De parasol bracht ons bij Picasso

Dinsdag 13 Februari 2018

Vandaag hadden we een uitstapje gepland, we wilden met de bus naar Denia, een van de oudste dorpen van de Costa Blanca.
Een maal per dag vertrekt er een ‘directo’ naar deze mondaine badplaats en wel om 10:05, die wilden we nemen. Normaal doet hij er anderhalf uur over, maar zo’n directe, stopt nergens, maakt gebruik van de autobaan en is er binnen 35 minuten.
Ik had tijd genoeg voor een wandeling vantevoren en daar was ik wel blij mee, want de temperatuur was aangenaam en de zonsopgang beloofde mooi te worden. De President mocht zelfs mee en…..hij heeft genoten en driedubbel zijn best gedaan.
Het was ook weer een bijzonder mooi uurtje. De mafketel, vond dat ook, hij was er nu met 4 statieven. Voor de duidelijkheid, op elk statief is een camera bevestigd. Ik heb hem uiteraard weer gekiekt van achteren.
We besloten naar het busstation te lopen omdat het zo’n lekker weer was, lekker in het zonnetje, grotendeels via de boulevard.
Zoals altijd waren we weer veel te vroeg en hebben op een bankje wat zitten zonnen, heerlijk. Er kwamen veel mensen opdagen, we dachten al dat de ‘directo’ geliefd zou zijn, gelukkig hadden we stoel 1 en 2, haha. Wat schetste onze verbazing, we waren de enigen, die in de bus stapten. Zo komisch, wij helemaal alleen voor €4,80 in zo’n luxe Alsa bus naar Denia.
Het busstation in Denia, is een soort pleintje, heel knus, met allerlei horeca. We stapten meteen een gelegenheid binnen voor koffie met taart, hmmmmm, mooi begin van de dag.
Via de gps liepen we richting de leuke straatjes van Denia.
Op een gegeven moment zag ik een soort van patio met allerlei ‘kunst’ en een wel hele gave, aparte witte parasol met allerlei franjes, die moest en zou ik even fotograferen.
Er ging boven een deur open en daar stond een hele lange man, hij glimlachte.
Hij zei in het Nederlands dat de parasol nog mooier was, als hij uitgeklapt was en klapte het ding vervolgens uit. Ik nam weer een foto dus.
De man, zei dat hij binnen nog veel meer moois had, oa, een gesigneerde Picasso en een Corneille, of we die wilden zien. Knibbel knabbel huisje?, we gingen toch naar binnen.
Het bleek om een soort galerie/antiek zaak te gaan. Er kwam nog een man te voorschijn, met een stoffig uiterlijk, volgens ons kwam hij zo uit bed…..klanten?
We kregen een rondleiding door de zaak, die twee woningen besloeg. Het stond en hing bomvol met allerlei kunst, antiek en nog meer moois. We hielpen de heren wel meteen uit hun ‘€droom’, we waren geen potentiële kopers en we zijn zelfs aan het ‘ontspullen. Zij ook, zeiden ze, hahaha.
Als je op zoek bent naar iets moois, vind je beslist wat in deze zaak, (Contraste.store in de Calle Para Pere 29-31, 03700 Denia) ze zijn niet duur, dus bij deze hun adres, sla uw slag. Ze hebben ook een vervoersbedrijf en zo komen ze vaak aan hun spullen, vertelden ze.
