Van alternatief naar normaal

Zaterdag 16 September

Nog twee dagen en dan zit het er weer op. We vinden het best zo, we laten het erbij, we gaan niet meer op zoek, maar laten ons verassen. We gaan ook niet meer terug naar het museum dat gesloten was, het heeft zo moeten zijn, denken we.
Toch zijn we nog iets speciaals van plan vandaag, we willen alternatief uit eten.
Maar eerst ga ik op stap in het gouden uurtje. Ik ben niet de enige, een bruidspaar met fotografen, pikt ook het mooie licht en wel aan de Taag, niet verkeerd. Het was ijzig koud, die arme bruid heeft moeten lijden, ik had gelukkig warme kleding aan, gisteren genoeg kou geleden.
Het is weer genieten geblazen, voor mij en ook voor de president.
Met broodjes, arriveer ik wat later in de casa, manlief heeft de boel aan kant en wordt beloond met een lekker ontbijtje.
Na mijn ontbijtje heb ik nog even geoefend met het statief, lange sluitertijden en een selfie, uiteraard in het fotogenieke trappenhuis.
We doen het verder rustig aan, niets moet, we zien wel.
Rond het middaguur gaan we op pad en bij het verlaten van ons straatje, worden we hartelijk begroet door Laurinda, ze vertelde van alles, maar helaas, ik versta er helemaal niets van, Portugees ligt dwars in mijn oren.
Via het centrum, lopen we naar een enorme mercado (markthal uit 1902). Deze doet voor de helft dienst als markt en voor de andere helft is het een foodhall, van een hoog niveau. De boel is er strak geregisseerd, je kan er van alles eten en drinken. De kwaliteit is hoog, de prijzen laag en zelfs het eet/drinkgerei is restaurantwaardig. Het is er wel druk, dus je moet geduld hebben, soms krijg je een pieper mee om je te melden dat je bestelde gerecht klaar is.
Ik vond het een super concept en heel gezellig, maar manlief had geen zin om telkens te wachten, en na een gerecht (kroketjes en een glas wijn), stelde hij voor om echt uit eten te gaan.
Okee, ik ben de beroerdste niet, op naar Alfama, een oude wijk. Daar is het vergeven van de restaurantjes, we kozen voor een tapas restaurant. Het was er heerlijk zitten en de gerechten waren zeer smakelijk. We zagen dat we tegenover de kathedraal ‘de Sé’ (1147) zaten, dat beschouwden we als een teken en besloten om deze eens van binnen te gaan kijken. De helft is gratis te bezoeken en het interessante deel niet, slim!
Toch betaald en we werden niet teleurgesteld, we zagen opgravingen van een klooster complex en een Romeinse weg en vooral de oude rondgang vonden we zeer sfeervol, leuk om een portretje te schieten vond ik, mooi licht.
Op weg naar Mouraria, kwamen we enkele mensen tegen in klederdracht, het leek wel een groep die een deel van hun oogst ging offeren.
In onze wijk, liepen we nog even het plaatselijke fadohuis binnen, manlief kocht er de cd van de voorstelling van vorige week en een knalrood fado shirt, ik zal tzt een foto van mijn blijde man plaatsen.
Het was een relaxte dag.
In de casa, zetten we weer een Fado cd op en genoten van de muziek en een wijntje. Voor de geïnteresseerden die ook van Fado houden, een gouden tip; Gisela Jaôa, een zeer jonge topzangeres.

Het gezelligste straatje van Mouraria

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.