Zoomen, doe je met je voeten.

Eindelijk was het dan zover, de zomercursus ‘fotografie’ ging van start.
Ik had me er enorm op verheugd, eindelijk zou ik eens gaan horen en zien, hoe ik President Nikon onder de duim kon houden en al zijn geheimen gaan leren kennen.
Nooit gedacht dat ik dat überhaupt zou willen. Maar manlief had het goed ingeschat, doordat ik nu een ‘spiegelreflex’ heb, word ik zo getriggerd, dat ik meer wil.
Dus vandaar de cursus.
Ietwat nerveus, toog ik naar Rotterdam met de opgeladen President, hij voorzien van lege ingewanden en ik met een hoofd vol vragen…… , ’zou ik het wel kunnen volgen?’, was het niet te hoog gegrepen?’, ‘hoe zou de docent zijn?’ en ook niet onbelangrijk, ‘zou ik me wel op mijn gemak voelen?’.
Aangekomen op de Coolhaven, bekroop me een angstig gevoel……het sfeertje daar beviel me niet, wie weet had een ‘gek’ me daar naar toe gelokt.
Maar het bord, met de vermelding; ‘Fotografieschool’, zag er degelijk en gelikt uit. Ik nam me voor om niet aan te bellen, maar om te wachten op medecursisten, ik was rijkelijk vroeg.
En ja hoor, daar kwam een vrouw aan en snel daarop weer een, gelukkig!
We belden aan, de deur klikte open en een enorme pieslucht, perste zich in onze reukorganen, we kregen de slappe lach en begonnen aan het beklimmen van de vele (8) trappen.
Eenmaal boven, stond André, de docent, ons op te wachten, hij beviel me meteen.
Als Paul de Leeuw een broer had gehad, dan was hij het, zelfde postuur, zelfde pretoogjes, zelfde humor, zelfde accent, zelfde stem en kundig, ik heb hem echter niet horen zingen.
We betraden een prachtige loft, waarin zich een studio en werkruimtes bevonden, het voelde goed!
Nadat we allen voorzien waren van koffie/thee/water begon André met te zeggen: “Na deze cursus, fotograferen jullie alleen nog op de ‘M’ (handmatig) en NOOIT meer op de automaat”.
Het werd doodstil, ieder had er zo zijn gedachten en twijfels over.
We waren met 8 cursisten, 2 heren en 6 dames, de leeftijden varieerden van 31, tot en met 60/ 69. Leuke mensen met dezelfde passie.
Na een kort voorstelrondje, legde André ons alles uit over, Diafragma, Sluitertijd, Belichting, Scherp stellen en ISO.
En….warempel, ik begreep het en kon mijn eerste stapjes zetten hoor. En….….ik vond het leuk, een nieuwe dimensie had zijn intrede gedaan.
De cursus zat goed in elkaar, middels een presentatie, schools op een whiteboard, met oefenrondes, met gezamenlijk fotograferen in Delfshaven en met een opdracht die we thuis moesten maken.
De opdracht luidde:
‘Fotgrafeer op diafragma 8, vlakken en lijnen zonder gedoe’. We moesten 5 geslaagde foto’s en 5 mislukkelingen op een stick zetten.
De opdracht lag gelukkig geheel in mijn straatje, maar….ik had de zenuwen, nu moest ik wel alles zelf gaan instellen en zou ik dat wel kunnen en….we mochten er geen nabewerking op los laten.
Een ‘aandachtvragend’ groepslid, zei meteen dat hij geen tijd had, hij had andere dingen te doen, uhhh?
Ik ben er een middag in Breda op uit getrokken en heb heel wat geschoten en had er ontzettend veel plezier in.
De ‘mislukte’ had ik er zo uitgepikt, makkie, maar om er dan 5 ‘geslaagde’ uit te halen, was een crime, kan ik jullie vertellen. Ik werd onzeker, ik vroeg me af of ik het wel goed zag en of ik wel een foto kon beoordelen.
Wat ging ik weer nerveus met de ‘buit’ naar Rotterdam.
Mijn foto’s waren als eerste aan de beurt en………hij stond perplex, ‘zoooooo’ zei hij, jij ‘ziet het’. Hij had op mijn ‘gelukte’ niets aan te merken. Wowwwww, een geluksgevoel overviel me, was het echt zo? Tjonge wat was ik blij, ik ben dus goed bezig.
En….eindelijk viel voor mij alles op zijn plaats, voor mij geen ‘gedoe’ meer, ik ken mijn specialiteit en ga me daar op focussen.
Het was een ontzettend leerzame cursus en we waren een hele leuke groep.
Volgend jaar doe ik er geheid weer een, ‘portretfotografie’ zie ik ook wel zitten. En….…ik zou het bijna vergeten, ik krijg over een paar weken nog een workshop ‘creatief fotograferen’.
Ik zie meer mogelijkheden door het gebruik van eigen instellingen, er is een wereld voor me open gegaan.
Als ik nu rondloop met de president, hoor ik André aanwijzigingen geven en als ik weer eens wil gaan inzoomen, hoor ik hem zeggen: ‘Zoomen, doe je met je voeten”.

Een paar ‘Gelukten’.

