Op de hoogte blijven

Wil je op de hoogte blijven van de blog? Vul dan hier onder je email adres in en je ontvangt een mailtje zodra ik iets nieuws plaats!

Zou het gaan lukken?

Woensdag 7 Februari 2018

Er bereiken ons berichten dat het goed gaat met de oude dame, ze heeft zich herpakt en resideert weer als vanouds. Chapeau voor de dame.
Vanmorgen een kort rondje gelopen, want we gingen op stap.
Ik was best zenuwachtig, zou het gaan lukken om een oplader voor de president te scoren?
We vertrokken op tijd met de bus naar het tramstation en het treintje stond al stinkend klaar. Jaja, dat ding stinkt uren in de wind.
We vertrokken mooi op tijd en via allerlei tunnels en stationnetjes kwamen we in Benidorm aan en daar stapten we over op het treintje naar Alicante.
Na één stop stapten we uit in Finistrat La Marina, het enorme winkelcentrum van Benidorm.
In al die winkels hadden wij geen belangstelling, we wilden alleen maar naar de Media Markt.
Een aardige bouwvakker begeleidde ons, et voilà, daar lag de Media Markt, de hopelijke redder in de nood.
En…het ongelofelijke werd bewaarheid, ze hadden een universele lader voor de president. Voor alle zekerheid deden wij ter plekke een test met het ding, TOP.
Voor weinig eurootjes hadden we de President en zijn slaafje tevreden gesteld, hij kan nu blijven werken in Calpe.
Om het te vieren aten we een taartje in het gigantische winkelcentrum en liepen naderhand verdoofd nog even rond.
Niks voor ons, zelfs niet voor manlief, veel te veel van het goede. Wegwezen, snel terug met de tram naar Calpe.
De terugweg liep gesmeerd, maar nu met een big smile, missie volbracht…op naar een restaurant om het te vieren.
We meerden aan bij een Roemeens restaurant in ons buurtje, ik wilde zo graag een lekkere goulash verorberen. Helaas, op!, heb ik weer.
Maar…..gevulde koolrolletjes, ‘sarmale’, hadden ze nog wel gelukkig. Manlief ging voor de zekerheid en bestelde kipfilet.
We hebben beiden goed gegeten en…. we bleven nog een paar wijntjes hangen, zo gezellig was het in die tent.
Er zaten een paar Nederlandse stellen, enorme kakkers, elkaar af te troeven, leuk om te observeren.
En er zat een ontroerende oude man met een hondje, in kleding die al lang geen wasmachine had gezien. Dan vraag je je toch echt af, wat de levenssituatie is van die oude man.
Bij thuiskomst plaatsten we de batterij in onze nieuwe schat en…binnen no time was ie geladen, grote blij van ons, de president en de batterij.
Met grote dank aan de Media Markt.
Deze dag is geslaagd te noemen. Ciao.

Ook hier een stamkroeg

Dinsdag 6 Februari 2018

Voor Spaanse begrippen is het nu wel erg koud, maar ons hoor je niet klagen, integendeel.
We hebben in ons appartement verwarming via de airco en die werkt perfect. Niks geen geblaas, maar gewoon een egale warme luchtstroom. In de slaapkamer hebben we ook zo’n ding en die zetten we alleen s’avonds even aan.
Vandaag gewassen en zelfs de was kregen we droog buiten, dus volgens onze begrippen is het geen winter.
Vanmorgen in de vroegte weer een fijne wandeling gemaakt, nu westwaarts richting oude stad. De luchten wisselden elkaar af, alsof het een wedstrijd aquarelleren was. Prachtig fenomeen, eigenlijk mooier dan strak blauw.

