Wie goed doet, goed ontmoet?

Het weekend in de zooi hebben we overleefd, verstand op nul en doorgaan.
Van koken is weinig gekomen deze dagen, te veel gedoe en ook geen fut. We hebben maar wat aangerommeld.
En eindelijk was het Maandag, de dag van de voltooing.
Weer waren we om 08:00 klaar om de schilders te ontvangen, maar……ze kwamen pas om 10:00 uur opdagen, grijnzend en wel.
Ze begonnen meteen met de resterende muren en daarna met het verwijderen van plakband en de beschermvloer. We werden straal genegeerd, ze praatten onderling amicaal in het Roemeens, geen idee wat er besproken werd.
Ideale schoonzoon was verhinderd, dus we stonden er toch alleen voor en lieten alles maar over ons heenkomen.
De rekening werd gepresenteerd, heel schuchter protesteerden we nog tegen het feit dat ook de pauzes in rekening gebracht waren en kregen €50,00 van de prijs afgepingeld.
Al het bruikbare restmateriaal namen de schurken mee en de zooi lieten ze voor ons achter en de ‘zachtaardige lamgeslagen doetjes’, stonden erbij en keken ze na.
Manlief is de volgende dag naar de ‘stort’ gereden om daar alles netjes te deponeren.
Het is dat de schilders topwerk geleverd hebben, maar na de interventie van ideale schoonzoon, waren ze ronduit lomp en vernederend.
Met dit soort mensen gaan we nooit meer in zee, dan maar meer betalen.
Waar ik heel verdrietig van word, is het feit dat er misbruik van je goedheid gemaakt wordt, je geeft ze een vinger en ze vreten je gewoon op.
Het zit niet in onze aard om mensen uit te buiten en om gunsten te vragen, we hopen alleen dat wie goed doet, goed ontmoet. Maar dat werkt blijkbaar niet zo, juist omdat we zo ‘aardig’ zijn, pakken ze je.
Wat waren we blij, toen ze vertrokken en wat waren we blij met onze mooie woonkamer/keuken.
Huppa, schouders eronder en knallen, schoonmaken, ruimen, inruimen en herplaatsen.
Binnen een paar uur, zaten we er weer relaxed bij en was het grote genieten begonnen.
Wat hebben we het goed saampjes in ons huisje, er komt hier geen schilder meer in.
Ik ben gelukkig genezen en heb weer energie, maar nu wankelt manlief in de lappenmand, dus nog maar even pas op de plaats.
We zijn al bijna 3 weken niet naar de oude dame geweest, ik voel me enorm schuldig. Het is helaas niet anders, we hadden stress, druk, drukte en virussen. Volgende week maken we het goed.
Gelukkig heeft ze geen weet van de frequentie van aanloop, ze verkeert lekker soezend en tevreden in haar eigen wereldje.
Ook ben ik niet wezen oogsten, heel jammer.
Maar vanaf nu wordt het beter, alhoewel…..manlief liet zijn horloge (geschenk van mij op zijn 60e), uit zijn neuropathische handen vallen, op de badkamer vloer. Kapot dus en de reparatie gaat ons bijna €800 kosten. We gaan een poging wagen om dit van de verzekering vergoed te krijgen, wie niet waagt wie niet wint.
Het was me het weekje wel, het heeft er flink ingehakt allemaal.
Ciao.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.