Leven aan de dagen geven.

De dag voor de info-avond, kregen we nog een mail van de werkgroep die de dagbesteding van de kaart veegde. ‘Er was nog helemaal niets beslist’, werd er geschreven, ‘ze waren pas in de brainstormfase en…we hadden met zijn allen inspraak….. ‘.( maar wij wisten dat de dames van de dagbesteding al waren ontslagen ).
Met een zwaar gemoed liepen we rond 19:10 naar het tehuis, de ramen van mijn moeder waren donker, ze sliep al (ik had even de gedachte dat ze opgehokt was, met slaappil).
In het restaurant zou de meeting plaatsvinden, echt vreemd om daar nu met een andere insteek te gaan zitten. De opkomst was groot, tenminste in verhouding, we hebben te maken met 20 mensen in de dagbesteding. Unaniem waren wij als ‘kinderen van’ bezorgd en waren uiterst gespannen.
Een verpleegkundige, een van de leden van de ‘werkgroep afschaffing van de dagbesteding’, nam het woord. Ze kreeg echter de kans niet om haar verhaal te presenteren, terwijl ze zo vrolijk begon en zo overtuigd was van de vele voordelen die het onze ouders zou gaan opleveren. Er zal leven aan de dagen toegevoegd worden, er zal betekenis gegeven worden aan de laatste levensfase, scandeerde ze.
Het werd een enorme discussie, iedereen kwam op voor de belangen van zijn familielid en had zijn persoonlijke verhaal. De werkgroep verloor steeds meer ruimte.
Opeens stond een vrouw op, ze maakte zich bekend als zijnde de manager van het tehuis. Zij had eigenlijk een afspraak deze avond, maar die had ze verzet, zei ze. Ze vertrouwde het dus al niet op voorhand. Zij heeft de rest van de avond het woord genomen en de werkgroep zat erbij en keek erna.
Wij moesten niet zo ageren, alles wat we gaan doen, zal in het belang van uw familielid zijn, vertelde ze.
We moesten het positief zien.
We hebben verder niets concreets gehoord, wel hoorden we dat er een pilot zal plaatsvinden in de eerste week van April. De dagbesteding zal geheel gesloten zijn.
Jammergenoeg zitten wij dan in Spanje en kunnen we niet even gaan kijken. Over de invulling van de pilot werd ons niets verteld, we moesten er vertrouwen in hebben.
Ik vind het van de gekken, om met die ouwetjes te experimenteren, alsof ze nog tijd van leven hebben,  iedere dag kan de laatste zijn.
‘Er zal een dubbele bezetting zijn tijdens de pilot’ werd er gezegd, maar….de reeds ontslagen dames van de dagbesteding doen ook nog mee, je krijgt dan toch geen eerlijk beeld?
Ik heb het idee dat wij als familie, de handschoen toegeworpen krijgen. We moeten een vragenlijst invullen met suggesties wat onze moeder of vader allemaal zou willen doen op een dag en op welke tijden. En……..of we een bijdrage willen leveren aan de activiteiten.
Tussen de regels door proefde ik duidelijk, bezuiniging,…….het groepje ouwetjes in de dagbesteding moet flink uitgedund worden. Ben je flink van het padje, dan maak je nog een kansje op een plekje, dan zal er weinig veranderen, wellicht in een andere ruimte en met een ander gezicht.
Op het eind van de avond ben ik naar de manager gestapt en heb de hoop uitgesproken dat mijn moeder in het ‘selectieve sufclubje’ geplaatst zal worden.
Ik zie mijn moeder echt niet schilderen, computeren, vriendinnen maken, spelletjes doen, huishoudelijke activiteiten doen of gymnastieken.
Mijn moeder en met haar meerderen, vindt het heerlijk om wat te suffen, om zo nu en dan een tukje te doen, of even naar muziek te luisteren, om naar de mensen om haar heen te kijken, een aai over haar bol te krijgen, een kopje thee te krijgen, samen te eten en structuur te krijgen en zich veilig te voelen. Wij vinden het ook absolute noodzaak, dat ze constant in het vizier is, dat ze in de gaten houden of ze genoeg drinkt of eet.
Het is nu een paar dagen geleden dat die storm over ons heen raasde, we hebben goed nagedacht en de vragenlijst ingevuld, we gaan er alles aan doen om het mijn moeder naar de zin te maken.
Eerst maar eens maandag haar verjaardag vieren.
Tja…en dan de truc van manlief. Hij is bij dochterlief de spiegelreflexcamera gaan lenen en heeft mij met dat enorme apparaat het Markdal ingestuurd.
Laat toch net op die dag het landschap fabelachtig mooi in de mist verscholen liggen. De zon probeerde er magisch door heen te stralen, De eenden, zwanen, ooievaars, ganzen, konijnen en meer beestachtigs vermaakten zich kostelijk en….ik ook. Ik voelde me echt in de speeltuin op ontdekkingstocht, oftewel Alice in wonderland.
Ik knipte er op los en probeerde van alles uit, ik ging compleet uit mijn dak.
Helemaal blij en verguld kwam ik thuis, met een hoofd vol foto geluk, dus geen plaats meer voor andere zaken.
Toen ik de foto’s op mijn Mac zette in het bijzijn van manlief, vielen we samen zowat van onze stoel, het resultaat is werkelijk verbluffend, wat een apparaat.
Manlief grijnsde, hij wist dat ik aan een echte camera toe was. Ik was om!
Dan maar geen vakantie in September, met die camera heb ik elke dag vakantie.
Om een lang verhaal kort te maken: de camera was dezelfde dag al in huis.
Ik ben gisterochtend met ‘President Nikon’ het Markdal in gegaan en ben twee uur weggebleven. Ik zit in een nieuw Level en daar krijg ik een enorme kick van.
Meneer Nikon is best wel een beetje zielig nu, is hij verstoten? Nee hoor, hij mag blijven, leuk zo’n ventje erbij.
Ciao, ik krijg de kriebels, ik ga weer op foto jacht.

6 thoughts on “Leven aan de dagen geven.

  1. Hi Yvonne, als we het goed begrijpen, is je moeder vandaag jarig. Gefeliciteerd! Hopelijk geniet ze van jullie aandacht voor haar. Verder weer veel sterkte met de verdere ontwikkelingen in het huis. Wat een sfeervolle foto’s! En we zouden zeggen: beetje sparen en in september gewoon ff kijken of die camera het in het buitenland ook doet! Liefs van ons.

  2. Hoi Riet en Gerda,

    Dankjewel, wat attent. We hebben haar een fijne middag bezorgd, maar of ze het vandaag nog weet? Okeee, ik ga sparen!
    Liefs terug

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.