Op de wandeling, naar het westen dus, kom ik altijd een leuke vogel tegen, een echte. Ik denk dat het een soort reiger is. Hij is altijd alleen en heeft hier zijn eigen baai en laat zich niet ringeloren door de meeuwen en de toeristen vindt hij niet om aan te zien. Hij gaat gewoon zijn gang en snackt er lekker op los.
Zo heeft elke route voor mij wat leuks en vastigheden.
Zo ook de Lidl, die bezoeken we elke dag, behalve op zondag of als we een uitje hebben.
Morgen gaan we op jacht naar een oplader in Benidorm, dus vandaag hebben we wat extra ingeslagen, voor je weet maar nooit, zegt manlief, hij speelt graag op zeker. Het was geen probleem om al de extra’s mee te rollen in ons kekke karretje.
Omdat er regen was voorspeld, later op de dag, besloten we aan het eind van de ochtend nog maar eens een poging te wagen om de biologische winkel met een bezoek te vereren. En……hij was zowaar open, maar……..geen pelpinda’s, maar…wel gedroogde peulvruchten en…….ik kon er vlees bestellen. Dat heb ik dus gedaan, lekker veel porties die ik in kan vriezen.
Donderdag in de loop van de dag, komt de boel in de winkel aan, ik word dan ge-appt, service hoor.
Missie geslaagd en dat moest gevierd worden in Dany’s bar, onze nieuwe stamkroeg. Dit is een onvervalste Spaanse bar,…je krijgt er ook altijd een goddelijke homemade tapa gratis en voor niks bij.
Het is daar knus en gezellig, met veel vrolijke aanloop en we hebben er altijd wel een praatje met deze en gene, jawel….in het Spaans hoor.
Vandaag was het gesprek van de dag dat het wel muy frio is.
Als afsluiter van deze mooie dag aten we zelfgemaakte frietjes van bataat, gebakken in de oven en een biefstukje met groentjes. En toe?……….ons dagelijkse pikketanussie, een wodka caramel. Ciao

Daar is de mafketel weer

Maandag 5 Februari 2018

De hele nacht heeft het geregend, maar toen ik om half 8 ging lopen, was het droog, TOP!
Het was lekker fris, maar ik was goed ingepakt en had zelfs handschoenen aan.
Wat ik hier best eng vind, zijn de stoepen. Deze zijn van natuursteen en best wel glad na een bui, dus echt stevig doorlopen durf ik niet. Om mijn ‘valkansen’ kleiner te maken, heb ik zo veel mogelijk aan de kustlijn gelopen, heerlijk.
Er lag veel ‘zeezooi’ en jammergenoeg maar 1 redelijk schelpje.
Geen zonsopkomst, maar wel een schitterend wolkendek mocht ik aanschouwen, wat voel ik me rijk en blij dat ik zo de winter door kan komen.
Regelmatig kom ik een collega fotograaf tegen, een echte mafkees. Hij heeft meestal drie camera’s op statief opgesteld.
De eerste keer dat ik hem zag, triggerde hij me, ik wilde er het mijne van weten, wellicht kon hij me op interessante zaken wijzen.
Ik sprak hem aan in het Engels, voor de zekerheid, en vroeg of hij Engels sprak. Hij keek me aan en ik herhaalde mijn vraag. Toen zette hij zijn koptelefoon af, haalde een plug uit zijn rechter oor en ik stelde mijn vraag nogmaals. Hij antwoordde, ‘yes’, hij sprak dus Engels.
Ik vroeg of hij iets speciaals aan het fotograferen was en hij zei, ‘no’ en deed de plug weer in zijn oor en vervolgens de koptelefoon op en draaide zich om.
Ik stond erbij en keek erna, wat een vreemde vogel, ik heb me voorgenomen om elke keer als hem zie, een foto van hem te maken. Gewoon achter zijn rug om, hij hoort de ‘klik’ toch niet met die koptelefoon en die plug.
Vandaag zag ik hem weer, nu had hij 1 groot statief met camera opgesteld en een kleintje, een zgn ‘gorilla’. Hij heeft altijd een soort van ‘tuinman’ broek aan.
Tja, ik moet een bekentenis doen, ik ben de oplader van de President vergeten, een regelrechte doodzonde. Ik ben echt als een kip zonder kop vertrokken uit Nederland en heb nog wel meer vergeten. Gelukkig heb ik twee batterijen, maar een is nu dus leeg!
Dat gaat een tochtje naar een groot winkelcentrum bij Benidorm worden, dit tot grote vreugde van manlief, hij is gek op sjoppen.
Vandaag heb ik met beleid maar 5 foto’s met de president gemaakt.
Dus meneer Nikon, is nu de reddende engel.
Na ons bezoek aan de Lidl, toch een wandeling van 3 kilometer, besloten we nog een tochtje Boulevard west te gaan maken. Manlief wilde graag een leuk vest kopen.
Het was inmiddels half bewolkt en best wel aangenaam.
We kwamen langs een openlucht ‘bowls’ terrein. Hier zagen we Engelsen in het wit, heel serieus met bowls gooien. We snapten er niets van, maar het zag er heel officieel uit. Het is een of andere bowl club die hier floreert.
Manlief is dubbel en dik geslaagd, zijn garderobe is mooi aangevuld en hij is weer het heertje hoor.
Ik niet, want ik ben ‘mijn image’ verloren, te weten een van mijn super gave oorbellen waar ik zo blij mee was. Heb ik weer.
Misschien moet ik nu alleen die ene dragen, een nieuw look?
Manlief zegt dat nu mijn gaten dicht gaan groeien, zou het?
Ik heb zo’n ongelofelijk lekkere risotto gemaakt, ik vind zelf dat ik een ster verdien. Ciao

