I Love Breda

Het was jazzfestival in Breda en dat is feest, kan ik jullie vertellen. Overal in de stad waren podia en er speelden dagelijks vele jazzbands. 

De stad swingde, het was afgeladen vol met vrolijke mensen. 

Uiteraard ben ik met de president op stap gegaan, wat een kans voor een beginnend straatfotograaf. Ik moet zeggen, het bevalt me en ik ben al wat minder bescheiden en prop me door de massa heen, het grappige is dat het nog geaccepteerd wordt ook, de camera krijgt voorrang.

De president was net bekomen van de jazz, toen hij alweer actiefoto’s van kleinkind1 mocht maken tijdens een hockeywedstrijd. Dat werd weer werken met snelle sluitertijden, een goeie oefening en kleinkind1 blij met de foto’s. 

In het Markdal wordt het ook weer wat spannender, er vliegen prachtige libellen (juffers) rond en de ooievaar heeft jonkies, ik weet nog niet hoeveel. 

Moederzwaan is ook aan het broeden, eindelijk weer leven in de brouwerij. 

We zijn met mijn broer de stad in geweest en dat werd een bijzonder leuk dagje uit in eigen stad. 

Met trots lieten we hem het Chassé theater (Herzberger) zien, maar broerlief vond er geen bal aan. Maar…….de ondergrondse parkeergarage had zijn volledige aandacht gelukkig. 

Ons stedelijk museum is samengevoegd met het designmuseum en tot onze grote vreugde is dit zeer goed gedaan. 

Ze pakken uit met een geweldig mooie tentoonstelling ‘True Beauty’, op de grens van kunst en wetenschap. Eindelijk een beetje ‘kunsthal’ gevoel in Breda. 

Deze tentoonstelling laat zien dat het gezicht van de wetenschap steeds verandert en daardoor krijg je nieuw beeldmateriaal. De beelden, afkomstig van scans, microscopen, telescopen, MRI’s, animaties van internationale toponderzoekers worden afgewisseld met het werk van kunstenaars. 

Met verbazing hebben we deze prachtige beelden stuk voor stuk bekeken, ongekend mooi. 

Als bewijs hier wat foto’s. 

We maakten daarna nog een flinke wandeling door Breda, aten een heerlijk maal bij ‘Dickens&Jones’ aan de Grote Markt en namen temidden van jonge gansjes nog een afzakkertje bij ‘Parc’, in ons mooie stadspark. Zo leuk om je eigen stad aan een ander te laten zien. 

I Love Breda, Ciao. 

Ik Ben Een Amsterdammer

Wat een fijne week, wat is het gepensioneerde leven toch heerlijk. We doen waar we zin in hebben en hebben niet veel verplichtingen meer, zeker omdat we onze tijd goed kunnen managen. 

Ik kan best geïrriteerd raken, als mensen zeggen: “daar heb ik geen tijd voor”, want het is en blijft een kwestie van keuzes maken, uitzonderingen daar gelaten. Helaas wordt ‘geen tijd” vaak als smoesje gebruikt. Gelukkig zijn wij zeer tevreden mensen en hoeven we niet zo nodig van alles en…ons motto is, NU doen, niet uitstellen.

Een van de keuzes van manlief deze week was/is de ‘Giro”, hij geniet zo van die tocht en blijft er graag voor thuis. 

Ik daarentegen trek er graag op uit, even cultuur en natuur snuiven en fotograferen. 

Zo ben ik deze week weer met mijn jonge fotovriendin een hele dag in een vogelhut gaan zitten, Deze hut, was bijzonder mooi, het is een tuinhut van Arjan Troost ( http://www.arjantroost.nl ).

Helaas hebben we geen ijsvogeltjes gezien, die zijn deze winter omgekomen doordat ze door het ijs niet konden vissen. 

Wel zagen we regelmatig eekhoorns langskomen, naast de vele soorten kleine vogeltjes. 

Doordat we een prooi (kippenpoten) gekocht hadden van Arjan, hebben we bezoek gekregen van een blonde buizerd, een prachtexemplaar. Arjan had de kipstukken met tie rips aan wat stronken bevestigd zodat het beest de boel niet mee kon nemen, hij was er wel een half uurtje mee bezig, we hebben prachtige foto’s kunnen maken. 

