Studio ‘CIAO’ werkt

Er stond een shoot gepland met dochterlief en daar kleinkind1 vrij was, kwam ook zij mee.
Waar ik bang voor was, gebeurde, de dames kwamen enigszins lacherig binnen. Nu had ik ineens 2 giechels in het gareel te houden. Achter mijn rug, werden er gekke bekken getrokken en daar voelde ik me toch niet zo senang bij. Dus……ik was niet mezelf, maar gelukkig heb ik toch een paar bruikbare foto’s voor aan onze muur.
Portretfotografie doe je niet zomaar uit je losse pols, er komt veel bij kijken en ja……ik vergeet nog wel eens een cruciaal iets. Ik heb nu een lijstje gemaakt, dat als leidraad moet gaan dienen bij het shooten.
Ik heb weer een Photowalk met @ilovebreda gedaan, nu in ons voormalige belastingkantoor. Dit best wel saaie gebouw, gaat huisvesting bieden aan kleine plaatselijke bedrijfjes en het krijgt tevens een buurtfunctie voor allerlei activiteiten. Uiteraard zal er wel het een en ander aan verbouwd gaan worden.
Een meneer van de gemeente, heette ons welkom en vertelde dat de gemeente blij was met onze komst, er zouden foto’s gaan komen en zij zien een tentoonstelling wel zitten op de eerste open dag voor de buurt en de huurders. Dus…….we mogen onze foto’s insturen en zij maken een selectie. Ik ga dat zeker doen, niet geschoten, is nooit raak.
Zoals ik al zei, het gebouw is totaal niet spannend, de lege kantoren ook niet. Gelukkig waren er fotogenieke trappen en de gangen waren ook wel het fotograferen waard. We konden ook nog op het dakterras, maar….ik had me wat meer van het uitzicht voorgesteld.
Al met al een leerzame ochtend hoor, maar geen echt gave foto’s.
Manlief is aan de beterende hand gelukkig, hij waagt zich al wat meer buiten. Zijn ‘klokje’ is weer gerepareerd, dus is hij ook weer het heertje.
De oude dame maakt het goed, ze heeft wel een schaafwond op haar kin, maar niemand weet hoe dat zo gekomen is.
Mijn broer en ik hebben een mooie dag geconsumeerd, in Amsterdam. We zijn in ‘Huis Marseille’ en in ‘FOAM’ geweest. Dit zijn fotomusea van hoge kwaliteit, gesitueerd in statige grachtenpanden. De tentoonstellingen gaven ons weer veel kijkplezier en inspiratie.
Het is altijd leuk om door Amsterdam te dwalen, zeker nu met de kerstverlichting. We zijn toch maar weer geëindigd bij Nam Khee op de Zeedijk, het was weer smullen.
En eindelijk ben ik weer eens met mijn jonge fotovriendin op stap geweest, nu naar Rotterdam om lange sluitertijden te oefenen. Ondanks de stevige wind hebben we toch een paar mooie platen kunnen schieten en veel geleerd.
Studio ‘Ciao’ trekt best wel wat vrijwilligers, ik heb goed kunnen oefenen en ben tevreden.
Ik kan me nu gaan uitleven aan het ontwikkelen van de foto’s.
De eerste foto’s liggen al bij de drukker, onze witte muur kan bijna gevuld gaan worden.

En….bent u benieuwd naar de portretten van de studio?, klik het kopje ‘studio Ciao’ aan op de startpagina van mijn blog. En wilt u ook op de foto?, kom maar op dan.

    

