Belofte maakt Schuld

Hallo lieve mensen,

Even een tussendoortje, een zgn ‘fotoverhaal tussendoortje’.
Ik had jullie al verteld dat een van mijn foto’s was uitverkoren (wereldwijd), als beste diagonale foto van de dag. En die foto is de wereld over gegaan.

Het is deze foto, het is een gedraaid detail van een multifunctioneel gebouw ontworpen door OMA-architect ‘Rem Koolhaas’. Het gebouw heet: ‘De Rotterdam’.
Voor de geïnteresseerden, plaats ik een linkje
http://oma.eu/projects/de-rotterdam

Jullie begrijpen wel dat ik een beetje trots ben op de president.
En wat mezelf betreft?,…..het heeft me iets opgeleverd en wel een gratis wanddecoratie, van een van mijn foto’s.
Een nieuw bedrijf zoekt fotografen om hun producten uit te testen en ik was een van de uitverkorenen.
Het enige wat ik moet doen is een beoordeling schrijven over het maakproces en het uiteindelijke resultaat. Omdat ik al wist dat dit bedrijf: http://www.saal-digital.nl kwaliteit levert, ging ik met ze in zee.
Ik kreeg van hen een code en ging aan de slag.
Ik koos voor Alu-Dibond Butlerfinish, omdat ik een vrij donkere foto met een paar mooie lichteffecten had gekozen. Ik wist dat dat letterlijk en figuurlijk schitterend zou worden, omdat ik al eens een foto op aluminium had laten afdrukken bij een andere organisatie.
Het hele bestelproces, verliep vlekkeloos, kind kan de was doen en insturen maar en…..gaan zitten wachten, zoooo benieuwd.
Ik kreeg meteen een bevestiging van Saal, een paar dagen later kreeg ik bericht uit Duitsland dat mijn bestelling verstuurd ging worden, met een trackcode.
Uiteindelijk had ik mijn bestelling binnen een week in huis. De verpakking was optimaal, dus puntgaaf kwam mijn product te voorschijn. Woww, zeiden zowel manlief als ik….PERFECT. Wat is het mooi geworden. We hebben de foto in het licht gehangen, dan komt het aluminium nog beter tot zijn recht en….met het licht verandert de foto.

 
Wat zijn wij tevreden en blij, dankjewel Saal, ik wil best nog wel een product van jullie testen hoor, laat maar weten, haha. Ik ga in ieder geval voortaan met hen in zee en de prijzen?…die zijn uiterst schappelijk, zeker vergelijkbaar met de Hema en beter van kwaliteit!

En…ik had jullie nog iets beloofd, weten jullie nog? Er was iets wat me opviel in Lissabon, het triggerde me en ik liet vanaf dag 1, de president al deze objecten verzamelen, ik wil er nog iets moois van gaan maken, maar bij deze alvast wat schoonheden.

