Een dip

Tergend langzaam probeer ik omhoog te krabbelen uit een behoorlijke dip. Algehele malaise, slapeloze nachten en een malend hoofd. Het zat op allerlei fronten flink tegen deze week.
Mijn rot kuch is er ook nog steeds en sloopt me.
De huisarts kon niets voor me betekenen, het gaat om een virusinfectie en die zou nog wel eens een poos kunnen aanhouden, zei de goede man. Ja, codeïne schreef hij voor, daar moet ik me de nachten mee doorworstelen, maar de rotkuch is sterker, helaas.
Jullie merken wel, Ciao is niet op haar best.
Toch heb ik gewoon mijn dagelijkse tochten gemaakt, omdat dat ook goed voor het gemoed is, het bewijs is niet geleverd.
Ik beleefde wel een magisch moment, ik kwam een ree tegen, ze stond me heel rustig aan te kijken, liet zich fotograferen en schreed verder. In het kader van mijn somberte is de foto uiteraard niet scherp, ook dat nog. Even dacht ik dat de ree me uit de dip getrokken had.

En nu moet ik me oppeppen om concrete voorbereidingen te gaan treffen voor Lissabon, wish me luck, maandag vertrekken we.
Om jullie niet verder lastig te vallen met mijn geklaag, zal ik wat meer vertellen over het appartement dat we gehuurd hebben, echt een pareltje in de nog niet toeristische wijk Mouraria.
Het appartement, met patio, is van een Amsterdamse dame, Julie Kruijs. Zij blogt ook, maar veel professioneler dan ik, dus……. ik kan haar site van harte aanbevelen. http://www.thelisbonconnection.com
Wil je zien hoe het appartement eruit ziet, klik dan hier:
https://www.thelisbonconnection.com/authentiek-appartement-3-slpk-100-m2-historisch-lissabon-fijne-prive-patio-30-m2-in-mouraria-tot-6-pers-startpunt-tram-28-wifi-bbq-sat-tv/

Als je ooit naar Lissabon wil, dan hoef je niet eens een reisgids te kopen, werkelijk alles wordt beschreven door Julie, heel interessant en informatief.
En als je haar appartement huurt, dan krijg je me toch een service, ze regelt dingen voor je, zoals bijvoorbeeld een taxi bij aankomst en ze geeft waardevolle inside informatie.
Op deze manier voel je je een beetje local in de wijk, want onze komst is al aangekondigd en……we worden verwacht met een hapje en een drankje bij het buurt restaurant, dit omdat we bereid zijn de plantjes in de patio te bewateren. Een plaatselijke sportjournalist zal ons aanspreekpunt zijn.
Wat een bofkonten zijn we dat we Julie en haar appartement gevonden hebben.

Toch heb ik zelf ook nog een en ander uitgezocht en een grove planning gemaakt voor deze twee weken.
Nu nog wat puntjes op de I zetten en beter zien te worden.
Ik ga mijn stinkende best doen om op te knappen, tot Dinsdag ofzo, Ciao.

 