We kregen nog een kaart van Denia mee en wat tips en verlieten de zaak aan de achterzijde.
We wandelden verder richting zee, door een lange statige, met platanen beboomde winkelstraat.
De sfeer is totaal anders dan in Calpe, hier zie je keurig geklede luitjes flaneren en sjoppen.
We hebben allerlei straatjes doorkruist en vonden het een knus stadje met veel authentieke woningen. Er is zelfs een enorm Romeins kasteel te bewonderen, maar dat hebben we links laten liggen. We wilden naar de boulevard.
Die viel ons tegen, je ziet alleen maar jachten, jachten en zeiljachten. Er tussen in zagen we nog een soort van sjieke vissershaven met een visafslag. En we zagen veerboten die een dienst onderhouden met de Balearen.
Geen strand te zien en dus ook geen strandtent. Later hoorden we dat er wel degelijk stranden zijn, maar een stuk buiten het centrum.
Wij wilden lekker gaan eten en ik had mijn huiswerk gedaan, ik had twee zaken uitgezocht, waar we wel een vorkje wilden prikken.
Keuze 1, een echt Spaans restaurant ‘Eulalia’ geheten, was aan het verbouwen, hebben wij weer. Dus het werd keus 2 ‘Basta’, gelegen in de jacht haven. We moesten er een enorm eind voor lopen, langs honderden luxe vaartuigen met hun klingelend tuigage. We liepen wel lekker in het zonnetje.
Helemaal achterin op een enorm lange pier, was horeca te bespeuren. We liepen langs de verschillende zaken, alles zag er leeg uit, op een paar gasten na. Hmmm, echt in trek is deze hoek niet.
Maar toen we bij ‘Basta’ kwamen, zagen we dat we goed zaten, het zat er bomvol!
We kregen gelukkig nog een tafeltje, binnen weliswaar, maar dat was perfect want bij een goed maal wil je rust aan het lijf hebben, in de zin van geen felle zon of een straf windje.
Ik had gelezen dat hun dagmenu, altijd uit de kunst is en bestelde dat (4 gangen) en manlief speelt graag op safe en bestelt het liefst iets wat hij kent, het werd een pizza.
Het menu was top; een groene salade op een krokant sneetje brood, met vis mousse, een bord kerrie soep met cocos en een vleugje curry olie, een kalfsfileetje met bruine saus, rode kool en kleine aardappeltjes en als dessert, sinaasappel parfait met cake.
Het was smullen en manlief?…….die heeft heeft genoten van zijn rijk gevulde pizza en……uiteraard heeft hij zoals gewoonlijk, heel wat van mijn eten geproefd.
Dit was het beste maal wat ik in deze contreien genuttigd heb, we zouden er zo teruggaan als het niet zo uit de buurt lag.
Denia, vonden we leuk voor een keertje, wellicht volgend jaar weer.
De bus terug werd een lange zit, want geen directo. In anderhalf uur reed hij ons naar Calpe, via wat dorpen en…via een prachtig berglandschap, met olijf-citrusvruchten- en bloeiende amandelgaarden. Prachtig, we hebben genoten!
Voldaan liepen we via de boulevard weer naar onze casa, het was een mooie en een lekkere dag. Ciao.

