De ondragelijke Verukking van de Saaiheid

Maandag 20 Februari
En dan ben je doodmoe na die helse nacht, ga je op tijd je mandje in en………dan slaap je slecht, geen diepslaap en telkens periodes van wakker worden en liggen. Dat overkwam mij, flink balen.
Moet je kijken, een beetje reuring en deze dame is meteen flink van slag. Leven de saaiheid van het bestaan.
Vandaag een dag zonder reuring, veel wind, 21 graden, beetje regen, half bewolkt en geen extra activiteiten.
Dus gewoon mijn zenwandeling en boodschappen gedaan.
De rest van de dag, de dagelijkse rituelen, ik moet zeggen, niks mis mee.
Om toch wat te vertellen te hebben, wil ik jullie eens meenemen op mijn zenwandeling (elke dag dezelfde route).
Ik sta op nadat ik gewekt ben door de vuilnisman, rond 05:00 (voor jullie 06:00), check mijn mail, lees het nieuws, zet koffie en slik mijn medicijnen.
Op ons gemak drinken we koffie en om 07:05 loop ik de deur uit, vandaag gewapend met een plastic zak om meneer Nikon en de iPhone in te doen in geval van regen, ik mag nat worden, ik kan daar tegen zonder uitgeschakeld te worden, leve de mens!
Geen regen gehad, overigens.
Als ik via de receptie ons appartementencomplex verlaat, loop ik de straat uit en ben snel bij de zee, een moment van diep ademen, een geluksmoment.


Ik zie altijd wat mensen, zoals de strandstoelopzetter, schoonmaaksters bij de strandtent, joggers, zwemmers, tai chi beoefenaars en wandelaars.
Soms zie ik wat verlopen doorhalers.
Ik stap het zand op en loop langs de vloed/eblijn op zoek naar een schat. Weinig schatten te vinden.
Na een paar honderd meter, klauter ik de boulevard op, want lavarotsen.

De boulevard is hier gezellig en totaal niet gelikt. Niet erg geschikt voor vervoer op wielen, kinderwagen kan net.
De boulevard wordt elke ochtend geveegd en geschrobd door de resto werknemers. Tafeltjes worden al buitengezet etc, er wacht weer een nieuwe dag van geld verdienen. Geen probleem hier, alle resto’s zitten altijd vol.
Donkere mensen zie ik al in de weer gaan om hun ‘zandkunst’.. (meestal vuurspuwende draken, dit gelieve men letterlijk te nemen, er zit ‘spul’ in de drakenogen dat brandt)..te herstellen of weder op te bouwen, het handdoekje waarop men geld kan doneren is als eerste gereed. Ik zie nu ook regelmatig een soort van oude Europese kunstenaar die verstrengelde blote vrouwen creëert, hij heeft nog een paar lesjes nodig vind ik.
Over bloot gesproken, ik zie elke dag wel een blote man die de zee ingaat of er net ietsjes kleiner weer uitkomt.
Loslopende honden zijn er niet, wel een paar poezen.
Ik ruik de zee, maar ook de schoonmaakmiddelen.
Uiteindelijk kom ik uit bij de haven, daar is het alweer wat drukker, de veerboot gaat en een andere komt, de vissers varen uit, de surfers verzamelen zich bij een of andere boot en bij de havenkroeg zitten elke dag dezelfde heren de gang van zaken te bespreken.

 
Hier zie ik meestal de zon opkomen, een geweldig moment, elke keer weer.
De zee is hier wat ruwer, want ik loop naar het Noorden.
Ik zie Lanzarote duidelijk liggen, soms wat minder en een enkele keer niet. De veerboten onderhouden het contact.
Na de haven, zet ik er flink de pas in, ik ben dan vrijwel alleen, de wind blaast lekker in mijn snuit en soms zing ik een liedje van geluk.
Ik loop een paar kilometer noordwaarts tot mijn keerpunt en dan krijg ik Pavlov verschijnselen, ik wil pap of iets lekkers. Tja en als ik dan toch bij de bakker ben om brood voor manlief te kopen, is het slechts een klein visueel zetje om lekkers te scoren.
Alvorens te ‘keren’ ben ik zeker al een paar keer de lava opgedoken op zoek naar schatten. De vreemde blauwgroene kwallen vind ik absolute toppers!
De terugweg is tot op een bepaald punt dezelfde, maar het laatste stukje strand loop ik dan niet meer, ik ga via het stadje, leuk om alle ochtendreuring te aanschouwen.
Het is elke dag weer een feest. Ik loop gemiddeld 10 kilometer per dag, geen centje pijn.
Eenmaal thuis is mijn ultieme ‘papmoment’, zo verdiend! De rest van de dag…heerlijk saai!

Dinsdag 21 Februari
We mogen hier van geluk spreken dat de zeikerd hier geen grote blaas heeft, zo bleek vanochtend maar weer. Aanvankelijk dacht ik geen ochtendwandeling te kunnen maken, maar het werd droog en ik waagde het erop. Het bleef een tijd lang donker en dreigend, maar ik heb het droog gehouden. Ik was wel op de zeikerd voorbereid, ik had nu ook een plastic zak bij me voor het brood…en jaaaa…het lekkers).
Het was weer top, dit ga ik echt missen, zeker als ik weer in de zompige zooi in het Markdal loop. Gelukkig gaan we snel weer weg, grote blij.
Meestal gaan we na het ontbijt boodschappen doen en dat is een verleidelijke tocht, want we komen dan langs de Zara en de Mango, vooral de laatste is uiterst geschikt voor mijn kindermaatje. Inmiddels heb ik een complete ‘wegwerp’ zomergarderobe bij elkaar. Eigenlijk kan dit niet, want niet duurzaam, helaas heeft de portemonnee ook wat in te brengen in deze.
Ach, meestal doe ik toch wel 2a3 jaar met de kleding.
Vandaag en morgen geven we het kamermeisje vrij, we vinden het wel best, we hebben gisteren schoon beddengoed gekregen en schone handdoeken. Op die smerige mop die al in 6 appartementen (met hetzelfde water, denk ik) voor de onze alle viezigheid heeft verzameld, zitten we echt niet te wachten. Donderdag mag ze weer binnen, voor de laatste maal.
Verder , saai, maar ohhhhh zo relaxed.
Ciao.

1 thought on “De ondragelijke Verukking van de Saaiheid

  1. Leuk hoor, het verslag van je wandelingen! Geeft wel een beter beeld van waar je altijd zo van geniet! Fijne laatste dagen daar!