Een hoofd vol Lissabon

Evaluatie Lissabon 4 September tot 18 September 2017

Lissabon heeft ons verrast, de kleuren zijn pastel, het licht is dromerig en er is ontzettend veel te zien.
Lissabon staat op zichzelf, is uniek en totaal niet vergelijkbaar met de Algarve, qua cultuur, architectuur, bevolking of het eten.
Je hebt echt wel een dikke week nodig om een volledig beeld van de stad te krijgen, Lissabon is erg groot.
Er zijn veel totaal verschillende wijken, ook wat bevolking betreft en dat heeft alles te maken met de voormalige koloniën, de geschiedenis en de verwoestende aardbeving.
De wijk Baixa bijvoorbeeld, de benedenstad, is geheel herbouwd, de straten zijn recht, er zijn 8 horizontale straten en 8 verticale straten, het is de winkelwijk bij uitstek.
Onze wijk, Mouraria, is niet verwoest en is van oorsprong Moors en dat zie je nog steeds, de wijk is nu multicultureel.
De taal vinden wij erg moeilijk, soms heb je iets aan je Spaans.
De Lisboetas, ja zo heten ze, zijn erg vriendelijk, behulpzaam, netjes en zeer trots op hun stad.
Het OV is goed geregeld, je hebt de trams, die af en aan rijden, bussen en 4 metro lijnen. Wij vonden de metro top, niet ingewikkeld en je kunt ook nog eens van kunst onder de grond genieten. Lissabon heeft 3 treinstations!
Het OV is goedkoop, taxi’s ook.
Lissabon is vergeven van de horeca, echt voor elk wat wils. Barretjes, zijn er bijzonder veel, het hoogst in aantal van Europa. De Lisboetas ontbijten er in grote getale, en het liefst eten ze tussen de middag ook buiten de deur.
Uit eten gaan is een stuk goedkoper dan bij ons.
Lissabon bevat vele heuvels, je kan via trappen naar boven, of via de weg of via een lift, of met de Elevador. Op dit moment wordt er zelfs gewerkt aan een roltrap in de wijk Mouraria.
De Lisboetas zijn echte lekkerbekken, er zijn behoorlijk veel goed gesorteerde patisserieën. Wij hebben de verleiding niet kunnen weerstaan, je moet al dat heerlijks gewoon proeven. We zijn dan ook in gewicht toegenomen, ook mede door de frietjes, wijntjes, broodjes en desserts.
Politie is overal in grote getale zichtbaar aanwezig.
Ik heb me altijd veilig gevoeld alleen, in de vroegte.
Toch heb ik ook een paar negatieve geluiden;
Ik vind Lissabon bijzonder druk en zeker wat verkeer betreft.
Constant adem je uitlaatgassen in, die mede veroorzaakt worden door de vele Tuk Tuks. Wil je in zo’n vehikel rondtoeren, neem dan een elektrische variant, dat zal een stuk schelen.
Die Tuk Tuk, is de brommer/motor van Lissabon.
En…de vuilnis wordt elke nacht opgehaald, je hoeft alleen maar de vuilniszak (die krijg je van de gemeente) bij je voordeur te zetten, maar……….midden in de nacht?, is bijzonder vervelend voor je nachtrust.
En dan als laatste, het water. Er is ons verzekerd dat het water uit de kraan gewoon te drinken is. Wij hebben dat gedaan, hoefden we niet met flessen te zeulen. Maar……soms had ik het idee dat ik chloor dronk, want die geur hing er beslist aan.
Even hoopte ik nog dat die chloor mijn kuch kon genezen.
Geen idee wat het water met ons gedaan heeft en….ik vraag me nu ook af, of we in Spanje dan ook gewoon water uit de kraan kunnen drinken? Wat vinden jullie, wellicht alleen erin koken dan?
En dan ons appartement; Vila Mouraria.
Het is heel ruim met 3 slaapkamers en van alle gemakken voorzien. Het is bijzonder knus en romantisch ingericht, je voelt je er meteen thuis.
Een paar zaken bleken goud waard, zoals de cd speler met de vele Fado cd’s, de satelliet tv (kon manlief lekker naar de Vuelta kijken), de Nespresso en de belangrijkste, de koele, groenrijke Patio.
Wij hadden gekozen voor de slaapkamer aan de voorkant, die vonden wij zo gaaf en ruim, helaas is het er toch wel wat rumoerig, zodat je genoodzaakt bent om geen balkondeuren open te laten. We hebben dat opgelost door achter veel open te zetten. Qua veiligheid kan dat gewoon en de voordeur bleef uiteraard dicht (heeft 4 sloten), haha.
De bovenburen zijn alleraardigst en beschaafd, daar hebben we ondanks de houten vloeren en kinderen, totaal geen last van gehad.
Ook moet me even van het hart dat ik verliefd ben geworden op het trappenhuis, zo oud en sfeervol!
En de wijk; Mouraria?….in een woord TOP, warm en levendig.
En manlief?….die heeft zich staande weten te houden, ondanks zijn verergerde ‘waggel’. De meeste activiteiten heeft hij het hoofd geboden, een enkele keer moest hij afhaken. Ik ben blij dat we Lissabon nu ‘gedaan’ hebben, want je weet maar nooit he?
We kijken terug op een geweldige tijd in Lissabon, een unieke ervaring.

Eenmaal thuis, ging het wat beter met het ‘gewaggel’, maar manlief presteerde het wel om een paar dagen geleden, midden in de nacht uit bed te vallen en….weer liep het goed af, pfff.
Tot zover de evaluatie, ik zal het linkje van het appartement plaatsen, want ik kan jullie dat van harte aanbevelen.
En nu?….bereiden we ons voor op de herfst, we moeten de knusheid in huis gaan zoeken, dat gaat vast lukken, want…we hebben een cd speler, een goede televisie, een kanjer van een koffiemachine en…ons prachtige Markdal.
Als uitsmijter nog een bekentenis, ik heb geen letter gelezen (wel de reisgidsen hoor), dat heb ik nog nooit gepresteerd, ik ben normaliter een fervente boeken verslinder en nu nada, niks, geen ruimte meer in mijn hoofd, vol met Lissabon.

Authentiek appartement (3 slpk, 100 m2) historisch Lissabon: fijne privé patio (30 m2) in Mouraria, tot 6 pers., startpunt tram 28, WiFi, BBQ & sat. TV

Als ik al mijn foto’s heb bewerkt, dan volgt er nog een blog vol met foto’s.

Bedankt voor het volgen en zeker voor de vele leuke reacties.

CIAO!

 

 

Het verdomhoekje

We zijn weer geworteld, het ging snel.
Vooral ik was toe aan schone lucht, mijn kuch kon in Lissabon niet verdwijnen, te veel uitlaatgassen.
Het was mooi geweest in Lissabon, erg mooi zelfs, maar we verheugden ons toch weer op onze casa en uiteraard het Markdal.

