Welkom bij Yvonne Ciao

Hallo, ik ben 70+ en houdt een dagboek bij, leuk om te doen en een erfenis voor het nageslacht, want op dit moment hebben de kids het druk met hun eigen leven.

Manlief en ik proberen, ondanks onze beperkingen, zo veel mogelijk uit het leven te halen, we maken regelmatig trips en genieten met volle teugen.

Ik ben een gepassioneerd fotograaf en laat jullie graag mijn werk zien, op de hoofdpagina zie je de linkjes naar mijn foto’s. Ik update zeer regelmatig.

Ik schrijf wekelijks, maar als we op stap zijn soms wel dagelijks. Je kunt je inschrijven, (je privacy is gewaarborgd), dan mis je niets.

Als je iets te vertellen hebt, mag je me mailen, of wil je een shoot?: info@yvonneciao.nl

Mijn blog is 134.213 x bezocht (26-10-18)

Ik heb hier de pest aan, maar het moet

Zoals jullie wellicht al gezien hebben, heb ik mijn site uitgekleed, dit alles in verband met die privacywet. 

Ik snap best dat we beschermd moeten worden op het web, zeker met persoonsgegevens in webshops, bedrijven, instellingen en wat al niet meer, maar helaas zijn die regels voor een eenvoudige blog ook van toepassing. 

Om gedoe te voorkomen ben ik dus mijn site aan het ontdoen van zaken die er eigenlijk niet zo toe doen. 

Continue reading Ik heb hier de pest aan, maar het moet

Ciao begeeft zich tussen de pro’s en houdt stand

Een relaxed weekje met een weekend vol actie, het kwam gewoon zo uit.  

De zaterdag waren we kwijt aan urenlang reizen om te feesten bij broertje in Uitgeest. Hij heeft zijn eerste AOW ontvangen en dat moest gevierd worden, uiteraard. 

We gingen met het OV en consumeerden een keuzedag. 

Het begon al goed, er reden geen bussen, staking, dus we liepen in 40 minuten naar het station, best lekker in de koelte van de frisse ochtend. 

Continue reading Ciao begeeft zich tussen de pro’s en houdt stand

I Love Breda

Het was jazzfestival in Breda en dat is feest, kan ik jullie vertellen. Overal in de stad waren podia en er speelden dagelijks vele jazzbands. 

De stad swingde, het was afgeladen vol met vrolijke mensen. 

Uiteraard ben ik met de president op stap gegaan, wat een kans voor een beginnend straatfotograaf. Ik moet zeggen, het bevalt me en ik ben al wat minder bescheiden en prop me door de massa heen, het grappige is dat het nog geaccepteerd wordt ook, de camera krijgt voorrang.

Continue reading I Love Breda

Ik Ben Een Amsterdammer

Wat een fijne week, wat is het gepensioneerde leven toch heerlijk. We doen waar we zin in hebben en hebben niet veel verplichtingen meer, zeker omdat we onze tijd goed kunnen managen. 

Ik kan best geïrriteerd raken, als mensen zeggen: “daar heb ik geen tijd voor”, want het is en blijft een kwestie van keuzes maken, uitzonderingen daar gelaten. Helaas wordt ‘geen tijd” vaak als smoesje gebruikt. Gelukkig zijn wij zeer tevreden mensen en hoeven we niet zo nodig van alles en…ons motto is, NU doen, niet uitstellen.

