Welkom bij Yvonne Ciao

Hallo, ik ben 70+ en houdt een dagboek bij, leuk om te doen en een erfenis voor het nageslacht, want op dit moment hebben de kids het druk met hun eigen leven.

Manlief en ik proberen, ondanks onze beperkingen, zo veel mogelijk uit het leven te halen, we maken regelmatig trips en genieten met volle teugen.

Ik ben een gepassioneerd fotograaf en laat jullie graag mijn werk zien, op de hoofdpagina zie je de linkjes naar mijn foto’s. Ik update zeer regelmatig.

Ik schrijf wekelijks, maar als we op stap zijn soms wel dagelijks. Je kunt je inschrijven, (je privacy is gewaarborgd), dan mis je niets.

Als je iets te vertellen hebt, mag je me mailen, of wil je een shoot?: info@yvonneciao.nl

Mijn blog is 144.962 x bezocht (18-02-19)

We doen er een per dag

Dag 4

Als eerste moet ik iets goedmaken, ik heb een zeer gewaardeerde en geduchte Wordfeud Vriend, vergeten te noemen…….TOM, alias ‘Antonius1985’, hij voelt zich miskent schreef hij, willen jullie me helpen het goed te maken?, nodig hem dan uit voor een spel, dan voelt hij zich vast weer senang, sorry Tom dat ik je niet noemde. Dat krijg je als je namen gaat noemen, je vergeet er altijd een, of twee of wellicht meer. 

Vandaag was ik wat vroeger uit de veren, ik had genoeg geslapen vond ik en had trek in koffie. Manlief dacht er anders over en probeerde met zijn gesnurk het rollen van de zee te overstemmen, dus……vlug de slaapkamer deur dicht, kon hij ongestoord, lees; zonder een por van mij, zijn akoestische vervuiling voortzetten. 

Wat kan die man een herrie maken, ik verbaas me telkens dat zijn keel niet rauw is. 

Ik zit nog steeds in de onthaasting modus, dus weer geen vroege ochtendwandeling. 

Zo had ik de tijd om me eens te verdiepen in het importeer probleem van de maaksels van het Beest. Ik kwam er uiteindelijk achter dat Lightroom, mijn foto bewerkingsprogramma, het vertikt om de foto’s naar mijn externe schijf te schrijven, dus moet ik mijn oude laptopje de klappen laten opvangen. Dat kan hij bij lange na niet aan, maar…….een foto per dag moet kunnen heb ik me zo bedacht, dus ik zal toch regelmatig een product van het beest gaan plaatsen, uiteraard met naams vermelding, want anders voelt hij zich ook miskent. 

Na de ochtendrituelen was het alweer tijd om de casa te verlaten, we hadden een afspraak met onze lieve Calpese vrienden bij een gezellige tent op de boulevard, een half uurtje verderop. 

We zagen ze van verre al zitten en zij zagen ons, het werd vóór het omarmen alvast een heftig enthousiast gezwaai. 

Ze zijn niks veranderd, het voelde alsof we ze gisteren nog gezien hadden, zoo leuk en we hadden zoveel bij te praten, onder het genot van koffie, bier, water en wijn. 

We besloten om samen ergens te gaan eten omdat onze maagjes ook wat te vertellen hadden en we kozen voor een Italiaan, een goede keuze, het was zeer smakelijk allemaal en erg gezellig. Opvallend was dat er veel Spanjaarden zaten en weinig toeristen. 

Onze vrienden aten mixed grill (vlees, aardappels en groentes), manlief lasagne en ik tagliatelle Bolognese met paddestoelen. De mannen namen nog een tiramisu na, de dames een extra wijntje. Het was een waar festijn daar. 

Na de maaltijd namen we afscheid na eerst een vervolgafspraak gemaakt te hebben, we gaan nog vele leuke dingen ondernemen samen, reken maar, plannen genoeg. 

Het werd flink uitbuiken op ons balkon, genietend van de laatste zonnestralen en kijkend naar de binnen varende vissersboten met zwermen meeuwen rondom. 

Ons tv probleem is deels opgelost, nadat we de Brexit stemming op de BBC gevolgd hadden, ben ik confuus het bed in gedoken en manlief is gaan zappen en……..hij vond BVN, dat wordt weer het Nederlandse nieuws, de DWDD etc etc. De beheerder is nog steeds niet geweest overigens. 

Het was een schitterende dag met een strak blauwe lucht, 18 graden en weinig wind. Morgen gaan we nog zo’n dag krijgen en daarna kunnen we gaan genieten van wolkenvelden, fototechnisch gezien..interessant.

Ciao.

Missie ‘Pollepel’

Dag 3

Wat een rust in vergelijking met ons appartement vorig jaar, hier horen we alleen het rollen van de zee en het zoemen van de airco/verwarming. Niks geen nachtelijk uitgaansvolk en vuilnisophalers meer, top hoor. 

In het kader van onthaasting, sta ik wat later op en zet het niet meer meteen op een lopen. Ik drink rustig mijn dagelijkse dosis koffie terwijl manlief nog een uiltje knapt, en leg mijn woorden op Wordfeud (met dank aan Manja, Henri, Gerard, Jeanette, Rini, Margriet en de competitie spelers). 

En dat lopen, dat komt wel weer langzaamaan. 

We gaan in ieder geval toch lopen, omdat er nog vele boodschappen gedaan moeten worden in verschillende zaken. Je kent dat wel, er missen elke keer wat dingetjes, oa een houten lepel, een verdeelstekker etc etc. 