Maandag 18 September
We verlieten wat vroeger Vila Mouraria, gewoon omdat we gereed waren, en lieten ons met een taxi naar de luchthaven brengen. De taxichauffeur vroeg vanaf welke terminal we vertrokken, omdat dat best wel uitmaakte. Als je bijvoorbeeld bij terminal 1 uitstapt, zul je nog in een bus moeten om naar terminal 2 te rijden.
Wij vertrokken van terminal 2 dus konden we voor de deur afgezet worden.
Lissabon heeft een vreemde luchthaven, eigenlijk een behoorlijk vervelende. Terminal 2 ligt tegenover de echte luchthaven, T2 is een verdomhoekje voor de lowcost maatschappijen, wil je van T2 naar T1 dan moet je er helemaal eromheen rijden, want je kunt natuurlijk niet over de landingsbanen.
In het verdomhoekje is ook nog eens weinig te beleven.
We hebben de tijd gebruikt om wat te eten en te drinken, dan hadden we dat maar alvast gehad. het was overigens niet veel soeps.
Toen we mochten boarden en al allemaal in file naar het vliegtuig liepen, werden we opeens tegen gehouden, want…..er zat nog een invalide in de machine, die moest er nog uit gehaald worden via een lift, maar……de lift was in geen velden of wegen te bekennen, vast te lastig om naar de verdomhoek te gaan.
We hebben en masse, 1 uur in de volle zon gestaan.
Uiteindelijk kwam de ‘invalide’ ondersteund door twee kerels de trap af en durfde nog te grijnzen ook. Het leek wel een wonder dat ze weer lopen kon, maar ik durf er een wedje op te maken dat het iemand was die wel erg op haar strepen had gezeten, zo van ik heb er recht op. Ze kon zelfs de paar treetjes op om in een busje verder vervoerd te worden.
We hadden dus meteen 1 uur vertraging, of eigenlijk maar 58 minuten, dus binnen het tijdslot gelukkig, anders hadden we nog 1 uur moeten wachten.
De vlucht ging goed, de landing ook en op Eindhoven liep alles gesmeerd, zelfs de bus naar het station stond klaar.
Ook de treinreis ging vlotjes en in Breda, namen we weer een taxi, dat hadden we onszelf al beloofd, want we waren behoorlijk gaar inmiddels.
Ons huis was lekker behaaglijk en er stond een heel mooi boeket van de kids, das pas thuiskomen he?
We ploften tevreden, met een wijntje, op de bank.
Ons hoofd vol met mooie indrukken en de president?,…. die wachtte, bijna misselijk, om de volgende dag veel moois uit te kunnen braken om ons en u, te plezieren.

De volgende dag, na een korte nacht, besloot ik om niet te gaan lopen. Dat is bijzonder, ik was te gammel, maar ik heb het later op de ochtend goed gemaakt.
Het Markdal lag er precies zo bij als 2 weken geleden, niets spectaculairs te melden.
En verder??…je kent het wel, wasjes, boodschappen, en nog veel meer klusjes, niks mis mee na die paar mooie weken, toch?
De oude dame had ons niet eens gemist.

Ik zal zo snel mogelijk een evaluatie plaatsen en nog wat foto’s en wie weet zet ik er eens een filmpje bij.
Ciao.

Toch een foto, fleurt wat op he?

 

Meneer, zegt ‘Sorry’.

Zondag 17 September

De laatste dag is aangebroken, nog even genieten vandaag. Geen plannen, gewoon wat rondscharrelen in ons buurtje, ergens een hapje eten, wat fotograferen en dan koffer inpakken en een laatste wijntje in onze Vila Mouraria.
Mijn wandeling ging naar mijn meest geliefde ochtend plekje, het miradouro Sophia, nu wel warm gekleed.
Het uitzicht is hier zo mooi in het opkomende licht en al dat schoons is dan alleen voor mij en de president en soms voor een eenzame zwerver, maar hij ziet alleen maar statiegeldflessen enzo.
Met een ontbijtje voor manlief kwam ik verkwikt weer thuis.
Aanvankelijk wilden we nog een ritje met de beroemde tram 28 maken, maar genoeg is genoeg.
Uiterst traag hebben we de ochtendrituelen doorlopen, nog een extra koffietje gedronken, een mooie cd beluisterd, en wat spulletjes bij elkaar geraapt en toen was het alweer tijd om naar een restaurantje te lopen in onze wijk. We kozen weer voor Catedral do Fado, want Laurinda en Zé Da Mouraria zijn dicht op zondag. Ze herkenden ons nog en de man, die we vanaf nu ‘meneer sorry’ noemen, want dat zegt hij constant, begroette ons hartelijk met de woorden: ‘Niederland, PSV, Feyenoord’.
We begonnen met wat brood, kaas en olijfjes en een karafje wijn. Jammergenoeg was het vinho verde, brr. Later vroeg ik toch om een ‘gewone witte wijn’.
We aten een rundergerecht met rijst en frietjes en een salade.
Het grappige is dat ze altijd een gebakken ei met een hele dooier op het vlees leggen. Niet bijzonder, maar wel smakelijk. Het restaurantje is puur, geen kapsones. Kinderen, familie en vrienden zijn er kind aan huis, hun hele sociale leven speelt zich in het restaurant af.
Twee kinderen aten, een tafeltje naast ons, hun kip met frietjes. Ze waren respectievelijk 11 en 9 en praatten zelfs wat Engels, ze vonden het maar wat interessant om met ons te communiceren, wij ook.
Ondertussen blèrt de tv en de eigenaar, rent zich rot en zegt constant sorry tegen iedereen, zo komisch.
Als dessert aten we weer een stuk koekjestaart, homemade en lekker. De kokkin kwam ook nog even vragen of we het lekker vonden, een toerist zien ze hier niet vaak. De rekening bedroeg 20€.
We maakten nog een ronde door Mouraria, maakten de laatste foto’s, hoorden een fadogitarist wat oefenen en liepen met een hoofd vol indrukken terug naar de Vila en onze wachtende koffer.