de foto’s heb ik dit keer heel erg verkleind, niet mooi, maar jullie krijgen zo wel een idee en dit is via mijn 4g door te sturen.

Na zonneschijn komt regen

Maandag 12 Februari 2018

Er was de hele dag regen voorspeld.
Ik zat rond half 6 aan de koffie met een goed boek, dat ging ik beslist uit lezen vandaag, heerlijk.
Ik kon mijn meest betrouwbare weerbericht niet checken, want geen W. Op mijn iPhone heb ik een andere app en die gaf aan dat het droog zou blijven, zou het?
Rond 07:00 uur kon ik met een gerust hart het balkon op, want manlief was wakker en zou dus niet uit zijn welverdiende slaap gerukt worden door het ophalen van het rolluik. Dat ding maakt een teringherrie.
Stomverbaasd was ik door de aangename temperatuur en nog prettiger, geen ijzige wind, hoera, dit beloofde wat. Maar……er was regen voorspeld, toch?, het zag er echter behoorlijk droog uit.
Dus snel de pap naar binnen en me aangekleed.
De president nam ik uit voorzorg niet mee, stel dat ik in een stortbui terecht zou komen, daar kan hij echt niet tegen.
Meneer Nikon mocht mee, die heb ik zo in mijn zak en evt ook nog eens zo in een plastic zak.
Toen ik buiten kwam, voelde ik ‘zomer’, zo aangenaam.
Toch liep ik met ambivalente gevoelens de boulevard op, met de zee rechts van mij. Boven zee, zag het er goed uit met een prachtige gloed en links van mij hingen enorme donkere wolkenpartijen boven de bergen.
Ik nam me voor om te genieten van het moment en een nat pak vond ik niet erg.
En het werd genieten, ik voelde me net Alice in wonderland, lopend in een prachtige licht.
Even verderop stond de mafketel, nu met maar 1 statief, klik, ik had hem weer.
Ik heb nog staan turen, waar hij naar op zoek is, zouden het vissende zeearenden zijn, die zou ik ook wel willen. Maar ik zag niets, behalve het schitterende licht, waar hij met zijn rug naar toe stond. Een raadselachtig figuur.
Meneer Nikon heeft zijn best gedaan, de President zal er flink de pest in hebben dat hij niet mee kon.
Ik heb mijn hele wandeling kunnen maken en mijn oefeningen gedaan, top.
We konden zelfs nog op ons gemak naar de Lidl.
En warempel, daar zat meneer Swift weer, we hadden hem al een week niet gezien. Hij was naar de dokter geweest voor onderzoek vertelde hij. Het ging goed met hem, zei hij.
Ik heb hem eens uitgevraagd over de flamingo’s. En nu weet ik dat de ‘gestrekte nekken’, geslachtsrijpe mannetjes en vrouwtjes zijn, ze maken avances. En…de kans is groot dat ik dit nog wel eens ga zien in de komende weken, hoera. Ook kregen we te horen dat deze dieren 35 jaar kunnen worden.
Eenmaal thuis, brak de pleuris uit, de regen stortte zich met bakken uit de lucht. Die arme meneer Swift, zal beslist een nat pak gekregen hebben, maar hij zal zijn apparatuur wel snel veilig gesteld hebben in zijn karretje.
We hebben een heerlijke gezapige middag gehad, ik heb het boek uit gelezen, manlief heeft genoten van de ‘Spelen’ en we hebben samen een heerlijk maal voorbereid, te weten, een 6xgroente omelet en frietjes van zoete aardappel.
Het werd SMULLEN.
Niet verkeerd zo’n dagje.
Morgen wordt het een zonnige dag, we gaan op stap…….Ciao

Saai?, ik dacht het niet.

Zaterdag 10 Februari 2018

Vandaag een kort verslag omdat ik niet zo veel te vertellen heb. We hebben met plezier al onze dagelijkse bezigheden uitgevoerd, veel gelezen en bij elkaar 13 km gewandeld. Manlief wat minder, omdat hij niet mee gegaan is naar de Carnaval in de stad. Hij voelt zich niet lekker.
Hij kan blij zijn, want het was een vertoning van niks, geen sfeer en weinig volk.
Gelukkig was de terugweg langs de zee, adembenemend. Prachtige luchten en volop zon.
Wat zou ik jullie graag wat foto’s van vandaag laten zien, maar ik krijg ze met geen mogelijkheid naar mijn iPad gestuurd, ik baal hier enorm van, maar het is zoals het is.
Ik zal morgen eens met mijn laptop op stap gaan naar de wifibar.
Dit was een saai verslag van een mooie dag. Ciao.

Zondag 11 Februari 2018

Vanochtend uitgeslapen, ongekend. Normaliter ben ik om 05:00 uur op, maar vandaag pas om 07:00 uur, best wel eens lekker voor een keer.
Rustig samen de koffietjes gedaan, met dank aan de ‘Dolce’. Daarna moest ik me gaan haasten, want ik wilde wel om 08:55 naar wie is de mol gaan kijken. Het is gelukt door een verkorte route te doen.
De Mol is volgens mij Irma. Zo spannend.
Het is heerlijk weer, dus vanmiddag hebben we samen een stuk gewandeld.
Manlief blijft rillerig, dus we zijn al snel een wifi bar aan de boulevard ingedoken.
Ik heb wat foto’s naar mijn iPad kunnen sturen onder het genot van een koel drankje, wat een luxe. Manlief vergreep zich ook nog aan een stuk taart, de ouwe snoepert.
Op de terugweg naar huis, kocht ik bij de Chinees nog een pannetje, ik kwam er echt een te kort, dus dit is een goede investering. Het kleinood gaat hier ook in de opslag, vandaar.
Weer een stevig maal gebrouwen, goed voor het menneke. Ciao

PS, maar 1 foto van de president. Het uploaden kostte me een half uur helaas.