Ik zal eens uit de school gaan klappen

De neuroloog deelde ons mede dat manlief geen kwaadaardige ziektes heeft. De neuropathie staat op zichzelf en is te wijten aan ouderdom. De reden dat er zoveel onderzoeken gedaan zijn, is dat manlief alleen uitval heeft in de sensoren en niet in de spieren. Gelukkig zijn zijn spieren geheel in takt, maar……dat garandeert niets, vertelde de neuroloog ons, wat niet is, kan nog komen.
Dus…..het is oppassen geblazen, geen risico’s nemen en meteen anticiperen als de boel verergerd.
We blijven alert en zullen ruim op tijd beslissingen over hulpmiddelen/vervoer nemen, hebben we elkaar beloofd. Voor de rest genieten we lekker door hoor, maar…..op onze manier.
Afgelopen week ben ik samen met mijn fotografie vriendin, 2x naar een vogelhut geweest, te weten in Zoetermeer (ijsvogels) en Otterlo (bosvogels).
Ik kan inmiddels een boek schrijven over het ‘vogelhutvolkje’, man, man, een grote roddel/opschep kliek. Ze troeven elkaar heel graag af en houden locaties geheim.
Persoonlijk vind ik de meeste foto’s te gelikt, van enige creativiteit is weinig te bespeuren. Als je een joekel van een lens hebt van duizenden euro’s, dan is het een makkie om een vogeltje te ‘schieten’. Sommigen zitten bijna dagelijks in een hut, met proviand, verhalen en uiteraard hun toeter.
Ik zal eens wat ‘hut geheimen’ verklappen;
De perfecte duikfoto wordt gemaakt met behulp van een aquarium, men kan een levende prooi kopen, die wordt in het aquarium gekieperd, jij stelt je camera helemaal in en wacht op het vogeltje en…schieten maar.
De vogels/beesten worden gevoerd, ze zijn zo tam als wat.
Het voer moet zo neergelegd worden, dat het niet zichtbaar is op de foto, want dan lijkt het niet echt.
De prooi voor roofvogels, een duif ofzo, wordt vastgepind, zodat je lekker lang kan schieten. De pindakaas wordt zorgvuldig in holtes van de bomen gepropt, hebben ze even de tijd, haha.
De stokken/stammen, watertjes, plantjes worden met zorg geplaatst en regelmatig veranderd, want anders heeft iedereen dezelfde foto’s haha.
De hutten worden steeds luxer, groter en duurder, het is big business hoor.
Bij de gratis hutten, moet je in het holst van de nacht je plekje innemen en dat de gehele dag met lijf en woord verdedigen.
Er wordt heel wat ruzie gemaakt om een plekje te bemachtigen en bezet te houden.
We hoorden een verhaal dat een teleurgestelde man, alle stokken uit het vijvertje trok, zo van, ik geen foto’s, jullie ook niet.
Er wordt heel veel opgeschept, er zitten vaak betweters.

Gelukkig…. zitten er ook aardige lui tussen hoor, zij zijn integer en bereid je te adviseren en we hebben ook hele leuke gesprekken kunnen voeren en enorm gelachen.
Maar…voorlopig hebben we het even gehad met het ‘hutten’.
Maandag zaten we in Otterlo in het Veluwe park, mooie hut, mooie scène (het leek wel een volière) en schattige vogeltjes. Vooral de grote bonte specht is een schoonheid. Omdat wij geen voer bij ons hadden, heb ik hen een müsli broodje met kaas aangeboden, en dat vonden ze verdomd lekker, dus……we konden schieten hoor.
Mijn vriendin en ik hebben ons op het eind van de dag beziggehouden met vogels in de vlucht te fotograferen, onze techniek is met rasse schreden verbeterd, maar echt scherp heb ik ze nog niet.

hut en aardige man in Zoetermeer
Grote Bonte Specht
Muis
Ik ken het merk niet
Pimpelmees?
Boomklever
??
Biologische Geitenkaas van Yvonne met specht
Glanskop
Roodborstje

Tja, eigenlijk ben ik ziek, griep en ik hoest de longen uit mijn lijf en ik slaap daardoor al nachten slecht. Toch ben ik maandag gaan ‘hutten’ en het deed me goed. Mijn gehoest deerde de vogels niet, het voer moest en zou verorberd worden.
Vandaag ben ik behoorlijk gammel, maar heb nog wel een grijns op mijn smoel, ik heb weer gave foto’s en veel geleerd.
Na al het ‘vogel’ geweld gaan we ons eens concentreren op lange sluitertijden en het werken met grijsfiters, zal zeker een leuke uitdaging gaan worden.
Maar….eerst gaan manlief en ik naar Lissabon, zo’n zin in.
En……voor als ik me verveel……heb ik een pak vogelvoer gekocht om op ons terras te strooien, ik camoufleer me en dan heb ik mijn privé vogelhut, dat wordt leuk!!! Ciao.