De dag van de parade

De nachten worden wat kouder, zo ook de dagen.
Het is winter in Spanje, vlakbij Calpe, in de bergen, ligt sneeuw.
Gelukkig is deze ‘winter’ in Calpe goed te pruimen.
De zon laat zich regelmatig zien, het is rond de 13 graden en het licht hier, is een echte antidepressiva. Wat willen we nog meer?
Vanmorgen weer een mooie tocht gemaakt, in een sprookjesachtig licht.
Ik wissel dagelijks mijn wandelingen, naar het oosten langs de boulevard of naar het westen langs de boulevard.
Op alle twee de routes staan apparaten, dus ook dat komt goed. En de haven?, waar ik altijd wel even wil zijn, daar wonen wij, komt dat even goed uit.
We zitten tussen oud Calpe en nieuw Calpe in, dus zeer centraal en rustig.
En de flamingo’s die wonen achter ons. Dus, jullie begrijpen dat we een perfecte uitvalsbasis hebben.
Wat de flamingo’s betreft, heb ik goed nieuws, de plaatselijke regering, gaat 80.000€ besteden aan het optimaliseren van het zoutmeer, zodat de flamingo’s het nog prettiger zullen krijgen. En wij?, kunnen van hun blijven genieten.
Na mijn wandeling moest ik snel mijn pap nuttigen, want we gingen naar de herhaling van ‘Wie is de Mol’ kijken op BVN. Heerlijk programma en spannend. Wij weten nog niet wie de mol is, jullie?
Na de mol, hebben we een mooie wandeling langs onze huisberg, de Ifach, gemaakt. De Ifach is DE plek voor de meeuwen, hier hebben ze hun nesten.
Het was lenteweertje en veel keurig geklede gezinnetjes liepen er te paraderen.
Zo leuk, de zondag is in Spanje een echte familie dag, het goeie goed gaat aan en ze bezoeken dan graag een restaurant.
Wij zijn na de wandeling op een terrasje gaan zitten voor een vino met een tapas en hebben genoten van de parades.
Het was een mooie zondag. Ciao

 

Hebben wij weer

Vrijdag 2 Februari 2019

Rond half 8 stond ik klaar om de casa te verlaten, het was nog donker, maar ik was na de regendag van gisteren, zo toe aan een fikse wandeling.
Manlief keek me meewarig aan en vond me toch wel raar.
Nou ikke niet dus, ik voel dat ik er wel bij vaar en ik geniet enorm van mijn tochten. Dat ik alleen loop, vind ik niet erg, want ik ben best wel leuk gezelschap en….ik moet bekennen dat ik soms wel een gesprekje voer met mezelf. Is dit raar?
Ik begon mijn wandeling met een rondje aan de haven, alle vissersboten lagen binnengaats en in diepe rust, vandaag en morgen wordt er niet gevaren, op enkele kleine bootjes na. Calpe heeft een grote vissersvloot en de boten zijn fors aan de maat.
Even verderop zag ik vele luxe bussen en auto’s van diverse wielerploegen, zij hadden in Calpe overnacht en maakten zich gereed om te vertrekken.
En toen werd het stil aan zee, ik genoot, ademde heel bewust de zilte lucht in en voelde me gezegend.
Ik deed mijn oefeningen op de verschillende apparaten en begon aan mijn terugtocht. Gaandeweg kwam het Calpese leven op gang en verschenen baasjes en honden en ja, toch wat drollen her en der.
De horecagelegenheden gingen open en maakten zich klaar om de ontbijtgasten te ontvangen. Voor 2,50 heb je al wat.
Ook aan de haven was het leven op gang gekomen, diverse vissers waren wat aan het sleutelen op hun boten en netten werden geboet en uiteraard werd er heel wat geouwehoerd.
Eenmaal thuis, snoof ik de lekkere nieuwe ‘ruik’ van manlief op, heerlijk luchtje heeft hij op het vliegveld gekocht.
Ik had weer energie voor tien, en nam me voor om na ons bezoek aan de Lidl, naar de stad te lopen, naar de biologische winkel. Daar was ik nog niet geweest, omdat de Lidl nu een uitgebreid biologisch assortiment heeft. Maar geen pindanoten en die wilde ik dus proberen te scoren.
Manlief besloot mee te gaan, en dat moest gevierd worden en we beloofden onszelf een bezoekje aan de lunchroom.
We lopen via de boulevard, in ongeveer een half uur naar de stad en dat is goed te doen voor mijn wiebelman.
De Bio winkel was dicht, heb ik weer.
Maar de lunchroom was open en ze hebben daar een enorm assortiment, we konden bijna niet kiezen. Manlief nam gewoon het grootste gebakje, haha..
Het was lekker en we gaan beslist terug om nog meer te keuren hoor.
Inmiddels was het heerlijk weer, dus eenmaal thuis, doken we het balkon op en hebben verder intens genoten van de zon, de kleine zeilbootjes op zee, een boek (ik), een dutje, een lunch en een wijntje.
Het was weer een dag met een gouden randje. Ciao.

