Meneer, zegt ‘Sorry’.

Zondag 17 September

De laatste dag is aangebroken, nog even genieten vandaag. Geen plannen, gewoon wat rondscharrelen in ons buurtje, ergens een hapje eten, wat fotograferen en dan koffer inpakken en een laatste wijntje in onze Vila Mouraria.
Mijn wandeling ging naar mijn meest geliefde ochtend plekje, het miradouro Sophia, nu wel warm gekleed.
Het uitzicht is hier zo mooi in het opkomende licht en al dat schoons is dan alleen voor mij en de president en soms voor een eenzame zwerver, maar hij ziet alleen maar statiegeldflessen enzo.
Met een ontbijtje voor manlief kwam ik verkwikt weer thuis.
Aanvankelijk wilden we nog een ritje met de beroemde tram 28 maken, maar genoeg is genoeg.
Uiterst traag hebben we de ochtendrituelen doorlopen, nog een extra koffietje gedronken, een mooie cd beluisterd, en wat spulletjes bij elkaar geraapt en toen was het alweer tijd om naar een restaurantje te lopen in onze wijk. We kozen weer voor Catedral do Fado, want Laurinda en Zé Da Mouraria zijn dicht op zondag. Ze herkenden ons nog en de man, die we vanaf nu ‘meneer sorry’ noemen, want dat zegt hij constant, begroette ons hartelijk met de woorden: ‘Niederland, PSV, Feyenoord’.
We begonnen met wat brood, kaas en olijfjes en een karafje wijn. Jammergenoeg was het vinho verde, brr. Later vroeg ik toch om een ‘gewone witte wijn’.
We aten een rundergerecht met rijst en frietjes en een salade.
Het grappige is dat ze altijd een gebakken ei met een hele dooier op het vlees leggen. Niet bijzonder, maar wel smakelijk. Het restaurantje is puur, geen kapsones. Kinderen, familie en vrienden zijn er kind aan huis, hun hele sociale leven speelt zich in het restaurant af.
Twee kinderen aten, een tafeltje naast ons, hun kip met frietjes. Ze waren respectievelijk 11 en 9 en praatten zelfs wat Engels, ze vonden het maar wat interessant om met ons te communiceren, wij ook.
Ondertussen blèrt de tv en de eigenaar, rent zich rot en zegt constant sorry tegen iedereen, zo komisch.
Als dessert aten we weer een stuk koekjestaart, homemade en lekker. De kokkin kwam ook nog even vragen of we het lekker vonden, een toerist zien ze hier niet vaak. De rekening bedroeg 20€.
We maakten nog een ronde door Mouraria, maakten de laatste foto’s, hoorden een fadogitarist wat oefenen en liepen met een hoofd vol indrukken terug naar de Vila en onze wachtende koffer.

Sophia
Het verlaten bed

Maurice en Amalia
Doei Mouraria
Dag allemaal

 

1 thought on “Meneer, zegt ‘Sorry’.

  1. Nou lieve Yvonne en Maurice, het was weer een feest om jullie te volgen! Jammer dat jullie weer thuis zijn…
    Maar ook vanuit Breda genieten we vaak mee van de verhalen.
    Geniet nog lekker na..het wordt prachtig weer geloof ik…toch?