Architectura Moderna

De nacht was goed, tot……..half 6 in de ochtend, de ‘Afrikaanse’ buurvrouwen kwamen thuis. Gekakel, met deuren slaan en telefoneren onderling, maar ook naar ons, waarschijnlijk per ongeluk. Grrrrrr, grote grrrrr.
(Later toch maar even een klacht ingediend bij de receptie, het gaat om Haïtiaanse meiden die hier stage lopen ivm de expo).
Gelukkig waren we al redelijk uitgeslapen, dus we begonnen wat vroeger met de ochtendrituelen.
Al snel waren we weer in the mood voor de laatste dag Milano, en wel voor de moderne architectuur.
Maar eerst naar het beroemde station Centraal, dat moesten we nu echt aanschouwen. We waren er bij aankomst en morgen zullen we er ook weer zijn, maar het is zo bijzonder dat we toch even apart de tijd wilden nemen om alles te zien.
Na het ontbijt, liepen we er met kaart blindelings naar toe.
Het eerste wat ons opviel, waren de vele daklozen die overal liggen.
Maar dan wordt je gegrepen door de architectuur van het gebouw (1931). Enorm, magistraal en mooi.
Er bevinden zich vele hallen in, plaatjes.
Dit is werkelijk het mooiste station wat we ooit gezien hebben.
En toen was het tijd voor de moderne architectuur, op naar de wijk Garibaldi. Je weet niet wat je ziet daar, werkelijk high tech architectuur. We hebben onze hartjes opgehaald en meneer Nikon kon alleen nog maar klikken.
Na de architectonische hoogstandjes liepen we naar een nieuw fenoneem, een soort van sjieke futuristische wijk voor de welgestelden.
Maar eerst moest de inwendige mens tevreden gesteld worden, dus we doken een sjiek Italiaans restaurant in. We vonden dat we Italië niet konden verlaten, zonder een echt Italiaans maal. Het werd een schot in de roos, nog nooit zo’n voortreffelijke pasta gegeten. En….heerlijk gegrilde groenten. De wijn was ook goed.
Toen we gingen afrekenen, kwamen de problemen, ze hadden een soort van Dos programma, dat allerlei informatie van ons wilde, zoals naam, voornaam, adres en……bvn nummer en dan zou de rekening pas uit de kassa rollen. Bij die laatste deden we of we dom waren, die hadden we zogenaamd niet. Het werd een heel gebakkelei. Wij hielden voet bij stuk en zeiden dat we dan gewoon zwart wilden betalen. We waren gewoon oude gepensioneerden, die geen fiscaal nummer meer hadden.
Even speelden ze op scherp, maar…ze haalden bakzeil, we mochten betalen en kregen nog een lekkere limoncello van de zaak, even goede vrienden.
Op naar de welgestelden.
We werden niet teleurgesteld, man man, wat zitten die daar leuk te wonen.
We zagen ook nog een heel bijzonder congresgebouw, wat een geluk.
En…..we zagen een ongeluk, een ambulance en behoorlijk veel politie. Manlief had al spoedig in de gaten dat er een auto klemgereden was door de carabinieri. Er was nog een onschuldige auto bij betrokken. Er was ook nog politie local en gardia civil opgeroepen. Uiteraard hebben we de boel staan observeren. Een vrouwelijke carabinieri werd afgevoerd met de ambulance en een lachende crimi door de politie. Toestand hoor.
We liepen terug de Chinese wijk in en besloten nog even op een terrasje te gaan zitten om wijn en sfeer te proeven. We dronken er super wijntjes voor 1€ per glas en hadden vol zicht op sjouwende en winkelende Chinezen.
Terug naar onze residence en een taxi besteld voor morgenvroeg en…het balkon op met wijn en zicht op sjouwende Chinezen en in de verte de super gebouwen.
De Haïtiaanse buurvrouwen zijn weer thuis en aan de kook……stinken hoor en….kakelen.
Ze zullen zo wel weer uitgaan.
Manlief heeft ze toch nog even in vloeiend Frans verzocht om wat stiller te wezen.
Als zij terugkomen, vertrekken wij, we hebben een hele bijzondere tijd gehad in Milano.
Ciao.

Garibaldi Milano
Garibaldi Milano