

Manlief en ik proberen, ondanks onze beperkingen, zo veel mogelijk uit het leven te halen, we maken regelmatig trips en genieten met volle teugen.

Ik ben een gepassioneerd fotograaf en laat jullie graag mijn werk zien, op de hoofdpagina zie je de linkjes naar mijn foto’s. Ik update zeer regelmatig.

Ik schrijf wekelijks, maar als we op stap zijn soms wel dagelijks. Je kunt je inschrijven, (je privacy is gewaarborgd), dan mis je niets.

Als je iets te vertellen hebt, mag je me mailen, of wil je een shoot?: info@yvonneciao.nl

Mijn blog is 128.885 x bezocht (13-08-18)

Op stap met onze logé

Dinsdag 17 April
Gisteren heb ik niet kunnen lopen omdat de pleuris was uitgebroken, regen, bliksem en onweer. Om in shape te blijven heb ik besloten om voortaan de trap te nemen (80 treden) en thuis wat oefeningen te doen, oa met 6 liter waterflessen.
Het slechte weer diende echter een goed doel, namelijk de weg vrijmaken voor mooi weer.
En ja hoor, deze dinsdag straalde de zon ons tegenmoet, wat heerlijk, ook voor onze logé.
We hadden mijn ‘vrijgezellige’ broer uitgenodigd om een paar dagen te komen. Maar….familie, vrienden en vis, blijven maar 3 dagen fris, dus 5 nachten moest kunnen.
Ook wat ruimte betreft, kon het omdat we 3 slaapkamers tot onze beschikking hebben en 2 badkamers. Volgend jaar gaat een logeerpartij niet meer lukken, want dan zijn we kleiner behuisd, dus dit was de ultieme kans om broerlief warm te krijgen voor Spanje.
Hij kwam pas in de avond aan, dus we namen ruim de tijd om veel bier in te slaan en het huis te kuisen. Ook had ik een pittig programma opgesteld voor de komende dagen.
We zijn onze blije gast gast gaan opwachten bij de busstop en het feest kon beginnen hoor.
Ik had een gezond maal gekookt om ons te wapenen tegen de komende zware dagen, de drank vloeide rijkelijk en we gingen wat te laat naar bed.

Woensdag 18 April
Ik stond toch weer op tijd met een brak hoofd in de startblokken voor mijn ochtendwandeling en tot mijn verrassing was broerlief er ook klaar voor, nog even een koffietje en gaan, ik vond het zo leuk om hem al het moois te laten zien.
Hij bofte, de geluksvogel, we kregen een prachtige zonsopgang voorgeschoteld.
De ochtendwandeling duurde wel wat langer, want broerlief is van de bloemetjes en ja, die hebben we hier heel veel. Hij heeft ze allemaal op de plaat gezet.


Na een flink ontbijt liepen we met z’n allen naar de oude stad, de bedoeling was, cultuur snuiven.
We liepen eerst wat rondjes door de mooie oude stad en daarna ploften we neder op een terras. We dronken er onze eerste alcoholische versnaperingen waarbij we heerlijke tapas kregen, het werden uiteindelijk 3 rondjes. Toen was het tijd voor een museumbezoek, en……helaas….om de een of andere reden was het museum gesloten, hebben wij weer.
Dan maar de kerk in, was wel aardig, een nieuw en een oud gedeelde met veel heilige aangeklede beelden.
Nog een rondje door de stad dan en omdat ik inmiddels lichtelijk beneveld was, durfde ik 2 heren te vragen of ik ze mocht portretteren en….het mocht! Ik ben zo trots dat ik het heb durven te vragen.
Om dat te vieren doken we weer een terras op, weer drankjes en tapas en ohhhh zo gezellig. Manlief en ik genoten dubbel omdat we zagen dat broerlief zo genoot.
Daarna maakten we een heerlijke wandeling over de boulevard, kwamen nog een papegaai tegen en genoten van de vrolijke mensen om ons heen.
Ons avondmaal namen we tot ons in een soort huiskamerrestaurant, heel knus en lekker.
We strompelden voldaan naar huis, zagen een bruid op de rotsen en namen nog een afzakkertje in onze casa.
We waren voldaan en hadden 13 km op de teller staan en…ja….het werd weer wat later.