Wat we zeker gaan doen is weer gezond eten, de laatste weken hebben we ons vergrepen aan zoete, zoute en/of vette happen en dat kan ik merken aan mijn lijf en aan mijn gesteldheid, daar moet echt verandering in gaan komen, anders gaat het de verkeerde kant uit met mij. Maar eerst moeten we nog een hele doos Belgische pralinés (met dank aan schone zuster) leeg eten hoor. 

Manlief is behoorlijk instabiel, hij is vorige week op straat gevallen in Breda, het liep gelukkig goed af, maar hij is enorm eigenwijs en wil niet aan de rollator. Hopelijk knapt hij een beetje op hier, door het licht en de temperatuur. 

Toen we vandaag boodschappen gingen doen, viel hij bijna weer, maar om mij met het karretje te laten rollen gaat zijn eer te boven, haantje he? Ik hou mijn hart vast. 

‘Missie pollepel’, is geslaagd, stekkerdoos ook, maar ons pikketanussie is niet meer te vinden bij de Lidl, je weet wel, de wodka/caramel, die zo lekker smaakt als we de crocks aanhebben.

Inmiddels heeft manlief de kruiswoordpuzzels weer gevonden, gelukkig heb ik nog een boek voor hem achter de hand, vooral omdat hij geen wielrennen kan kijken op die voor ons te geavanceerde smart tv, waar we de ballen niet van snappen. Vandaag zou de appartement beheerder komen, om de boel af te stellen op Nederlandse zenders, maar we hebben hem nog niet gezien, ik vind het niet erg overigens, ik ben niet zo’n tv mens, ik kan alles wat ik wil zien, nakijken op de iPad, als ik dat wil, zoals bijvoorbeeld, wie is de mol. Manlief vindt zo’n iPad maar niks, hij vindt zijn iPhone al te moeilijk, zo heeft hij niet eens whatt’sap.  

Tja, en dan heb ik een vet probleem te melden, mijn laptop herkent de foto’s van het Beest niet, terwijl ik zeker weet dat dat thuis wel het geval was, geen idee waar het probleem zit. 

Maar, ik blijf dubbel schieten hoor, jullie krijgen de iPhone versie te zien en wie weet, gebeurt er ineens een wonder of…..ik heb het probleem getackeld. 

Vanmiddag liepen we nog even naar een andere supermarkt voor onze koffiecapsules en wat zagen we daar?…….vele flessen wodka/caramel…we namen er eentje mee, met een big smile. 

Vandaag was het 17 graden, met weinig wind, kortom ideaal voor ons, we hebben wederom genoten en…ja hoor weer een beauty van een zonsondergang. 

Morgen zetten de weergoden er nog een tandje bij.

Voor de culinaire mensen onder ons het menu van de dag; 

Ontbijt, havermoutpap met banaan, blauwe bessen en kaneel (manlief ontbijt nooit. 

Lunch, manlief brood met restjes salades en kaas en ik een tomaat/komkommersalade met ei en aïoli.

Diner, quinoa met courgettes, knof, witte ui, mijn homemade kruidenmix en kip.

Dessert, 2 pralines en een wodka caramel (borrelglaasje hoor, ander drinken we die fles in een teug leeg, zooooo lekker, een vloeibare bonbon gewoonweg). 

Dag 3 was wederom een gouden dag en morgen?…….hebben we een gezellig afspraakje op de boulevard. 

Ciao. 

Lichtelijk Onverdraagbaar

Dag 1 en dag 2

We hadden nog een gezellige week, voor ons vertrek naar Spanje.

We werden verrast door lieve mensen die nog even afscheid van ons kwamen nemen, dit ging gepaard met koffietjes, borreltjes, hapjes en vele knuffels. Tja, lieve mensen, we zijn ook wel lang niet in Nederland te vinden he? 

We zijn benieuwd hoe het ons zal bevallen. De kleinkids vinden het niet leuk, maar wellicht komen die volgend jaar gewoon even naar ons toe. 

Het was een lang gekoesterde wens van ons, om echt te gaan overwinteren, die Nederlandse winters hebben wij altijd lichtelijk onverdraagbaar gevonden, vandaar. 

En contact met onze dierbaren kunnen we bijna lijfelijk hebben dankzij het wereld wijde web. 

Zaterdagochtend, om half 5, was het eindelijk zover, de bestelde taxi reed voor om ons naar Eindhoven AirPort te brengen. We hadden onze veel geprezen ‘taxi Markies’ besteld, maar hij was op het laatste moment verhinderd, maar zorgde voor een prima alternatief, ‘Femmetaxi’ genaamd. Een mooie, vrolijke, stoere vrouw heette ons hartelijk welkom. Zij heeft haar bedrijf in korte tijd op de kaart gezet en springt er, met ‘taxi Markies’ uiteraard, met kop en schouders boven uit in Breda en omgeving. Tijdens de rit vertelde zij wat over haar leven en wat bleek…..haar vader zaliger, was een collega van manlief, wat is de wereld toch klein. 

Op de luchthaven verliep alles gesmeerd, zelfs mijn fototas, vol met elektronica, kon zonder incidenten de security doorstaan. 

In het vliegtuig zaten we te midden van een voetbalploeg, die al behoorlijk aan de drank zaten (07:00), de grootste en volgens ons ook de meest benevelde lawaaischopper, was de Popie Jopie trainer/coach. Hoezo drank en sport?