Sophia
Het verlaten bed

Maurice en Amalia
Doei Mouraria
Dag allemaal

 

Van alternatief naar normaal

Zaterdag 16 September

Nog twee dagen en dan zit het er weer op. We vinden het best zo, we laten het erbij, we gaan niet meer op zoek, maar laten ons verassen. We gaan ook niet meer terug naar het museum dat gesloten was, het heeft zo moeten zijn, denken we.
Toch zijn we nog iets speciaals van plan vandaag, we willen alternatief uit eten.
Maar eerst ga ik op stap in het gouden uurtje. Ik ben niet de enige, een bruidspaar met fotografen, pikt ook het mooie licht en wel aan de Taag, niet verkeerd. Het was ijzig koud, die arme bruid heeft moeten lijden, ik had gelukkig warme kleding aan, gisteren genoeg kou geleden.
Het is weer genieten geblazen, voor mij en ook voor de president.
Met broodjes, arriveer ik wat later in de casa, manlief heeft de boel aan kant en wordt beloond met een lekker ontbijtje.
Na mijn ontbijtje heb ik nog even geoefend met het statief, lange sluitertijden en een selfie, uiteraard in het fotogenieke trappenhuis.
We doen het verder rustig aan, niets moet, we zien wel.
Rond het middaguur gaan we op pad en bij het verlaten van ons straatje, worden we hartelijk begroet door Laurinda, ze vertelde van alles, maar helaas, ik versta er helemaal niets van, Portugees ligt dwars in mijn oren.
Via het centrum, lopen we naar een enorme mercado (markthal uit 1902). Deze doet voor de helft dienst als markt en voor de andere helft is het een foodhall, van een hoog niveau. De boel is er strak geregisseerd, je kan er van alles eten en drinken. De kwaliteit is hoog, de prijzen laag en zelfs het eet/drinkgerei is restaurantwaardig. Het is er wel druk, dus je moet geduld hebben, soms krijg je een pieper mee om je te melden dat je bestelde gerecht klaar is.
Ik vond het een super concept en heel gezellig, maar manlief had geen zin om telkens te wachten, en na een gerecht (kroketjes en een glas wijn), stelde hij voor om echt uit eten te gaan.
Okee, ik ben de beroerdste niet, op naar Alfama, een oude wijk. Daar is het vergeven van de restaurantjes, we kozen voor een tapas restaurant. Het was er heerlijk zitten en de gerechten waren zeer smakelijk. We zagen dat we tegenover de kathedraal ‘de Sé’ (1147) zaten, dat beschouwden we als een teken en besloten om deze eens van binnen te gaan kijken. De helft is gratis te bezoeken en het interessante deel niet, slim!
Toch betaald en we werden niet teleurgesteld, we zagen opgravingen van een klooster complex en een Romeinse weg en vooral de oude rondgang vonden we zeer sfeervol, leuk om een portretje te schieten vond ik, mooi licht.
Op weg naar Mouraria, kwamen we enkele mensen tegen in klederdracht, het leek wel een groep die een deel van hun oogst ging offeren.
In onze wijk, liepen we nog even het plaatselijke fadohuis binnen, manlief kocht er de cd van de voorstelling van vorige week en een knalrood fado shirt, ik zal tzt een foto van mijn blijde man plaatsen.
Het was een relaxte dag.
In de casa, zetten we weer een Fado cd op en genoten van de muziek en een wijntje. Voor de geïnteresseerden die ook van Fado houden, een gouden tip; Gisela Jaôa, een zeer jonge topzangeres.