Heel hoog in de bergen……

Jullie zullen wel denken, Ciao is niet meer zo actief.
Niets is minder waar, Ciao leeft gretig het leven in Calpe, met een blije manlief.
We leven hier als goden in Spanje, ondanks de heftige wind.
Wij dachten altijd dat Fuerteventura de wind in zijn vaandels had, nee…..die wind is gewoon met ons meegereisd en heeft zich lekker genesteld in Calpe.
Het vervelende is, dat die schurk zich ook nog eens gehuld heeft in een mantel van koude en…….hij zet er ten vervolmaking van het pestgedrag, nog een irritant fluitconcert bij.
Een nacht hebben we zelfs amper geslapen door de nadrukkelijke aanwezigheid van deze lawaaierige gast.
Maar….we hebben stand gehoorden hoor, we zijn blijven genieten.
We hebben gewoon onze wandelingen gemaakt, dit maal wel met wat meer beloning na afloop. Overal werden we hartelijk en warm ontvangen, vooral in onze stamkroeg ‘Danny’s’. Daar was het de afgelopen week beduidend drukker, wel zo gezellig.
Omdat wij ons hier zo thuisvoelen, hebben we bedacht dat het verblijf hier geen vakantie betreft , maar een noodzakelijk tweede leven. En daar ik in Nederland in principe eenmaal per week blog, doe ik dat dus ook in ons tweede leven, vandaar.
Mochten we opeens de toerist gaan uithangen, dan krijgt u wel een sappig verslag hoor. Wellicht de komende week, want we krijgen een logee en die willen we wel het een en ander laten zien.
Nu we wat meer binnenshuis verkeren, moeten we ons in het appartement ook goed kunnen vermaken. Voor mij een makkie, ik heb mijn boeken (al 6 gelezen) en mijn fotobewerking, maar voor manlief was het even wennen, hij zit namelijk graag in het zonnetje op het balkon, gewapend met zijn spiksplinternieuwe verrekijker (Nikon) en uiteraard zijn muziek. Gelukkig had ik een verrassing voor hem, een puzzelboek, dit omdat hij in Februari met een verbeten grijns een moeilijke puzzel oploste in ons weekkrantje en er nog plezier in had ook.
Tot mijn grote vreugde kan ik jullie meedelen dat hij inmiddels 22 puzzels heeft opgelost, ongekend. Ook heeft hij kunnen genieten van twee wielren klassiekers op de tv.
Nu de wind het niet van ons plezier heeft kunnen winnen, begint hij het langzamerhand op te geven.
Met onze lieve local vrienden hebben we een uitstapje naar de bergen gemaakt. Het was een schitterende bergrit en we zagen boomgaarden vol met nispelro (een gele perzikachtige vrucht).
We reden naar Guadalest, een klein, maar toeristisch dorp hoog in de bergen.
Het bijna duizend jaar oude dorp is geheel gesitueerd rondom een kasteel. Het kasteel, El Castell de Guadalest genaamd, is jarenlang een belangrijk verdedigingspunt geweest van de Moren tegen de Spanjaarden.
We hebben te midden van dit schoons, met magistraal zicht op de bergen een drankje genuttigd. Van lopen is niet veel gekomen omdat onze vrienden niet zo mobiel zijn en manlief wel heel erg wiebelig was, het zij zo.
Maar eten kunnen we allen als de beste en dat hebben gedaan in het dorpje ‘Popol’.
De terugweg was wederom adembenemend mooi. Dankjewel lieve Fenny en Paul.
De afsluiter van de week vierden we weer in El Cantal, manlief met een menu del dia en ik met een forse zeetong.
Wat een fijne week was het, Ciao.

Riet, dit maal geen hondenkop?
markt in Calpe

En daar kwam Lola

Inmiddels zijn we een week in Calpe en we genieten enorm, het is goed hier, meer dan dat zelfs.
Meneer Swift was blij om ons weer te zien, u weet, hij zit maandags en woensdags aan het zoutmeer, hij houdt zo van onze vrolijke faces, he says.
Hij vertelde ons dat het broedseizoen van de flamingo’s is begonnen, helaas niet in Calpe.
We zien hier dus alleen nog maar jonge dieren, heel gezapig snacken in het meer, saai hoor.
Ik duik dus niet meer de bosjes of het riet in, zeker niet nadat ik hoorde dat er nu ook wilde zwijnen met jongen zijn gesignaleerd.
Ach, het geeft me wel rust, ik kan mijn focus verleggen.
Ik maak wel beduidend minder foto’s, ik word selectiever, ook niet verkeerd en het scheelt veel werk. Maar elke dag ga ik vol verwachting op pad, zou ik vandaag DE plaat gaan schieten?
Gisteren ging ik zo gretig met de president op stap, dat ik na een paar meter moest constateren dat ik mijn crocks nog aan mijn poezelige voetjes had en dat kan niet dus echt niet, met dit comfortabele schoeisel wil ik niet in het wild gezien worden, te privé. Terug dus.
Dagelijks loop ik zo’n 13 km, waarvan zeker 5 km met manlief, gezellig, hij is weer helemaal het heertje. Regelmatig eindigen we de toer bij onze social club, deze locatie is zo magistraal en de wijn is er heerlijk.

Ook bij ons stamcafé ‘Danny’s’, in de oude stad, hebben we alweer wat drankjes genuttigd.
We hebben ditmaal enorm aardige buren, Engelsen, met een witte knuffel hond, een levend poederdonsje. Regelmatig maken we een praatje met hen op het balkon.
En… we hebben onze locale vrienden weer ontmoet.
We hadden afgesproken op een gezellig terras in de oude stad en dit maal maakten we ook kennis met Lola, een eenjarige Cocker Spaniel, een super blij beestje. Deze schat ga ik portretteren, het wordt wel een uitdaging om DE foto van deze wervelwind te schieten, leuk. Volgende week ga ik voor deze shoot naar haar thuissituatie, maar ik heb al een leuke en profile van de jongedame.