Bij aankomst in Alicante stond onze transfer (Beniconnect) al klaar en reed ons in een uurtje voor de prijs van 20€ pp naar Calpe. 

Via gemailde instructies, haalden we de sleutels van het appartement uit de kluis en betraden ons zeer zonnige onderkomen voor de komende 16 dagen, daarna verkassen we voor 3 maanden naar eenzelfde appartement, 1 verdieping hoger. 

Het voelt zeer goed allemaal kan ik u vertellen, we zitten op het zuiden en kunnen bij wijze van spreken zo de zee in duiken.

Nadat we de koffers uitgepakt hadden, liepen we naar het La Fossa strand om daar te gaan eten, maar……een cocktail bar aan de boulevard, met plek in de zon, lokte ons, we meerden aan. Ik ging pardoes voor een dikke gin-tonic, die had ik al zo lang niet meer gedronken. Hij ging erin als koek., manlief nipte van een alcoholvrij biertje, ook die smaakte gelukkig. 

We liepen weer verder naar restaurant la Fossa, maar………dicht, of verlaten, heeeeel jammer. 

Dan maar naar een nieuwe tent, een Italiaan, met echte tafellakens en servetten. Zij verdienden een kans he?

Ze stelden ons niet teleur, het was heerlijk eten daar en heel vriendelijk personeel. 

We kregen als amuse een uiensoepje met een kaastoastje, als voorafje deelden we een heerlijke kipsalade, manlief at een bijzonder flinterdunne, goed gevulde pizza en ik een voortreffelijke lasagne Bologna, alles begeleid met een koele Sauvignon Blanc. 

Eenmaal weer in onze casa, buikten we in het zonnetje uit op ons balkon en genoten tot half 6 van ons riante zeezicht.

Manlief probeerde nog even de tv naar zijn hand te zetten, maar het mocht niet baten, we snappen er de ballen niet van.

Doodmoe legden we ons in Morpheus armen en knorden lekker tot half 8 door. Het was een koude nacht, maar warm in ons bedje gelukkig. 

We keutelden rustig aan, tot de temperatuur buiten ook te pruimen was en met een stralend zonnetje en een temperatuur van 16 graden en weinig wind, liepen we met ons karretje naar onze geliefde Lidl en deden de eerste boodschapjes..

Eigenlijk hadden wij vandaag nog uit eten willen gaan omdat ik nog geen zin heb om te koken, maar…..we bedachten dat we gewoon lekkere hapjes konden eten op ons balkon in het zonnetje. We kochten allerlei lekkers en aten een exquis maaltje op een toplocatie. 

Ik ben van te voren wel nog een uurtje met het beest op stap gegaan en heb ‘mensen’ gefotografeerd, zoals een chique dame in een poepdure bontjas, flanerend op de boulevard. Het beest vindt het leuk hier, interessante mensen prikkelen hem en neemt die snel tot zich. 

We hebben tot 6 uur op ons balkon gezeten. Manlief heeft uit arremoede naar de Duitse tv zitten kijken en ik heb heerlijk gelezen. 

Wat een gouden 1e volle dag in Calpe.

Ciao. 

PS, alle foto’s die ik geplaatst heb, zijn gemaakt met de iPhone, de foto’s van het Beest, moet ik nog inladen en bewerken.

De Intrede van het Beest

En eindelijk is het dan tijd voor de……..ontknoping. 

Jullie halen je waarschijnlijk van alles in je hoofd, sommige luitjes verwachten een verhuizing naar het buitenland. 

Ik begon dit raadsel, met een blog, getiteld, ‘manlief gaat met geld smijten’. 

Hij opperde namelijk een plan dat in eerste en tweede instantie bij mij niet In goede aarde viel, ik was zelfs faliekant tegen. 

Maar toen ik zijn uiteindelijke motivatie hoorde, kon ik niet anders dan ermee in stemmen, het zou een win-win gaan worden. 

Voor ik het verklap, wil ik jullie er nog even aan herinneren dat manlief in Maart 2017 een spiegel reflex camera wel zag zitten voor mij, eerst was ik daar ook tegen, toen was ik om en later was ik lyrisch en groeide tot ongekende hoogten. 

En nu….. vond manlief het tijd worden om nog een stap hoger te gaan, hij wilde dat ik aan een professionele camera ging, een fullframe. 

Ik was perplex, ik wilde dat wel, maar ik vond die uitgave totaal niet verantwoord en zeker niet op mijn leeftijd. 

Manlief bleef rustig, hij had zijn zaakjes goed voorbereid, hij had zelfs de ultieme camera al voor mij in gedachte, uiteraard een Nikon. 

Nikon kondigde in September een nieuwe spectaculaire camera aan, de eerste full frame camera die spiegelloos zou gaan worden, een systeem camera. Een behoorlijke nouveauté in de wereld van de fotografie. Ik had die berichten wel gelezen, zelfs wat trek gekregen, maar naast me neergelegd, een utopie dacht ik. 

Manlief bleef standvastig en somde de vele voordelen op, hij had volkomen gelijk, maar ik bleef weigeren, ik vond het nogal een bedrag en…..ik was 200% tevreden met mijn president, ik vond het goed zoals het was. 

Doch, manlief bleef voordelen aandragen, een van de grootste voordelen, zou het gewicht zijn, goed voor mij op mijn oude dag en ik had zo’n kleine handjes, een compactere camera zou ideaal voor me zijn etc etc etc. 

