We hebben het overleefd, de goden zijn geprezen.

OEFFFFFF, we hebben het overleefd, het was een gok. Maar met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid van slagen, durfden we de gok te wagen. Prinses Irene is dol op de natuur en al wat de natuur ons geeft. Zij zegt dat we gerust moeten smullen van allerlei groeisels en bloeisels en als je dan de volgende dag nog wat voelt dan ben je niet dood. Wat een uitspraak, dat mag wat genuanceerder van mij. Dus…..probeer enigszins op safe te spelen, vind ik. Maar…zo werkt het vaak niet, soms moet je een gokje wagen. Zo ook wij, gisteren hebben wij ons voor de goden geworpen. Een heel verhaal ging er aan vooraf, te weten, een bruiloft. Een stel dat al 8 jaar samen is en kinderen heeft, besloten ‘voor het eggie’ te gaan, het schijnt dat in sommige landen een samenlevingscontract niet erkend wordt en dat kan dus wel eens nadelig uitpakken in bijvoorbeeld erfeniskwesties of voogdijkwesties. Maar goed, het stel ging voor het papiertje en besloot er een feestelijk tintje aan te geven. Een mooie happening in een monumentaal pand, een leuke jurk, de bruidegom witte kekke schoenen, wat genodigden, een overheerlijke thema lunch in het grote huis van ouders, een feestelijk programma voor de kids (zij waren in de meerderheid) en uiteindelijk een groots diner in een gerenommeerd restaurant. De kids moesten om 17:00 opgehaald worden door opa’s en oma’s en daar gelijk blijven logeren, want het kersverse echtpaar en de genodigden wilden even zonder kids, begrijpelijk. Jullie snappen intussen wel, dat wij ook kids moesten ophalen, geen straf hoor. Vol verhalen, met volle buikjes, moe en vies, ging het feest bij ons gewoon verder, in de vorm van een potje scrabbelen, beetje iPad en een wandeling naar de ijsbeer voor een overmaats ijs. De kids waren helemaal flabbergasted door het ding (de apple watch) en wilden zien hoe het ding oma constant in de benen houdt en…..ze wilden de volgende dag mee aan de wandel om op het ding de vorderingen te kunnen aanschouwen. Zo gezegd, zo gedaan, even langs hun huis voor loopschoeisel en starten maar. Ze noteerden de tijd en bekeken de start op het ding. Het werd een superwandeling, ze wilden van alles weten, bewonderden de ooievaarsnesten, bekeken een rennende rups (gelukkig geen rennende rukker), probeerden een vlinder te vangen en….wilden alles weten over mijn vondst van het jaar; de bovist. Ze wilden de vindplaats zien, je weet maar nooit of zij er volgende jaar eentje kunnen plukken. Heel geheimzinnig werd het sfeertje…oma maakte het uiteraard ook wel wat spannender dan het was, we naderden de plek, ik wees een paar oude verschrompelde bruine, aangevreten exemplaren aan en……wat zagen we????? Precies……mooie nieuwe en vooral kleinere exemplaren! Wat een enorme verrassing, wat een hoogtepunt en wat een mooie bovist lag me daar in het groene gras aan te kijken. Ik bedacht me geen moment, ik plukte hem en deed hem in een plastic zakje (heb ik nu constant bij me) en besloot de bovist zeker te gaan consumeren, want deze was van formaat galia meloen en toch wel een heel stuk verwijderd van de doorgaande weg. Dolgelukkig en met een magisch gevoel liepen we verder en genoten van alles om ons heen en deden een heuse en vooral spectaculaire fotoshoot. Een stel aardige dames, vonden ons zo ontroerend dat ze aanboden een foto van ons te nemen met meneer Nikon, zodat wij ook konden waarnemen hoe we erbij liepen. Dankjewel lieve onbekende dames voor dit aardige gebaar. Ik zal de foto uiteraard plaatsen. Na een tocht van bijna 2 uur, kwamen we bij de inmiddels weer heldere ouders aan. Vooralsnog hadden de kids geen aandacht voor hun paps en hun mams, nee…nu wilden ze van het ding weten, hoeveel calorieën er verbrand waren, hoeveel stappen er gezet waren en hoeveel kilometers we gelopen hebben en vooral of we ons doel gehaald hadden. We scoorden goed, duizenden stappen, 6 kilometers en een worstenbroodje calorieën en het bewegingsdoel gehaald. Hoeraaaaaa! dolle pret, maar…..het trainingsdoel niet gehaald, dat zat hen niet lekker, hoe doe je dat dan omie? Nou, gewoon wat steviger doorlopen, ohhhhhhhh…..dat gaan we dan de volgende keer doen hoor, makkie. Wellicht heb ik nu stapmaatjes gescoord? In ieder geval scoorde ik op de valreep nog een enorme bloemkool, een courgetje en een aubergientje en een paar stevige knuffels en deze dame liep met een big smile naar huis. Manlief bewonderde al mijn schatten en vooral de bovist, een prachtexemplaar en hij besloot hem ook te gaan proeven. Ik heb een stuk verwerkt in een wokschotel en de smaak was overheerlijk en….vanmorgen werden we gezond weer wakker. Wat een gouden dag weer, zelfs een bezoek aan een behoorlijk sjagerijnige oude dame en mierzoete bejaardenmuziek kon de pret niet drukken.

de bovist fotoshoot

2 thoughts on “We hebben het overleefd, de goden zijn geprezen.