Het was zo leuk en vertrouwd om onze vrienden weer te ontmoeten, het zijn zo’n pure lieve mensen met veel humor, ondanks hun fysieke tegenslagen. Zij wonen inmiddels alweer 10 jaar hier, de bofkonten.
Gisteren, zondag, hebben we weer gegeten bij El Cantal en het was wederom een feestje en verrassend. We kozen weer voor het menu del dia, 3 voorgerechten: groene salade met zeevruchten, paté met vruchtencompôte en gefrituurde calamares. Manlief een dikke entrecote met pimentos de padron en frites en ik gebakken heek met verse spinazie, gemengde groente en gebakken aardappels. En als dessert weer de tiramisu voor manlief en voor mij de cremosa.
Het was zoooo lekker en gezellig. Het personeel is uiterst relaxed, goed op elkaar ingespeeld en uiterst professioneel.
Toch weer gereserveerd voor volgende zondag haha.
Ciao, nu op naar de Lidl, de wodka caramel is op.

jut en jul op hun balkon

We zijn thuis.

Zo heel erg leuk…….. we hebben op de valreep toch nog een koppeltje ooievaars op het nest. Geen idee of de weduwe een nieuwe man heeft of dat het een ander stelletje is. Wat ik wel zag, was enige schroom bij het stel. De eerste dag werd er wat om elkaar heen gedraaid,  een heel klein beetje geknuffeld en behoorlijk geklepperd. De volgende dag begon het gedraai en geklepper weer en opeens……..zat het mannetje bovenop de dame en ik moet zeggen, het zag er goed uit. Helaas had ik de president niet bij me, maar gelukkig wel meneer Nikon, dus jullie mogen meegenieten. 

Als we in Mei terugkomen, wacht er met enige zekerheid een nestje, ik had het niet gedacht. Op eerste Paasdag werden we al vroeg opgehaald door onze super taxi, “Taxi Markies”, zo’n aardige en voorkomende man, hij weet wat service is. De vlucht verliep voorspoedig terwijl we nog een uiltje knapten. 

Helemaal verkwikt stapten we uit het vliegtuig, het feest kon beginnen. Manlief noemt onze trips naar Calpe, geen vakantie, maar een vlucht uit de kou, een noodzakelijkheid. Hij heeft gevoelige holtes, vandaar. Ook is hij hier een stuk minder waggelig, denkt hij. Onze transfer (Beniconnect) stond al op ons te wachten, wat een luxe. Binnen het uur waren we in Calpe. De sleutels van het appartement lagen in een kluis, de code was ons keurig doorgemaild. Alles klopte en verliep perfect. Helaas hadden we geen sleutel van de opslag om ons gevulde karretje te halen. Maar ja, die sleutel wordt niet zomaar meegegeven omdat er van vele mensen spullen liggen, dat snappen we wel. Maar het betekende, voor dinsdag….geen koffieapparaat en geen crocks. Tja, het was Pasen he? Gelukkige hadden we in Februari het restaurant (El Cantal) al besproken. We kregen ditmaal een tafeltje met uitzicht op de Peñon, de zee en de haven, perfect dus. Het zat er bomvol vrolijke, mooi uitgedoste Spanjaarden, zo gezellig. Wederom kozen we voor het menu del dia. We kregen eerst gefrituurde groenten en een frisse salade en daarna een bord scampi’s. Manlief was weer moedig en at er eentje, hij is er echter niet echt van gecharmeerd en dat ontmantelen van de dieren, vindt hij maar niks. Ik heb gesmuld hoor. Het hoofdgerecht was paëlla met vis en zeevruchten, zonder graatjes of andersoortig oneetbaar spul, op deze wijze vindt manlief het zeer smaakvol. Het nagerecht bestond uit roomvla met rood fruit voor mij en mijn dierbare echtgenoot deed zich te goed aan een homemade tiramisu. Hij vond het wel jammer dat het zo snel op was, haha. Uiteraard gingen de heerlijkheden vergezeld van een fles mooie droge witte wijn en bij de rekening kregen we weer een glaasje limoncello. Alles heeft ons goed gesmaakt, dus we reserveerden hetzelfde tafeltje alweer voor de volgende zondag. Bij ons complex hoort een social club, daar kun je tv-kijken en activiteiten bijwonen en er is een restaurant met bar. Het gebouw ligt pal aan zee, beter kan niet. Het gepeupel kan er niet binnen, want je hebt een sleutel van de poort nodig. Vorig jaar hebben we hier al eens gegeten en/of wat gedronken, maar ondanks dat het goed was, vonden wij de uitbater niet zo’n prettig persoon. Nu zitten er nieuwe mensen in, een echtpaar en er is nu ook keukenpersoneel. Het geheel is er enorm op vooruit gegaan. Hier hebben we 2e Paasdag gegeten. We aten een rijkelijk gevulde salade, een zeebaars (ik), een entrecote (manlief) en na at ik een panna cotta en manlief ging weer voor een tiramisu. Zeer smakelijk allemaal. Jullie merken wel dat wij goede paasdagen gehad hebben, met mooi weer ook nog eens. We voelen ons rijk, zo fijn om hier weer te zijn en….manlief kruipt weer uit zijn dal. Dinsdag ging manlief het karretje halen, we waren als een kind zo blij met een goed kopje koffie, gezeten op het balkon, met vol zicht op zee en met charmante crocks aan onze voeten. Nu was het feest echt begonnen. Ook maakten we s’middags onze eerste gezamenlijke wandeling, wat een rijkdom. En…ja hoor, na een uitgebreid bezoek aan de Lidl, met het karretje, kon ik een gezond maal op tafel zetten, een rijkelijk gevulde groente/zoete aardappel omelet. En wat dronken ze als dagafsluiter?………… inderdaad, een wodka caramel. Ik heb nu al 3 ochtendwandelingen erop zitten, net of ik niet weggeweest ben, de mafketel is er nog, de leuke witte kleine reiger met de gele voeten staat nog op hetzelfde plekje te snacken en mijn fitness apparaten zijn een gezonde uitdaging, kortom, alles als vanouds, we zijn ‘thuis’.Ik heb me voorgenomen om me deze maand toe te leggen op straat/portretfotografie, een hele uitdaging. Ik moet nog wat brutaler worden, honden durf ik wel, nu de mensen nog. 