Het gezelligste straatje van Mouraria

Voor God moet je wat over hebben

Vrijdag 15 september

Ongelofelijk, ik heb me verslapen! Dat is werkelijk zeldzaam en ik moet zeggen, wat heb ik lekker geslapen. Vandaag dus weer geen wandeling, niet erg, want we hebben een flink programma, we gaan naar God! Om naar deze heer te gaan moeten we de Taag over, wij hebben voor het veer gekozen, gewoon met onze OV.
We gaan naar het reusachtige Christusbeeld in Almada. Het standbeeld werd gebouwd in opdracht van de Portugese dictator Antonio de Oliveira Salazar in 1959.
Om het kwartier vertrekt er een veerboot van Sodré naar Cacilhas
Binnen het kwartier waren we aan de overkant, bibberend en wel, want er waaide een stevige noorden wind en de temperatuur was nog niet gestegen.
Even zoeken waar de bus naar Almada vertrekt en ja hoor, bus 101a, rijdt er rechtstreeks naar toe. God woont boven op een berg op een hele hoge zuil.
Toen we de bus uitstapten werden we al geconfronteerd met de wind, maar toen we onder de voeten van God stonden, werden we zowat weggeblazen. Maar…..het uitzicht daar is magistraal, je kunt heel Lissabon overzien en je hebt een schitterend zicht op de ‘mooie rooie’.
Omdat ik echt bang was dat mijn pruik ten hemel zou gaan stijgen, wilde ik niet met de lift naar boven. Manlief twijfelde nog even, maar ook hij vond er niks aan in die behoorlijk koude wind.
We hebben er wat rondgestruind, gefotografeerd en toen geloofden we het wel en keerden God onze ruggen toe.
We besloten om te gaan lopen, werden we wat warmer, hoopten we.
Dat was een goed besluit, het kostte wat tijd, maar we zagen wel veel. We belandden bij een uitkijkpunt en hadden wederom prachtig zicht. We konden kiezen, over de weg naar beneden of via vele trappen. Na wat getwijfel kozen we voor de trappen, we zouden meteen omdraaien als het te erg werd. Het ging goed en het was leuk, en spannend. En…..verrassing, we kwamen uit op het terras van het door ons uitgekozen restaurant, super. Het was nog niet open, maar wij gingen alvast aan een tafeltje in het zonnetje zitten, want er waren al vele tafels gereserveerd.
We zaten er super en waanden ons in Venetië. Al gauw kwam er meer volk en het restaurant ging open. We bestelden, manlief een dikke biefstuk en ik weer een kabeljauw gerecht, nu als koekjes met een bonen/rijst gerecht erbij. Dit werd nummer 4 van de 365 en het smaakte me geweldig en manlief at zelfs ook twee viskoeken en vond het heerlijk.
Maar…jawel, weer een maar, een dikke maar zelfs, tijdens het eten draaide de zon en liet ons in de schaduw verder eten en het werd kouder en kouder. Manlief had het zelfs zo koud, dat hij niet meer op kon houden met trillen, het zag er echt eng uit. We namen geen nagerecht meer en maakten dat we zo snel mogelijk weg kwamen, na betaald te hebben.
Er wachtte nog een uitdaging voor manlief, we moesten over een heel smal weggetje langs de Taag, maar het was wel adembenemend mooi. Gelukkig is manlief niet de rivier in gewaggeld. We zagen een reuze kwal, hij liet zich slecht fotograferen, wat een kwallenstreek.
Inmiddels waren we beiden tot op het bot verkleumd.
Op het veer, kozen we een plek benedendeks en ontdooiden wat.
Eenmaal weer in Lissabon, konden we verder opwarmen, de wind was er stukken minder en het was beduidend warmer.
Via de grote winkelstraat liepen we terug, nu zagen we daar het leven van overdag. Veel volk op de been, veel straatartiesten, bedelaars en we zagen een blank gezin uit Zuid Afrika die met de fiets gekomen waren. Ze waren al in Italië, Corsica, Frankrijk en Spanje geweest en wilden nu een boot zien te vinden die hun naar Amerika bracht en……u raadt het al, ze hadden geld nodig. Ze hadden allerlei prullen gemaakt en probeerden die te verkopen. Ik vond het erg wrang om hen naast die arme sloebers, te zien zitten en vragen om geld. Hun kinderen hadden verweerde gezichten met ietwat vervilt haar en echt blij keken ze niet, volgens mij waren ze doodop.
Wij kochten nog wat gebakjes en liepen verder naar huis, het was tijd om te gaan chillen.