Een absoluut dieptepunt, hopelijk.

Voor het eerst sinds lange tijd, kon ik mijn ochtendwandeling niet maken.
Het regende, stormde en het was maar 6 graden en……ik heb geen winterjas bij me en ook geen regenkleding.
Toch ben ik het er op gaan wagen, gewoon in mijn fleece vest en een mutsje op, maar binnen no time was ik doorweekt, geen bal aan zo, dus…terug naar de casa.
Al met al heb ik vandaag anderhalve kilometer gelopen, haha.
Na de middag had ik best nog wel een tochtje kunnen maken, maar….geen puf meer, ik ben tenslotte wel 70 jaar nietwaar?
Ik heb bank gehangen met een boek, best wel eens leuk, maar morgen moet ik koste wat kost in de benen, rust roest.
Manlief was stoer vandaag, hij is naar een wielerronde gaan kijken, een tijdrit van de ronde van Valencia. Hij heeft uren langs de weg gestaan en beslist genoten, nu kon hij zijn helden in het eggie zien.
Zo hebben we ieder op onze eigen manier een aangenaam dagje beleefd.
Maar hopelijk was het wat het weer betreft het absolute dieptepunt en kunnen we weer gaan genieten van de lente hier. Ciao

70 jaar, nou en?

Donderdag 1 Februari 2017

Vanmorgen werd ik anders wakker, ik was 70 jaar.
Vroeger vond ik mensen van deze leeftijd, stokoud. Nu vind ik het getal ook best wel aan de forse kant voor een mens, want hoeveel jaar kunnen er nog bij?
Hoe je het ook wendt of keert, je bent in ieder geval dik over de helft.
Maar….ik voel me jong en energiek en wie weet hoeveel mooie jaren ik nog weg kan tikken.
We zullen er maar niet te lang bij stilstaan en verder gaan met het leven te leven en genieten van alles wat op mijn pad komt.
De ochtend begon met allerlei leuke berichtjes, mailtjes en apjes, zo leuk, dat mensen aan me denken.
Ook moest ik denken aan mijn 5e verjaardag die ik vierde in Den Haag bij mijn oma. Die verjaardag staat in mijn herinnering genoteerd als een grote teleurstelling. Best wel egoïstisch, maar wist ik veel wat een overstroming was en wat een ellende er uit voortkwam. Wat ik meekreeg, was dat mijn familie, mijn verjaardag negeerde en dat mijn ooms vertrokken om ‘ergens’ hulp te bieden. Ik snapte er niets van en voelde me verdrietig, ik had me zo op mijn feestje verheugd.
Toen ik vanochtend op stap was met de president en juist een foto wilde maken met een grijsfilter voor de lens, en een hele lange sluitertijd, ging mijn iPhone, FaceTime, ik zag de vrolijke snuit van kleindkind1, en voelde me zoooo heel erg blij. Ik zag ook het lieve snuitje van kleinkind2 en dochterlief en ideale schoonzoon en…….ik werd serieus door hen toegezongen. Zoooooooo hartverwarmend, zo’n intens rijk gevoel, heerlijk.
Mijn sombere gedachten verdwenen en mijn dag kon niet meer stuk.
Helemaal blij kwam ik weer in de casa en liet me de pap goed smaken.
Er stond een flinke wind, maar toch hebben we vanochtend een ‘terrasje gepakt’ met koffie en wat lekkers.
Onze lunch in ‘La Picaeta’, was heerlijk wen overvloedig, en de terugweg verliep uitstekend.
We hebben wel een paar uurtjes nodig gehad om uit te buiken, want we hadden toch veel te veel gegeten, dat is het nadeel van tapas, je wil alles wel proberen.
Wat drank betreft hebben we het rustigjes aan gedaan, eigenlijk gewoon geen tijd ervoor, haha.
Het was een fijne verjaardag, maar toch,…………heb ik flink de pest in die 70 jaar.
Morgen gelukkig weer gewoon, dan leef ik weer door mijn lijf. Ciao

