Reuring en Kleuring

Nou, nou, het was me het weekje wel, veel afspraken en visite.
Het hoogtepunt van de week, was een complete familie reünie in onze casa.
Het is hier meestal zoete inval in combinatie met een bezoek aan de oude dame, zo krijgen de ‘bezoekers’ wat meer ‘waar’ voor hun gereis, daar ze allen ver buiten Breda wonen.
Deze week was er een nicht met haar dochtertje over uit Kroatië, ze verbleven bij haar zus/tante in Amsterdam. Alvorens in Antwerpen te gaan logeren, bezochten ze, met mijn N-H broer, de oude dame. Mijn Antwerpse broer en vrouw, kwamen hen daar ophalen.
Na dit bezoek vond hier de grote feestelijke after party plaats, aangevuld met onze kids en de kleinkids. Het was heel erg gezellig en uniek.
De oude dame maakt het overigens goed, ze is tevreden en….ze is geplaatst in het ‘selectieve sufclubje’. Ze zit overdag met 6 dames en een heer in de nu opgeleukte huiskamer en ik moet zeggen, de sfeer is verbeterd na de ‘uitdunning’. We hebben ook het idee dat er meer activiteiten georganiseerd worden. Er zal binnen afzienbare tijd een permanente huiskamer voor hen gegenereerd worden naast het restaurant. We zijn erg blij met deze nieuwe ontwikkelingen, met dank aan Thebe en wellicht de miljarden van het interimkabinet. Ik houd jullie op de hoogte, ook wij worden bejaard, (als God het belieft, zou de oude dame zeggen).
Toen wij van onze vakantie thuiskwamen, werden we verwelkomd door 5 containers in de voortuin, waarvan twee met fel gekleurde deksels.
We moeten nu afval gaan scheiden en dat had wel wat voeten in de vuilnis.
Eerst hebben we de twee oude containers op laten halen, dat schiep ruimte en daarna doken we het meegeleverde papierwerk in dat meegeleverd was door de gemeente. Het duizelde ons, hoe gingen we dit aanpakken? Gelukkig zijn ze in Spanje al een stuk verder met afval scheiden, sterker nog, niemand heeft een eigen container, je brengt de verschillende zaken gewoon naar de betreffende bakken op straat, dus….dit zijn we enigszins gewend.
Onze pedaalemmer in de keuken is gepromoveerd tot verpakking/plastic verzamelaar, want daar heb je toch het meest van helaas. Ik heb er voor de zekerheid een sticker opgeplakt omdat ik regelmatig ‘viezigheid’ eruit moest plukken, het is dus even wennen. Ook heb ik in de keuken een mooie tas neergezet voor papier, geen probleem.
Het GFT afval verzamel ik dagelijks in een bakje en dat gooi ik na het koken leeg in de container, waar ik een speciale GFT zak in heb geplaatst. Mocht die boel wat stinken in de keuken, dan loop ik wat vaker de voortuin in.
Nu zullen jullie denken, wat een ‘rommel’ in die voortuin, maar……het valt mee. Erger is dat de buxus aan het sterven is door een gerichte aanval van de buxusmot.


Dan hebben we nog het ‘restafval’, tot onze verbazing is dat zeer weinig. Ik heb in de bergkast een zak hangen, waar ik het in verzamel en s’ochtends als ik ga lopen, neem ik de boel mee naar de ondergrondse container die je alleen kan openen met….jawel…een pasje, ook dit is wennen en….je moet dit kleinood niet kwijt raken, dat gaat je 15 euro kosten. Ik voorzie binnen afzienbare problemen, ik houd jullie op de hoogte.
Tot zover het ‘scheiden’.
In ons complexje zijn veranderingen, te weten:
* Een gezin schuin boven ons, is verhuisd, het appartement staat te koop.
* Een woning beneden staat te koop, maar daar woont voorlopig een vrouw met drie kleine kindjes, haar man (jawel…weer een chirurg), heeft een ander. Deze vrouw gaat over een paar dagen naar het buurhuis wat ook vrijkomt, dat is groter en ze kan het voor langere tijd huren voor de somma van 1500.- euro per maand.
* De huurster van dit buurhuis heeft inmiddels een vriend, is hoogzwanger en trekt in bij de vriend, wij wensen haar en haar gezin het allerbeste.
* Ons gemeenschappelijk binnenterrein, dat aan de krappe kant is en alleen bedoeld is als parkeerruimte, is nu een kakofonie van vele containers. (‘Scheiden’ geeft last, dat moge duidelijk zijn).


Tot mijn grote vreugde kan ik jullie mededelen, dat mevrouw en meneer Ooievaar, de gelukkige ouders zijn geworden van 2 of 3 kinderen., ze hebben het er erg druk mee, maar…..over een tiental weken is het leed geleden en jagen ze het kroost weg en dan zijn ze van de zorgen af, wij hebben levenslang.


We hebben een photowalk gehad in het NAC stadion, je weet wel…voetbal. We hebben daar niets mee, maar het is oh zo leuk om er eens in de krochten te mogen fotograferen. We waren met 20 fotografen, erg leuk, leerzaam en interessant.
Met dank aan #ilovebreda.


En….de stedentrip van September is geboekt!
Tot zover, over en sluiten, Ciao.