Even weer ‘Kind’ zijn

Lieve mensen, deze dame voelt zich herboren, eindelijk is ze weer de oude actieve tante.
Als ik terugkijk, ben ik vanaf die rotkuch en de dip al aan het sukkelen geweest, zelfs in Lissabon nog.
Toen kwam die griep erover heen, wat een malaise.
Maar nu voel ik me weer kip.
Ik loop weer vrolijk door mijn geliefde Markdal, echter wel met beveiliging.
Ja, als vrouw alleen, in een buitengebied en in de donkerte, ben je je leven niet meer veilig. Dus ik loop met ‘licht’ en…ik heb een schattig spuitflesje rode verf bij me.
Als een engerd me wil pakken, dan spuit ik in zijn gezicht, hij krijgt dan een schuimende, zwellende laag rode smurrie op zich, gaat wrijven en ik kan proberen weg te komen. Die verf gaat er overigens de eerste dagen niet af.
Manlief is nog niet geheel de oude, hij doet het even rustigjes aan, dus……. ik ben een dagje met mijn ‘vrijgezellige,/gepensioneerde’ broer, op stap geweest. Hij wilde een nostalgische tour maken via Den Haag naar Scheveningen en terug.
Jullie weten dat wij ‘Haagse Roots’ hebben he? Al woonden wij in Limburg, onze ouders waren volop ‘’Haags’ en de rest van de familie ook, dus…..je kon ons er regelmatig vinden.
We ontmoetten elkaar bij de Starbucks op het Hollands Spoor en namen daar onze geliefde tram 11, naar Scheveningen haven. Het was genieten om al die vertrouwde straten weer te doorkruisen.
Het weer was ronduit pet, dus op de boulevard in Scheveningen moesten we echt even slikken en doorbijten. Maar wat leuk, om alles weer te zien, alhoewel het een en ander behoorlijk opgeleukt is. Maar de herkenning was er nog hoor. We liepen nog even de Keizerstraat in, daar kochten we tijdens de vakanties elke dag voor 1 gulden, een zakje friet, een kroketje en een chocomelk. We kwamen gewoon even in badkleding van het strand af. Onze ouders zaten steevast in strandpaviljoen Peverelli en vonden het wel zo rustig en voordelig om ons buiten de strandtent te laten lunchen en wij vonden het oh zo volwassen en lekker.
De snackbar konden we niet meer vinden, dus terug naar de boulevard en de wind. In de verte zag ik bij de pier een enorm reuzenrad, en voor de gein zei ik tegen mijn broer dat hij wel een rondje mocht hoor. Mijn broer nam het serieus, hij wilde oh zo graag. Ik niet dus, ik hou helemaal niet van dat soort vertier. Maar……hij heeft me over de streep getrokken, hij zou me trakteren, tja, toen kon ik niet weigeren, dit was een serieuze aangelegenheid voor hem.
Gelukkig waren de cabines geheel gesloten en……..er zat verwarming in! Heel relaxed en warm hebben we langzaam 4 rondes mogen maken, soms zoefde de wind om onze gondel en slingerden we ietwat, maar….het was leuk, echt!
Manlief geloofde zijn oren niet dat ik dit gedaan had uit liefde voor mijn broer en het nog leuk gevonden had ook.
Vanaf de pier liepen we naar een tram die ons regelrecht naar hartje Den Haag bracht. We hadden behoorlijke trek inmiddels en waren ook toe aan een verwarmende, alcoholische versnapering. Broerlief had het lumineuze idee om naar ‘Bodega de Posthoorn’ te gaan, daar aten we vroeger vaker met de oude oude dame. Ik moet zeggen, een goed plan en we hebben er lekker gegeten en gedronken in een sfeer van ‘vroeger’. Simon Carmiggelt heeft ons de hele sessie vanaf de muur, zwijgend gadegeslagen, wat zal de man in de hemel over ons te schrijven hebben? Heel wat denk ik.
De fotografie, heeft tijdens mijn malaise niet geleden hoor, ik ben blijven klikken.
Er was ook nog een Photowalk waar ik me geruime tijd van tevoren voor had ingeschreven, die moest en zou ik ‘doen’.
We mochten fotograferen in een oud Bredaas monument, te weten, een voormalig TBC sanatorium, de ‘Klokkenberg’ genaamd, prachtig gelegen in, jawel, het Markdal.
Alle ruimtes waren voor ons selecte fotografie clubje opengesteld, maar we moesten wel een papier ondertekenen, dat we op eigen risico de boel zouden betreden. Het was dus uitkijken geblazen, de boel was vervallen, er was gesloopt en er lag veel zooi. Het was supergaaf, een walhalla voor de President, dit keer mocht hij ook nog op statief, het moest wel, helaas, te donker. Het blijft een onding dat statief, je bent niet zo wendbaar.
Maar het was heel leerzaam voor deze gulzige dame.
Omdat ik op Marktplaats toch het een en ander heb weten te verkopen, heeft manlief twee super studiolampen voor me besteld, het wordt serieus nu! Ik moet aan de slag, vooral omdat onze lege witte muren schreeuwen om gave portretten……
Vandaag kregen we bericht van onze verzekering……..de reparatie van het horloge van manlief wordt op €35 na, helemaal vergoed! Grote blij!

  

4 thoughts on “Even weer ‘Kind’ zijn

  1. Fijn dat je weer bent opgeknapt. Nu jij nog Maurice!! Heel verstandig die verf. Ik heb zelf wel aan pepperspray gedacht voor onze reizen. Was een begrip hè, de Klokkenberg. Als ze het willen bewaren als monument zullen ze het toch fatsoenlijk moeten opknappen, neem ik aan? Groeten!

  2. Hoi Yvonne en Maurice,wat fijn dat je weer beter bent en wat een super dag.Leuk dat jullie dat samen doen ,veel groetjes van hier.Wies

  3. Dankjewel, we hebben veel plezier samen en hebben het volgende tripje alweer bedacht, maar eerst even een dagje met Maurice op stap.