En dan zitten we ineens in het ziekenhuis

De terugreis verliep voorspoedig en……….geen tussenlanding, super!
Hopelijk was dit de laatste “lange” vlucht, jaja, we vinden 4 uur in een vliegtuig al te lang. Als het minder kan….grote blij dus.
Op Schiphol zijn we weer gaan eten bij La Place, het is hier goed, vers en lekker.
De reden dat we in Breda geen hapje gingen doen was/is carnaval, dus waarschijnlijk overal een gekkenhuis.
En ja hoor, in de trein kwamen we al “carnavallers” tegen, leuk voor hen, maar wij hebben er helemaal niets mee.
In Breda op het station, werden we helemaal geconfronteerd met het gebeuren, in de zin van troep op straat en lallende verklede mensen. In de bus hing een oorverdovende alcoholwalm. De sfeer was wel komisch.
Toen manlief bij het uitstappen zijn rugzak niet goed omkreeg, werd hij door vele vrouwen liefdevol geholpen en betutteld. Een man vond dat jammer, want hij zat net zo te genieten van het geklungel van manlief, zei hij.
Eenmaal in huis, overviel ons de immense ruimte, de luxe en zomaar water uit de kraan kunnen drinken en ook de plotselinge stilte. Heerlijk, een oase in de gekte.
Dochterlief had mooie lentebloeirs neergezet en…….er wachtte ons een zalige zoete zonde.
De kleinkids wilden meteen komen, maar we waren zo ongelofelijk moe dat we het wederzien uitstelden tot de volgende ochtend.
Wel nog even de koffers uitgepakt en hoppa onze eigen luxe kingsize in.
Heerlijk geslapen, maar toch viel er al weer een deken van ‘zorg’ op me neer. In gedachten was ik al lijstjes aan het maken, maar mijn hoofd was nog niet helder.
Eerst maar eens aan de wandel en dat viel me flink tegen, wat een shitweer, wat een troep op straat en wat een zompige zooi in het Markdal. Gelukkig had ik laarzen aan, maar dat loopt nou niet bepaald lekker. Ook zag ik her en der, behoorlijke stormschade.
Maar……….de ooievaars zijn er weer, ze zaten op het nest en klepperden er al lustig op los, zij hebben er wel weer zin in.
Ik was er redelijk in geslaagd om het hoofd zen te krijgen, ik zou rustigjes aan ons leven thuis weer gaan opstarten.
Dat is me dus niet gelukt, bij mijn eerste karweitje ging mijn mobiel,……de dokter van het tehuis van de oude dame!
Mijn moeder was vrijdag gevallen en nu (maandag) hadden ze geconstateerd dat haar arm er toch wel vreemd uitzag. Het was raadzaam om met haar naar de acute hulp in het ziekenhuis te gaan.
Dat bericht overviel me enorm, koud thuis en dan opeens alles uit je handen laten vallen en naar het tehuis.
De oude dame zat slapend als een geknakt vogeltje in een rolstoel in de gemeenschappelijke huiskamer met haar arm op een zelfgebordeerd kussentje. Zo verschrikkelijk triest om zo’n oud mensje ineens zo te zien.
De arm was paars, dik en met een vreemde knik, het zag er niet goed uit.
Wat er nu precies gebeurd is?……….niemand, die het ons kon of wilde vertellen.
De arts had zaterdag al langs willen komen, maar dat was niet nodig had de verzorging gezegd.
Uiteindelijk heeft de fysiotherapeut er maandag werk van gemaakt en de arts erbij geroepen en zij ondernam meteen stappen en belde me.
Ik had een dikke wollen omslagdoek van mezelf meegenomen (vond mezelf toch wel alert) en die drapeerden we lekker om de oude dame heen, ze werd wakker, zag ons en begon te stralen. Het ging me door merg en been.
Met een rolstoeltaxi zijn we naar het ziekenhuis gereden. Ongelofelijk hoe dat in zijn werk gaat, heel secuur wordt een en ander uitgevoerd,……het kost tijd en ook energie van de chauffeur.
We waren stomverbaasd dat we maar 13€ moesten betalen.