We zijn toch ruim twee weken sterk gebleven

Vrijdag 9 Februari 2018

Goed ingepakt, verliet ik om half 8 onze casa, ik was er weer klaar voor.
De kou viel me mee, ik heb het idee, dat we de Calpese winter gehad hebben.
Volgens de locals, is dit wel een erg koude winter, nou, ons valt het mee hoor, beter dan in Nederland.
Mijn wandeling was weer verkwikkend, ik verwonder me steeds, vooral als ik loop te ‘jutten’. Zo zag ik vanmorgen een volkomen doorzichtige kwal, schitterend.
Uiteraard heeft de President ook zijn best gedaan.
Ik ben een verzameling aan het maken van de wisselende water/zandstromen, van kust spul, zeezooi etc etc. Ik wil hier mooie platen van maken voor aan de muur. Hebben jullie ook interesse, laat het me weten, wellicht kan ik jullie blij maken.
Ik kan nu jammergenoeg niets laten zien, maar als het me gaat lukken om de AirDrop aan de praat te krijgen dan kan ik ook foto’s van de president plaatsen, en die kerel kan het hoor.
Als ik zo langs de kustlijn loop, verlies ik alle gevoel voor tijd, zo ook vandaag, dus we gingen wat later naar de Lidl haha.
Geen probleem hoor, voor vakantiebegrippen, zijn wij best wel vroeg en is het daar nog super rustig.
En eindelijk……..konden we de verleiding niet meer weerstaan, we bezochten de Duitse bakker. Daar komen we elke dag langs en het is er altijd een drukte van jawelste, want de vlaaien zijn zooooooo lekker. Dit wisten we nog van vorig jaar, toen bezochten we hen zeer frequent. Nu hadden we ons voorgenomen om zo lang mogelijk hun deur voorbij te lopen.
Maar vanmorgen was het moment daar, we werden gewoon naar binnen gezogen.
Met twee stukken ‘kersenkruimel’ en twee vanillecreme slofjes en een heerlijk zuurdesem roggebrood kwamen we naar buiten.
Nog even bij de VVV langs om te vragen, of er in Calpe carnaval gevierd gaat worden. En inderdaad, morgen zijn er straatparades. Als het weer het toelaat gaan we even kijken, zeer benieuwd. We hebben niets met carnaval, maar we zijn wel benieuwd hoe het hier gevierd wordt, vandaar. En…ik hoop nog een paar portretten te kunnen schieten.
Eenmaal thuis, vergrepen we ons aan de kersenvlaai, hmmmm, zooo lekker.
Na de lunch besloten we om de extra calorieën er even goed uit te lopen.
Het was strak blauw en 12 graden, dus het perfecte weer om de Ifach te beklimmen. Natuurlijk niet helemaal tot de top, dat laten we aan de jeugd over, maar we wilden wel boven de boomgrens.
Het was een bijzonder mooie wandeling en zeer goed te doen voor manlief, maar de laatste meters werd het te steil voor hem en besloot hij alvast terug te gaan lopen. Ik liep tot de tunnel en ging er dit jaar niet in, geen meerwaarde voor mij.
De Ifach is een paradijs voor honderden meeuwen, ze vliegen je om de oren en dan die geluiden die ze maken, net krolse katten, lachende keukenmeiden, brommende beren en nog meer variaties.
Halverwege de terugweg, haakte ik weer aan bij manlief.
Het was een mooie tocht, die toch wel wat van onze kuitjes gevergd heeft, prima, dan konden die andere gebakjes er ook nog wel in. Ciao.

 