 

Geen doggybag voor manlief

Amsterdam wachtte op mij, jazeker, het werd weer eens tijd om deze stad met een bezoek te vereren.
Manlief bleef in de casa, dus ik ging gewapend met de president en een goed boek op weg. Doch, in the big city zou ik iemand treffen en niet bij ‘de vleugel op het centraal’ deze keer.
Nee, mijn jongste broer houdt daar niet van, hij wil graag zittend bij een kopje koffie en een krantje, het wachten veraangenamen. Hij had gekozen voor ‘Loetje’, niet verkeerd en de appeltaart is aan te raden hoor.
Ons doel was; Amsterdam proeven, een museumpje pakken en… eten bij NamKee.
Het museum werd het ‘van Gogh’, leuk, die bekende werken weer te zien, maar het gebouw beviel me nog beter, met dank aan Rietveld.


De enorme drukte nam ik niet voor lief, wat een gekte.
Gelukkig heeft broerlief in Amsterdam gewerkt, dus bekend terrein, het ‘Amsterdam proeven’ is daarom zeer geslaagd te noemen. Maar…ik moet zeggen, Amsterdam is echt wel vol.
Doch… . de gemiddelde toerist kent niet de smaak van NamKee, dus… er was plaats voor ons op de Zeedijk, een superleuke buurt overigens.
We hebben er gesmuld, en van ons plan om een doggybag voor manlief mee te nemen is niets gekomen.
Het was wederom een geslaagde ‘broertje/zusje dag’ en het volgende evenement werd onder het genot van een ‘nadrankje’ alweer genoteerd.

En daar was dan opeens de laatste opdracht van de kids, dus……vakantie voorbij voor hen.
Via een volg app, konden we hen de gehele terugreis volgen op de autowegen, ongelofelijk dat dat mogelijk is en vooral bijzonder leuk voor gretige grootouders, voor middernacht kwamen ze thuis en wij draaiden ons om en sliepen gerust verder.
Omdat ik de volgende dag nog een afsluitende workshop van de zomercursus had in Rotterdam, ging ik de lieverds toch alvast even knuffelen toen ze goed en wel wakker waren.
Toen ik doodmoe, maar voldaan uit Rotterdam terugkwam, was mijn grote kleine vriend ‘Rocky’, verdwenen, hij laat een leegte achter. Ik ben echt van het beestje gaan houden, hij was zo aanhankelijk en als ik in de vroege uurtjes alleen beneden zat, voelde ik zijn aanwezigheid, gezellig.
De workshop was top, weer veel geleerd en het proeft naar meer! Eerst maar eens wat foto’s opsturen naar André, kijken wat hij ervan vindt. Als jullie ooit nog eens een fotocursus willen volgen, kan ik zijn http://www.rotterdamse-fotografieschool.nl van harte aanbevelen, en hij is ook nog eens erg servicegericht, getuige de na-zorg.
Het fotograferen op de ‘M’ is nu normaal en ik ga een nieuwe fase in.

PS
De neuroloog heeft de afspraak van Oktober verzet naar vanmiddag!!! Wat heeft hij te melden?

 

Hier wat ingestuurde foto’s, ben benieuwd. Dit zijn door mij bewerkte, ook de originelen heb ik gestuurd zodat André een betere beoordeling kan maken. Schroom niet om te reageren, want ik kan van jullie ook veel leren. Later, Ciao!