Toch moet ik eerlijk zeggen dat vogelfotografie mij niet zo boeit, dus…..voorlopig geen vogelhut meer voor mij. 

Waarom bestaan er nou geen mensenhutten, kun je lekker mensen fotograferen, haha.

 

Gelukkig durf ik steeds vaker recht op de man te vragen of ik een portret mag maken. 

Zo zag ik op de ‘Wallen’ een pracht van een ‘kop’ voor zijn sex tent zitten, toen ik hem vroeg of ik hem mocht fotograferen, mocht het nog ook, ik was perplex en heel blij. 

Ik maakte eerst een praatje met hem en vroeg of hij het niet bijzonder vond om mede Nederlanders te ontmoeten en te spreken tussen al die buitenlanders, waarop hij antwoordde dat hij geen Nederlander is, maar een Amsterdammer, TOP! Het ijs was gebroken en ik schoot zijn prachtige kop.

 

 

Jullie zullen wel denken, wat doet Ciao op de wallen?, nou ik was daar om straatportretten te schieten, gewaagd, spannend en super gaaf. Ik heb al mijn charmes ingezet kan ik u vertellen.

Ik was met mijn broer eerst naar het MOCO museum geweest, naar de tentoonstelling van Banksy en Lichtenstein. Deze tentoonstellingen stonden hoog op mijn lijstje.

Banksy startte als straat (graffiti) kunstenaar in Bristol, hij maakt ook gebruik van sjablonen. Zijn werk is vaak humoristisch met een politieke bodem. Deze overzichtstentoonstelling is zeer de moeite waard en bovendien is het museum zelf gesitueerd in een schitterende villa.

Lichtenstein was een popart kunstenaar, Zijn werken zijn vooral bekend als een soort van cartoons met felle, veelal primaire kleuren omlijnd door vette zwarte contouren. Hij maakte schilderijen, beelden en litho’s. Ik word er altijd vrolijk van.

Wat hebben we genoten in de villa.

 

  

In een onvervalste Amsterdamse kroeg (café Mulder), genoten we van de stamgasten en de spiritualiën, echt een leuke tent.

Van de barman kregen we de tip om te gaan eten bij de Myrabelle, ook een echte Amsterdamse horecagelegenheid, we zaten er heerlijk aan het water, top.

Hierna liepen we langzaam aan naar de wallen en daar hing me toch een gezellig sfeertje, zeker omdat het zo’n heerlijk weer was. De President kwam er volledig aan zijn trekken, haha.

We eindigden in ‘In ’t Aepjen’, ook een onvervalste Amsterdamse (houten) kroeg . 

Men fluistert dat dit vroeger een spotgoedkope en niet zo’n beste herberg was en dat daar de uitdrukking ‘ je bent in de aap gelogeerd’ vandaan komt.

Ciao.

 

Dat Heurt niet

Zondag 29 April
De laatste dag is een feestje geworden voor ons, niks geen vertrekverdriet of inpak stress, dankzij het ‘omdenken’. Het werkt echt, kan ik u verzekeren.
Het was heerlijk weer, dus we gingen gewoon lekker op een terras aan zee zitten nadat we alles ingepakt hadden.
Om het geheel nog feestelijker te maken begonnen we met een glas cava.
Daarna liepen we naar een restaurant waar we nog niet geweest waren,
https://www.tripadvisor.nl/Restaurant_Review-g187526-d4414303-Reviews-La_fosa-Calpe_Costa_Blanca_Province_of_Alicante_Valencian_Country.html
Het was er best druk, maar we kregen nog een tafeltje gelukkig. De eigenaren zijn Frans/Spaans en dat kon je merken aan het eten, een perfecte combi. De huiswijn kan ik u echter niet aanbevelen.
We hebben ongewoon goed en lekker gegeten, dit restaurant kan tippen aan El Cantal, dus volgend jaar gaan we switchen tussen deze twee.
Het was loeidruk op de boulevard en het strand, dat hadden we niet eerder meegemaakt, en we zeiden meteen tegen elkaar: “het is goed dat we gaan”.
Toen we naar huis liepen, zagen we weer een reddingsactie met de helikopter op de Penon.
We zijn nog even een afscheidsglaasje bij de social club gaan drinken en kregen een knulfel van Sammy, de uitbaatster, echt een lieve meid.
Helemaal voldaan keken we nog wat tv en gingen op tijd naar bed.