Met een gestrekte nek, zie ik ze het liefst

Donderdag 8 Februari 2018

Na een koude nacht, stond ik flink ingepakt klaar om te gaan lopen.
Omdat ik geen winterjas bij me heb, draag ik een fleece-en een soft shell vest over elkaar en…..ja hoor, thermo ondergoed. Ik prijs mezelf dat ik er aan gedacht had, om dat warme ondergoed in de koffer te stoppen, net zoals een mutsje, sjaal en handschoenen.
De president mocht ook mee, hij kan weer lekker spelen nu ik hem kan voorzien van energie. Wat ben ik daar blij mee en hij ook.
Het was nog donker toen ik de buitendeur van ons complex, zachtjes, achter me sloot, het hele gebouw was nog donker. Alleen bij ons brandde licht, manlief zat lekker wakker te worden bij een kopje koffie.
Eerst liep ik even langs mijn rose vrienden, maar die stonden heel saai te slapen. Ze leggen hun nek op rug en ze slapen.
Ik zie ze het liefst als ze hun nekken gestrekt hebben, dan zie je pas hoe groot die beesten zijn, ze zijn dan ook wat actiever en ruziën wat. Maar de laatste dagen heb ik geen gestrekte nek meer gezien, vreemd, of heeft het iets te maken met de paartijd? Hopelijk zie ik het nog eens.
Ik liep door naar de haven, daar was bedrijvigheid, een grote logge ‘badkuip’ werd geladen met kratten en ijs. Ik denk dat dit vaartuig naar de ‘kwekerijen’ op zee gaat om te ‘oogsten’.
De vissersboten waren al lang op zee, in de verte zag ik wat lampen.
Ik liep oostwaarts dit keer, langs de zee. Er lag weer veel zeezooi, maar nu zag ik ook wat schelpen, wonderlijk.
Ik heb, al zeg ik het zelf, mooie platen geschoten van de zee, het zand, het water, schelpjes etc etc.
Ik wil jullie graag wat laten zien, maar het lukt me niet om een foto door te sturen naar mijn iPad, ze zijn te zwaar (22mb) voor de veel te zwakke W.
Maar jullie houden het te goed en ik zal er aan denken om ook wat te schieten met meneer Nikon, zoals bij de vorige verslagen. Morgen beter dus.
De mafketel was er niet, nou hij heeft wat gemist hoor, want de zonsopkomst was weer magistraal, of zou hij daar niet voor komen.
Ik heb gelezen dat er dolfijnen voor de kust gespot zijn, zou hij daar naar op zoek zijn?
Ondanks mijn plezier, leed ik, ik had het behoorlijk koud.
Maar toen ik bijna weer thuis was, begon ik het echt behaaglijk te krijgen door de zon, heerlijk, het zou een zonnige, doch frisse dag gaan worden.
Manlief vond het maar niks toen we naar de Lidl liepen, hij heeft last van zijn holtes.
Ik ben naderhand even snel alleen naar de stad gelopen om het bestelde vlees bij de Biowinkel op te halen en heb eenmaal thuis de voorbereidingen getroffen voor een goulash a la Yvonne.
Ik had er zo de pest in, dat ik naast de pot greep gisteren in het restaurant. Dus….dan moet je het gewoon zelf maken he?
De rest van de dag hebben we lekker warm in de casa doorgebracht, met zicht op een zonnige zee, bootjes, meeuwen, en heerlijke geuren uit de keuken.
Als dat geen fijne dag was toch?
We hebben overigens super lekker gegeten kan ik jullie vertellen en…….er is nog genoeg voor morgen, Ciao.

Zou het gaan lukken?

Woensdag 7 Februari 2018

Er bereiken ons berichten dat het goed gaat met de oude dame, ze heeft zich herpakt en resideert weer als vanouds. Chapeau voor de dame.
Vanmorgen een kort rondje gelopen, want we gingen op stap.
Ik was best zenuwachtig, zou het gaan lukken om een oplader voor de president te scoren?
We vertrokken op tijd met de bus naar het tramstation en het treintje stond al stinkend klaar. Jaja, dat ding stinkt uren in de wind.
We vertrokken mooi op tijd en via allerlei tunnels en stationnetjes kwamen we in Benidorm aan en daar stapten we over op het treintje naar Alicante.
Na één stop stapten we uit in Finistrat La Marina, het enorme winkelcentrum van Benidorm.
In al die winkels hadden wij geen belangstelling, we wilden alleen maar naar de Media Markt.
Een aardige bouwvakker begeleidde ons, et voilà, daar lag de Media Markt, de hopelijke redder in de nood.
En…het ongelofelijke werd bewaarheid, ze hadden een universele lader voor de president. Voor alle zekerheid deden wij ter plekke een test met het ding, TOP.
Voor weinig eurootjes hadden we de President en zijn slaafje tevreden gesteld, hij kan nu blijven werken in Calpe.
Om het te vieren aten we een taartje in het gigantische winkelcentrum en liepen naderhand verdoofd nog even rond.
Niks voor ons, zelfs niet voor manlief, veel te veel van het goede. Wegwezen, snel terug met de tram naar Calpe.
De terugweg liep gesmeerd, maar nu met een big smile, missie volbracht…op naar een restaurant om het te vieren.
We meerden aan bij een Roemeens restaurant in ons buurtje, ik wilde zo graag een lekkere goulash verorberen. Helaas, op!, heb ik weer.
Maar…..gevulde koolrolletjes, ‘sarmale’, hadden ze nog wel gelukkig. Manlief ging voor de zekerheid en bestelde kipfilet.
We hebben beiden goed gegeten en…. we bleven nog een paar wijntjes hangen, zo gezellig was het in die tent.
Er zaten een paar Nederlandse stellen, enorme kakkers, elkaar af te troeven, leuk om te observeren.
En er zat een ontroerende oude man met een hondje, in kleding die al lang geen wasmachine had gezien. Dan vraag je je toch echt af, wat de levenssituatie is van die oude man.
Bij thuiskomst plaatsten we de batterij in onze nieuwe schat en…binnen no time was ie geladen, grote blij van ons, de president en de batterij.
Met grote dank aan de Media Markt.
Deze dag is geslaagd te noemen. Ciao.