Een vieze mop, dan gluren

Omdat wij de kleinkinderen een tijdje moeten missen in verband met hun vakantie, hebben die scheetjes iets bedacht om het gemis wat te verzachten en… voor beide partijen nog wel.
Ze hebben een soort van adventskalender gemaakt. Elke dag mogen we een luikje openen als we hun huis betreden om de poezels te verzorgen en andere karweien te doen. Elk luikje bevat een zoekopdracht naar een klein briefje met weer een opdracht. Het respectievelijke briefje kan ergens in huis liggen of in de tuin en dan is het zelfs gelamineerd. Hierop staat een vraag of een doe ding. We moeten het antwoord of de taak opsturen naar de telefoon van de dametjes en hebben daardoor ook even contact met hen via de app of FaceTime.
Het is een hilarisch gebeuren en zelfs manlief, die helemaal niet van spelletjes houdt, vindt het super leuk om te doen. We moesten zelfportretten tekenen, een tomaat eten en dat filmen, vragen beantwoorden en een vieze mop vertellen. Heel soms krijgen we een filmpje als beloning en die zijn cruciaal om de uiteindelijke oplossing te vinden van de vraag, wie er hun huis snoep heeft gestolen. We hebben in eerste instantie een film gehad met beelden van de mogelijke daders, te weten; ideale schoonzoon, dochterlief, kleinkind1, kleinkind2, poes Pip, poes Coco of Rocky de hamster. Wij verdenken ideale schoonzoon, hij eet wel vaker het snoep van de kinderen op, haha. Van elke dader krijgen we zo nu en dan ook een filmpje, het zit zo komisch en knap in elkaar. De kleinkinderen hebben er dagen van voorbereiding aan gehad. Zeg nou zelf, is het leuk of niet?

de 5e zit erachter

Rocky, de hamster logeert overigens bij ons. Aanvankelijk zag ik er tegenop, ik heb totaal geen hamsterskills. Maar…..ik ben nu verliefd op het beestje, je kan er heerlijk mee tutten. De kooi verschonen vind ik minder.
Mijn jonge fotografie vriendin, waar ik laatst mee naar een vogelhut ben geweest, had een andere hut gevonden, deze hut zou super gaaf zijn, meer beestenboel en groter.
De hut ligt in Almere aan de Lepelaarplas.
Een paar dagen geleden reden we rond kwart over 4 in de ochtend Breda uit, we hadden er weer zin in.
Ruim voor het echt licht werd, kozen we de beste plaatsen uit in de hut, dit ging gaaf worden.
Er is plaats voor zeker 30 mensen en het meer is behoorlijk groot.
Eigenlijk wist je niet waar je kijken moest, de bankjes waren te hoog voor ons, het tochtte er enorm, er vlogen allerlei stekers en er was weinig moois te zien. Heel in de verte een groep Aalscholvers, 2 zwarte zwanen en veel te veel eenden. Balen!
Maar we hoorden telkens gepiep en zo nu en dan fladderde er wat. Uiteindelijk ontdekte mijn partner in crime een klein nest met 5 mollige, jonge zwaluwen, in de hut nog wel. De moeder kwam ze tekens even heel snel voeren en trok zich niets van ons aan. Met het fotograferen van die beesten hebben we ons in eerste instantie kostelijk geamuseerd. Het resultaat mag er niet echt zijn, te donker en aan de hoge kant, maar we konden naar hartelust onze camera’s instellen.
Uiteindelijk waren we het beu, niks te beleven daar verder, zelfs geen medemens te zien.
We zijn weer naar Zoetermeer gereden, in de hoop op een plaatsje in de hut waar maar plaats is voor 4 personen.
Het zat vol! Wij gingen achter de hut staan, anders stoor je de vogels. De ijsvogels hadden zich al geregeld laten zien, werd ons verteld. We hadden al snel geluk, twee mensen vertrokken, hoera….plaats in de herberg.
De rest van de dag hebben we kunnen schieten dat het een lieve lust was.
We hebben geoefend met diafragma en de Iso verhogen om duikfoto’s te kunnen maken. Ik heb alleen maar handmatig gewerkt en heb nu door hoe ik ooit de perfecte duik/vliegfoto zal kunnen maken. Maar……..er is toch al enig resultaat te melden hoor, ik ga goed vooruit, getuige mijn tweede duikfoto en… een foto van een landing.
Ik ga nooit meer op de automaat werken, te weinig mogelijkheden.
Er zaten weer aardige mensen, we voerden leuke gesprekken en hebben wederom behoorlijk gelachen en genoten. De ‘Friet’ beloning ging er naderhand in als….friet.
Wat een gave dag weer, hier krijg ik zoveel energie van en nog mooie foto’s op de koop toe.