Continue reading Ik Ben Een Amsterdammer

Dat Heurt niet

Zondag 29 April
De laatste dag is een feestje geworden voor ons, niks geen vertrekverdriet of inpak stress, dankzij het ‘omdenken’. Het werkt echt, kan ik u verzekeren.
Het was heerlijk weer, dus we gingen gewoon lekker op een terras aan zee zitten nadat we alles ingepakt hadden.
Om het geheel nog feestelijker te maken begonnen we met een glas cava.
Daarna liepen we naar een restaurant waar we nog niet geweest waren,
https://www.tripadvisor.nl/Restaurant_Review-g187526-d4414303-Reviews-La_fosa-Calpe_Costa_Blanca_Province_of_Alicante_Valencian_Country.html
Het was er best druk, maar we kregen nog een tafeltje gelukkig. De eigenaren zijn Frans/Spaans en dat kon je merken aan het eten, een perfecte combi. De huiswijn kan ik u echter niet aanbevelen.
We hebben ongewoon goed en lekker gegeten, dit restaurant kan tippen aan El Cantal, dus volgend jaar gaan we switchen tussen deze twee.
Het was loeidruk op de boulevard en het strand, dat hadden we niet eerder meegemaakt, en we zeiden meteen tegen elkaar: “het is goed dat we gaan”.
Toen we naar huis liepen, zagen we weer een reddingsactie met de helikopter op de Penon.
We zijn nog even een afscheidsglaasje bij de social club gaan drinken en kregen een knulfel van Sammy, de uitbaatster, echt een lieve meid.
Helemaal voldaan keken we nog wat tv en gingen op tijd naar bed.

Maandag 30 April
Om 6 uur ging de wekker en om 7 uur stapten we in de bus van Beniconnect.
We mochten ons gevulde boodschappenkarretje in het appartement laten staan, Rachel, een medewerkster van ons verhuurkantoor zou dit later in de opslag zetten, top.
Tot volgend jaar Calpe, het was weer een heerlijk verblijf, we hebben totaal geen minpunten te melden.
Nog een ding is het vermelden waard; we deden niet meer aan liggen op een bedje bij het zwembad, we laten onze velletjes niet nog meer verouderen en houden zo meer tijd over voor wandelingen. Dat is ons goed bevallen, ook dat gekakel bij het zwembad vonden we een aanval op onze privacy.
De controle op het vliegveld was dit maal enorm streng, alle electronica moest los in een bak, ook alle kabels (6), dus de boel lag flink overhoop toen ik mijn vele kabels uit mijn rugzak opgediept had. Mijn telelens had ik in een hemdje gerold ter bescherming, dat moest eraf, ik was doodsbang dat ze ook de doppen eraf zouden schroeven, wat een ellende. Het is gelukkig goed gegaan, maar de volgende keer zal ik de boel transparanter inpakken, of ik schaf eindelijk een fotokoffer aan.
De terugvlucht verliep voorspoedig en onze alleraardigste taxi http://www.taximarkies.nl stond ons op te wachten en reed ons zeer aangenaam binnen het uur naar huis en de koffers werden voor onze deur gezet, zo’n aardige man en zo hoffelijk, dankjewel weer Marc.
Het is superluxe om midden op de dag thuis te komen, je kan de koffers meteen uitpakken en de boel opruimen. Wasje draaien hoefde niet, want dat had ik in Calpe al gedaan.
Nog even naar AH voor het avondeten en wat schetste mijn verbazing?, die was dicht! Dat was flink balen, ze waren de boel aan het verbouwen om scan kassa’s te plaatsen.
Ik moest dus meteen weer beginnen met ‘om te denken’…….en……ik liep naar de cateraar ertegenover en kocht allerlei lekkers. Ons avondmaal was gered en lekkerrrr!!!

Dinsdag 1 Mei
Ik heb geen ochtendwandeling gemaakt, het regende en het was koud en…ik had totaal geen zin. Ik ben op de crosstrainer gestapt en later heb ik nog vele kilometers gelopen om alle boodschappen in huis te halen (onze AH, was nog dicht), dus mijn beweging zat wel snor.
Tja, en dan vallen de vele regeldingen weer op je, ik had/heb een hele lijst, pfffff.
Gelukkig kon ik wat afvinken