Hij kreeg me niet over de streep!

Uiteindelijk gooide hij zijn laatste troef op tafel en………ik was meteen om. 

Manlief had namelijk zijn zinnen gezet op de President, hij zag hem wel zitten, hij wilde ook weer gaan fotograferen en omdat hij lichtelijk digibeet is, kan ik hem constant voorzien van uitleg, haha. Ik was werkelijk stomverbaasd en dolgelukkig dat hij weer wilde gaan fotograferen en gunde hem de President meteen en…. begon me toen toch langzaamaan op de ‘nieuwe’ te verheugen. 

De ‘Z6’ werd besteld en het werd wachten, wachten, er verschenen regelmatig reviews en Sony en Canon, brachten opeens ook een spiegelloze fullframe uit en ik werd steeds ongeduldiger. Maar gelukkig kregen we zo ook de tijd om te sparen, geen Bilbao dus, geen weekendjes weg, maar hand op de knip. 

We hebben de Z6 op de Nikon Clubdag in onze handen gehad en….het voelde meer dan goed, zo goed zelfs dat broerlief ook overstag ging en er een bestelde.

Langzamerhand zag ik op Facebook in mijn nieuwsgroepen al foto’s, gemaakt met de Z6, verschijnen, en uiteindelijk kreeg ik een telefoontje dat mijn camera en lens gearriveerd waren. 

Als eerste zocht ik de ‘garderobe’ van de President bij elkaar en offreerde die, tezamen met mijn geliefde aan manlief, au, het deed toch wel wat pijn. 

Toen stortte ik me op de dozen, pakte de boel uit, zette de lens op de camera en ging los, totaal. Het was even wennen, een ander soort zoeker, andere knopjes, maar ohhhhh wat voelde hij goed……het BEEST, is geboren. 

Jaja, na Meneer en de President, bezit ik nu een BEEST. 

Uiteraard heb ik manlief meteen op de plaat gezet en het resultaat mag er zijn hoor, al zeg ik het zelf. 

We zijn er klaar voor nu, op naar Calpe om saampjes te gaan genieten en te fotograferen.

Het volgende blog wordt in Calpe geschreven…, met foto’s

Ciao!


Vanavond doen we een ‘brommer’.

Alvorens ons in de kerstballen te storten, moesten er nieuwjaarswafels gebakken worden. 

De kids zouden na de kerst naar het hoge Noorden afreizen om daar de jaarwisseling en de verjaardag van kleinkind2 te vieren, dus er was geen andere mogelijkheid. 

En kleinkind2 is een slimpie, ze wil altijd haar vaste programma afwerken en vooral niets leuks missen. Dus dametje ging in gesprek met mij, ze bedacht voldoende redenen om te kunnen herprogrammeren. 

Die wafels moesten maar eerder gebakken worden en……haar avondje ‘Chinees’ wilde ze ook niet mislopen. Uiteindelijk werd er unaniem besloten om de dag voor Kerst te bakken en  te ‘chinezen’.

Dat ‘chinezen’ heeft naast ‘lekker’ een extra lading, want…….het eten wordt besteld bij ‘Thuisbezorgd’ en…….het wordt met de brommer geleverd en dat maakt het extra speciaal voor de kleinkinderen. Het is namelijk zo gewoon om in de auto te stappen en het lekkers zelf te halen, nee, dit is de spanning ten top, het wachten op de ‘brommer’. 

We hebben zelfs al een eigen taal ontwikkeld rond dit fenomeen, we hebben het over: “zullen we een ‘brommer’ doen vanavond”?  

Maar goed, verder met mijn verslag, het bakken van de wafels verliep uitstekend. Zeker omdat kleinkind1 dit na een paar baksels van me overneemt en geheel zelfstandig verder gaat. Ik blijf uiteraard bij haar voor de knussigheid hoor. 

Het deeg maken doen de dametjes altijd samen, met als hoogtepunt; 14 eieren erin breken, altijd hilarische en snotterige taferelen. 

Na de voorbereidingen trekt de diva (kleinkind2) zich terug met haar mobiel en als die leeg is pakt ze gewoon de IPad van omi. Jullie willen niet weten wat er later allemaal te zien is op mijn tablet. 

Via de bestelapp hebben we samen, na de baksessie, al het eten besteld, vooral bij de Chinees is dat een heel gedoe, om door alle gerechten te scrollen. Kleinkind1 wilde een pokébowl en die moest van een zaak hier om de hoek komen. Best wel gênant, de vorige keer kwam de bezorger gewoon lopend. 

Na de bestelling, is het wachten geblazen, naar buiten turen, luisteren of er een brommer te horen is, het tipgeld wordt klaargelegd en de tafel wordt gedekt. 

Echter, dit maal kwam er geen brommer…..de pokébowl werd met de fiets geleverd en de ‘Chinees’ met de auto, haha. 

Het mocht de pret niet drukken, het werd een geslaagde schranspartij en helemaal voldaan, fietsten de dametjes met volle buikjes en vele wafels in hun kratjes, huiswaarts.

Eerste kerstdag hebben we bij de kids gevierd en wat was het gezellig en lekker. Ieder gezinslid had een gang verzorgd, kleinkind1, zelfs twee en de diva………had het druk met opa en oma te entertainen, bij gebrek (verbod) aan haar mobiel. Na het diner deden we traditioneel weer een maf spel, ‘boom boom balloon’, spannend en hilarisch.l

Het was een warme, knusse en vooral liefdevolle dag, wat zijn we rijk. 