Wroetend door het riet

Dinsdag 31 Januari 2017

Het beloofde weer zo’n mooie dag als gisteren te worden en…voorlopig de laatste zeggen ‘ze’. Er schijnt veel regen aan te komen, maar het zal wel weer meevallen, denken we.
Toch wilde manlief deze dag uitnutten en in het zonnetje doorbrengen op het balkon, hij geniet er zo van, een ‘zon’ dag liet hij zich niet afnemen.
Maar eerst maar eens de boodschappen in huis gehaald, extra veel, want morgen willen we ‘vrij’ zijn om mijn verjaardag te vieren.
Uiteraard had ik er alweer een ochtendwandeling van anderhalf uur opzitten.
Die wandelingen laat ik me niet afnemen, ik vind het zo heerlijk om ruim voor zonsopgang te vertrekken en dan langs de kust te wandelen, het ruikt zo lekker, het is lekker frisjes en er is altijd wel wat te zien wat me boeit.
Vandaag mocht de president weer eens mee en ik moet zeggen, hij heeft kwaliteit geleverd hoor.
Na de lunch is manlief het balkon opgedoken en ik ben er weer met de president op uit getrokken, jaaaa, weer naar mijn roze vrienden. Ik had van meneer Swift een tip gekregen, waar ik door het riet kon sluipen en wat meer in de buurt van die beesten kon komen, tenminste als ze daar net stonden. Ze waren redelijk in de buurt, dus de president kon ietsjes beter toeslaan.
Op mijn hurken heb ik achter de struiken een half uurtje gepost, maar dichterbij kwamen ze helaas niet. Toch ben ik niet ontevreden.
Tot mijn grote verbazing, ontdekte ik een klein perceeltje met bloeiende amandelbomen, ik denk zo’n tien. Prachtig en de geur zooooo lekkerrrr. Ongelofelijk, een kleine oase in de stad.
Mijn middag was geslaagd hoor.
Omdat ik zo benieuwd was naar de foto’s heb ik toch maar een paar op mijn laptop bewerkt omdat ik jullie wil laten zien wat ik zag.
Het was nog een heel gedoe om de foto’s weer door te mailen zodat ik ze op mijn iPad tot mijn beschikking heb. Ik moest een hotspot maken via mijn 4g op de IPhone en dat heeft me bijna al mijn mb’s gekost haha. Moet ik maar weer wat bij kopen. Ciao.

Yes, een appartement

Dinsdag 29 Januari 2017

Omdat we merken dat het ons erg goed doet om in warmere en vooral lichtere regionen te verkeren, willen we volgend jaar echt gaan overwinteren.
We hebben een leuke aanbieding gekregen, we kunnen voor een zeer schappelijke prijs een appartement huren pal aan zee, voor drie maanden.
Vandaag konden we een kijkje nemen in het appartement, en………het beviel ons meteen, het lijkt erg op het appartement wat we nu huren, maar dit ligt pal aan zee.
We hebben inmiddels het contract getekend, we gaan van eind Januari 2019 t/m eind April 2019 overwinteren!
We hadden nooit gedacht, dat de winter hier zo aangenaam is, we dachten altijd dat je toch naar de kanaries moest voor wat warmte.
Het is wel wat frisjes als je buitenshuis rondstruint, maar op een balkon in de zon en uit de wind, is het gewoon zomer. Ik vond het zelfs al te heet, haha.
Vandaag was het zo’n dag, eigenlijk maar 16 graden, maar op je balkon is het ver over de 20. Dus, zeker voor manlief is dit super, voor hem kan het niet warm genoeg zijn en….hij begint echt op te knappen nu. Dit is dus wat we wilden!
We hebben nog een flinke wandeling gemaakt en verder hebben we genoten op ons balkon, manlief van muziek in de oren en ik van een spannend boek, TOP.
Verder weinig te melden, Ciao.

