Humor viert er onbedoeld hoogtij

Als ik het verzorgingstehuis van de oude dame binnenstap, krijg ik subiet een steen in mijn buik. Als ik al die oudjes zo uitgeblust zie zitten, word ik depressief, is dit hoe je leven gaat eindigen? Ervaar je op deze manier nog levensvreugde? Wil ik dit? Kan ik me er tegen verzetten/wapenen?
Maar soms, moet ik ondanks al de ellende, lachen, want ook hier viert humor onbedoeld hoogtij.
Zoals een paar dagen terug, de oudjes waren gestald in de bibliotheek, ze suften wat en de juffen van de dagopvang hadden zo de tijd om de bibliotheekboeken te herschikken. Een oudje vroeg om een boek, dat kreeg ze meteen aangereikt zonder dat er gelet was op de titel. Het oudje pakte het boek, las de titel en smeet het boek weg met de woorden: “ohh nee, dat ga ik niet lezen hoor”. De titel was ‘Doodsklokken’.
En dan de oude dame, alles wat ik haar vertel, wordt als nieuws ervaren, want het blijft niet hangen en als ik het de volgende keer weer vertel, is het, ja hoor, nieuws heet van de naald. Zo vertellen we haar elke keer dat ze 93 jaar is en telkens schrikt ze zich rot.
Op een keer wilde ik een selfie maken samen met haar, ik stond dus heel dichtbij, ze bekeek me aandachtig en zei: “Jee Yvonne, wat heb je opeens veel rimpels”. Ik zei dat ik ze al lang had en dat dat ook wel bij mijn leeftijd past. Ze vroeg hoe oud ben je dan? Ik: “70 jaar”. Ze viel zowat van haar stoel en riep: “WAAATT?”


Ja, dat is wel grappig, maar voor de rest, teken ik niet voor zo’n levenseinde. Ik hoop zo dat ik kan blijven genieten van het leven tot het laatste moment.Ik twijfelde wel even om me weer op te geven voor de zomerschool fotografie, heeft dat nog wel zin op mijn leeftijd, vroeg ik me af. Maar dacht meteen, DOEN, je leeft NU. Ik ga in Augustus dus weer naar de Rotterdamse Fotografie School. Nu ga ik ik een cursus portretfotografie volgen.
Omdat er in de Kunsthal (Rotterdam) een tentoonstelling was die mijn broer en ik beslist nog wilden zien, hebben we een extra ‘dagje uit’ geconsumeerd.
De tentoonstelling: ‘Hyper Realisme Sculptuur’, kwam flink bij ons binnen, emoties als verbazing, gène, verdriet, verwondering, bewondering, onbegrip….. wisselden elkaar af in ons gemoed. Soms durfde ik niet eens een foto te maken van een beeld omdat ik het een inbreuk op de privacy vond.
Echt, deze tentoonstelling is zeer de moeite waard.
We hebben ook nog uren rondgezworven in het Boijmans van Beuningen. Dit museum is altijd zeer verrassend. Ook hier waren hele mooie tentoonstellingen. ‘Babel-oude meesters terug uit Japan’ vond ik zeer indrukwekkend.
Het was een lange dag vol met kunst, maar gelukkig namen we wel de tijd om als afsluiter een heerlijk maal te nuttigen in ‘Engels’ in het Groot Handelsgebouw.
Ons volgende afspraakje staat alweer gepland op begin Mei.
Nu beginnen manlief en ik aan de voorbereidingen voor Calpe, we hebben er zo’n zin in, ik heb niets met dit Hollandse weer en daar bloeit manlief ook weer op.
In het Markdal is het maar saai, op een paar leuke ontmoetingen na. Ik ben twee maal op de foto gezet en daardoor had ik ook de kans om een portret van hen te maken, haha, ik moet blijven oefenen he?
De weduwe ooievaar wacht overigens nog steeds.
Zo, lieve mensen, ik ga aan de voorbereidingen beginnen, het volgende blog komt vanuit Calpe!
Fijne Passdagen.
Ciao!

    

1 thought on “Humor viert er onbedoeld hoogtij

  1. Mooi allemaal! Ennuh…. die plotselinge rimpels van jou…. Kan het niet zijn dat ze een nieuwe bril nodig heeft?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.