De rode arm, is niet meer!

Ik had het al voorspeld, toen de oude dame wakker werd, keek ze stomverbaasd naar haar rode arm en dacht, wat is dit nou? Hoe ben ik in Gods naam aan een rode stijve arm gekomen?
Na een paar tellen werd ze furieus, dit kon niet, ‘Ze’ denken dat ze alles met me kunnen doen, ‘Ze’ willen me gek maken, schreeuwde de oude dame.
Tenminste, ik schat in, haar kennende, dat dit haar reactie en gedachten waren bij de confrontatie van de rode arm, niemand was erbij.
Maar even later werd de verzorging met de gevolgen geconfronteerd.
Iedereen die de oude dame kent, weet dat ze enorme woedeaanvallen kan hebben, dan ben je echt bang hoor. Ik kan jullie vertellen dat ze er sinds een half jaar weer een gehad heeft.
Mijn moeder heeft het rode gedeelte van het gips aan flarden gescheurd, uiteraard is ook het gips zelf flink gehavend.
Ze vond het een leugenachtige rot streek, ze had beslist haar pols niet gebroken, zei ze.
Toen de opwinding zakte, voelde ze een stekende pijn, dus………..er was toch wel iets met haar aan de hand, begreep ze.
Ze liet uiteindelijk toe dat de ‘resten’ gips omzwachteld werden. Volgende week dinsdag zien we wel weer als we naar het trauma spreekuur gaan in het ziekenhuis. In ieder geval laten we haar de kleur niet meer kiezen, eenmaal een Calvinist, altijd een Calvinist.
Wat een vinnige tante, we dachten dat ze meegaander was geworden.
Gelukkig had ik foto’s genomen tijdens de sessie op de acute hulp. Ik liet ze zien aan de dame en…ze was stomverbaasd, schuchter zei ze dat ze vaag het een en ander herinnerde. Dit om zich enigszins een houding te geven, denk ik.
De nacht erop viel ze uit bed, gelukkig geen gevolgen, buiten een blauwe plek op haar wang.
Wat een triestigheid, we kunnen haar toch niet vastbinden?
We hebben nu een sensor geregeld, als ze uit bed komt, gaat in de kamer van de ‘wacht’ een alarm af zodat ze meteen naar haar toe kunnen gaan. Ze hoeft nu dus niet uren op de grond te liggen wachten op hulptroepen.
De oude dame heeft een alarm omhangen, maar ze zal er nooit op drukken, omdat ze niet onthoud waar dat voor is en niet meer weet dat ze dat apparaatje überhaupt heeft.
Gisteren spraken we de verpleeghuisarts nog even, zij vindt dat mijn moeder hard achteruit gaat. Wij moesten inderdaad constateren dat ze erg suf was en depressief.
We hebben haar mee naar het inpandige restaurant genomen en hebben haar een kop thee gegeven met veeeeel suiker, vindt ze opeens heerlijk.
Een stuk appeltaart at ze bijna geheel op, en bij de laatste happen zei ze: “bah, niet te eten die rotzooi”.
Ze zat gewoon ‘vol’ denken we.
Terug boven in de gemeenschappelijk huiskamer, vroeg ze de verzorging om een borrel, en die kreeg ze (alcoholvrij)! We lieten de oude dame met een big smile achter. Soms denken we wel eens dat ze het klagen bewaart voor ons.
Die huiskamer is de ‘dagbesteding’, maar er wordt niet echt iets gedaan. De dames en een man, suffen maar wat rond een tafel. Soms zijn ze wakker, moeten ze plassen, willen ze iets, kijken tv, eten de maaltijden, maar verder weinig reuring. Op een vrouw na, zij heeft de pik op mijn moeder, ze zou een jurk van haar gepikt hebben. Als ze weer eens begint te schelden tegen mijn moeder, krijgt ze ‘straf’ en wordt in de andere huiskamer gezet. Mijn moeder heeft niets in de gaten.