Hebben wij weer.

Maandag 29 Januari 2017

Onze Dolce Gusto is een voltreffer, de koffie die hij produceert is echt goed, dus als we net op zijn, kunnen we al genietend, de dag beginnen.
Het was wel nog even een dingetje om cups voor mij te vinden. Ik heb graag ‘Lungo’ en die smaak hadden we nog niet kunnen vinden. Jaaa, wel bij de Lidl, een eigen merk, maar……die was niet naar mijn zin, en wat koffie betreft, doe ik geen consessies.
Gelukkig hadden we een voorraadje van thuis meegenomen.
Manlief heeft het makkelijker, hij drinkt ‘espresso intenso’ en die hebben ze volop bij de Mercadonna en nog wel van Nescafé, speciaal voor de Dolce Gusto. .
Dus het was zaak, om een zoektocht te organiseren naar mijn geliefde smaak. En die tocht stond vandaag op het programma en…..we gingen een restaurant reserveren om een uitgebreide lunch te consumeren op mijn 70e verjaardag. Een vriend van ons heeft het altijd over een ‘natte’ lunch, want er moet toch ook wat alcohol vloeien, wij zijn het helemaal met hem eens.
We hadden een Spaans restaurant op het oog, aan de overkant, het staat goed bekend, met uitzicht op zee en we hoeven dus alleen maar de straat over te steken.
Maar……..het restaurant ging vandaag voor een paar weken met vakantie, hebben wij weer.
Keus nummer 2, was een Spaans restaurant dat zich net op de kaart aan het zetten is en best wel lovende kritieken krijgt. Het ligt in de oude stad, dus we moesten de benen in.
Het restaurant was niet te vinden, terwijl ik toch met de gps liep. Na wat pogingen gaven we het op en liepen naar keus nummer 3, en ja hoor……..we zagen opeens keus nummer 2, blijkt dat dat restaurant net aan het verkassen is en over een week pas weer open gaat, hebben wij ook weer.
Keus nummer 3 is een tapas restaurant, het staat goed bekend, is echt Spaans, maar het heeft niet bepaald het cachet om een verse 70 jarige te fêteren.
Maar….het is niet anders, het eten is goed en dat is toch het belangrijkste, nietwaar. We hebben gereserveerd.
Om alvast toch wat cachet te beleven, als opmaat naar de 70 jaar, liepen we naar een 5 sterren hotel, helemaal nieuw, het hoogste gebouw van Calpe en veelbesproken. Het blijkt dat er iets mis is met de vergunningen, er is zelfs een kans dat het afgebroken moet worden. Dus…….het is wel zaak om het eens te bezoeken.
Op de weg erheen, kwamen we een grote supermarkt tegen en daar hadden ze mijn koffiesmaak en….. ook van Nescafé, hebben wij ook weer.
Bij het betreden van het hotel hadden we de neiging om meteen onze voeten te vegen, een imposante hal, met een wowwww factor, een echte binnenkomer. We meldden ons bij de receptie en vroegen of we naar de skybar mochten. Het mocht, dat wisten we wel hoor, want het hotel heeft van tevoren moeten beloven om deze bar ook open te stellen voor het gepeupel.
We zoefden met de lift naar de 29 e etage.
De bar is echt sensationeel, met een heus terras en zicht op zee.
We namen plaats in het zonnetje op een tuinset op het tafeltje lag een apparaatje, waarmee je de barista kan oproepen.
Zo gezegd zo gedaan en alvast wat foto’s gemaakt, wat een uitzicht op Calpe, de Ifach en de zee.
We kregen twee kaarten, een met allerlei soorten drankjes en een met alleen maar gin tonics.
Deze bijna 70 jarige koos een Hendricks gin tonic met komkommer en manlief een speciaal biertje.
Het werd genieten daarboven, dat kan ik jullie wel vertellen, we gaan echt nog eens terug in het ‘blauwe uurtje’ met de President.
Wat een leuke ‘bijna verjaardag’ hebben we gevierd. Ciao.