Ook hier een stamkroeg

Dinsdag 6 Februari 2018

Voor Spaanse begrippen is het nu wel erg koud, maar ons hoor je niet klagen, integendeel.
We hebben in ons appartement verwarming via de airco en die werkt perfect. Niks geen geblaas, maar gewoon een egale warme luchtstroom. In de slaapkamer hebben we ook zo’n ding en die zetten we alleen s’avonds even aan.
Vandaag gewassen en zelfs de was kregen we droog buiten, dus volgens onze begrippen is het geen winter.
Vanmorgen in de vroegte weer een fijne wandeling gemaakt, nu westwaarts richting oude stad. De luchten wisselden elkaar af, alsof het een wedstrijd aquarelleren was. Prachtig fenomeen, eigenlijk mooier dan strak blauw.

Op de wandeling, naar het westen dus, kom ik altijd een leuke vogel tegen, een echte. Ik denk dat het een soort reiger is. Hij is altijd alleen en heeft hier zijn eigen baai en laat zich niet ringeloren door de meeuwen en de toeristen vindt hij niet om aan te zien. Hij gaat gewoon zijn gang en snackt er lekker op los.
Zo heeft elke route voor mij wat leuks en vastigheden.
Zo ook de Lidl, die bezoeken we elke dag, behalve op zondag of als we een uitje hebben.
Morgen gaan we op jacht naar een oplader in Benidorm, dus vandaag hebben we wat extra ingeslagen, voor je weet maar nooit, zegt manlief, hij speelt graag op zeker. Het was geen probleem om al de extra’s mee te rollen in ons kekke karretje.
Omdat er regen was voorspeld, later op de dag, besloten we aan het eind van de ochtend nog maar eens een poging te wagen om de biologische winkel met een bezoek te vereren. En……hij was zowaar open, maar……..geen pelpinda’s, maar…wel gedroogde peulvruchten en…….ik kon er vlees bestellen. Dat heb ik dus gedaan, lekker veel porties die ik in kan vriezen.
Donderdag in de loop van de dag, komt de boel in de winkel aan, ik word dan ge-appt, service hoor.
Missie geslaagd en dat moest gevierd worden in Dany’s bar, onze nieuwe stamkroeg. Dit is een onvervalste Spaanse bar,…je krijgt er ook altijd een goddelijke homemade tapa gratis en voor niks bij.
Het is daar knus en gezellig, met veel vrolijke aanloop en we hebben er altijd wel een praatje met deze en gene, jawel….in het Spaans hoor.
Vandaag was het gesprek van de dag dat het wel muy frio is.
Als afsluiter van deze mooie dag aten we zelfgemaakte frietjes van bataat, gebakken in de oven en een biefstukje met groentjes. En toe?……….ons dagelijkse pikketanussie, een wodka caramel. Ciao