Manlief had het wel zwaar om in het donker en de kou naar huis te zwabberen, gelukkig had hij zijn stok bij zich. Volgend jaar zou er zomaar een rollator aan te pas moeten komen, helaas. 

Het wrange is ook dat ik met 4 wijntjes op, recht naar huis kan lopen en hij durft nauwelijks 1 wijntje te drinken. 

Maar……. we houden de pret erin saampjes, ons hoor je niet klagen en…..we blijven erop uit trekken hoor.

Tweede kerstdag kwam de Corsicaan, je weet wel, die niet afreisde, koffie drinken, jaja MET wafels en gingen we eten bij Moeke, wederom een zeer geslaagde dag.

Na de kerst werd het weer tijd voor wat ‘regeldagen’, zoals de vriezer ontdooien, papieren ordenen, met behulp van ideale schoonzoon, een scan app installeren (iScanner) en uitproberen, en nog allerlei klusjes. 

Ik heb de Corsicaan in ruil voor een mooi portret, vegetarische burgers leren bakken, volgens eigen recept, het recept geef ik jullie ook hoor.

Afgelopen vrijdag………kreeg ik telefoon……eindelijk…….het was het verlossende telefoontje, ‘je weet wel’, waar we al maanden op zaten te wachten en voor hebben gespaard………..!

In het volgende blog, ga ik jullie er alles over vertellen, maar een ding mogen jullie alvast weten, manlief en ik zijn zooooooo blij.

Ons jaar kan niet meer stuk, ondanks alles. 

Wij wensen jullie een jaarwisseling die bij jullie past, wij gaan gewoon op tijd naar bed en slapen hopelijk door al het stinkende geweld heen, en………..een goed en tevreden 2019 toe. 

Ik zal jullie niet al te lang in spanning houden, tot snel, Ciao.

Ken je die van die Corsicaan, die naar Corsica ging?……

Deze week heb Ik twee dagen niet gewandeld, ongekend, dit is nog niet eerder voorgekomen sinds 5 jaar. 

De reden was; ‘het weer’. 

Een dag lag er sneeuw en had het gevroren, dus……..glad, en dat is risicovol voor een dame op leeftijd en de andere dag, was er gietende regen en storm,………deze dame wilde haar lijf niet bloot stellen aan dit geweld. 

Maar…. het voelt niet goed, een dag niet lopen, ik word er moe en chagrijnig van. 

‘Het weer’, heeft ook de terugreis van de ‘Corsicaan’ (onze buurman en vriend) verziekt, hij keerde onverrichterzake terug van Schiphol naar Breda, zijn vlucht was zodanig vertraagd dat hij de aansluiting in Nice ging missen. Hij kreeg pardoes een ‘sneeuwwaas’ voor zijn ogen, maakte  rechtsomkeer naar Breda, verwerkte met de nodige $]£[¥^¥\¥ de gebeurtenis en besloot meteen om tot ons vertrek ook maar in Nederland te blijven en dat vinden wij uiteraard heel gezellig, want hij behoort inmiddels tot het meubilair. 

Jullie weten dat mijn wandelschoenen in de kliko beland zijn, helaas….. mijn bergschoenen nu ook, bijna tot stof vergaan en on-beloopbaar geworden. Tja, gevalletje versleten na 15 jaar bewezen diensten. 

Ik heb nu toch maar de euvele moed gehad om nieuwe wandelschoenen aan te schaffen, wellicht kan ik ze ook nog 15 jaar belopen. 

Mijn gemoed is bedaard, alhoewel ik op een dag nog enorm woest ben geworden, de reden was de ‘ABN/AMRO bank, de bank van de oude dame. 

Wat een klerebank, terwijl ik zo hoopvol gestemd was toen ik constateerde dat zij een speciale ‘nabestaanden desk’ hebben. 

Daar ben ik hoogst persoonlijk met alle verplichte paperassen heen gegaan, ik werd in een aparte ruimte ontvangen, kreeg koffie en alle service en expertise. Kat in het bakkie, dacht ik, binnen 2 weken, zou ik bericht krijgen, werd me bij afscheid mede gedeeld. Mooi, dan zou ik daarna nog internetbankieren kunnen regelen om vanuit Spanje alles verder te organiseren. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat er een nieuw personeelslid werd ingewerkt en bij ons gesprek aanwezig was, en daar lag uiteindelijk, denk ik, ook de grote misser. 

Want, wat bleek, na 3 weken had ik nog geen post van de bank, dus….klom ik in de telefoon. Ik belde de nabestaande desk, helaas… zo’n shit 0900 nummer, uiteindelijk een uur aan de telefoon gehangen, met als resultaat, het hoofdkantoor had geen papieren uit Breda ontvangen. 

Ik ontplofte, stelletje kneuzen. Ik kreeg te horen dat ik er zelf verder achteraan moest gaan en op mijn vraag of ik dan een direct nummer zou kunnen krijgen, kreeg ik nul op het rekest. 

Na weer een 0900 nummer en weer een telefoontje van 1 uur, kreeg ik het bericht dat alles in de inbox zat in Breda, keurig ingescand en wel, dat hoop ik tenminste, maar……..het was niet verstuurd. Mijn bloeddruk bereikte ongekende hoogten. 

Nu moet ik weer 2 weken wachten op post van de bank en erop vertrouwen dat het dit keer wel goed is gegaan. Ik zal de rest niet georganiseerd krijgen voor Spanje, dat zal moeten wachten tot Mei dus, zo ook de belasting afwikkeling, het is niet anders. 

