In de Ban van de Boleet

Hond in de Zak De Bovist De Bovist De Bovist

De dagen gaan en komen, het leven staat op een laag pitje, het is vakantietijd. Voor ons betekent dat rust in de straat, de school is gesloten, geen haastige ouders die hun kinderen snel dumpen, geen kinderstemmen, geen netwerken op de straten, weinig geparkeerde auto’s, geen drukte bij Appie, geen aanwaaiende kids, nee……alleen maar dankbare, om aandacht vragende poezen in het hele lege huis van de kids. Ook daar is de straat uitgestorven, doods en verlaten. Zelfs op Insta Gram is het rustig, kortom het is komkommertijd. Maar het heeft toch wel iets, dit sfeertje. Wij gaan rustig ons gangetje, we lopen wat meer (komt ook door Het Ding), wippen hier en daar eens aan en vergeten vooral de oude dame niet. Eigenlijk krijg ik geen kans om haar te vergeten, want ze stalkt me behoorlijk via de telefoon. Ze is de grip op haar leven behoorlijk aan het verliezen en haar geheugen holt achteruit, ze wordt daardoor angstig en eenzaam. Ze probeert me te claimen voor vastigheid en daar kan ik (nog) niet echt mee omgaan, het zuigt me leeg, maar….ik doe mijn best! En……over 3 weken gaan we weer op route en dan……3 weken lang alleen maar ons beidjes en rust! Dat is een mooi vooruitzicht nietwaar? We gaan voor het luieren en de rust en hebben vooralsnog geen excursie plannen, we laten het op ons afkomen. We hebben een appartement aan zee in Platja D’Aro, geen buitenzwembad, dus….manlief zal het zand op moeten haha. Het Ding heeft me behoorlijk in de greep, ik zit al onder de plak van hem. Ik loop meer en beweeg meer en slaap stukken beter en voel me fit en sterk, dat heeft het ding me toch opgeleverd. Elke dag maak ik een rondje, ik heb 4 rondjes, van 20/30/40 en 50 minuten. Per dag kijk ik welke het wordt en ga op een tijd die mij uitkomt, gewapend met meneer Nikon op stap. Het is elke keer weer een feestje en……ik kom ook nog eens thuis met mooie aparte foto’s. Telkens zie ik weer iets nieuws wat het fotograferen waard is, zoals een hond in een rugzak op de fiets, een mooie stellage, een aparte bloem, een schitterend oog van een koe en….een vreemd wit ding, meer een witte voetbal in het gras en…nog meerdere zelfs in alle maten en ook bruine. Meneer Nikon zette ze op zijn netvlies uiteraard. De dag erop bleef ik er maar aan denken en de volgende dag, meldde ik het bij zoonlief, hij wist wat het waren……reuzenboleten of eigenlijk reuzenbovisten. Ja, ook Google gaf hem gelijk en…..ze zijn eetbaar en zelfs zeer smakelijk! Tja, en toen kreeg ik de kriebels, ik moest en zou er een hebben en…..eten. Manlief en zoonlief praatten het uit mijn hoofd, veels te gevaarlijk. En…..toen ik deze blog aan het schrijven was, stopte ik abrupt, deed mijn Nikies aan, riep naar manlief dat ik een rondje van 50 minuten ging doen (hij heeft nog geen 1 keer meegelopen, hij fietst liever), deed een grote plastic zak in mijn tasje, pakte meneer Nikon en ging aan de wandel. De hele weg verkneukelde ik me op de bovist die ik zou gaan ‘plukken’. Ik zag nog wat vreemde dingen onderweg, zoals een oude man met allemaal beertjes op zijn fiets (een kinderlokker?) en een prachtfiets zonder stuur in de bosjes. Toen ik eindelijk bij DE PLEK arriveerde, stonden er een stelletje geitenwollen sokken bij en een oud grijs dametje ‘plukte’ een kleintje. Oh oh oh, laat er ook een voor mij over, dacht ik en….ik zag er een bekende niet zo aardige dame bij, dus ik dook maar even de bosjes in om zogenaamd te fotograferen en loerde ‘geduldig’ of ze al wegliepen en ja…daar ging de wandelclub, beladen met veldbloemen. En……ja hoor, er stond er nog eentje (de vorige keer waren het er tientallen), een hele grote mooie. Ik had een grote zak, dus dat werd de mijne en man man, wat een gewicht. Bij thuiskomst bleek hij 2,2 kg te wegen. Ik heb hem in kwarten verdeeld en 1 kwart in blokjes gesneden en nu twijfel ik of ik hem ga bereiden, ik ben er helemaal opgewonden van. Wat raden jullie me aan? Manlief durft hem niet te eten. Ik plaats de boel wel even in de koelkast, pfffff.