Woensdag 2 Mei
Gisteren kon ik al wat afvinken en vandaag de rest, dus deze dagen waren goed gevuld.
Vanmorgen wel gewandeld, maar niet van harte, ik vond het maar saai en de Mark is beslist geen zee en de ooievaar zit nog te broeden.
Ik ben mijn site aan het verbouwen. Omdat ik me steeds meer ga bezighouden met straat- en portretfotografie en sinds kort visitekaartjes uitdeel, heb ik een pagina aangemaakt die ik vul met mijn werk, ik zet er een nummer bij en degene die wat van me wil, kan me het nummer mailen, en ik mail het gevraagde dan gratis en voor niks in lage resolutie terug. Tegen betaling van 10 euro, krijgt u het in de grootste kwaliteit, geschikt om af te drukken.
Op deze manier hoop ik ooit nog eens een FF camera aan te kunnen schaffen. Wat een verbeelding he? Tja, dat krijg je van het omdenken.
Ook hebben we de oude dame bezocht, ze had ons niet gemist, maar was heel blij om ons te zien.
Ze maakt het goed en is tevreden. We hebben samen ‘meisjes’ wijn gedronken (half wijn en half water) en ondertussen snoepte de dame heel wat droste pastilles weg. Toen we haar terugbrachten naar de huiskamer, zag ze een doos bonbons staan, ze griste er meteen 2 uit en stak ze in haar mond, ik wist niet wat ik zag, dat zou ze vroeger nooit gedaan hebben, dat ‘heurt’ niet.
Dit was het voor nu, ik meld me volgende week weer, Ciao.

De Marmot kan geen kant meer op

De laatste dagen hebben we rustigjes aan gedaan en enorm genoten. Geen echte toeristische hoogtepunten meer.
We zijn naar een rommelmarkt geweest, hier in de stad, ik ben altijd op zoek naar attributen/kleding, voor mijn modellen. Ik heb wat kant en lappen gekocht, altijd leuk om een model mee op te leuken.
Het bleek een enorm sfeervolle markt, hier gaan we vaker naar toe volgend jaar. Als ik plek in de koffer had, dan had ik een pracht van Flamenco jurk gekocht, grappig toch?


Op de markt hebben we ons eerste glaasje van de dag genuttigd en raakten in gesprek met een aardig persoon
Altijd is het weer genieten op ons balkon, van de zeilbootjes, de meeuwen, de vissersboten, en niet te vergeten de prachtige wolkenluchten.

Uiteraard hebben we elke dag een flinke wandeling gemaakt en zijn altijd even op een terras gaan zitten, dat was de beloning en een leuke bijkomstigheid……., ik kan dan stiekem ‘mensenfoto’s’ maken.
Een dag hadden we zeemist en die bleef hangen als een hoedje op de Penon, heel apart.


We hebben vrij veel wind gehad en constant was ik bang dat mijn marmot ging vliegen, dus heb ik uiteindelijk een stormband gekocht, de marmot kan geen kant meer op nu.


We kwamen meneer Swift nog tegen en konden afscheid nemen, in verband met de wind had geen muts op, hij leek jaren jonger haha.
Gisteren was het groente en fruitmarkt in de oude stad, we zijn er heen gegaan. Ik had niets nodig, maar we vinden de sfeer zo gezellig.
We hebben genoten en de president lustte het ook wel daar.
En ja hoor….weer ons eerste glaasje op een terras bij de markt gedaan, een feestje was het, zo gemoedelijk allemaal.
We zijn gaan eten in de oude stad, daar waar we met broertje zo’n lekkere tapas kregen. Het was er wederom gezellig druk met hoofdzakelijk locals.
Manlief at kip en ik inktvis, als garnituur hadden we pimentos de padron en aardappelschijfjes hmmmm.
Na een paar glaasjes durfde ik verschillende ‘mooie koppen’ te vragen of ik ze mocht portretteren en het mocht telkens, ze vonden het zelfs een eer. Ik geef ze daarna een visitekaartje, dan kunnen ze mijn site vinden waar ik hun foto’s op plaats, me het nummer mailen en dan ik stuur ik hen gewoon de foto op, gratis en voor niks, win win.
Thuis ga ik de foto’s pas bewerken en maak ik een aparte ‘straatportret’ pagina aan.
Vanmorgen liep ik weemoedig mijn laatste ochtendronde, schoot nog wat plaatjes, zuchtte eens flink en besloot ‘om te denken’, we gaan er een FEESTJE van maken vandaag!
Ciao.