Ik meld me wel weer over een paar dagen, Ciao!

Humor viert er onbedoeld hoogtij

Als ik het verzorgingstehuis van de oude dame binnenstap, krijg ik subiet een steen in mijn buik. Als ik al die oudjes zo uitgeblust zie zitten, word ik depressief, is dit hoe je leven gaat eindigen? Ervaar je op deze manier nog levensvreugde? Wil ik dit? Kan ik me er tegen verzetten/wapenen?
Maar soms, moet ik ondanks al de ellende, lachen, want ook hier viert humor onbedoeld hoogtij.
Zoals een paar dagen terug, de oudjes waren gestald in de bibliotheek, ze suften wat en de juffen van de dagopvang hadden zo de tijd om de bibliotheekboeken te herschikken. Een oudje vroeg om een boek, dat kreeg ze meteen aangereikt zonder dat er gelet was op de titel. Het oudje pakte het boek, las de titel en smeet het boek weg met de woorden: “ohh nee, dat ga ik niet lezen hoor”. De titel was ‘Doodsklokken’.
En dan de oude dame, alles wat ik haar vertel, wordt als nieuws ervaren, want het blijft niet hangen en als ik het de volgende keer weer vertel, is het, ja hoor, nieuws heet van de naald. Zo vertellen we haar elke keer dat ze 93 jaar is en telkens schrikt ze zich rot.
Op een keer wilde ik een selfie maken samen met haar, ik stond dus heel dichtbij, ze bekeek me aandachtig en zei: “Jee Yvonne, wat heb je opeens veel rimpels”. Ik zei dat ik ze al lang had en dat dat ook wel bij mijn leeftijd past. Ze vroeg hoe oud ben je dan? Ik: “70 jaar”. Ze viel zowat van haar stoel en riep: “WAAATT?”


Ja, dat is wel grappig, maar voor de rest, teken ik niet voor zo’n levenseinde. Ik hoop zo dat ik kan blijven genieten van het leven tot het laatste moment.Ik twijfelde wel even om me weer op te geven voor de zomerschool fotografie, heeft dat nog wel zin op mijn leeftijd, vroeg ik me af. Maar dacht meteen, DOEN, je leeft NU. Ik ga in Augustus dus weer naar de Rotterdamse Fotografie School. Nu ga ik ik een cursus portretfotografie volgen.
Omdat er in de Kunsthal (Rotterdam) een tentoonstelling was die mijn broer en ik beslist nog wilden zien, hebben we een extra ‘dagje uit’ geconsumeerd.
De tentoonstelling: ‘Hyper Realisme Sculptuur’, kwam flink bij ons binnen, emoties als verbazing, gène, verdriet, verwondering, bewondering, onbegrip….. wisselden elkaar af in ons gemoed. Soms durfde ik niet eens een foto te maken van een beeld omdat ik het een inbreuk op de privacy vond.
Echt, deze tentoonstelling is zeer de moeite waard.
We hebben ook nog uren rondgezworven in het Boijmans van Beuningen. Dit museum is altijd zeer verrassend. Ook hier waren hele mooie tentoonstellingen. ‘Babel-oude meesters terug uit Japan’ vond ik zeer indrukwekkend.
Het was een lange dag vol met kunst, maar gelukkig namen we wel de tijd om als afsluiter een heerlijk maal te nuttigen in ‘Engels’ in het Groot Handelsgebouw.
Ons volgende afspraakje staat alweer gepland op begin Mei.
Nu beginnen manlief en ik aan de voorbereidingen voor Calpe, we hebben er zo’n zin in, ik heb niets met dit Hollandse weer en daar bloeit manlief ook weer op.
In het Markdal is het maar saai, op een paar leuke ontmoetingen na. Ik ben twee maal op de foto gezet en daardoor had ik ook de kans om een portret van hen te maken, haha, ik moet blijven oefenen he?
De weduwe ooievaar wacht overigens nog steeds.
Zo, lieve mensen, ik ga aan de voorbereidingen beginnen, het volgende blog komt vanuit Calpe!
Fijne Passdagen.
Ciao!