De rekening van de uitvaart is inmiddels betaald door ons, de 3 kids van de oude dame. 

Wat een gedoe allemaal, maar…….ik heb de toestanden geparkeerd, we gaan nu genieten van deze knusse tijd. 

Er gebeuren zoveel mooie dingen om ons heen, we zijn echt omringd met zorg en liefde, dat dan weer wel. 

Een happening wil ik even benoemen, kleinkind 2 had een kerstopdracht van haar school; de brugpiepers moesten een oud mens verrassen met iets lekkers en wat gezelschap. 

De slimmerd koos voor haar opa en oma en verraste ons met roze, flink besuikerde donuts. 

Op mijn dankwoordje dat we dit zo lief vonden dat ze dit van haar centjes had gekocht, vertelde zij dat ze gewoon geld aan haar vader had gevraagd, haha. De donuts, gingen er bij haar in als koek. Maar…..ze bleef uren, we zijn weer helemaal op de hoogte van alles en er moest uiteraard nog ‘gepest’ worden en ik verloor zoals gewoonlijk. 

Met een goed gevoel kon het dametje huiswaarts keren, ons achterlatend met een big smile en een vervolgafspraakje. 

En nu lieve mensen, onze kerstwensen, jullie weten dat wij niet aan ‘papieren kaarten’ doen, maar bij deze wensen we jullie: 

Warme Liefdevolle Feestdagen, heb geen verwachtingen, ga er onbevangen in, hang zelf ook wat slingers op en geniet, ook van het kleine. 

Ciao. 

Twee maal gecremeerd, het kan zomaar.

We zijn op ziekenbezoek geweest in Antwerpen, bij mijn ‘gedotterde’ broer. 

De intercity direct bracht ons snel naar deze mooie stad en zodra we uitstapten, roken we…….wafels, heerlijke lucht en echt Belgisch.

Mijn broer verwelkomde ons stralend, hij is voorlopig gered, de cardioloog had de wens uitgesproken dat hij mijn broer nog vaak in het ziekenhuis mag zien. 

Zolang dat mogelijk is, is er leven, maar het dichtslibben van de aderen is voornamelijk genetisch bepaald, het verminderen van slechte vetten helpt maar ietsjes, helaas. Is wel iets om te verwerken he?

Maar…mijn broer ziet er 100% beter uit, hij heeft weer kleur. 

Gelukkig is hij nog erg vermoeid, zodat hij zich vanzelf wel rustig houdt nu. 

Mijn schone zus is ook nog herstellende van een operatie, dus ook zij neemt de rust in acht. Daardoor hadden we samen een gezellige koffie ochtend MET zelfgebakken appeltaart. We hebben deze twee nog nooit zo ontspannen meegemaakt.

We zijn later met z’n viertjes heerlijk gaan eten bij:

Het RAS, restaurant aan de stroom. Ik kan de link niet plaatsen, want WordPress is helemaal veranderd, en ik snap er geen drol van.

Dit restaurant is een absolute aanrader en je zit er ook nog eens heel mooi aan het water (Schelde).

De terugreis verliep gesmeerd en met de ‘zone’ taxi legden we de laatste meters naar onze veilige have af. Een super uitvinding die taxi, voorheen was dit de trein taxi.

Het was echt fijn om er even tussen uit te zijn, want ons hoofd was behoorlijk vol gelopen. Naast alle emoties rondom het sterven van de oude dame, bereikten ons nog meer nare berichten; een goede vriend is ziek en zijn levensverwachting is daardoor drastisch verminderd en de man van mijn lieve ‘Markdal’ vriendin heeft zijn heup weer uit de kom, zij kunnen nu niet naar Calpe, zo zielig.

En…de oude dame, tenminste haar as, is ontsnapt aan een extra crematie ronde.

Het crematorium stond in de fik en juist op de plaats waar de urnen na de crematie minimaal 4 weken bewaard moeten worden. 

Gelukkig zijn alle urnen ongeschonden gebleven, maar de naastgelegen aula is compleet onbruikbaar geworden en de ovens hebben uit voorzorg 3 dagen hun werk niet kunnen doen. Dochterlief en ik zagen er wel een beetje de humor van in toen we de as gingen ophalen, een crematorium in de fik, hoe verzin je het en dan net als wij eens as daar hebben staan. 

We kregen de as mee in een biologisch afbreekbare urn, tja, daar had ik voor gekozen als echte biologische voorstander uiteraard. 

De urn werd door de ‘uitvaart dame’ in een decent grijs vilten tasje gedaan en dochterlief zette de ‘oude dame’ op de achterbank in een gordel. 

Dat was maar goed ook, want ze moest op een gegeven moment flink op de rem trappen, een flesje water vloog pardoes door de auto. 

Even dachten we dat het de ‘oude dame’ was, we schrokken behoorlijk en kregen daarna de slappe lach.

Nu ‘woont’ de oude dame zolang op de logeer kamer totdat dochterlief en ideale schoonzoon haar naar Antwerpen gaan brengen.

Langzamerhand keert de rust weder en kunnen we gaan genieten van de donkere dagen voor kerstmis, met kaarsjes en mooie muziek en gezelligheid, samen met onze dierbaren.

Ciao.

