Het Ritsloze Nummer

Wat ben ik blij met de nieuwe camera, oftewel met president Nikon. Elke ochtend sta ik te popelen om met hem het Markdal in te lopen.
Zoals gewoonlijk, zie ik altijd wel iets dat het fotograferen waard is, maar elke dag ben ik op zoek naar iets speciaals, een mooi dier, een serene vorm, een prachtige lucht, weerspiegelingen in de Mark of een magistrale zonsopkomst.
Ik betrap me erop, dat ik hardop denk en ook opdrachten geef aan een dier, bijvoorbeeld; vlieg eens over me heen, fladder eens mooi met je vleugels, pleur op hond, doe eens gek en zo.
Bij de ooievaars zeur ik iedere ochtend om een spetterende peepshow, ik zeg erbij dat ik een nieuwe camera heb en dat president Nikon er ook wel pap van lust.
En ja hoor, uiteindelijk werd er gehoor gegeven aan het verzoek, om een president kan je niet heen nietwaar. Een beetje ooievaar voelt zich gevleid dat ie mag seksen tot genoegen van een president.
We constateerden eerst een voorspel, stelde niet veel voor, er werd hier en daar een beetje gebeten en…….hoppa, het mannetje ging erop, zwaaide met zijn enorme vleugels, klepperde wat en beet het vrouwtje tijdens de daad.
Ik vraag me af, of het vrouwtje ook aan haar gerief komt.
Het was beslist geen snelle wip, het mocht tijd kosten dit keer.
Het leverde me mooie foto’s op, grote blij. De president kan er wat van hoor.


Ik moet zeggen dat de president comfortabel draagt, beslist niet zwaar. Meneer Nikon had ik altijd in de hand en dat werd op den duur wat onprettig. Voor de duidelijkheid; deze opmerkingen zijn niet ‘dubbel’ bedoeld.
Ik snap nog lang niet hoe het allemaal werkt, maar ik probeer elke dag 1 ding erbij te leren, want….oud brein he?
Voorlopig haal ik hem in ieder geval niet van de automaat. Als ik dat ga doen, wil ik een coach naast me, ik heb al wat mensen in gedachten.
De oude dame is jarig geweest, ze werd 92 jaar.
In het tehuis hadden ze er echt werk van gemaakt, er hingen slingers in de gemeenschappelijke huiskamer, er werd voor haar gezongen, ze kreeg vele felicitaties en knuffels en……….let op……ze kreeg bij het ontbijt, als enige, een placemat, goudkleurig. De vrouwen die naast haar zaten, raakten haar liefdevol aan, wederom was ze het favoriete meisje van de klas. Het was ontroerend om te zien.
Ik had bonbons gekocht om te trakteren, maar de oude dame zei: “Ik ben wel gek, dan ben ik ze kwijt”. Toen de verzorging later met de bonbons rondging, had ze niet eens in de gaten dat het haar bonbons waren en ze bedankte voor de heerlijke traktatie.
We hebben gedurende de dag elke keer gezegd dat ze jarig was en dat ze 92 jaar is geworden en elke keer…….grote verbazing, dat had ze nooit verwacht.
De verzorging had echt werk van haar uiterlijk gemaakt, ze zag eruit om door een ringetje te halen.
Haar ietwat smoezelige gipsen arm, hing erbij als een dood vogeltje, dat dan weer wel.
Samen met manlief en mijn broers haalden we de oude dame op en gingen naar het restaurant. Ze vond het aanvankelijk maar niks dat we de veilige have verlieten, maar ze genoot van het feit dat al haar kinderen er waren, jammergenoeg was mijn schone zuster geveld door de griep.
Ik had een handzaam fotoboekje gemaakt als cadeau. Heel bewust heb ik gekozen voor foto’s van haar kinderen (hopelijk helpt dat wat met ons zo lang mogelijk herkennen), recente vrolijke foto’s van haarzelf ( zo ziet ze dat ze best wel plezier heeft) en grappige foto’s van manlief (ze is gek op zijn grapjes). Foto’s van mijn zusje heb ik bewust weggelaten, de oude dame heeft haar vroege dood nooit verwerkt en sinds kort is die herinnering weg.
Ook geen kleinkinderen en achterkleinkinderen, veel te verwarrend, daar snapt ze helemaal niets meer van.
Het boekje is een groot succes gebleken, ze kan het goed hanteren en ze wordt er vrolijk van.
We hebben onder het genot van taart, koffie, wijn en bitterballen een paar uur met haar doorgebracht. Ze was na een half glas al teut en had de grootste lol. Zelden zo’n gezellige moeder gezien. Op een gegeven moment pikte ze zelfs het petje van manlief, zette het op en stak haar tong uit. Gelukkig was de president alert.
Opeens was het genoeg, ze wilde naar huis. We brachten haar weer naar de huiskamer, naar haar plekje en haar gouden placemat. De dames waren blij de jarige weer te zien.
Wat waren we blij dat we haar een fijne middag hebben bezorgd, maar…….hoe lang blijft die herinnering? Gelukkig kan de president de herinnering levend houden.
Zo vaak komt het niet voor, dat we mijn broers zien, dus we besloten de dag samen te verlengen in ons stamcafé. Een hapje ging er nog wel in en ook een drankje.
Het was een dag met een gouden randje.
Ciao!

3 thoughts on “Het Ritsloze Nummer

  1. He-he, eindelijk weet ik nu welke Nikon jouw President geworden is.
    Ik had gehoopt dat je het zelf wilde verklappen.
    Maar helaas mijn geduld was op.
    Dus… ? Gefeliciteerd met je NIKON D……
    Nee hoor ik zal het ook niet verklappen.
    Heb je er ook al een flitser bij?
    De SB 800 is wel leuk, die kan namelijk op afstand aangestuurd worden. Nikon SB-800 CLS Remote Flash Settings

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.