Studio ‘CIAO” is geopend

Eindelijk kwam het bericht dat de studiolampen waren gearriveerd. Manlief haalde ze op en wat bleek?…………..Het was er maar 1!
Wat een domper. Na wat heen en weer mailen en wat telefoontjes, kwam de aap uit de mouw…er was iets fout gegaan en het zou meteen rechtgezet gaan worden, de dag erop zou de andere lamp geleverd worden, aan huis dit maal.
Okee, dan maar eerst aan de slag met die ene, ik bedoel dus, het ding in elkaar zetten. We dachten dat het een makkie zou zijn, maar nee, het was een behoorlijke toestand. Manlief snapte er niets van, ik nog veel minder, …….toen kwam de Corsicaan erbij….en die snapte het ook niet.
We gaven het op, het moest maar door ‘kamera-express’ opgelost worden, zij leveren tenslotte iets zonder handleiding.
Maar…….de Corsicaan, kwam weer naar beneden met een paar a4tjes, hij had een gebruiksaanwijzing op het wereldwijde web gevonden, hoera!!!!!!!!
Manlief en hij weer aan de slag, ik nipte van een wijntje en keek erna.
Het lukte niet, manlief gaf het op, hij kookte ietwat, de Corsicaan bleef de rust zelve, uiteindelijk gooide ik me maar in de strijd en…… we kwamen door de gebruiksaanwijzing een stukje verder, manlief haakte ook weer aan en uiteindelijk kregen we de softbox met 6 handen strak gespannen. Wat een gedoe, het zweet brak ons van alle kanten uit, maar wat waren we blij dat we die klus geklaard hadden.
De Corsicaan verzuchtte: “dit was nog moeilijker dan een ‘Ikea kast’ en Manlief zei nuchter…..,morgen hebben we er weer een’, pffffffff.
Even hoopte ik dat ik de dag erop de dans zou ontspringen, ik had een Photowalk in het Chassé theater. Maar…. na een supergave fotohappening kwam ik in een huis met nog steeds slechts 1 studiolamp. Wat een domper.
Mijn foto’s van het Chassé zijn overigens supergaaf geworden, we konden onder begeleiding bijna overal in daar, razend interessant en mooi. Mijn haat/liefde verhouding met het statief is ook iets verbeterd.
Dit theater is zo verdomd mooi van architectuur (Herman Hertzberger), zowel van binnen als van buiten. Van buiten zit er minimaal kleur in, maar eenmaal binnen spettert vooral het rood je tegenmoet.
Deze shoot werd weer georganiseerd door @ilovebreda, http://ilovebreda.nl
Ik ben voorlopig weer zoet met het bewerken van foto’s, maar ik popel om portretten te gaan schieten.

   
De lamp arriveerde uiteindelijk zaterdagavond na 18:00, we hebben hem een nachtje in de doos laten slapen.
Zondagmiddag hebben we weer met z’n 3tjes, de 2e lamp in elkaar gezet….binnen 10 minuten was het gepiept.
Tja en nu moet ik gaan leren om met studiolampen om te gaan, de Corsicaan gaat me op weg helpen en manlief is model.
Maar…manlief is niet zo volgzaam, de schurk, als ik een pose voorstel, zegt hij consequent: “Nee”. Hij heeft echter een excuus, hij is zichzelf niet, hij is nog steeds ziekjes. Na een bezoek aan de huisarts is hij aan de antibiotica gegaan, maar de boel werkt nog niet echt.
We hebben een studio ingericht in de huiskamer, plek zat en eettafel iets aan de kant. Het ziet er professioneel uit, dus…..er zal geheid wel kwaliteit geleverd gaan worden. Vanaf nu is Studio ‘CIAO’ geopend.

Nu nog mensen vinden en strikken als proefkonijn. Ik wordt door mijn ‘verslaving’ steeds brutaler, met de president heb ik eindelijk lef, dus ik sleep zoveel mogelijk mensen voor mijn lens. Zo ook mijn hulp, ze vond het maar niks dat ze niet opgemaakt was, ik vind haar beeldschoon zo.

 

We laten de boel een kleine 2 weken staan en hopelijk komen er zoveel mogelijk mensen langs die ik kan vangen……click!

Ik weet niet of jullie het al gezien hebben, maar ik heb op mijn startpagina een nieuw kopje geplaatst, met als titel: “Studio Ciao”, daar kunnen jullie de resultaten volgen.
Hopelijk, kan ik ooit eens van eventuele donaties van tevreden ‘gasten’, een echte portretlens aanschaffen.