De ontrafeling van een menselijk leven

Ons leven gaat verder zoals ook de ontrafeling van het leven van de oude dame. Haar bankrekening is geblokkeerd, haar AOW en pensioen zijn stopgezet, haar appartement is alweer verhuurd en haar spulletjes zijn verdeeld, .

Het enige tastbare wat ons rest, is haar as. 

Ik ga met dochterlief volgende week de urn ophalen en in de zomer neemt mijn oudste broer haar mee naar Kroatië. 

En uiteindelijk, is mijn moeder op de plek, waar ze altijd al wilde zijn, ze wordt herenigd met mijn zus, die op 36 jarige leeftijd is overleden. 

Haar dood heeft de oude dame nooit kunnen verwerken. 

Met mij gaat het wat beter, ik kan de slaap weer redelijk vatten, maar mijn hernieuwde tijd is een dingetje en mijn geheugen laat het iets afweten. 

Mijn oudste broer is door het oog van de naald gekropen, hij bleek bij controle weer een ernstig vernauwde kransslagader te hebben en moest meteen gedotterd worden en hij kreeg er nog een stent bij. 

Het leven laat niet met zich sollen en soms heb je niets te vertellen, maar ik ben niet van plan om het erbij te laten zitten, ik wil door en wel zo gezond mogelijk. 

Mijn wandelingen zijn cruciaal, zowel lichamelijk als geestelijk, zelfs op bergschoenen. 

Inmiddels heb ik weer wat shoots gedaan, zooo ontladend. 

Verder heb ik het toch wel druk met allerlei zaken, ohhhh wat verlang ik naar de ‘rust’ en het licht van Calpe, bijna is het zover.

Ciao. 

Mijn Grootste Vijand

Langzamerhand herpakt mijn leven het gangetje. 

Ik slaap wat beter, trek er op uit en……ben weer aan het shooten. 

Dit alles wel tezamen met mijn moeder, zij is de hele dag van de partij hoor. 

Door de jaren heen heeft ze zich ingegraven in mijn brein  en is later langzamerhand een ‘kindje’ geworden. Jullie begrijpen, ze is er niet zomaar weer uit, dat gaat tijd kosten. 

Ik heb vrede met de hele situatie en zoek nu mijn weg als wees en ex-mantelzorger.

Een ding is zeker, ik heb bakken vol tijd gekregen en dat is eigenlijk een groot cadeau. 

Uiteraard zijn er nog allerlei ‘regel’ zaken, maar door de alom bekende ambtelijke molens, verlopen die in een relaxed tempo. 

Langzamerhand slibt onze agenda dicht, er moeten ‘inhaalslagen’ gemaakt worden, en voorbereidende ‘acties’ voor de overwintering. 

En ja…..het is ook ‘Feestmaand’, met als extra, wat verjaardagen. 

Dus……we zitten weer in een rush, leuk, gezellig en verwarmend en de oude dame kijkt mee.

Met mijn jongste broer ben ik naar de Kunsthal (inhaalslag) geweest, er was een tentoonstelling die we graag wilden zien, te weten: ‘Actie <-> Reactie, 100 jaar kinetische (bewegende) kunst. De tentoonstelling was heel bijzonder, vele zintuigen werden geprikkeld .

En…… tot mijn grote vreugde was er ook een tentoonstelling van Stephan Vanfleteren, een grote inspirator voor mij. 

Ik heb enkele mooie ideeën opgedaan die ik tot uitvoer ga brengen in CalpeI

Daar manlief, broerlief en ik, Nikon fan zijn, zijn we lid van de Nikon Club en de jaarlijkse Clubdag, was afgelopen zaterdag in het Spoorweg Museum in Utrecht. 

Er was veel verleidelijk ’Nikon’ spul te zien en er waren interessante lezingen. En…je kon je hart op halen aan het fotograferen van allerlei ‘trein spul’. 

De heren vonden het geweldig en ik? Niet dus, wat een stank geven die dingen af. Toch heb ik wel enkele mooie foto’s kunnen schieten. 

En om de week nog wat te vullen, zijn broerlief en ik naar Eindhoven gereisd en bezochten in de Campina melkfabriek, een tentoonstelling over robots, ‘Robot Love’, heel interessant en bizar. 

Het gaat om de liefde tussen mens en robot en de vraag is of we van ze kunnen houden door ze te voorzien van ‘menselijke’ eigenschappen.

Tja, wellicht gaan we nog eens verzorgd worden door een robot, niks geen ‘menselijke’ mantelzorgers meer. 

Jaja, lieve oude dame, jij hebt gelukkig nog redelijke ‘menselijke zorg’ genoten. 

Ik heb een drukke agenda met shoots staan, zo leuk om te doen en ik kan mijn passie uitleven. Ik heb al schitterende beelden van ons oudste kleinkind. Zo blij hiermee. 

Zo zien jullie, het leven heeft me weer aangeraakt.

Door alle emoties en stress heen, heb ik me omringd gevoeld met lieve mensen, ook met jullie, dat was een grote steun, nogmaals dank. 

En………ik ben tegen mijn grootste vijand aangelopen, ‘ME’, wat ben ik ongelofelijk hard voor mezelf, daar ga ik vanaf nu eens flink aan werken. Ciao. 

By Stefan Vanfleteren

   

Verdriet, Angst, Stress en Hysterie aan het sterfbed

Vorige week hebben we de oude dame de laatste eer bewezen. 

We waren met 11 personen en dat maakte het heel intiem. 