Leven als God in Spanje

Maandag 23 April

Om half 11 werden we door onze localvrienden opgehaald om bij hen even koffie te gaan drinken (dachten wij). Ook zou ik hun hond Lola gaan portretteren.
Zij wonen in Benissa, ietsjes te ver om er even heen te lopen, maar met de bus goed te doen, toch werden we opgepikt, zoooo lief.
We vielen stijl achterover toen we hun huis zagen dat onderverdeeld is in 2 appartementen.
Ze delen dit huis met 2 alleraardigste dames en Harvey, hun sullige geschifte hond.
Lola is een pittige vrolijke tante, zij begroette ons dolenthousiast en sprong van vreugde even in het zwembad, wat een wervelwind en die moest ik dus gaan portretteren haha.
Het huis beschikt over vele waranda’s, er is altijd wel een hoek waar je beschermt bent tegen weer en wind, ideaal dus.
We dronken even wat en smulden een heerlijk vers stuk appeltaart weg en ondertussen was Lola even gaan liggen, dit werd mijn kans. Had je gedacht, als ik er aankwam, sprong ze meteen op en wilde spelen. Ik heb een paar pogingen gedaan en snel wat geklikt, want echt model zitten deed madame niet. Wel een mooie uitdaging voor mij.
Naderhand ben ik op een andere, afgezette plek met haar en Harvey gaan spelen om zo een kans te krijgen op een wereldfoto. Helaas ben ik niet helemaal tevreden. Harvey was een makkie, hij keek en zweeg en vond alles best. Hij heeft wat te stellen met vrolijke Lola hoor. Zelden zo’n blije hond gezien.


Ik heb jullie in een van mijn vorige blogs al verteld dat Paul drummer was bij Rob Hoeke (ook bij Wim Sonneveld, De Dijk etc). https://www.youtube.com/user/pingo6507
Hij heeft 40 jaar lang gewerkt als drummer en de hele wereld afgereisd. Nu is hij met pensioen, maar…..elke dag drumt hij er nog lustig op los en….hij schuift soms aan bij een jamsessie hier in deze contreien.
Hij was zo aardig om voor ons wat te spelen, man man, hij kan er wat van hoor, binnen de kortste keren sta je te swingen of je wil of niet.
Het zat me niet lekker dat het portretteren van Lola niet echt gelukt was, dus trok ik de stoute schoenen aan en vroeg of ik Paul en Fenny mocht portretteren. Het mocht en zonder de intentie op te scheppen, kan ik jullie zeggen dat ik pracht beelden heb gemaakt van deze lieve fotogenieke mensen. Ongelooflijk dat je mensen tegen kan komen waar je je meteen goed bij voelt, soulmates dus. Als ik toestemming krijg, zal ik later nog een foto van hen plaatsen.
Zelden zo’n modellen gehad, ik had van te voren goed nagedacht hoe ik ze wilde portretteren en warempel, het is ons samen buitengewoon gelukt.
Na deze geslaagde sessie, werden we verrast met nog een uitje, we gingen weer de bergen in met hen. We reden naar Xaló (Jalón) en verder door de Sierra de Bernia, een prachtige bergketen van 11 km lang.
Het was genieten en wonder boven wonder vond ik het niet eens eng, zo hoog op die smalle weggetjes. Doch…….er kwam een moment…….. we werden aangehouden door een wel zeer enge man, hij ging recht voor de auto staan en eiste dat hij in mocht stappen, hij stak zelfs dreigend een arm door het geopende raam, naar ons uit (Fenny en ik) op de achterbank.
Hij had ook nog eens hele verwilderde ogen, Paul gaf gas en we gingen er snel vandoor, pfffff.
De bedoeling was om hoog in de bergen te gaan eten, maar helaas, alles was dicht. We reden toch genietend rustig verder met de bedoeling om in Calpe te gaan eten. Maar opeens riep Fenny ‘stop’, naar links en daar lag een soort van saaie cafetaria, maar……er zaten wel 2 toeristen aan een tafeltje. We gaven het een kans en stapten uit en na een blik op het tafeltje van de toeristen, riep ik voorbarig, ‘je krijgt hier eten uit een zakje’. Maar niets was minder waar, er kwam een forse Spanjaard naar buiten, begroette ons joviaal en beloofde ons een heerlijk maal. Nou…geen woord gelogen, Paul en ik aten sappige gegrilde lams koteletjes, Fenny Gegrilde kip met knof en Maurice at een enorm bord mixed grill (vlees uiteraard). Samen verorberden we ook een rijkelijk gevulde, knapperige salade. We hebben letterlijk en figuurlijk onze vingers afgelikt. En dan die ambiance, omgeven door een indrukwekkend berglandschap. We voelden ons nietig en stikrijk.
Even werd ons genieten drastisch verstoord, de engerd kwam langs, keek dreigend, maar herkende ons niet, pfffff.
Bij het betalen werden er 4 glaasjes en 2 goed gevulde flessen ‘spul” neergezet, Paul drinkt geen alcohol, Fenny en ik vonden het niet lekker, maar Maurice dronk er 4, hij genoot.
De terugtocht was adembenemend mooi, zonder engerd en helemaal voldaan werden we tot voor ons complex gereden.
Het moment van afscheid nemen was niet leuk, we moeten elkaar nu heeeeel lang gaan missen, gelukkig bestaat er een digitale wereld en wie weet……..??
Heel erg bedankt, Ciao, lieve mensen.