Daar is de mafketel weer

Maandag 5 Februari 2018

De hele nacht heeft het geregend, maar toen ik om half 8 ging lopen, was het droog, TOP!
Het was lekker fris, maar ik was goed ingepakt en had zelfs handschoenen aan.
Wat ik hier best eng vind, zijn de stoepen. Deze zijn van natuursteen en best wel glad na een bui, dus echt stevig doorlopen durf ik niet. Om mijn ‘valkansen’ kleiner te maken, heb ik zo veel mogelijk aan de kustlijn gelopen, heerlijk.
Er lag veel ‘zeezooi’ en jammergenoeg maar 1 redelijk schelpje.
Geen zonsopkomst, maar wel een schitterend wolkendek mocht ik aanschouwen, wat voel ik me rijk en blij dat ik zo de winter door kan komen.
Regelmatig kom ik een collega fotograaf tegen, een echte mafkees. Hij heeft meestal drie camera’s op statief opgesteld.
De eerste keer dat ik hem zag, triggerde hij me, ik wilde er het mijne van weten, wellicht kon hij me op interessante zaken wijzen.
Ik sprak hem aan in het Engels, voor de zekerheid, en vroeg of hij Engels sprak. Hij keek me aan en ik herhaalde mijn vraag. Toen zette hij zijn koptelefoon af, haalde een plug uit zijn rechter oor en ik stelde mijn vraag nogmaals. Hij antwoordde, ‘yes’, hij sprak dus Engels.
Ik vroeg of hij iets speciaals aan het fotograferen was en hij zei, ‘no’ en deed de plug weer in zijn oor en vervolgens de koptelefoon op en draaide zich om.
Ik stond erbij en keek erna, wat een vreemde vogel, ik heb me voorgenomen om elke keer als hem zie, een foto van hem te maken. Gewoon achter zijn rug om, hij hoort de ‘klik’ toch niet met die koptelefoon en die plug.
Vandaag zag ik hem weer, nu had hij 1 groot statief met camera opgesteld en een kleintje, een zgn ‘gorilla’. Hij heeft altijd een soort van ‘tuinman’ broek aan.
Tja, ik moet een bekentenis doen, ik ben de oplader van de President vergeten, een regelrechte doodzonde. Ik ben echt als een kip zonder kop vertrokken uit Nederland en heb nog wel meer vergeten. Gelukkig heb ik twee batterijen, maar een is nu dus leeg!
Dat gaat een tochtje naar een groot winkelcentrum bij Benidorm worden, dit tot grote vreugde van manlief, hij is gek op sjoppen.
Vandaag heb ik met beleid maar 5 foto’s met de president gemaakt.
Dus meneer Nikon, is nu de reddende engel.
Na ons bezoek aan de Lidl, toch een wandeling van 3 kilometer, besloten we nog een tochtje Boulevard west te gaan maken. Manlief wilde graag een leuk vest kopen.
Het was inmiddels half bewolkt en best wel aangenaam.
We kwamen langs een openlucht ‘bowls’ terrein. Hier zagen we Engelsen in het wit, heel serieus met bowls gooien. We snapten er niets van, maar het zag er heel officieel uit. Het is een of andere bowl club die hier floreert.
Manlief is dubbel en dik geslaagd, zijn garderobe is mooi aangevuld en hij is weer het heertje hoor.
Ik niet, want ik ben ‘mijn image’ verloren, te weten een van mijn super gave oorbellen waar ik zo blij mee was. Heb ik weer.
Misschien moet ik nu alleen die ene dragen, een nieuw look?
Manlief zegt dat nu mijn gaten dicht gaan groeien, zou het?
Ik heb zo’n ongelofelijk lekkere risotto gemaakt, ik vind zelf dat ik een ster verdien. Ciao