Maandag 30 April
Om 6 uur ging de wekker en om 7 uur stapten we in de bus van Beniconnect.
We mochten ons gevulde boodschappenkarretje in het appartement laten staan, Rachel, een medewerkster van ons verhuurkantoor zou dit later in de opslag zetten, top.
Tot volgend jaar Calpe, het was weer een heerlijk verblijf, we hebben totaal geen minpunten te melden.
Nog een ding is het vermelden waard; we deden niet meer aan liggen op een bedje bij het zwembad, we laten onze velletjes niet nog meer verouderen en houden zo meer tijd over voor wandelingen. Dat is ons goed bevallen, ook dat gekakel bij het zwembad vonden we een aanval op onze privacy.
De controle op het vliegveld was dit maal enorm streng, alle electronica moest los in een bak, ook alle kabels (6), dus de boel lag flink overhoop toen ik mijn vele kabels uit mijn rugzak opgediept had. Mijn telelens had ik in een hemdje gerold ter bescherming, dat moest eraf, ik was doodsbang dat ze ook de doppen eraf zouden schroeven, wat een ellende. Het is gelukkig goed gegaan, maar de volgende keer zal ik de boel transparanter inpakken, of ik schaf eindelijk een fotokoffer aan.
De terugvlucht verliep voorspoedig en onze alleraardigste taxi http://www.taximarkies.nl stond ons op te wachten en reed ons zeer aangenaam binnen het uur naar huis en de koffers werden voor onze deur gezet, zo’n aardige man en zo hoffelijk, dankjewel weer Marc.
Het is superluxe om midden op de dag thuis te komen, je kan de koffers meteen uitpakken en de boel opruimen. Wasje draaien hoefde niet, want dat had ik in Calpe al gedaan.
Nog even naar AH voor het avondeten en wat schetste mijn verbazing?, die was dicht! Dat was flink balen, ze waren de boel aan het verbouwen om scan kassa’s te plaatsen.
Ik moest dus meteen weer beginnen met ‘om te denken’…….en……ik liep naar de cateraar ertegenover en kocht allerlei lekkers. Ons avondmaal was gered en lekkerrrr!!!

Dinsdag 1 Mei
Ik heb geen ochtendwandeling gemaakt, het regende en het was koud en…ik had totaal geen zin. Ik ben op de crosstrainer gestapt en later heb ik nog vele kilometers gelopen om alle boodschappen in huis te halen (onze AH, was nog dicht), dus mijn beweging zat wel snor.
Tja, en dan vallen de vele regeldingen weer op je, ik had/heb een hele lijst, pfffff.
Gelukkig kon ik wat afvinken

Woensdag 2 Mei
Gisteren kon ik al wat afvinken en vandaag de rest, dus deze dagen waren goed gevuld.
Vanmorgen wel gewandeld, maar niet van harte, ik vond het maar saai en de Mark is beslist geen zee en de ooievaar zit nog te broeden.
Ik ben mijn site aan het verbouwen. Omdat ik me steeds meer ga bezighouden met straat- en portretfotografie en sinds kort visitekaartjes uitdeel, heb ik een pagina aangemaakt die ik vul met mijn werk, ik zet er een nummer bij en degene die wat van me wil, kan me het nummer mailen, en ik mail het gevraagde dan gratis en voor niks in lage resolutie terug. Tegen betaling van 10 euro, krijgt u het in de grootste kwaliteit, geschikt om af te drukken.
Op deze manier hoop ik ooit nog eens een FF camera aan te kunnen schaffen. Wat een verbeelding he? Tja, dat krijg je van het omdenken.
Ook hebben we de oude dame bezocht, ze had ons niet gemist, maar was heel blij om ons te zien.
Ze maakt het goed en is tevreden. We hebben samen ‘meisjes’ wijn gedronken (half wijn en half water) en ondertussen snoepte de dame heel wat droste pastilles weg. Toen we haar terugbrachten naar de huiskamer, zag ze een doos bonbons staan, ze griste er meteen 2 uit en stak ze in haar mond, ik wist niet wat ik zag, dat zou ze vroeger nooit gedaan hebben, dat ‘heurt’ niet.
Dit was het voor nu, ik meld me volgende week weer, Ciao.