Ondergronds, Hoog en lang

Geen wandeling in het gouden uurtje, wederom omdat we een zwaarder programma hadden vandaag.
We zouden naar het terrein van de wereldexpo (1998) gaan en daar gingen we vast en zeker veel slenteren, want er is veel te zien omdat het terrein herbouwd is op wat leuke ‘resten’ na.
Toch even broodjes halen voor manlief, nu weer bij die top bakkerij op het plein Martim Moniz, bij het vertrekpunt van het beroemde trammetje (28).
Ik kwam Pedro weer tegen, hij zat lekker aan de koffie en las zijn krantje bij een buurtbarretje. Hij is sportjournalist, dus hij zal het krantje wat kritischer lezen denk ik. Ik was stomverbaasd toen hij met enige schroom vroeg of ik hem 3 foto’s van Lissabon wilde sturen. Hij wil ze printen voor aan de muur, maar…….ik moest wel mijn watermerk erop zetten, wie weet, zei hij. Geen idee of er iets inzit voor mij, ik voel me toch vereerd dat ik door hem ‘gezien’ wordt, hij had mijn foto’s op instagram gezien.
We gingen vanaf ons plein naar beneden met een trap, geen idee waar hij ons naar toe leidde. We waren stomverbaasd toen we ontdekten dat er zich een compleet leven onder de grond afspeelt. Tientallen winkeltjes en bedrijfjes bevinden zich er, uiteindelijk kwamen we bij de metro uit.
Via een overstap, stapten we uit in Oriente, het schitterende station van jawel, onze geliefde architect Calatrava.
Erachter ligt een gigantisch en modern winkelcentrum, dus mensen hou je van sjoppen, dan moet je hier wezen. Hier vind je alle merken, echt alles wat je hartje begeert.
Op ons maakte het, behalve wat foto’s geen indruk, op naar de kabelbaan. Jaja, daar hadden wij onze zinnen op gezet.
Wij hebben op grote hoogte, genoten als kinderen, ongekend.
Bij het uitstappen liepen we tegen een soort van Dubai hotel (Myriad) aan, 5xxxxx. We hoopten dat er bovenin een bar was, dan konden we daar verder genieten op hoogte. Wij naar de receptie om te vragen of we bovenin konden komen. Nee, de boel was gesloten, maar……omdat wij zo aardig waren, wilde ze wel even de Spa op de 23e verdieping, bovenin bellen, om te vragen of er gasten waren, zo nee, dan mochten we er even een kijkje nemen en een blik uit het raam werpen.
Het kon, wij naar boven met de receptioniste en het was een werkelijk spectaculair uitzicht daar en het rook ook nog eens lekker naar Spa.
Wat een vriendelijk gebaar van dit poepsjieke hotel, en vooral van de receptioniste. Om haar te eren, plaats ik een foto van haar.
Tja……ik had nog een wens, ik wilde onder de langste brug van Europa staan (Vasco da Gama) en het ding uiteraard fotograferen. In de verte lag ie, manlief stribbelde wat tegen, hij vond het ver. Toen ik zei, dat hij lekker op een bankje in de schaduw van het uitzicht kon gaan genieten en ik wel alleen zou gaan, zei hij, dat hij toch mee wilde. Okeee, daar gingen we, over een soort van houten boulevard. Het werd genieten, we waanden ons aan zee, de Taag is hier behoorlijk breed, vandaar die langste brug dus haha. De tocht viel mee, wel warm, maar er waaide een zeebries.
Ik heb me uitgeleefd met de president, er zal vast wel een ‘gelukte’ bijzitten en…ik heb mijn filters weer uitgeprobeerd.
Helemaal blij keerden we om en pardoes werden we hongerig, jaja, dat stond ook op het programma lekker eten. Het was een makkie om op het expo terrein wat te vinden, want er liggen vele goede restaurants, omdat hier wereldcongressen gehouden worden en ook zijn er vele kantoren en ja die mensen moeten ook eten he?
We belandden in een authentiek Portugees restaurant en aten er voortreffelijk. Manlief ging voor een steak en ik voor de bacalao, nu gegratineerd in puree en spinazie, het smaakte goddelijk. Er bestaan hier 365 recepten voor kabeljauw, dit was mijn 3e. Ik dronk er vinho verde bij, maar ik ben er niet echt van gecharmeerd, ik vind hem te zoetig.
We hebben nog wat expo restanten bewonderd en wat nieuwe bouwsels, zeer de moeite.
We liepen via het winkelcentrum, weer naar het station en zoefden via de roltrappen naar de krochten van de metro en waren via een overstap weer snel in ons buurtje.
Anekdote; in de metro hadden we nog een leuk gesprek met 2 Balinese artsen, zij namen deel aan een wereldcongres over diabetes (op het expo terrein).
Eenmaal weer in de casa, Fado cd op, wijntje erbij en chillen.
Wat een dag weer!
Morgen gaan we bootje varen.

