Een mens is nooit te oud om te leren, (hoop ik).

Hoera, we hebben een mijlpaal behaald, mijn site heeft de 100.000 pageviews aangetikt en dit dankzij jullie, BEDANKT. Dus….ik ga door met mijn schrijfsels.
Ik ben op 26 Maart 2010 begonnen op http://ciao.waarbenjij.nu/reisverslag/3374447/valencia-we-komen-er-aan. Ik had toen geen idee of iemand iets van me zou gaan lezen. Gelukkig werd ik gelezen, gevolgd en kwamen er reacties, erg leuk en motiverend.
Maar na een aantal jaren begon de waarbenjij site kuren te vertonen en begon ik me er flink aan te storen. Maar…elk nadeel heb z’n voordeel, ik kreeg hierdoor de spirit om een eigen site te bouwen. Met hulp van een student kreeg ik hem uiteindelijk in de lucht op 31 Augustus 2015. http://yvonneciao.nl/?p=104
Toch ben ik de waarbenjij site trouw gebleven en postte dubbel, inmiddels heb ik hier meer dan een half miljoen pageviews. Maar de laatste maanden zet ik er slechts een linkje op, met de bedoeling er langzamerhand mee te stoppen. Maar…ik heb vernomen dat er hard gewerkt wordt aan een volkomen nieuwe site, dus ik wacht nog even, wie weet hebben ze me terug dan.
Mijn eigen site blijft gewoon hoor, vooral omdat hierop mijn foto’s beter tot zijn recht komen.
Inmiddels zijn we alweer 3 weken thuis en eindelijk heb ik de ‘Lissabon’ foto’s doorgespit, een heel karwei, vooral omdat ik zo’n gretige fotograaf ben. Ik had nog wel een flinke domper te verwerken, ik bleek namelijk niet in RAW gefotografeerd te hebben en daardoor had ik minder mogelijkheden om de foto’s te bewerken. Heel jammer, vooral omdat ik steeds kritischer wordt.
Het fotoprogramma van de Mac vond ik ook niet meer voldoen, dus ik ben overstag gegaan en heb een abonnement op Lightroom genomen (inclusief photoshop). Het is me wel een ding hoor, dit heb je niet zomaar onder de knie. Aan de hand van een online cursus en een dik boek ploeter ik enkele uren per dag voort en soms wil ik de hele boel aan de kant schuiven.
Gelukkig kwam er een geschenk uit Corsica vallen, de bovenbuurman is weer gearriveerd en laat de goede man nu fotograaf zijn en ook nog eens heel aardig. Hij wil me wegwijs gaan maken in de wereld van Lightroom en…..ook heel erg leuk hij leert me enkele basis vaardigheden om portretten te schieten. We hebben een soort van studio gecreëerd in onze woonkamer, een deken over de kast is de achtergrond, het daglicht is mijn ‘lamp’ en een wit kussen zorgt voor wat oplichting aan de andere kant van het gezicht. Manlief is met enige tegenzin ons model.
Na de sessie gaan we aan de slag met de RAW bestanden op Lightroom.

Hier een eerste begin, ietwat onscherp, dat wel.


Ik heb al heel wat geleerd, maar heb toch nog wel wat sessies nodig, gelukkig vindt de buurman onze koffie erg lekker.
Dit jaar hadden we veel druiven en ze waren ook nog eens groter dan normaal. Manlief heeft ze met engelengeduld geoogst en er sap van gemaakt, heerlijk.

Tja en dan is het tijd om je telefoonabonnement te verlengen en schaf je een nieuwe telefoon aan. Eerst grote blij en toen kwam de ellende, het overzetten van mijn gegevens ging compleet mis, ik zal geheid iets verkeerd gedaan hebben, dus eind van het verhaal…ik ben alles kwijt en heb nog nooit zo’n maagdelijke telefoon gehad.
Ik heb het inmiddels verwerkt, het is niet anders en wordt langzamerhand weer blij met mijn nieuwe telefoon.

Ciao.

 

 

 

 

4 thoughts on “Een mens is nooit te oud om te leren, (hoop ik).