 

Oude Liefde

Nu met manlief terug in de tijd, naar de plek waar we eind jaren zestig in kattenzwijm vielen voor elkaar.
In Oirsbeek had ik hem leren kennen, mijn zus had verkering met zijn broer. En van het een, kwam het ander, want…….ik woonde op kamers in Maastricht en dat betekende vrijheid voor ons allen.
Zo is het gekomen,……….nu een ‘oude liefde’, dus.
Mijn zus zaliger, heeft overigens de verkering met de broer van manlief de avond voor onze verloving (ja, dat deden we toen nog), verbroken.
Manlief kwam uit een stijf nest en genoot enorm van de vrijheden in Maastricht, we hebben er flink huisgehouden hoor, wat een tijden.
Dus afgelopen zaterdag, werd Maastricht ons doelwit.
We wilden naar een tentoonstelling in het Bonnefantenmuseum en…. ik had een kunsthuis ontdekt waar we graag even wilden loeren.
En…..we wilden het beroemde Maastrichtse ‘zure vlees’ (zoervleis), weer eens gaan nuttigen.
We hebben alle doelen behaald.
De tentoonstelling in het Bonnefantenmuseum was zeer de moeite waard, de wandeling erheen ook, altijd leuk om langs de Maas te lopen.

Bonnefanten Museum

 
Via mijn oude straat, natuurlijk, liepen we daarna naar het kunsthuis, Marres in de Capucijnerstraat. De tentoonstelling daar was ook heel indrukwekkend, maar we begrepen het pas echt na de folder gelezen te hebben.
http://www.marres.org/en/home-en/
Na al het moois, waren we toe aan het vleis, dus op naar Pieke Potloed, een echte Maastrichtse bistro, en beslist een aanrader. Ga in het voorgedeelte zitten, die serre is niet echt knus. De kaart is heel uitgebreid, en….het eten is typisch Maastrichts.
http://www.piekepotloed.nl
We voelden ons er echt thuis, dus het was genieten daar.
De nagerechten vielen ons tegen, allemaal toestanden met ijs, wij wilden vlaai of taart. Dus…….even verderop nuttigden we een heerlijk stuk kersenvlaai met slagroom, Hmmmm, de perfecte afsluiter voor dit hele leuke dagje Maastricht.
En manlief is ook nog eens een warme trui rijker, hij had het koud, hij was nog niet appie de kikker.
Hij doet het nog steeds rustigjes aan, hangend in de trui.


Ik heb weer veel spulletjes verkocht, dus…….nu heb ik ook een achtergrondsysteem en doek kunnen aanschaffen.
Studio Ciao gaat bijna open, ik heb al wat mensen in de wacht staan die door mij geportretteerd willen worden. Kan niet wachten.
Gelukkig was Maastricht een uitdager voor straatfotografie en ook liet het Markdal zich van een zeer bijzondere kant zien, gehuld in mist, wolken en ijs, met de opkomende zon, echt magistraal. Ik ben een bofkont.


Ik amuseer me kostelijk met de president, hij heeft zich uit de naad gewerkt met het perfectionaliseren van ‘Kim Feenstra’s’, dit met hulp van de ‘Corsicaan’ (bovenbuurman). We hebben er uren ingestoken om de juiste instellingen te vinden en opeens hadden we resultaat.
We gingen compleet uit ons dak. Nu wil ik zeer spoedig mijn nieuwe vaardigheden gebruiken om de perfecte ‘Kim’ te maken van mijn muze, kleinkind1.

Kim
Me, made by myself

 

