Zum Donner und Blitzen.

De ‘Storm’ is inderdaad over ons heen gekomen. Zand zocht zijn weg via mensenharen/ogen, dwars door de huizen heen.
Maar….het viel ons alles mee, we hebben gewoon onze dingen kunnen doen. Dus……gewoon lekker lopen, gewoon blijven genieten en gewoon de boodschappen gedaan. Niets stormachtigs te melden.
Gisteren waren de weersverwachtingen zodanig, dat we ons wel aan de westkust wilden wagen, want…veel zon voorspeld.
We togen met het OV naar El Cotillo, voor mijn trouwe lezers welbekend en voor de nieuwelingen, zie de blogs van vorig jaar op ciao.waarbenjijnu.nl.
Vorig jaar hebben we hier twee fikse wandelingen gemaakt, met als beloning; Goddelijk eten in Vaca Azul (blauwe koe :-)).
De wandelingen hebben we dit jaar overgeslagen, we wilden eten, eten en eten! Voor de show, een winderige wandeling door het dorp gedaan en die leverde beslist nog wat unieke plaatjes op, mooi meegenomen.


We kregen ‘onze tafel’ op het terras en nog wel uit de nog steeds heftige wind, weer mooi meegenomen. We werden zelfs herkend door de Franse eigenaren en moesten dus meteen in mode de France schieten.
We bestelden in ons beste Frans een ‘maal exquise’; courgette gevuld met een ‘verse kaas’ mengsel, gestoofde paddestoelen, groene salade, gegrilde verse tonijn, gegrilde eendenborst, taartje van gofio met amandelen en mousse caramel.
Voelen jullie de speekselklieren al werken, bij mij in ieder geval weer. Het was zo ongelofelijk lekker en puur en we zaten daar zoooooo aangenaam.
De ‘tent’ zat helemaal vol met genietende mensen, zo heerlijk om tussen connaisseurs te smullen en op de diverse borden te loeren, je weet maar nooit nietwaar?
Door de inname van wat extra spiritualiën, vonden we de weg naar de bushalte niet meer, dus……bus gemist en……een heel uur verplicht uitbuiken in een guagua (bushalte), niet echt erg met je koppie inde zon en uit de wind.
Eenmaal thuis namen we redelijk nuchter weer plaats aan de tafel bij de DWDD.
Wat een mooie dag was het voor ons, maar niet voor de wereld en helemaal niet voor ons geliefde Ankara.
De nacht was genadig en liet ons genieten van een voortreffelijke nachtrust om ons vervolgens wat later deze bijzondere regendag te laten consumeren.
Het werd wat later opstaan, geen ochtendwandeling, wel ‘droge boodschappen op de valreep’, beetje zon en heeeeeel veel regen, een meer in onze slaapkamer en nog zo’n ding in onze badkamer. Het bed en de toilet bleven bereikbaar en droog via een luchtbrug.
Huiskamer en keuken zijn bespaard gebleven.
Best wel een knusse dag, een schrijfdag, een eetdag, een snoepdag, een drinkdag en een aangename dag.
Morgen…..nog zo’n dag, een tandje extra zelfs met wat meer regen en……een etentje buiten de deur. Manlief heeft een resto uitgezocht, we gaan het zien en beleven en wellicht pikken we een vleugje carnaval mee,
Ciao!