Het ding en een Meneer

Ik ben nog steeds te volgen op ciao.waarbenjijnu.nl, maar…..ik begin zo langzamerhand hier ook mijn wekelijkse blog te plaatsen.

Wowwwww, wat een week weer, ik ben een ongelofelijke bofkont. Ondanks dat de week, weertechnisch gezien, in de eerste helft gewoonweg shit was. Maar….bij mij scheen de zon. Wat was het geval….manlief verraste mij met een nieuw fototoestel!! Hij vond mijn oudje niet meer kunnen, het haperde te vaak en…..hij vindt mijn foto’s goed en dat verdient een beter toestel, zei hij. Nou…..hij durft hoor, ik was nl erg gehecht aan mijn ixusje, het was al mijn derde zelfs. Ja, ik verslijt fototoestellen, ik heb er altijd een in mijn hand van jongs af aan en ja…als je dan eens pleurt, pleurt je toestel ook. Maar mijn laatste ixus heeft alles doorstaan, behalve het haperen dan en op zo’n moment baalde manlief van mijn verbale geweld. Daar moest en zou een eind aan komen en ook aan het merk Canon. Manlief is van de Nikon en speurde het internet af, naar een toestel dat deze dame wel kon pruimen. Ik ben van het gemak, zo van iets moois zien?….klik….en dat was um. Niks geen dingen instellen en niks geen zwaarte en niks vernuftigs. En….hij vond er een, iets meer vernuft, iets zwaarder, iets meer zoom en…iets meer snelheid en een andere kleur. Toen ik hem blij verrast in mijn handen kreeg, voelde het dubbel. Een grote blij en een grote argwaan. Ik bedankte manlief uiteraard uitbundig, maar diep in mijn hart, besloot ik mijn ixusje zeker niet weg te doen en…..blijven gebruiken op sommige expedities. Om de Nikon Coolpix S9900 een kans te geven, ging ik aan de wandel met hem, zo diende ik twee (eigenlijk 3) heren, ik kon mijn watch (het ding) tevreden stellen en….meneer Nikon. En…..na een paar ‘kliks’ was ik om, het is een GEWELDIG apparaat. Dussss….. vanaf nu betere foto’s! De timing van de gift van manlief, was gepland, we zouden de volgende dag naar Rotterdam gaan….fotograferen. Zelfs manlief nam zijn toestel mee en…het weer was subliem, lekker warm, zon en mooie wolken. We deden het rondje ‘Thomas’, je weet wel die jonge architect die ons eens meegenomen heeft en….we plakten er wat extra’s bij. Het werd een fabelachtige dag, wat is Rotterdam toch een geweldige stad, wat een architectuur, wat een musea, wat een vriendelijke humorvolle mensen en wat een horeca! We hebben met volle teugen genoten en speciaal van de kunsthal, daar gaan we met de kleinkinderen zeker naar toe, een absolute aanrader. Tja…….en dan ‘het ding’, het is zeer teleurgesteld in zijn drager, ik beweeg toch echt te weinig. Mijn pc, mijn boeken, mijn wordfeud, mijn nieuwsapps en nog veel meer, laten me te veel zitten. Ohhhhh, ik heb ook zo veel dingen die ik leuk vind, maar…bewegen is van levensbelang, dus….ik ben mijn leven aan het beteren. Ik probeer nu dagelijks een mooi rondje te lopen, ik lees berichtjes staand, een boek gaat me te ver, maar dat mag aan het eind van de dag. Ik heb de verwachtingen van het ding weer iets naar beneden gesteld en heb me voorgenomen om deze week complimentjes van het ding in ontvangst te gaan nemen en….uiteindelijk word ik gezonder! En of het niet op kon, trokken we er nog een dagje op uit, naar onze geliefde Zeeuwse kust. We gingen weer naar de Kontiki Beachclub, niet druk en vooral beschaafd, maar met een ‘kak’ gehalte. Nee, eigenlijk is het een ‘snobby’ gebeuren daar, maar de strandtent is super, heerlijk eten en drinken, goedkope bedjes en….je hebt er zoveel te zien en te horen. We hebben weer genoten, het grauwe kleurtje is weg en we zien er gezonder uit nu en…we zijn weer van vele zaken op de hoogte, zoals van een aanstaande bruiloft. Een big boss in de Bredase horeca gaat trouwen. Hij zat daar met zijn aanbidders en zijn bijna vrouw (die Maxima genoemd werd) de bruiloft te regelen onder het genot van veel drank en ballen. Zijn ‘volk’ lag in kattenzwijm voor hen, echter een wesp wist hem gemeen te raken, grote au voor de grote man. Omdat de eigenaren van de strandtent Bredanaars zijn, zaten er uiteraard vele bekenden van de boss, zij schoven langs en aan, het was een dolle lawaaierige boel. Maar…..we zullen ze er niet terugzien hoor, ze vonden unaniem, Ibiza en Curacao veel fijner. Oeps, geen tijd meer voor PP, eigenlijk is er ook niet veel te vertellen, het is hier nog vakantie, dus komkommertijd. Vandaag weer een mooie dag, we gaan de oude dame eens in een rolstoel zetten en wandelen.