 

Met statief en filters op pad

Woensdag 13 September

Vandaag hebben we zin in wat groen, maar eerst even mijn wandeling in het gouden uurtje. Dit keer weer een andere route, het blijft verrassend hier en het blijft genieten hoor.
Bij een onooglijk bakkertje, heerlijke broodjes voor manlief gescoord, daar kon ik mee thuiskomen.
Hij blij en ik ook met mijn pap en…jawel met banaan, ze waren er weer bij de Brio.
We hebben rustigjes aan gedaan en wat klusjes gedaan, zoals een wasje en een afwasje en natuurlijk de plantjes van Julie toegesproken en bewaterd.
Voor de afwisseling, gingen we nu eens de metro in, altijd leuk. Het is ook een sport om mooie kunst te spotten onder de grond en het is heel leerzaam om er scherpe foto’s te maken met minder licht.


Manlief heeft een enorme metro ervaring in Londen opgedaan en wist precies hoe we bij het grote park konden komen, het parque Edouardo VII, daar moet elke zichzelf respecterende fotograaf een foto maken, hadden we gelezen en dus moesten wij ook. Ik had zelfs mijn statief meegenomen en wat grijsfilters.
Ik vond het spannend, want met die filters had ik nog nooit gewerkt.
Aan het eind van het park, kijk je op de stad en de Taag uit, prachtig zicht en dat moest dus gefotografeerd worden.
Ik heb van alles met die filters uitgeprobeerd, maar ik zag geen meerwaarde in het resultaat, ik zal wel wat verkeerds gedaan hebben.
Maar…..het watertje is aardig gelukt, hier zie je duidelijk dat ik een filter heb gebruikt, het water wordt mistig, mooi, grote blij en ik blijf het proberen hoor.


Verder vonden we het park, niet zo bijzonder.
We gingen weer met de metro terug naar Chiado om vervolgens nog wat boodschappen bij de Brio te doen. Ik wilde deze ietwat groene dag, een gezond maal op tafel zetten, met veel groenten, want dat eten we hier veel te weinig.
Via Rossio, terug naar huis, maar……we stopten even voor een neutje. We zagen bij een bepaalde winkel, altijd vele mensen met een klein glaasje op straat staan, dat wilde wij ook wel eens proeven. Zo gezegd, zo gedaan, het betrof een beroemd Portugees likeurtje, ginjinha, een soort van kersenlikeur. Het was lekker, maar wel zoet. Weer een ervaring rijker.


Op naar de casa, naar de rust en het comfort.
We kwamen onze vriend Pedro tegen en ik vroeg meteen of hij nog cd’s te koop had. En die had hij hoor, hij ging ze gelijk halen en kwam iets later naar ons huisje. We hebben er 5 gekocht en 1 kregen we erbij. Manlief ging uit zijn dak, daar komt hij de winter wel mee door.
Ik moet zeggen, het zijn juweeltjes, we hebben de rest van de middag in Fadosferen doorgebracht, met een wijntje uiteraard. Wat hebben we het hier toch fijn.
Ik heb een soort van boekweitpasta/groente/kip schotel gemaakt, met best wel lekkere (meegebrachte) kruiden.
We kunnen er weer even tegen en zijn klaar voor een nieuwe uitdaging morgen.

The President meets Presidents

Dinsdag 12 September

Vanochtend heb ik geen wandeling gemaakt, want we zouden een zware dag gaan krijgen, in de zin van veel lopen in de zinderende hitte, maar gelukkig wel langs het water.
We gingen naar Belém met de trein vanuit een ander station, Sodré geheten.
We liepen er via de Arc de Triomphe naar toe.


We hebben een OV, dus we hoeven nergens in de rij, het gaat er verder net zo aan toe als bij ons en het is goedkoop.
De trein stond er al, er stond Cascais op en die moesten we hebben. Maar wat we niet wisten, was dat dit een sneltrein was en hij reed Belém, zoeffff.. voorbij.
Bij de volgende halte zijn we uitgestapt en hebben een enorm stuk teruggelopen. Het had een voordeel, we kwamen langs een aparte memorial en…..we zagen de Torre de Belém van verre liggen aan de Taag, ook leuk en helemaal in de verte zagen we die mooie rooie brug, Ponte 25 de Abril, een kopie van die van San Francisco, zelfde bouwers.
De Torre de Belém (1515) vonden we wel aardig, maar niet zo dat we erin/erop wilden.


We liepen verder langs de Taag en kwamen uiteindelijk bij het monument der ontdekkingen (1960). Daar vertrok Vasco da Gama naar India, ook wel aardig. Prins Hendrik de Zeevaarder staat mooi afgebeeld op de spits.


We hadden onze zinnen gezet op een klooster (Mosteiro dos Jerònimos) en liepen er heen. We zagen er vele mensen en ontzettend veel politie. Whatthfck……wat is dat nou weer? Natuurlijk moest ik er het mijne van weten, ik ben een klein beetje een ramptoerist. We vroegen het aan een politieman, het ging om de president van Portugal, hij ontving het staatshoofd van de Ivoorkust met een groot gevolg, voor en in het klooster.
Dus wij konden er niet in, maar we vonden het toch wel leuk om dit spektakel mee te maken. Er werd gedefileerd door de landmacht, de luchtmacht en de Marine.
Later kwamen we nog de cavalerie tegen, wel honderden galopperende ruiters.