De dag van de parade

De nachten worden wat kouder, zo ook de dagen.
Het is winter in Spanje, vlakbij Calpe, in de bergen, ligt sneeuw.
Gelukkig is deze ‘winter’ in Calpe goed te pruimen.
De zon laat zich regelmatig zien, het is rond de 13 graden en het licht hier, is een echte antidepressiva. Wat willen we nog meer?
Vanmorgen weer een mooie tocht gemaakt, in een sprookjesachtig licht.
Ik wissel dagelijks mijn wandelingen, naar het oosten langs de boulevard of naar het westen langs de boulevard.
Op alle twee de routes staan apparaten, dus ook dat komt goed. En de haven?, waar ik altijd wel even wil zijn, daar wonen wij, komt dat even goed uit.
We zitten tussen oud Calpe en nieuw Calpe in, dus zeer centraal en rustig.
En de flamingo’s die wonen achter ons. Dus, jullie begrijpen dat we een perfecte uitvalsbasis hebben.
Wat de flamingo’s betreft, heb ik goed nieuws, de plaatselijke regering, gaat 80.000€ besteden aan het optimaliseren van het zoutmeer, zodat de flamingo’s het nog prettiger zullen krijgen. En wij?, kunnen van hun blijven genieten.
Na mijn wandeling moest ik snel mijn pap nuttigen, want we gingen naar de herhaling van ‘Wie is de Mol’ kijken op BVN. Heerlijk programma en spannend. Wij weten nog niet wie de mol is, jullie?
Na de mol, hebben we een mooie wandeling langs onze huisberg, de Ifach, gemaakt. De Ifach is DE plek voor de meeuwen, hier hebben ze hun nesten.
Het was lenteweertje en veel keurig geklede gezinnetjes liepen er te paraderen.
Zo leuk, de zondag is in Spanje een echte familie dag, het goeie goed gaat aan en ze bezoeken dan graag een restaurant.
Wij zijn na de wandeling op een terrasje gaan zitten voor een vino met een tapas en hebben genoten van de parades.
Het was een mooie zondag. Ciao

 

Hebben wij weer

Vrijdag 2 Februari 2019

Rond half 8 stond ik klaar om de casa te verlaten, het was nog donker, maar ik was na de regendag van gisteren, zo toe aan een fikse wandeling.
Manlief keek me meewarig aan en vond me toch wel raar.
Nou ikke niet dus, ik voel dat ik er wel bij vaar en ik geniet enorm van mijn tochten. Dat ik alleen loop, vind ik niet erg, want ik ben best wel leuk gezelschap en….ik moet bekennen dat ik soms wel een gesprekje voer met mezelf. Is dit raar?
Ik begon mijn wandeling met een rondje aan de haven, alle vissersboten lagen binnengaats en in diepe rust, vandaag en morgen wordt er niet gevaren, op enkele kleine bootjes na. Calpe heeft een grote vissersvloot en de boten zijn fors aan de maat.
Even verderop zag ik vele luxe bussen en auto’s van diverse wielerploegen, zij hadden in Calpe overnacht en maakten zich gereed om te vertrekken.
En toen werd het stil aan zee, ik genoot, ademde heel bewust de zilte lucht in en voelde me gezegend.
Ik deed mijn oefeningen op de verschillende apparaten en begon aan mijn terugtocht. Gaandeweg kwam het Calpese leven op gang en verschenen baasjes en honden en ja, toch wat drollen her en der.
De horecagelegenheden gingen open en maakten zich klaar om de ontbijtgasten te ontvangen. Voor 2,50 heb je al wat.
Ook aan de haven was het leven op gang gekomen, diverse vissers waren wat aan het sleutelen op hun boten en netten werden geboet en uiteraard werd er heel wat geouwehoerd.
Eenmaal thuis, snoof ik de lekkere nieuwe ‘ruik’ van manlief op, heerlijk luchtje heeft hij op het vliegveld gekocht.
Ik had weer energie voor tien, en nam me voor om na ons bezoek aan de Lidl, naar de stad te lopen, naar de biologische winkel. Daar was ik nog niet geweest, omdat de Lidl nu een uitgebreid biologisch assortiment heeft. Maar geen pindanoten en die wilde ik dus proberen te scoren.
Manlief besloot mee te gaan, en dat moest gevierd worden en we beloofden onszelf een bezoekje aan de lunchroom.
We lopen via de boulevard, in ongeveer een half uur naar de stad en dat is goed te doen voor mijn wiebelman.
De Bio winkel was dicht, heb ik weer.
Maar de lunchroom was open en ze hebben daar een enorm assortiment, we konden bijna niet kiezen. Manlief nam gewoon het grootste gebakje, haha..
Het was lekker en we gaan beslist terug om nog meer te keuren hoor.
Inmiddels was het heerlijk weer, dus eenmaal thuis, doken we het balkon op en hebben verder intens genoten van de zon, de kleine zeilbootjes op zee, een boek (ik), een dutje, een lunch en een wijntje.
Het was weer een dag met een gouden randje. Ciao.