Het was enorm warm op de acute hulp, druk en hectisch, ik plofte zowat uit mijn lijf en was zo gespannen als een veer. Dit soort dingen vreten aan me, ik ben een stresskip, maar de oude dame was de rust zelve, ze stak zelfs lachend haar tong nog naar me uit.
Ik weet niet of je als hoogbejaarde een voorkeursbehandeling krijgt, maar wij werden bijna meteen naar een kamertje gebracht. Een verpleger kwam en begon uit te vragen, maar mijn moeder wist van niets en wij ook niet. We hadden wel een brief van de verpleeghuisarts waarin vermeld stond dat mijn moeder behalve de zielige arm, ook heupklachten had en pijnlijke ribben. Er zou een foto gemaakt worden.
We werden er op met klem op gewezen dat een van de eerste handelingen altijd moet zijn……..ring afdoen!
De vingers van mijn moeder waren al flink gezwollen, zag ik toen. Gelukkig lukte het nog, ik grapte nog naar de oude dame dat anders haar vinger eraf moest, wij hebben samen zo’n soort van humor. De oude dame moest lachen en ik kon zo ook wat spanning kwijt. De ring kreeg ik aangereikt van de verpleger, ik deed hem om en zei tegen mijn moeder, hij staat me erg mooi, dankjewel! Wederom een komisch moment, zat ik opeens met jetser van een briljant aan mijn vinger. Heb hem accuut in mijn beurs gestopt, niet voor mij.
Om een lang verhaal kort te maken, er zit een hele vreemde breuk in haar pols, hadden ze nog nooit gezien. De oude dame heeft nu een pracht van een gipsen arm in de kleur rood. Ze heeft er zelf voor gekozen. Ik beloofde haar om er snel een vies woord op te zetten en een tekening.
De heup is niet gebroken en de ribben zijn zwaar gekneusd.
Volgende week moeten we weer terug. We hebben de oude dame weer keurig in de gemeenschappelijke ruimte geplaatst. Ze maakte behoorlijk wat indruk met haar rode arm, zelfs notoire suffers werden wakker. Ze is nu duidelijk het zieligste kind van de klas en dat verdient aandacht.
Eenmaal weer thuis, was ik gesloopt, ik had topsport bedreven. Er is niets meer uit mijn handen gekomen.
Kleindochter1, heeft de middag/avond bij ons doorgebracht, zij wilde niet carnavallen en moest zich voorbereiden op de proefwerkweek.
Het was een heerlijke middag met haar en als klap op de vuurpijl heeft ze me geleerd hoe ik via een app, eten kan bestellen, betalen en laten bezorgen.
Wowwwww, er gaat een wereld voor ons open, we hebben gesmuld met zijn drietjes. We hadden pizza’s van een goede Italiaan, echt kwaliteit!
Hilarisch toen de kinderen en kleinkind2 binnenvielen, zij kwamen uit een totaal andere wereld in een compleet onaardse outfit. Ideale schoonzoon was zelfs onherkenbaar, hij had hele enge lenzen in met namaakbloed. Ach, ieder zijn pleziertjes, doe mij maar gewoon.
We lagen vroeg in ons mandje.
Helaas heb ik zeer slecht geslapen, heb liggen malen als een neuroot. Hopelijk maakt de oude dame het beter.
Ze zal wel verbaasd naar haar rode arm kijken als ze wakker wordt, hoe ze daar nou toch aan gekomen is?
Ik laat het hier even bij, ik ben op.
Jullie horen snel meer.
Ciao.

Laatste zicht op Fuerteventura

2 thoughts on “En dan zitten we ineens in het ziekenhuis

  1. Whow, is dat even wat.
    Denk je lekker even bij te komen, en krijg je dat ook even te verwerken.
    Wees maar blij dat je er zelf noch even de goede richting aan kon geven.
    Wie weet hoelang je moeder anders nog daar zo had moeten zitten.
    En natuurlijk weet niemand hoe ze zo beschadigd raakte.
    Ik wens je veel sterkte met je moeder, en hoop dat ze weer snel herstellen mag.

  2. Allemachtig! Wat een schrik en….een soort schandaal vinden we wel. Ook al zegt de verzorging/verpleging dat de arts niet hoeft te komen (op zich al vreemd) dan heeft de arts nog de plicht om te komen kijken..toch? Hopelijk komt het goed!