Nikon trekt de keutel in

Een zeer alerte lezer maakte me attent op een fout in mijn geneuzel. Ik schreef dat Fuerte, wind betekende, maar dat betekent dus sterk. Ventura betekent wind, dus in het geheel, heet het eiland sterke wind. Ik was wat slordig, komt wel vaker voor, maar gelukkig klopt het nu weer, pffff, dankjewel Riet.
Ik zal ook nog foto’s bij het vorige verslag plaatsen, dus……..kijk nog maar even terug als je benieuwd bent naar de veerboot die moeite had in de storm en de zooi op de boulevard.
Gisteren waren ze de boulevard weer aan het verschonen, een hele klus.
Alvorens op de boot te stappen, heb ik mijn zenwandeling gemaakt en zag de werkzaamheden, ben dus eerder omgedraaid en naar de bakker gelopen, voor wat koffiebroodjes om mee op onze tocht te nemen.
We gingen met een bootje naar het onbewoonde eiland waar we dagelijks tegen aankijken. Eigenlijk wonen er toch een paar mensen, er is een dorpje, bestaande uit 6 piepkleine huisjes. Er is ook een restaurantje, daar kan je alleen wat eten als je gereserveerd hebt, de eigenaar speelt op safe. Hij maakt elke dag paella.
Op de boot zaten we weer naast Nederlanders, en ja hoor, weer Amsterdammers, hele aardige lui. We raakte in een geanimeerd gesprek en…….we weten nu welke camera de mijne gaat worden en….we hebben een enorme leuke tip voor een dagje uit als we weer thuis zijn. Dit noemt men nu netwerken he?
Nu zullen jullie denken, waar heeft ze het nu over, de nieuwe camera was toch al bekend, maar het was effe wachten tot ie uitkwam. Nou……..hij komt dus niet, Nikon trekt 3 keutels in, ze konden er niet genoeg aan verdienen. Jammer, heel jammer, want we hadden onze zinnen op die keutel gezet en….al heel lang gewacht. Gisterochtend is die rotstreek bekend gemaakt.
Wel sterk dat er nou net een man bij ons op de boot zit, die een andere supernikon om zijn nek had hangen. Hij heeft met verve de waar aangeprezen en we zijn om, alhoewel ook nog wat in de rouwfase. Eenmaal thuis, gaat manlief zich in de Nikonaanschaf materie storten, ik blijf ondertussen gewoon doorknippen en wacht af.
Het eiland heet los Lobos, vernoemd naar de Lobos (Monnikszeerobben) die er leefden. Helaas hebben de vissers de beesten uitgemoord, ze waren bang dat er geen vis voor de mens overbleef.
Maar het eiland is gelukkig verder ongeschonden gebleven en beschermd, je mag er zelfs niet kamperen. Alleen overdag ben je welkom, maar je moet op de paden blijven. Er groeien vele zeldzame planten en er broeden vele vogels. Helaas hebben wij alleen maar meeuwen gezien, planten wel hoor.
Het is een schitterend lavaeiland, met een grote vulkaan en vele kleinere en ook nog veel oprispingen en uiteraard veel Malpaïs. Maar, er zijn ook zoutmeertjes, mooie lagunes, duinpartijen en woestijn gebiedjes. Wij hebben het hele eiland gerond, het is in het geheel zo’n 10 kilometer. Het werd weer een super wandeling, echt genieten.
Toen we zeer voldaan op de boot stonden te wachten, betrok het, de wind zette wat tandjes erbij en het begon weer te zeiken. Grote Bah, het werd een woeste overvaart.
Bibberend liepen we naar huis en besloten toch maar even te schuilen bij de Italiaan, voor een wijntje en gingen meteen weer voor de bijl, we hadden zin in spaghetti carbonera. Dus het eten van gisteren eten we straks. De pasta was subliem, al dente en zelf gemaakt zoals alleen een goede Italiaan dat kan. Ook mamma staat in de keuken en bakt me toch een lekkere taart, dat moet je proeven.
We gingen tonnetje rond de deur uit na nog wat gratis rum likeurtjes. Warm waren we hoor.
Wat een heerlijke dag.
Vandaag stond mooi weer op het menu, dus eerst maar eens mijn zenwandeling, nu in het geel, want de boulevard is weer spic en span. Nog even langs de bakker, voor een Valentijnsdessert (wortel cake) en naar de super voor een goed wijntje en……de zon in met muziek en boek.
Kortom ook weer een zeer geslaagde dag.
Het boek Judas van Astrid Holleeder heb ik uit, wat een familietragiek en het speelt nog steeds, onvoorstelbaar hoe Holleeder zijn familie geterroriseerd heeft (en nog doet).
Ik ben nu aan een geheel ander boek bezig, maar het gaat oa wel weer over familietragiek. Het heet: “Het smelt” van Lize Spit.
Zeer mooi en boeiend geschreven. Aanrader!
En morgen?……….krijgen we weer regen!
Ciao

2 thoughts on “Nikon trekt de keutel in

  1. Mooie foto’s met mijnheer Nikon.
    De schrijfster vh boek Lize Spit is een jonge schrijfster uit ons dorp. Vandaar dat het zo goed is.
    Groetjes voor jou en ook aan Maurice xxx