The Party is over now

Donderdag 23 Februari
Vandaag was ik goed de klos. Ik werd net op een open stuk, zonder schuilmogelijkheden, getroffen door de zeikerd. Ik had al geconstateerd dat Lanzarote niet zichtbaar was en ja hoor, daar kwam de zeikerd vandaan. Ach, ik had een plastic zak bij me voor mijn iPhone en meneer Nikon en…….nog een voor het brood dat ik ging kopen en…..een voor de vette zak churros.
Ik was goed voorbereid en met voldoende geld van huis gegaan.
Ik was superblij dat ik die plastic zakken bij me had, ze kwamen heel goed van pas en dat ik flink nat ben geregend, vond ik totaal niet erg, want de temperatuur is zomers hier.
Ik had nu twee porties churros gekocht, we hebben gesmuld, maar wel de hele ochtend bomvol gezeten, dat moet je dus niet al te vaak doen.
We hebben vandaag eens goed van de zon genoten en verder niets ondernomen, voor de laatste maal, het is goed zo. De laatste dagen willen we wandelen, flaneren en buiten de deur eten.
Vrijdag 24 februari.
Na mijn wandeling, het ontbijt en de rest van de ochtendrituelen, zijn we netjes in wandeloutfit van huis gegaan. We liepen langs de Noordkust, veel lava, rotsen en een ruwe beukende zee, heerlijk! We waren er weer aan toe hoor. Helaas moeten we constateren dat Maurice niet meer offroad kan, hij is er te onstabiel voor. Een kleine barrage gaf al problemen, we hebben ter plekke besloten om geen risico’s meer te nemen. Wel erg zuur, maar het zei zo. Samen de lavavelden in, behoort vanaf nu tot de verleden tijd.


Ach, we nemen in het leven constant afscheid, het gaat nu alleen wat sneller. Er is mee te leven. We zullen ons gaan focussen op goede wandelpaden.
In ieder geval, was onze laatste woeste wandeling door de lava een belevenis en erg mooi. We ontdekten ook een bloem die we nog nooit gezien hadden.
Flink moe en uitgewaaid, liepen we na uren, hongerig het stadje weer in.
Van een Nederlands stel, hadden we een restauranttip gekregen:”Avenida”. Het is een echt Spaans restaurant waar veel locals komen en waar de mensen regelmatig buiten staan te wachten op een plaatsje. En verdomd, zelfs wij moesten wachten. Het restaurant ligt totaal buiten de loop en heeft geen terras, een donkere inrichting, geen tafellakens, kortom, je loopt er niet zomaar in.
Eenmaal binnen, met al het gezellige geroezemoes en vrolijke mensen, voel je je er meteen thuis. De obers zijn attent en professioneel. De kaart is groot, dus moeilijk kiezen, eigenlijk wil je alles proeven. We kregen als welkom lekker warm stokbrood met een heerlijke zelfgemaakte aïoli.
Als starter hadden we gefrituurde babyinktvis, zoooooo lekker, gewoon snoepjes. De portie was enorm.
Als hoofdgerecht had manlief schnitzel (hij kreeg er twee) en ik gegrilde tonijn (ik kreeg er drie) en uiteraard de bijzaken zoals friet en wat salade. Het was goed bereid en kakelvers en het smaakte ons enorm na die flinke lavatocht. Maar toch kreeg ik het niet op en bovendien we hadden al een nagerecht gespot waar we onze zinnen op hadden gezet, haha. Manlief is niet bepaald een viseter, maar de tonijn at hij ook nog met plezier op. Knap van hem na die enorme schnitzels.
Als dessert hadden we crêpe Suzette en die was goddelijk!!!! Wat een goden maal, maar we zaten zo enorm vol dat we besloten om morgen (vandaag dus) niet meer uit eten te gaan.
Bij de rekening kregen we ook nog eens een rumlikeurtje met slagroom.


Wat een gouden greep, dit restaurant, wat een tip.
We hebben de rest van de middag/avond hoogzwanger op de bank gelegen.
Zaterdag 25 februari
En dan is de laatste dag aangebroken, dus ik besloot om een lange wandeling te maken. Ik wilde heel bewust van elk plekje afscheid nemen. We komen hier niet meer terug, onze focus komt op het vaste land te liggen vanaf nu.
Het werd een mooie wandeling, vol weemoed, wat hebben we het altijd naar onze zin gehad op dit eiland. Er is zoveel te zien, het sfeertje is hier zo relaxed (denk ook door de surfscene), de temperatuur is erg aangenaam door de constante wind en de lavavelden zijn zo mooi en sereen.
Mijn fotokaart zit bomvol Fuerteventura, dat gaat een mooi herinneringsboek opleveren.


De rest van de dag hebben we ingepakt, op het balkon gezeten, gelezen, de wijn op gemaakt en wat praatjes gemaakt hier en daar. Dat laatste hoofdzakelijk door Maurice, hij vindt het heerlijk om gesprekjes aan te knopen. Hij heeft zijn “Oxford Engels” naar hartelust kunnen gebruiken bij deze en gene. Ook maakte hij regelmatig een praatje met een Duitser, een gewezen vrachtwagenchauffeur, erg aardige man.
Ik ben zojuist even de straat overgestoken en heb een verse meeneem pizza gescoord met wat frites. Wederom een godenmaal.
Morgen worden we om 07:15 opgehaald, nette tijd he?
Het was een heerlijke maand hier, wat zullen we weer moeten wennen aan Nederland en met alles wat daar bij hoort.
Ik meld me snel weer, Ciao!

2 thoughts on “The Party is over now

  1. HaHa, wat een tip, ”Avenida” die kregen wij ook in december.
    Dus wij er ook heen, en ons is het ZOOOO slecht bevallen.
    Nooit, maar dan ook nooit meer daar heen.