We zijn blij dat mijn moeder daar zit, ze krijgt zo nu en dan een aai over haar bol, ze praten wat tegen haar, ze geven haar eten, ze zeggen wat ze moet doen en er heerst structuur en een keer per week gaan ze met z’n allen naar beneden, zingen. Alles beter, dan eenzaam zitten te verpieteren in haar veel te grote appartement.
Nu kreeg ik gisteren een mail van Thebe dat de dagbesteding afgeschaft gaat worden. De mensen die de oudjes daar verzorgen zijn allen al ontslagen (met ingang van 1Augustus).
Er is een avond belegd om met de mantelzorgers te brainstormen hoe de oudjes op hun kamer bezig kunnen zijn, zodat ze s’avonds kunnen zeggen: “Ik heb een fijne dag gehad”. Echt waar, dit staat letterlijk zo in de mail. Zien jullie het zitten? Al die dementerenden op hun kamer met een ‘bezigheid’ en hoe gaat dat met het eten ?
Ik vind dit een verschrikkelijke ontwikkeling, dit is een sterfhuisconstructie. We kunnen de oudjes beter allemaal in de bosjes gooien, dan gaat het sneller, is misschien wel humaner ook. En dan moet je weten dat Thebe een humanistische achtergrond heeft.
Misschien is een robot een idee, ieder zijn eigen robot. Kunnen we mooi aankleden, een leuke naam geven en je kan er naar hartelust tegen mopperen. Maar wat gebeurt er als mijn moeder een woedeaanval krijgt?
Manlief en ik gaan naar die avond, we verklaren ‘ze’ de oorlog. Onze eerste vragen zullen zijn, wie heeft dit bedacht en waarom.
Jullie begrijpen dat ik gisternacht wederom niet best geslapen heb, ik kreeg mijn hersenen onmogelijk in de slaapmodus.
Tijdens mijn zentocht werd ik een beetje wakker, ik kon er weer een paar uur tegen gelukkig.
Het was een speciale dag, ik ging mijn verjaardag vieren met mijn meisjes (dochter, kleindochters) tijdens een heerlijke lunch in een geliefd restaurant.
Manlief bracht ons, hij vond het super, onze meisjesbijeenkomst.
De meisjes hebben me enorm verwend, ik kreeg een hip jurkje met bijpassende oorbellen van hen. Schot in de roos, ik ben er super blij mee. Wel handig, ik heb nu mijn eigen stylistes, ze weten precies wat bij me past. Dochterlief was met de dames naar de stad gegaan en zorgvuldig hebben ze gezamenlijk de cadeautjes gekocht, dochterlief heeft zelfs geduldig tig jurkjes gepast ter demonstratie. Unaniem is alles gekozen. Zooooo lief, wat een schatten.
Onze lunch was erg lekker en vullend, er ging zelfs geen dessert meer in, alhoewel een ijsje aan de overkant lukte nog net voor kleinkind 1.
Manlief viste ons weer op, we gingen nog even een koffietje doen bij de kids. Het werden wat wijntjes voor dochterlief en ik en de mannen gingen de hort op, technische spullen shoppen. Wij blij, zij ook. Manlief kwam later met een gekregen fles wijn terug, hij was verguld.
De kleinkids hadden de dag ervoor, slijm’ gemaakt, maar wilden meer perfectie wat consistentie betreft, samen met hen heb ik uiteindelijk een superproduct opgeleverd. Ik ben inmiddels in achting gestegen en mag nu als professioneel slijmmaker op het kinderfeestje van kleinkind 2 in actie komen als een soort van juf.
Geen straf, want dat slijm, lekker knedend in je handen, is een heerlijke bezigheid.
Ondanks het slaaptekort was het een superdag. Wat zijn we gezegend met die lieverds.
Door alle ontwikkelingen met de oude dame, hebben jullie de evaluatie van onze Fuerteventura reis nog te goed.
Morgen zien jullie die wel verschijnen, beloofd.
Ciao

Het mooie blauwe slijm

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.