    

Jammer dat het niet blijft hangen

De oude dame is deze week 93 jaar geworden.
Boven verwachting is ze hersteld van haar tia, sterke vrouw dus. Lopen kan ze echter niet meer, maar dat vindt ze niet erg, ze had een hekel aan haar rollator, ze werd altijd al graag gereden.
Nu wordt ze dus constant overal naar toe gerold en ze geniet ervan.
Naar de wc hoeft ze ook niet meer, het gaat allemaal de luier in, scheelt ook weer gedoe.
Volgens mij heeft het gros van haar medebewoners een luierbroek aan, ik zie maar heel weinig wc-verkeer. Bewust of niet?
Maar de sfeer is goed en er wordt al heel wat meer georganiseerd met het selectieve sufclubje. De dames (nog steeds geen man in hun midden), worden wat meer beziggehouden, er wordt geknutseld, samen groente gesneden (de oude dame kijkt, ze heeft toch personeel?), gezongen, gegeten en nog wat activiteiten. En……..de ‘slaapstoelen’ zijn verwijderd, de hele huiskamer is heringericht met nieuwe meubels, heel knus allemaal.
Terug naar de verjaardag van de oude dame, ze heeft getrakteerd op bonbons en petit-fours, ze hield audiëntie op haar versierde stoel, ze werd bezongen en genoot van alle aandacht.
Toen wij, haar familie, in de middag kwamen, was ze verrukt, zoooooo leuk dat we allen samen bij haar waren gekomen. Dat we speciaal voor haar verjaardag kwamen drong niet tot haar door.
Ze genoot van de cadeautjes en dronk een wijntje met ons.
Jammer dat deze feestelijke dag niet bij haar blijft hangen.
Het was in ieder geval een knusse middag en nadat we de oude dame herenigden met haar groepje, hebben we deze memorabele dag afgesloten met een gezamenlijk etentje in ons geliefde ‘Moeke Ginneken’, heel toepasselijk.
Nooit gedacht dat de oude dame de 93 jaar nog aan zou tikken. Volgens mijn oudste broer gaat ze nog wel een tijdje mee nu. We zullen zien.
Eindelijk ben ik door mijn fotobulk heen, gelukkig kan ik goed weggooien. Alleen de foto’s waar ik echt tevreden over ben, heb ik ontwikkeld. De foto’s die bij mijn blogs horen en wat minder zijn, had ik toch reeds gepubliceerd.
Zoals ik jullie verteld heb, heb ik een paar echt mooie ‘zand’platen, die zal ik successievelijk gaan publiceren en in beperkte oplage tegen een kleine vergoeding aan gaan bieden. Let wel, ik zet ze zodanig op mijn site dat ze niet geschikt zijn om ongevraagd te downloaden/printen.
Ik ga dit idee nog uitwerken, een mailadres heb ik al: info@yvonneciao.nl,
Mijn nieuwe lens heb ik alleen op mijn moeders verjaardag uit kunnen proberen, daarna sloeg de winter weer toe en ben ik een kluizenaar geworden. Ik ben zelfs twee dagen niet gaan wandelen, leve de crosstrainer, oh wat saai.
Maar, ohhhhhh wat haat ik de winter, volgend jaar beter dus.
De weduwe ooievaar, wacht nog steeds, zo triest, hoe lang gaat ze dit volhouden? Voor ons geen nestje dit jaar, jammer. Ciao.

De complete winter heeft zich hier genesteld

Ach, een dag zondigen kon er ook nog wel bij, vonden we. Hoe kun je nu een dagje uit gaan zonder zoete zaligheden en wat extra vetten?
Ik had al geruime tijd geleden een afspraakje met mijn broer gemaakt om naar Den Bosch te gaan. Hij was nog nooit daadwerkelijk in die stad geweest, alleen op doorreis, dus ‘de gouden draak’ kende hij en de Bosche Bol.
We hadden bedacht dat we bootje gingen varen en een uitgebreide Tour door het Brabants Museum zouden doen.
Manlief besloot dit keer mee te gaan.
Het was wat miezerig, dus de president mocht niet mee, grote blij voor meneer Nikon.
Bij ‘Le figaro’ op het stationsplein vergrepen we ons meteen aan DE bol, wat een heerlijke start.
Op weg naar de binnenstad, moest broerlief de gouden draak ‘even’ van alle kanten fotograferen, voor ons is dit beest pure nostalgie, wij reden er altijd onderdoor met onze ouders als we op weg waren naar Den Haag en andersom, we vonden het telkens een magisch moment.
Bij de VVV, vertelden ze dat er nog niet gevaren werd, jammer, we gaan nog eens terug dan.
We besloten om de Sint Jan met een bezoek te vereren.
Bij binnenkomst vielen we stijl achterover van de kou, het leek wel of we een vrieskist binnen stapten. De complete winter heeft zich genesteld daar, ongelofelijk.
Maar, de Sint Jan is een bezoek waard hoor, Gotische pracht en praal, alles klopt gewoon.
Gelouterd, doch bevroren, liepen we naar het museum.
Er was een tentoonstelling van de zwanenbroeders, ik was niet onder de indruk.
We doorliepen verder het hele museum, voor ons bekend, maar voor broerlief nieuw. We genoten door de ogen van mijn broer, dat had ook wel weer wat.
Ik wordt altijd weer blij verrast door de entree naar het stedelijk museum, ruim, modern, licht en verrassend. En dan die trap, ik ben er verliefd op.
Er was een tentoonstelling over het fenomeen ‘American Beauty’, bizar en ook een beetje mooi.
Het is zo leuk om samen door musea te banjeren, de een ‘ziet’ dit, de ander dat en dan onze onderlinge opmerkingen, soms zo hilarisch.
We hebben een fijne dag gehad en uiteraard hebben we onze magen ook goed verwend.

