Ook de Kleintjes tellen mee.

Even leek het carnavalsgeweld onze laatste nacht in Corralejo te verknallen, maar…. De Carnavalsgoden waren met ons en geboden:…..Rust in het door de volle maan beschenen Corralejo.
Uitgerust bevrijdden we ons uit Morpheus armen, daaaag lekker bed, het was tijd om ons voor te bereiden op onze thuisreis.
De laatste oploskoffietjes, geen ochtendwandeling, een laatste ontbijt etc etc. Of we het wilden of niet, we moesten er aan geloven, huppakee, weg! Naar huis.
We werden opgehaald door een superblits minibusje en binnen het uur stonden we op ‘uit de kluiten gewassen’ luchthaven. Het vliegveld is echt over de top, er wordt maar 10% van de capaciteit gebruikt, je kunt er een kanon afschieten. Mooi is het ook niet.
Maar niet getreurd, wij amuseren ons altijd wel en raakten aan de praat met mensen uit Den Helder.
Van het een kwam het ander en uiteindelijk kregen we van hen een reisadvies naar Texel, haha. Grappig waar een gesprek naar toe kan leiden. (Twee dagen terug hadden we nog tegen elkaar gezegd, dat we nu toch eindelijk eens aan onze eigen eilanden moesten gaan denken).
Dus……. We gaan binnenkort naar Texel zeiden we na dit gesprek. “Doen”, zei een jong stel achter ons, “wij wonen er”.
Nou ja, dit kan je geen toeval meer noemen. We gingen een uitgebreid gesprek aan met deze aimabele jongelui en kregen vele tips en de belofte elkaar te gaan zien bij paal 17, daar werken ze beiden.
Die afspraak staat, we zullen ons gaan focussen en op zoek gaan naar een leuk appartement op Texel.
Bij de incheck kwamen er computerproblemen, dus……..lang wachten. Sommige mensen hadden de zenuwen dat hun zeer geliefde en al reeds ingecheckte plaatsen in het gedrang zouden komen.
Wij maakten ons geen zorgen, we hadden geen voorkeur, als we maar veilig thuis zouden komen.
Tot onze verbazing bleek later dat we rij 1 a/b hadden toegewezen gekregen, ik plaatsje aan het raam zelfs. Daar hadden wij nog nooit gezeten, wat een bof.
Maar…….eenmaal in het vliegtuig brak de pleuris uit, rij 1 aan de andere kant bestond niet in dit vliegtuig, dat was rij 2. Dus 3 mensen waren pissed, waaronder een heel dik echtpaar. Zij keken ons woest aan en dachten wel effe met ons te kunnen ruilen omdat we klein en dun waren. Perplex waren we. Gelukkig greep de stewardess in en zei dat wij gewoon konden blijven zitten, daar wij deze plaatsen toegewezen hadden gekregen. Wij blij, kan ik jullie vertellen, wie vindt het nou niet leuk om eens helemaal vooraan te kunnen zitten. Zelfs wij genieten van de luxe van extra ruimte hoor.
Het was een uiterst aangename vlucht.
Verder verliep de thuisreis ook gesmeerd.
Ons huisje was al lekker warm, effe facetimen met de kids en op tijd ons luxe bed in. Wel weer fijn om thuis te zijn hoor.
Gisteren kwamen de kids gezellig lunchen en praatten we uitgebreid bij.
De was is weer aan kant, nu gewoon over tot de orde van de dag met mooie herinneringen aan het zonnige Fuerteventura.
Zoals gebruikelijk volgt er nog een evaluatie en daarna meld ik me gewoon weer een maal in de week, als ik wat te vertellen heb. Ciao.

DSCN7472 DSCN7470 DSCN7458 DSCN7450DSCN7444 DSCN7419

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.