Een reddingsactie

Zaterdag 21 April

Familie, vrienden en vis, blijven maar drie dagen fris en we hebben er afgezien van de aankomst- en de vertrekdag, drie volle dagen opzitten met onze logee. Ik moet zeggen, broertje blijft wonderbaarlijk fris, maar toch is dit alweer de dag van vertrek.
Ik heb echter nog een wandeling voor hem in petto, we gaan na een rondje zonsopgang op de boulevard naar het zoutmeer om de flamingo’s met een bezoek te vereren.
We nemen de processierups, de slangen en de wilde zwijnen voor lief en gaan het bossage in, gelukkig hebben we lange broeken aan en zijn enigszins tegen het kleine ongedierte beschermd, ook tegen teken.
De flamingo’s stonden redelijk gunstig voor wat foto’s, maar mijn geheime weggetje was dichtgegooid met hout en rommel, heel jammer. Ik zal meneer Swift vragen of hij een nieuwe sluiproute heeft.
Ook een schitterende, zeer oude palmboom hing op apengapen, er is dus duidelijk iets gaande daar.
Maar broerlief genoot van het schoons dat er nog was, gelukkig.
Na het ontbijt, pakte hij zijn koffertje in en ja hoor…..er was nog tijd over voor wat drankjes op ons balkon.
Opeens verscheen er een helikopter voor onze neus, bleef vervolgens even boven de penon hangen en braakte twee personen met ‘spullen’ uit.
De heli vertrok en de personen zagen we achter de penon verdwijnen, het betrof duidelijk een reddingsactie.
Even later verscheen de heli weer boven de penon en liet een kabel zakken achter de berg.
En ja hoor, we zagen een brancard en een hulpverlener opgetakeld worden. De heli landde achter de penon, daar is een landingspunt, noodzakelijk, want dit soort acties is hier meer regel dan uitzondering.
Binnen 10 minuten reed een ambulance uiterst traag langs, waarschijnlijk werd er een hartfilmpje gemaakt, denken we. Je vraagt je af, of iemand van de inspanning een infarct ofzo heeft gekregen, wij weten het niet.
Mijn broer vertelde dat hij boven op de rots, veel oude mensen heeft gezien en jeugd op slippertjes.
Tja, toen was het tijd om broertje te gaan vergezellen naar de oppik plek van Beniconnect.
Exact op tijd reed het busje voor en……..daaaag broertje.
We weten zeker dat hij heeft genoten en wij met hem.
De rest van de dag deden we het kalm aan, even ontbroeren.

manlief wacht ons op.

Zondag 22 April

Oh wat mistte ik mijn wandelmaatje op de vroege ochtend, back to reality nu, het is niet anders.
Gelukkig deed de zon zijn best om mij op te peppen en dat lukte hoor.
De ochtend besteedden we aan huishoudelijke taken en rond half 2 zaten we alweer in El Cantal. We werden uiterst hartelijk ontvangen, het eten was goddelijk en bij het weggaan kregen we een glas cava van het huis omdat het ons laatste bezoek was hier dit jaar. Zondag as, willen we ons niet vast pinnen, dat is onze laatste dag, je weet maar nooit he? Laissez faire.
De rest van de middag hing manlief voor de buis..,.wielrennen….en ik las een boek. Relaxed dagje, dus. Ciao.