En toen….. was het opeens ‘internationale vrouwendag’, wij doen daar niets aan, maar manlief vond dat ik een leuk bedragje had gespaard, incasseerde dat, en liep MET creditkaart naar de stad.
Ik had nog geen cadeau gehad voor mijn 70e, maar nu was het zover.
Jullie raden het al he, manlief kwam thuis met een super lens. Hij had wekenlang op het wereldwijde web een studie gemaakt over lenzen. Wat past er nu ultiem bij mijn wijze van fotograferen.
Met grote blijdschap deel ik jullie mede dat de president een facelift heeft gekregen, te weten een: Nikkor AF-S 16-80 mm F2,8 DX VR.
Zoooooo blij, weer een nieuw level voor hem en zijn slaafje.
Maar ….eerst moet ik door mijn fotobulk van de vakantie heen, en dan ga ik los., ik kan niet wachten.
En voor ik het vergeet, de president is 1 jaar geworden, dus hij verdiende beslist een cadeau en dat zijn slaafje er ook blij mee is, dat is mooi meegenomen. Ciao.

Het is ons 100% meegevallen

Donderdagochtend ben ik niet gaan wandelen, het was te koud in de vroegte. Ik nam me voor om later in de middag te gaan lopen.
De crosstrainer was een gewillig alternatief en wat bleek, mijn conditie is erop vooruit gegaan in Calpe, dus ik kon de 15 minuten goed volhouden. Trots en…….vasthouden nu.
Tja en dan mijn gewicht……er is een dikke kilo bijgekomen door het extra vet en de suikers. Ik ga niet lijnen, maar gewoon wat minder zondigen, is nog gezond ook.
Alvorens ik verder ga met de epiloog, wil ik nog even melden dat ik op mijn tocht in de middag een kievit ben tegengekomen en een ijsvogeltje. Beide dieren leken wel tam, want totaal niet schuw toen ik dichterbij kwam. Wat blijkt, die dieren zijn verzwakt, ze hebben honger, vooral het ijsvogeltje heeft het zwaar nu omdat hij door het ijs niet kan vissen. Er lag zelfs een dood ijsvogeltje, Nature sucks!
Vrijdagmiddag ben ik weer gaan lopen in die vreselijke kou en heb geen ijsvogeltje meer gezien.
En toen hadden we opeens sneeuw, wat een ellende, maar wat fotogeniek, dus toch maar het Markdal in haha.
De oude dame maakt het goed, ze is lekker warrig, maar tevreden, vooral als ze bezoek, aandacht en chocola krijgt.
Gelukkig herkende ze ons nog. Haar gevoel voor humor is ook nog prima. Een medebewoonster noemt de oude dame het ‘kindvrouwtje’. Ik kan me herinneren dat een schoonzusje van de oude dame haar ook zo noemde.

De epiloog:

Het was genieten en alles is 100% meegevallen, behalve het internet.
Ik zal maar meteen meteen met dat laatste beginnen, nooit meer een appartement zonder eigen modem met snel internet. Het was geen doen voor een enthousiaste blogger. Ook was ik ontzettend veel tijd kwijt met het plaatsen van mijn pennenroerselen en het plaatsen van foto’s was bijna onmogelijk. Niet leuk, want ik wil jullie zo graag laten zien, waar ik het over heb. Vanaf nu gaat het helemaal goed komen. In April hebben we weer dat grote appartement met super internet.
Ik begon met te zeggen dat het meegevallen is, dat impliceert dus dat we ons van tevoren zorgen hadden gemaakt over verschillende zaken:
We wisten dat we geen eigen modem hadden en afhankelijk waren van het internet van het complex. We hoopten dat het mee zou vallen omdat het nog geen hoogseizoen was. Helaas dus, en de zgn gratis roaming in Europa (van Nelie) valt in de praktijk vies tegen, je zit al snel aan een limit van je provider. Ik mocht 5000MB opsnoepen, maar dat bleek niet veel te zijn voor je normale internet gedrag.
We waren ook bang dat de zon ons balkon pas s’middags kon beschijnen omdat we een flat voor ons hadden staan, voor de helft, dat dan weer wel. Gelukkig stond de zon hoog genoeg om erover heen te piepen, dus de hele dag zon en dat die flat voor de helft voor onze neusjes stond, was niet storend, we keken gewoon richting zee. Getuige de foto. Appartement in April heeft volkomen vrij uitzicht.
Tja, we wisten dat we de verwarming via de airco zouden krijgen en daar zagen we enorm tegenop omdat we in Portugal gewoonweg kou geleden hebben met zo’n ding. Ook maakte dat een enorme herrie en het geblaas over je lijf was verre van prettig. Niets van dat al, het werkte perfect, volgens manlief was het een geheel ander systeem. In April hebben we in elke ruimte elektrische radiatoren die je digitaal bedienen moet.
We hadden een kleiner appartement, maar dat vonden we niet erg om ‘maar’ 1 slaapkamer en ‘maar’ 1 badkamer te hebben, maar ik zag op tegen het bed. Een tweepersoonsbed zouden we moeten beslapen, thuis hebben we aparte bedden (wel tegen elkaar aan hoor) met apart beddengoed. Manlief is nogal een draaier en een woeler en ik zag de bui al hangen dat ik moest vechten voor mijn stuk deken, laken en plek. Het is me enigszins meegevallen omdat ik overdag zo actief was en dus doodmoe naar bed ging en meestal niet wakker werd van zijn gedraai. Ik ben wel blij dat ik nu weer mijn eigen bedje heb. In april hebben we 2 aparte matrassen en beddengoed, pffff.
We hadden totaal geen idee of we de Calpese winter aangenaam zouden vinden. Op de Kanaries is het altijd rond de 20 graden, maar hier was het rond de 16. Ook dat vonden we heel prettig, want het licht heeft dezelfde intensiteit en dat is voor ons als ‘winter depressievelingen’ heel belangrijk. Ja, het was wat frisser, maar voor ons was het prima zo. Soms was het zelfs te heet op het balkon.
We waren bang dat we de lavavelden en de natuur van de Kanaries zouden gaan missen. En zouden we wel genoeg activiteiten kunnen ontplooien? Voor manlief bleek het in Calpe ideaal te zijn, hij kan niet meer off-road en bergop- en af is niet meer zo weggelegd voor hem. We moeten een hoofdstuk van ons leven afsluiten, het accepteren en er het beste van maken. Dat is prima gelukt, vooral ook omdat we regelmatig ook afzonderlijk erop uit gingen. Het is niet anders. Toch hebben we ook veel samen ondernomen en dan is het vooral voor mij wat inschikken, maar voor de gezelligheid heb je dat er wel voor over. Het is soms wel heel hilarisch om naast manlief te lopen, want hij waggelt alle kanten uit, ook pardoes tegen me op, maar ik heb me staande weten te houden hoor.
De verkoudheid van manlief is over gegaan en sterker nog, hij heeft veel energie gekregen. Hij heeft erg veel gewandeld, lekker in zijn eigen tempo en comfortabel over het asfalt en de tegels.
Deze vakantie hebben we onze grenzen verlegd wat eten en snoepen betreft, dat moet geen gewoonte worden. We zijn niet echt bang voor ons figuur, maar wel voor onze gezondheid. Ik moet er niet aan denken om weer meer pilletjes te moeten slikken, dat mag nooit meer gebeuren! Gelukkig hebben we een compromis gevonden door nu alleen op zondag uit eten te gaan met alle toeters en bellen en……heel soms, als het niet anders kan, mogen we even de beest uit hangen. Gelukkig kook ik graag, en lekker, vinden wij en heb ik een super chef ‘mise en place’ in de casa.
Het boodschappen karretje van de Chinees is een juweel gebleken, wat hebben we daar een plezier van en dat voor €12. Vorig jaar liep manlief nog bijna dagelijks met 5 liter water te sjouwen en dan hebben we het nog niet eens over de wijn.
De Dolce Gusto, is een gouden greep voor €39 en wat een lekkere koffie.
Omdat we volgend jaar echt gaan overwinteren en dan 3 maanden zullen wegblijven, willen we dat gaan zien als daar normaal leven, niet als vakantie dus. We willen gewoon onze eigen dingen kunnen blijven doen, dus……ik heb behoefte aan een grotere laptop of een scherm, zodat ik mijn foto’s naar behoren kan bewerken. We zullen zien of het er inzit. Nu ben ik bezig met een enorme inhaalslag om al mijn foto’s te organiseren en te bewerken, ik zal hier nog weken mee bezig zijn.
De Lidl in Calpe heeft heel veel biologische producten, dus ik hoefde alleen maar voor kip/kalkoen en rundvlees naar de Biowinkel, gelukkig eten we niet veel vlees. Hopelijk gaat de Lidl in Breda ook meer bioproducten verkopen. Mijn Biowinkel hier is duur en arrogant, je moet je eigenlijk inkopen voor een flink bedrag en dan heb je recht op korting. Ik vertik dat en betaal dus maar meer.
Ik heb deze vakantie 390 km gelopen.

Ciao, tot volgende week.

