Wat het leven ook biedt, een echte vriend verlies je niet.

Zoals ik al schreef….ik ging een dagje alleen op stap. Doch de eerlijkheid gebied me te zeggen, dat slechts het reizen alleen zou gebeuren, ik had namelijk een afspraakje in Amsterdam. Klinkt spannend he, en…dat was het ook.
Ik had een afspraak gemaakt met mijn vriendin. Ik ken haar al 60 jaar, ze woont in Amsterdam en de laatste jaren was de klad een beetje in onze vriendschap gekomen. Waarom?, wij wisten het allebei niet, zal wel gemakzucht zijn dan he?
Ik had haar gebeld, …..we begonnen meteen te ratelen, we hadden zoveel te vertellen, maar we besloten ons te beheersen en elkaar eindelijk weer eens te ontmoeten in Amsterdam, bij de piano, op het centraal station.
Ik verheugde me er enorm op en ik was benieuwd hoe zij ouder geworden was. Ik had al aan de telefoon verteld, dat ik veel rimpels had, zij was dik geworden vertelde ze. De tand des tijds slaat genadeloos toe.
Maar…we herkenden elkaar al van verre en namen de ouderdom mee in onze vriendschap, het was of we elkaar pas nog gezien of gesproken hadden. Dat heb je met oude, goede vriendschappen, die kunnen tegen een tijdstootje.
Ik leerde haar kennen in Oirsbeek, waar wij vanuit Heerlen naar toe verhuisd waren.
Doordat mijn vader zijn goede baan bij de Staatsmijnen aan de wilgen had gehangen om een eigen bedrijf te starten, moesten wij weg uit onze ‘soort van luxe expat flat’ (bezit van de mijnen), dus werd er een huis gekocht in een echt Limburgs dorpje. Het huis was behoorlijk groter, met enorme tuinen, maar….geen centrale verwarming, brrrr, dit terzijde.
We kwamen aan de rand van het dorp te wonen in een rijtje van nieuwbouw twee-onder-een-kappers. Het bleek dat er redelijk veel niet-Limburgers kwamen wonen, dus we werden al gauw bestempeld als buitenlanders. Mijn vriendin was de echte buitenlander, zij kwam met haar familie regelrecht uit Indonesië, ze waren gevlucht.
Op een van de eerste dagen sloten wij al vriendschap, eigenlijk ook met heel haar familie en omgekeerd. Ik vond hen razend interessant en kreeg nooit genoeg van hun verhalen over Indonesië en……het eten trok me enorm. Ik zorgde vaak dat ik wat bleef plakken in de hoop op mee-eten, dat lukte bijna altijd.
We hebben ongelofelijk veel lief en leed gedeeld en de vriendschap hield stand, maar de laatste jaren werden we wat lui, dus belden we of schreven elkaar. Echter, de afgelopen 6 jaar stropte het contact…tot nu.
Het werd een dag met een warme gouden rand, we hebben de hele dag gepraat, gelachen en meegeleefd tijdens een fikse wandeling over de Albert Cuyp en een super lunch in Nam Kee (absolute aanrader).
We gaan beslist vaker samen wat ondernemen nu en…wellicht een reis naar Orlando maken, daar woont een zus die ik ook een warm hart toedraag.
Mijn vriendin heeft een groot nadeel, ze heeft angst voor de computer, dus ook voor een tablet of een smart telefoon. Gelukkig is ze nu bereid zich door haar dochter te laten bijspijkeren. Ik heb haar nog een echt papieren kaartje (weet je wel zo’n ding met een postzegel) gestuurd om te bedanken voor de leuke dag, maar wel geschreven dat ik binnen korte tijd een mailtje van haar verwacht. Ik heb nog niets gehoord, ik zal haar achter haar vodden gaan zitten, reken maar.
Ze heeft het adres van mijn blog, dus ze zou dit kunnen lezen, maar of ze al zo ver is?
Verder een heerlijke week gehad, veel aanloop en logeetjes.
Updates:
De schilder schildert voort, gelukkig niet meer bij ons.
Eens een frik altijd een frik, dus we konden kleinkind1 goed helpen met haar huiswerk. Tjonge, als je ziet wat er een eisen gesteld worden aan een brugpieper en wat een stof ze te verwerken krijgen, geef mijn portie maar aan fikkie nu. De dame zit op tweetalig onderwijs, dat houdt in dat ze de helft van de vakken in het Engels krijgt. Ga er maar aanstaan, wiskunde in het Engels enzo, brrr.
De nieuwe bewoner is gearriveerd met twee grote kids (17/18).
Ik ben zo blij dat het nu eerder licht is, kan ik er weer lekker vroeg op uit en dat vroege schemeruurtje bevalt me wel.
Ciao.

dscn1123

1 thought on “Wat het leven ook biedt, een echte vriend verlies je niet.

  1. Hola Yvonne, nou zeg daa is toch toevallig daar heb ik laatst nog aan gedacht (die goeie oudere vriendin) maar ook aan haar ouders super mensen.Lfs Wies.