Ze zijn hun eigen kussen

Dinsdag 27 Februari 2018

Omdat we pas rond half 12 het appartement konden verlaten, had ik alle tijd om nog een wandeling te maken. Er was echter een maar, er zat veel regen aan te komen. Ik bedacht dat ik gewoon een omtrekkende beweging moest maken, zodat ik overal even ver van huis was, als ik onverwacht terug moest gaan rennen.
Eerst maar eens naar de archeologische site, die gaan ze bebouwen, hoe krijgen ze het verzonnen, nu gaat een stuk Romeinse beschaving naar de Filistijnen. Heel jammer, er is een petitie gestart, om de bouw tegen te houden, maar……het is en blijft een geld kwestie he?
Ik bekeek de resten nog eens goed en nam afscheid en liep naar mijn roze vrienden, die lagen volkomen in kattenzwijm. Ze zijn hun eigen kussen, ze leggen hun koppen gewoon op hun rug. Ook hier gaat er gebouwd worden, wellicht zeggen de flamingo’s dan de huur op.
Op naar het stuk boulevard aan de oostkant, helaas kon de zon niet door de wolken op komen.
Het was nog steeds droog, maar het zag er wel dreigend uit, maar toch ging ik nog even naar de haven. Alle vissersboten waren al vroeg uitgevaren, de haven lag er kalm en afwachtend bij.
Het was fijn dat ik deze rondgang nog even kon maken.
We hebben in alle rust de koffers gepakt, de vuilnis weggebracht en zelfs het bed afgehaald, vonden we wel zo aardig van ons.
Manlief bracht ons goed gevulde boodschappenkarretje (koffieapparaat, crocks en nog van alles) naar de opslag.
Om half 12 verlieten we de casa en leverden de sleutels in bij Victor, van Paradero de Ifach, een zeer servicegericht verhuurbureau. We bedankten voor alles en liepen de stromende regen in, getsie, Calpe huilde.
Maar gelukkig reed Beniconnect snel voor en bracht ons in een luxe busje met 6 personen, in een uurtje naar de luchthaven.
Alles verliep gesmeerd en we hadden zelfs nog tijd voor een wijntje met tapas.
We vlogen met Ryanair en hadden geen stoelen naast elkaar, manlief zat op 32B en ik op 9B, dus we werden voor een paar uurtjes gescheiden. Niet erg hoor, moeten we tegen kunnen, we hadden geen zin om extra te betalen.
Maar…..naast manlief was een plekje vrij en de purser kwam me halen, boften wij even.
We landden op tijd en Marc van taxi Markies (een top bedrijf met veel comfort) stond zoals afgesproken op ons te wachten en we waren binnen het uur thuis.
Toen we uitstapten, kwam ideale schoonzoon eraan gerend met kleinkind2 en een vriendinnetje. Ze waren van plan ons huis te versieren in verband met mijn behaalde belegen leeftijd. Haha, dat was zooo komisch, maar ideale schoonzoon, verbood ons ons huis te betreden, hij wilde de klus alsnog klaren. Stonden wij daar buiten in de kou, grrrrr, maar na 5 minuten mochten we de hal in haha.
Na een paar minuten mochten we echt naar binnen en belandden in een hysterisch versierde kamer, nu weet ik echt dat ik 70 ben, maar wel nog vol levenslust. Later hoorden we van dochterlief dat hij de bloemen was vergeten.
Ze zijn nog gezellig een tijdje blijven hangen, dus 1 kleinkind kon ik al uitgebreid knuffelen.
Toen ze weggingen zijn we meteen het nest ingedoken, de fut was er opeens helemaal uit.
De volgende dag was ik alweer vroeg het vrouwtje en om 7 uur liep ik gekleed als een ijsbeer het Markdal in, ook wel weer leuk.
De weduwe ooievaar zat ineengedoken van de kou op haar nest en wacht nog steeds op haar man zaliger. Zo triest.
De modder is helemaal weggevroren, dat is een voordeel van deze koude periode.
Ik kwam ‘Bassie en Adriaan’ weer tegen, zij hadden al een kievit gespot. De mevrouw van het witte hondje sprak ik ook nog even, haar man is inmiddels opgenomen in een verpleeghuis.
Tot zover het nieuws, ik kom snel terug met de epiloog en daarna meld ik me weer wekelijks. Ciao.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.