Het voelt alsof ik er niet meer ben

En hier dan eindelijk het vervolg van vorige week.
We hebben in Breda een jaarlijks evenement, te weten; ‘ART Breda’, een kunst-en antiekbeurs.
Deze beurs slaan we nooit over, want hier is altijd zoveel moois te zien. Naast de oude kunst (Toorops, Sluijters, Israëls, Art Deco, Art Nouveau, zilverwerk,
glaswerk, sieraden en niet te vergeten de “Appels’, zie je hier ook steeds meer moderne kunst en daar zijn we ook zeer in geïnteresseerd.
Dit jaar vonden wij de beurs extra interessant. Zo zagen we een ‘nieuwe’ Rembrandt, een digitaal experiment, een portret op basis van alle portretten van Rembrandt, door de computer ontworpen, en…. 3D-geprint. Chapeau!
We zagen een stand van een online gallery (Gallerease), uniek en met prachtige kunst, vooral de fotokunst sprak ons erg aan.
We zagen vele mooie vrouwenportretten, maar van een portret van Laio Zhenwu zijn we zwaar onder de indruk.


Heel bijzonder vonden wij sculpturen van lindenhout. Een vader (uit Zuid-Tirol) heeft het eeuwenoude ambacht overgedragen op zijn twee zonen, Christian en Matthais Verginer. Topwerk!


Er was ook een gespecialiseerde gay-art gallery, met prachtige kunst, een ode aan het mannenlichaam. Het eerste wat ons echter opviel, was een glazen kastje, waarin zich een grote penis in zijn volle glorie, bevond met een kleine Napoleon ervoor (kunstenaar; Arnix Wilnoudt) en ook nog zo’n penis mt een grote zwarte kraai erop. Het symboliseert het onuitputtelijke libido van de penis, vertelde de zeer aimabele kunstenaar. Of je wil of niet, zijn werk roept reacties op, positief en negatief. Er waren zelfs mensen die het niet vonden kunnen om dit soort kunst tentoon te stellen, je kunt kinderen hier niet mee confronteren, zeiden ze. Ze vergeten echter, dat in oude zgn. gerenommeerde kunst, heel wat ergere zaken uitgebeeld worden en bovendien……je neemt je kinderen wel naar een kunstbeurs he?
In ieder geval maakt zijn werk indruk, het doet iets met de mens, het stemt tot nadenken, interessant vind ik.
Een negental foto’s van mannen, maakten diepe indruk op ons.

 
Deze gallery heet ‘Mooiman’ en de galeriehouders namen alle tijd om ons een en ander uit te leggen, ik mocht zelfs een foto van hen nemen, maar ik moest hem wel doormailen.
Het viel ons op dat vele galleriehouders een praatje met ons aangingen, zo leuk.
Uiteraard zaten er ook arrogante lui tussen, we waren blijkbaar niet interessant voor hen.
De beurs zou dit jaar eigenlijk plaats vinden in een splinternieuwe evenementen hal, echter een maand voor de beurs, werd duidelijk dat de hal nog niet ‘af’ zou zijn.
Complimenten voor de organisatie om in zo’n kort tijdsbestek de beurs in te richten in en bij ons oude stadsmuseum. Ik moet zeggen, een zeer mooie stek.

De oude dame verkeert steeds meer in een schemerwereld, het liefst zit ze wat te suffen. Ze is tevreden als alles gewoon zijn gangetje gaat. Haar kinderen herkent ze nog, met de namen wordt het al wat moeilijker.
Als wij binnenkomen zie je meteen haar gezicht opklaren, ze is blij en verrast en nog meer als ze een doosje chocolaatjes krijgt (vroeger was dat een fles sherry).
Wij nemen haar altijd mee naar het restaurant, daar wordt ze alerter. Ze verbaast zich telkens over deze geheel andere wereld, ze bekijkt de mensen met veel interesse en ze geniet van een sterk gezoet kopje thee. Toch wordt ze na verloop van tijd onrustig en vraagt aan ons, hoe ze weer thuis komt. ‘Thuis’ is voor haar de gezamenlijke huiskamer, waar ze zich veilig en geborgen voelt. Haar geheugen is zo goed als weg en dat heeft ze wel in de gaten, ze zei letterlijk tegen ons: “Het voelt alsof ik er niet meer ben”, wat lijkt me dit een rotgevoel.
Er is niets meer over van de vinnige Haagse dame, ze is verworden tot een schriel angstig vogeltje. Laatst kwam een ‘zuster’ naar ons toe en zei tegen de oude dame; “wat ben je toch een schatje”, waarop iets van haar oude karakter de kop opstak en ze reageerde met de woorden: “dat ben ik beslist niet”. Onvoorstelbaar hoe het demente brein werkt.


Rest mij nog mede te delen dat onze ‘Markdal’ ooievaars, 4 kinderen hebben en het ‘waterschap’ zwanenechtpaar 5.

Later, Ciao.

2 thoughts on “Het voelt alsof ik er niet meer ben

  1. Hoi Ivonne,wij wensen jullie veel sterkte met het dementere van je moeder is moeilijk maar doe wat je kunt,zij weet het of voeld het. Liefs Wies.