Ze zijn hun eigen kussen

Dinsdag 27 Februari 2018

Omdat we pas rond half 12 het appartement konden verlaten, had ik alle tijd om nog een wandeling te maken. Er was echter een maar, er zat veel regen aan te komen. Ik bedacht dat ik gewoon een omtrekkende beweging moest maken, zodat ik overal even ver van huis was, als ik onverwacht terug moest gaan rennen.
Eerst maar eens naar de archeologische site, die gaan ze bebouwen, hoe krijgen ze het verzonnen, nu gaat een stuk Romeinse beschaving naar de Filistijnen. Heel jammer, er is een petitie gestart, om de bouw tegen te houden, maar……het is en blijft een geld kwestie he?
Ik bekeek de resten nog eens goed en nam afscheid en liep naar mijn roze vrienden, die lagen volkomen in kattenzwijm. Ze zijn hun eigen kussen, ze leggen hun koppen gewoon op hun rug. Ook hier gaat er gebouwd worden, wellicht zeggen de flamingo’s dan de huur op.
Op naar het stuk boulevard aan de oostkant, helaas kon de zon niet door de wolken op komen.
Het was nog steeds droog, maar het zag er wel dreigend uit, maar toch ging ik nog even naar de haven. Alle vissersboten waren al vroeg uitgevaren, de haven lag er kalm en afwachtend bij.
Het was fijn dat ik deze rondgang nog even kon maken.
We hebben in alle rust de koffers gepakt, de vuilnis weggebracht en zelfs het bed afgehaald, vonden we wel zo aardig van ons.
Manlief bracht ons goed gevulde boodschappenkarretje (koffieapparaat, crocks en nog van alles) naar de opslag.
Om half 12 verlieten we de casa en leverden de sleutels in bij Victor, van Paradero de Ifach, een zeer servicegericht verhuurbureau. We bedankten voor alles en liepen de stromende regen in, getsie, Calpe huilde.
Maar gelukkig reed Beniconnect snel voor en bracht ons in een luxe busje met 6 personen, in een uurtje naar de luchthaven.
Alles verliep gesmeerd en we hadden zelfs nog tijd voor een wijntje met tapas.
We vlogen met Ryanair en hadden geen stoelen naast elkaar, manlief zat op 32B en ik op 9B, dus we werden voor een paar uurtjes gescheiden. Niet erg hoor, moeten we tegen kunnen, we hadden geen zin om extra te betalen.
Maar…..naast manlief was een plekje vrij en de purser kwam me halen, boften wij even.
We landden op tijd en Marc van taxi Markies (een top bedrijf met veel comfort) stond zoals afgesproken op ons te wachten en we waren binnen het uur thuis.
Toen we uitstapten, kwam ideale schoonzoon eraan gerend met kleinkind2 en een vriendinnetje. Ze waren van plan ons huis te versieren in verband met mijn behaalde belegen leeftijd. Haha, dat was zooo komisch, maar ideale schoonzoon, verbood ons ons huis te betreden, hij wilde de klus alsnog klaren. Stonden wij daar buiten in de kou, grrrrr, maar na 5 minuten mochten we de hal in haha.
Na een paar minuten mochten we echt naar binnen en belandden in een hysterisch versierde kamer, nu weet ik echt dat ik 70 ben, maar wel nog vol levenslust. Later hoorden we van dochterlief dat hij de bloemen was vergeten.
Ze zijn nog gezellig een tijdje blijven hangen, dus 1 kleinkind kon ik al uitgebreid knuffelen.
Toen ze weggingen zijn we meteen het nest ingedoken, de fut was er opeens helemaal uit.
De volgende dag was ik alweer vroeg het vrouwtje en om 7 uur liep ik gekleed als een ijsbeer het Markdal in, ook wel weer leuk.
De weduwe ooievaar zat ineengedoken van de kou op haar nest en wacht nog steeds op haar man zaliger. Zo triest.
De modder is helemaal weggevroren, dat is een voordeel van deze koude periode.
Ik kwam ‘Bassie en Adriaan’ weer tegen, zij hadden al een kievit gespot. De mevrouw van het witte hondje sprak ik ook nog even, haar man is inmiddels opgenomen in een verpleeghuis.
Tot zover het nieuws, ik kom snel terug met de epiloog en daarna meld ik me weer wekelijks. Ciao.

De boulevards zijn breed

Maandag 26 Februari 2018

Okeee, Riet en Gerda, hier een vermelding van het eten in El Cantal:
We hadden een dagmenu en dat bestond uit:
*Een groene salade met geitenkaas en croutons, gefrituurde courgette frietjes in een beslagje met honing en een beetje balsamico, daarna nog een flinke portie langoustines.
*paëlla met zeevruchten, (Maurice ook!!)
*tiramisu (Manlief) en ik een goddelijke room vla met rood fruit. Alle gerechten waren huisgemaakt.
Limoncello bij de rekening.
Foto’s hebben we vergeten te maken, haha, we hadden het te druk met eten en drinken en om ons heen kijken.
Henri, we komen eraan, we zijn zoooo benieuwd.
Huguette, we gaan gewoon even in winterslaap.
Yvonne, wellicht tot ziens in Rotterdam.

Ik was weer te vroeg wakker, komt van de drank, want die vloeide rijkelijk bij het eten.
Gelukkig geen kater en eigenlijk ook niet moe. Maar als we thuis zijn, gaan we een tijdje alcoholvrij hoor en ook gezonder eten. We hebben enorm gezondigd, we zijn ervan overtuigd dat we flink zijn aangekomen.
Uiteraard weer een straffe ochtendwandeling gemaakt en manlief heeft later in de ochtend zijn wandeling gemaakt. Ik ben echt trots op hem, hij heeft heel veel gewandeld, lekker in zijn eigen tempo en zelfs zonder stok. Hij is wel flink wiebelig, maar de boulevards zijn breed.
Het was prachtig weer vandaag, dus we hebben onze laatste middag op ons balkon doorgebracht. We kunnen ons niet voorstellen dat we morgen weer in de winter terecht komen, brrrrr. Ciao.