Het was nu of nooit

Vrijdag 23 Februari 2018

De dag begon behoorlijk fris, maar oh zo lekker voor een wandeling.
Weinig volk op de been, maar de mafketel was er weer hoor. Ik heb van deze en gene gehoord, dat hij wel eens op zoek zou kunnen zijn naar dolfijnen. Ik tuur dus nu telkens even mee op gepaste afstand, maar ik zie niks hoor.
Een zonsopgang was niet zichtbaar, maar dat werd in de loop van de dag ruimschoots goedgemaakt. We kregen volop zon (14graden) en de wind uit de goede hoek.
Alvorens op het balkon te gaan chillen, gingen we nog even in de benen.
Manlief deed een rondje langs de zee in westelijke richting en ik…..ging gewoon weer naar mijn roze vrienden.
Nu zullen jullie denken, dat is voor mij een rondje van niks……echt niet dus. Het meer is groter dan je denkt en ik heb hem uiteindelijk helemaal gerond, op zoek naar DE plek. (Totaal aantal km op deze dag 12!)
Toch maar weer door het riet, waar ik nu wat natte voeten opliep.
Helaas waren mijn vrienden niet echt actief, dus….dikke doei………ik hou het nu helemaal voor gezien, in April ga ik voor de herkansing.
De rest van de middag hebben we gestrekt doorgebracht en wel tot half 6 in de volle zon. Ooooohhh, wat is 14 graden, uit de wind, toch aangenaam. Warmer hoeft gewoon niet voor mij, ik hou niet zo van dat gezweet.

Zaterdag 24 Februari 2018

Het was nu of nooit, mijn laatste kans om weer eens naar het schitterende appartementen complex van Bofill te gaan.
Ik ging er voor en zette er rond 07:15 flink de pas in. Het was wat fris, maar het beloofde steeds beter te worden.
Ik liep langs de zee en naderhand over de kliffen. Ik nam zelfs wat risico op vallend gesteente voor lief, want ik vond het veel te mooi om hier te lopen.
Ik kwam uiteindelijk uit bij het complex, eigenlijk liggen er twee van deze architect, maar die groene vind ik wat minder.
En wat schetste mijn verbazing, je kan er niet meer in via de tuin, er staat nu een imposant hek omheen. Niet erg, ik heb vorig jaar mijn kans genomen. Nu ging ik voor de buitenkant, ook zeer aantrekkelijk.
Wat ik vorig jaar niet had gedaan, was via een vervallen aantal trappen naar een ruïne van een restaurant aan de zee te gaan. Nu ging ik, mijn conditie is goed, dus dat moest gaan lukken.
Het had wel iets sinisters, maar ik wilde dit zo graag eens zien voor het waarschijnlijk weer opgebouwd gaat worden. Ik kwam een junk tegen op een van de trappen, ik groette hem en hij groette vriendelijk terug, pfffff, dit was even spannend hoor.
Maar, ik merk dat ik steeds minder bang ben, ik voel me sterk met de president.
Het was super om te fotograferen in de ruïne, maar wat zou ik graag een model bij me gehad hebben, een ultieme locatie.
Helemaal voldaan, liep ik over de kliffen terug, mijn dag kon niet meer stuk.
Na de boodschappen, de was en het opzetten van een stoofschotel, zegen we neder op ons zonovergoten balkon en verder?, genieten van alles om ons heen, zoals van de zeilbootjes op zee, van een boek, van wat muziek, van een glaasje en een knabbeltje. Een gouden dag weer, Ciao!