Even weer ‘Kind’ zijn

Lieve mensen, deze dame voelt zich herboren, eindelijk is ze weer de oude actieve tante.
Als ik terugkijk, ben ik vanaf die rotkuch en de dip al aan het sukkelen geweest, zelfs in Lissabon nog.
Toen kwam die griep erover heen, wat een malaise.
Maar nu voel ik me weer kip.
Ik loop weer vrolijk door mijn geliefde Markdal, echter wel met beveiliging.
Ja, als vrouw alleen, in een buitengebied en in de donkerte, ben je je leven niet meer veilig. Dus ik loop met ‘licht’ en…ik heb een schattig spuitflesje rode verf bij me.
Als een engerd me wil pakken, dan spuit ik in zijn gezicht, hij krijgt dan een schuimende, zwellende laag rode smurrie op zich, gaat wrijven en ik kan proberen weg te komen. Die verf gaat er overigens de eerste dagen niet af.
Manlief is nog niet geheel de oude, hij doet het even rustigjes aan, dus……. ik ben een dagje met mijn ‘vrijgezellige,/gepensioneerde’ broer, op stap geweest. Hij wilde een nostalgische tour maken via Den Haag naar Scheveningen en terug.
Jullie weten dat wij ‘Haagse Roots’ hebben he? Al woonden wij in Limburg, onze ouders waren volop ‘’Haags’ en de rest van de familie ook, dus…..je kon ons er regelmatig vinden.
We ontmoetten elkaar bij de Starbucks op het Hollands Spoor en namen daar onze geliefde tram 11, naar Scheveningen haven. Het was genieten om al die vertrouwde straten weer te doorkruisen.
Het weer was ronduit pet, dus op de boulevard in Scheveningen moesten we echt even slikken en doorbijten. Maar wat leuk, om alles weer te zien, alhoewel het een en ander behoorlijk opgeleukt is. Maar de herkenning was er nog hoor. We liepen nog even de Keizerstraat in, daar kochten we tijdens de vakanties elke dag voor 1 gulden, een zakje friet, een kroketje en een chocomelk. We kwamen gewoon even in badkleding van het strand af. Onze ouders zaten steevast in strandpaviljoen Peverelli en vonden het wel zo rustig en voordelig om ons buiten de strandtent te laten lunchen en wij vonden het oh zo volwassen en lekker.
De snackbar konden we niet meer vinden, dus terug naar de boulevard en de wind. In de verte zag ik bij de pier een enorm reuzenrad, en voor de gein zei ik tegen mijn broer dat hij wel een rondje mocht hoor. Mijn broer nam het serieus, hij wilde oh zo graag. Ik niet dus, ik hou helemaal niet van dat soort vertier. Maar……hij heeft me over de streep getrokken, hij zou me trakteren, tja, toen kon ik niet weigeren, dit was een serieuze aangelegenheid voor hem.
Gelukkig waren de cabines geheel gesloten en……..er zat verwarming in! Heel relaxed en warm hebben we langzaam 4 rondes mogen maken, soms zoefde de wind om onze gondel en slingerden we ietwat, maar….het was leuk, echt!
Manlief geloofde zijn oren niet dat ik dit gedaan had uit liefde voor mijn broer en het nog leuk gevonden had ook.
Vanaf de pier liepen we naar een tram die ons regelrecht naar hartje Den Haag bracht. We hadden behoorlijke trek inmiddels en waren ook toe aan een verwarmende, alcoholische versnapering. Broerlief had het lumineuze idee om naar ‘Bodega de Posthoorn’ te gaan, daar aten we vroeger vaker met de oude oude dame. Ik moet zeggen, een goed plan en we hebben er lekker gegeten en gedronken in een sfeer van ‘vroeger’. Simon Carmiggelt heeft ons de hele sessie vanaf de muur, zwijgend gadegeslagen, wat zal de man in de hemel over ons te schrijven hebben? Heel wat denk ik.
De fotografie, heeft tijdens mijn malaise niet geleden hoor, ik ben blijven klikken.
Er was ook nog een Photowalk waar ik me geruime tijd van tevoren voor had ingeschreven, die moest en zou ik ‘doen’.
We mochten fotograferen in een oud Bredaas monument, te weten, een voormalig TBC sanatorium, de ‘Klokkenberg’ genaamd, prachtig gelegen in, jawel, het Markdal.
Alle ruimtes waren voor ons selecte fotografie clubje opengesteld, maar we moesten wel een papier ondertekenen, dat we op eigen risico de boel zouden betreden. Het was dus uitkijken geblazen, de boel was vervallen, er was gesloopt en er lag veel zooi. Het was supergaaf, een walhalla voor de President, dit keer mocht hij ook nog op statief, het moest wel, helaas, te donker. Het blijft een onding dat statief, je bent niet zo wendbaar.
Maar het was heel leerzaam voor deze gulzige dame.
Omdat ik op Marktplaats toch het een en ander heb weten te verkopen, heeft manlief twee super studiolampen voor me besteld, het wordt serieus nu! Ik moet aan de slag, vooral omdat onze lege witte muren schreeuwen om gave portretten……
Vandaag kregen we bericht van onze verzekering……..de reparatie van het horloge van manlief wordt op €35 na, helemaal vergoed! Grote blij!