Inmiddels was het flink heet, toch maar weer richting Taag dus.
Ik had nog twee wensen, een bijzonder gaaf museum (moderne kunst) bezoeken en onder die ‘mooie rooie’ door lopen.
Het museum vonden we adembenemend, het is een schitterend wit, modern bouwwerk aan de Taag en…..geen toeristen. Boffen, we hadden de boel, op een handje vol mensen na, voor ons alleen. Eerst maar eens de buitenboel verkennen en ook bovenlangs. Schitterend en uiterst fotogeniek en in de verte, jawel weer die ‘mooie rooie’.
Wat denk je, het museum was dicht, altijd op Dinsdag?, krijg nou wat, het is toch internationaal dat de boel op maandag op slot gaat, of…..wellicht wilde de president er met zijn visite nog heen?
Vette pech voor ons, maar het meesterbouwwerk maakte veel goed hoor.


Onder de ‘mooie rooie’ hebben we ook nog gelopen, dat vonden we een hele ervaring en dan dat geluid van verkeer boven je, ongekend, vooral als er een trein (boven auto’s, beneden treinen) overging. De vliegtuigen vliegen hier ook laag over met hun landingsgestel al in positie, spectaculair.


En warempel, bij toeval zagen we de LX factory, die stond voor zaterdag as op het programma. We hebben die dus ook maar meteen gedaan. Het is een soort van hippy achtige omgeving in oude fabriekspanden en met allerlei kunst/designwinkeltjes en alternatieve horeca. Ik zag er. ook een indrukwekkende boekhandel.

Na dit bezoek zochten we authentieke horeca, dus TL buizen, plastic stoeltjes en papieren tafelkleedjes. Daar moet je zijn hoor, goedkoop, gezellig, eerlijk, vers en uiterst smakelijk.
We vonden er weer een hoor, helaas was de stroganoff al uitverkocht, dus namen we genoegen met een kalfsgerecht met frietjes. Het dessert bestond uit koekjestaart en een kokos bladerdeeg gebakje. Hmmmmm, dat was het.
Met een treintje gingen we via een overstap terug, nu naar station Rossio.
Ondanks de tegenvallers, was het een zeer geslaagde dag. We hebben 15 kilometers gelopen, chapeau voor manlief.

Relaxed dagje

Maandag 11 September

De helft van de trip zit er alweer op en…….we willen nog zoveel zien.
Maar vandaag nemen we toch even wat gas terug en zijn we van plan om lekker lang op een terras te gaan zitten, mede omdat de hulp ons huisje komt poetsen en……omdat we gereserveerd hebben in dat lunch restaurant waar ik de naam niet meer van wist. Inmiddels weet ik de naam hoor, het heet ; ‘Ze Da Mouraria’. Echte aanrader, je krijgt enorme porties, het is authentiek, geen toeristen, gezellig en lekker.
Maar eerst even in de benen, op naar mijn gouden uurtje.
Via een paar honderd treden, liep ik naar het uitkijkterras; ‘miradoura Da Graca’, het ligt zowat boven ons huis en het heeft een fabelachtig uitzicht. Ik wilde weer eens flink gaan oefenen met de president. Het lukte me ten dele, de volgende keer moet het statief mee hoor.
Dus waarom vanmiddag niet hier gaan zitten, kan ik fotograferen, kijken, kletsen en schrijven, dat zijn dus vele vliegen in een klap. Alleen ga ik met manlief niet al die trappen op, we gaan wel via de weg, ook best zwaar voor hem, maar dit uitkijk punt moet hij zien, vind ik.
De rest van de ochtend lekker thuis gebleven en wat klusjes gedaan.
Rond 12 uur liepen we naar het restaurant, het zat al voor de helft vol. We gingen voor dat heerlijke stoofvlees van rund met bruine bonen en rijst. Het was goddelijk, ze weten hier zo goed verschillende kruiden te gebruiken, als dessert namen we meloen, voor de broodnodige vitamine.
Vanuit het restaurant liepen we rustig naar boven, naar de miradoura. Het ligt lekker op de wind en in de schaduw en er is een horecagelegenheid. Je zit daar super chill, met een fabelachtig uitzicht. We schoven aan bij een Amerikaanse en hadden een leuk gesprek.
Ik heb geoefend met het statief, geschreven en we hebben lekker geborreld, de uurtjes tikten snel weg. Terug, zijn we de trappen afgelopen, het ging prima.
De hulp was geweest en het huisje was weer aan kant, ze had zelfs ons bed verschoond (wij hadden dat de dag ervoor ook gedaan en de boel gewassen, haha, wisten wij veel).
Het was een relaxed dagje, morgen maar weer eens flink in de benen.