Mijn oudste broer en schoonzus, hebben haar bijzonder mooi en respectvol toegesproken en we hebben geluisterd naar, voor de oude dame zeer bekende, prachtige gezangen van Tsjaikovski en Bach. 

We hebben allen vrede met het heengaan van deze spraakmakende vrouw.

De as zal bijgezet worden in het graf van mijn jong (36) overleden zus in Kroatië, Hvar. 

Het was een enerverende, maar zeer speciale tijd voor ons.

De nacht van haar overlijden had ik gelukkig ook besloten om te blijven, zo heb ik samen met mijn oudste broer de laatste uren van de dame beleefd. Het was heel intiem en mooi. 

Haar ademhaling werd zwakker en zwakker, en uiteindelijk trad de laatste ademhaling in, de zgn ‘Cheyne stokes’ ademhaling, een soort apneus. 

We wekten mijn schoonzusje en de zuster kwam net binnen, zo, met z’n viertjes, zagen we het leven verdwijnen uit de oude dame, heel langzaam en zachtjes, zonder enge geluiden. 

Het was bijzonder om dit mee te maken. 

De dagen van het waken en afscheid nemen waren emotioneel, vermoeiend, maar mooi. Iedereen heeft een lieve en blije glimlach van de oude dame gekregen en een hand.

We hebben dagen gebivakkeerd in haar woonkamer, met de dame tussen ons in. We hebben haar gestreeld, gekust, tegen haar gepraat, maar ook hebben wij bij haar wijntjes gedronken en gegeten en ja, soms zelfs hard gelachen. 

Een keer kregen we midden in de nacht, de slappe lach, pure hysterie. 

Mijn jongste broer had wat snackjes gekocht voor bij de borrel en raadt eens, oa een stink kaas. Hoe kreeg hij het verzonnen, de hele kamer en de koelkast stonk. 

Mijn schoonzus had noten gekocht en gepresenteerd, dodelijk voor onze dochter, zelfs een hand of kus geven is dan al te veel. 

Mijn oudste broer zag allerlei veranderende gezichtskenmerken bij de oude dame, hij beschreef dit onbedoeld, zooooo plastisch en komisch. 

De begeleiding van de ‘verzorging/verpleging’ (Thebe) was enorm liefdevol en professioneel, wij hebben ons zeer gesteund gevoeld. 

Onze kleinkinderen hebben hun grenzen verlegd door afscheid van ‘ouwe oma’ te komen nemen. 

We zijn er achter gekomen dat het eten in het tehuis zeer te wensen overlaat, te vet, te zoet, te zout en niet smakelijk, het blijft staan in je maag. De laatste dag is mijn schoonzus ‘Chinees’ gaan halen. 

Om een dood niet het stempel euthanasie te geven, wordt er niet snel naar morfine gegrepen, er is een protocol dat stipt nageleefd moet worden. De nacht van haar overlijden, kreeg mijn moeder schokken in haar bovenlichaam, unaniem vonden wij dat niet comfortabel voor haar (voor ons ook niet om aan te zien trouwens). Er kwam een mobiel medisch team langs om de situatie te beoordelen. Er werd afgesproken de oude dame een injectie met een spierverslapper met slaapmedicatie te geven. Dit zou zo’n 4 uur moeten werken, maar de schokken kwamen na een uur terug en toen mocht er morfine gespoten worden. Vier uur later verliet ze heel zachtjes deze aarde. 

Ik hoop dat er een leven na de dood is en dat haar lievelingsdochter op haar wacht en dat ze nu samen rust hebben. 

Heel vreemd was, dat ik de volgende ochtend twee ooievaars zag snacken in het Markdal, ik vond dat heel magisch. Op mijn terugweg, waren ze weg en ik heb ze niet meer gezien. 

Met mij gaat het nog niet best, ik ervaar veel stress, mijn bloeddruk is aan de hoge kant, ik ben doodmoe, kan niet slapen en mijn gedachten tollen op en neer. 

Toch is het mij, samen met mijn broers, gelukt om een zeer waardige en mooie plechtigheid te organiseren. 

Mijn moeder was nergens voor verzekerd, ook heeft ze nooit inentingen of griepprikken gehad, want; ‘God beschikt’. 

Gelukkig hebben we samen, door de jaren heen, wat geld kunnen reserveren voor de uitvaart.

Een simpele uitvaart kost je minimaal 8000 euro, dus weet wat je je dierbaren aandoet. 

Verder houd ik mijn hart vast, hoe de overige afwikkeling zal gaan. Ik als stresskip, zie wat beren op de weg hoor. 

Het appartement moest binnen 5 dagen leeg zijn, ook die klus hebben we samen geklaard.

Gaandeweg zal alles goed komen, daar ben ik van overtuigd en de relatie met mijn broers is steviger dan ooit, wij lossen het samen wel op. 

Nu ben ik een belegen, maar verse wees van 70 jaar, het voelt ambivalent, definitief, afsluitend, maar het geeft ook opluchting. 

Er is heel wat druk uit mijn lijf en ook mijn constante schuldgevoelens zijn verdwenen. Ik ben Yvonne, vrouw van Maurice, moeder van twee kinderen en oma van twee hele lieve beeldschone schatten. 

Ik ben nu de oudste van moederskant en vaderskant, who’s next?

Ciao.

Dankjewel lieve mensen, voor de lieve reacties, mailtjes, berichtjes, bloemen, etc, dat heeft ons enorm goed gedaan.

1952

Portret overgrootmoeder, geschilderd door onze oudste kleindochter.