 

 

 

Hoe ouder, hoe gekker.

De gemoederen zijn weer bedaard, we waggelen gewoon verder, we zien wel waar het schip strandt. We hebben alles gedaan wat mogelijk is en nu is het afwachten. Manlief heeft zijn hooggeleerde neef ingeseind en deze zal via het betrokken staflid een extra oogje op het DNA onderzoek houden.
Sommige mensen vragen zich af, of de kwaal met de spieren te maken heeft, nee dus. De sensoren van manlief gaan steeds minder werken en heel specifiek: die vanaf de hersenen werken goed, maar andersom niet dus. Ik weet het, het is ingewikkeld, ik noem het gewoon dus maar waggelen.
En nu dan het leuke, tenminste ik vind het leuk, velen zullen mij voor gek verklaren. Ik heb 12 uur lang in een vogelhut zitten loeren. Zelf had ik dit ook nooit voor mogelijk gehouden.
In mijn geliefde Markdal kwam ik een jonge vrouw tegen, die net zo graag fotografeert als ik. Zij vertelde me dat ze ijsvogels gefotografeerd had vanuit een vogelkijkhut, in Zoetermeer om precies te zijn. Omdat ik manlief echt niet zo gek krijg om daar met mij naar toe te gaan, vroeg ik haar of ik eens mee mocht als ze weer ging. En warempel, een paar dagen later appte ze me dat ze weer ging en…ik mocht mee.
Om kwart over 4 in de ochtend vertrokken we en rond vijf zaten we op een kussentje met onze camera’s in de aanslag te loeren. Rond 06:00 kwamen nog twee heren met enorme toeters en de hut was vol.
Als ik de dag moet samenvatten, was het heel veel loeren, wachten en hopen. Meerkoetjes waren er volop, met als gevolg dat ik zo’n beest niet meer zien kan. Maar……..5 ‘ijsvogels sessies’ kan ik ook noteren.
Het is zaak om je camera goed in te stellen van tevoren, want op het moment suprème, heb je daar geen tijd voor, want die beesten zijn razend snel. De eerste sessie schoot ik bagger en een duikfoto zat er helemaal niet in.
In de tussentijd raakten we aan de praat met de heren en deze waren bereid om ons van alles uit te leggen. Ik heb ontzettend veel geleerd die dag en uiteindelijk heb ik een paar zeer aanvaardbare plaatjes kunnen schieten. Zo leuk, die heren, ik heb ze naderhand een groot compliment gemaakt omdat ze ons zo onbaatzuchtig geholpen en onderwezen hebben.
Meestal is het zo dat die lui met die enorme toeters zo arrogant zijn als de neten.
Het hutje staat in een bos en ligt lekker op de wind, maar goed ook, want het was bloedheet die dag.
Normaliter laat de ijsvogel zich vaker en langer zien en geven ze wat meer show, in de vorm van duiken, vissen en bidden, vermoedelijk hadden ze weer een nestje. We gaan toch echt wel een keer terug dus.
Ik heb het een superdag gevonden en had de 20 uur ook nog wel volgemaakt, maar….onze buiken vroegen om een vette hartige hap.
Er was een leuke uitspanning in de buurt, aan een meer en daar hebben we onszelf beloond met frites en een Angusburger. Het smaakte goddelijk!
Het is nu een kleine week geleden, maar ik ben er nog hyper van.
Hier de foto’s, kijk en huiver.

mislukte duikfoto

Het is NIET Grappig

En daar zaten we dan….sprakeloos, beteuterd en ook wel boos! Allerlei gedachten spookten door ons hoofd, wat een afknapper, weg vette worst. De neuroloog wilde ons zo snel mogelijk de deur uit hebben, hopeloos geval, niks aan te doen, tot over een jaar.
Ik grapte meteen: “nou, dan ziet u mijn man wellicht al met behulp van een rollator binnen komen waggelen”. Dat vond de neuroloog verre van grappig en dat meldde hij me ook. Manlief liet zich niet onbetuigd en grapte dat hij het digibord in de wachtkamer van de neurologen wel apart vond, hij dacht het de bedoeling was dat hij mocht kiezen tussen de gemelde aandoeningen ( er stonden oa de volgende diagnoses op vermeld; MS, Parkinson, beroerte, alzheimer,….). Bam, dat vond meneer de neuroloog nog minder grappig. Manlief en ik keken elkaar aan en we schoten in de lach, heerlijk was dat, even een ontlading, onze humor is die van een traan en een lach, met een cynische ondertoon. Het is onze manier, om met tegenslag en shit om te gaan en ik moet zeggen, ons helpt het.
De neuroloog deed zijn trukendoos weer open en beloofde ons zich te gaan storten op zijn vakliteratuur en……. of er toch een oorzaak van ‘de kwaal’ van manlief gevonden kon worden en belangrijker, is ‘de kwaal’ te stoppen, want er was ons ook net mede gedeeld dat ie progressief is.
We reageerden gelaten en tam, het zal wel, dachten we.
De neuroloog deed er echter nog een schepje bovenop en vond het inschakelen van de revalidatiearts ook wel een goed idee, manlief zou de afspraak voor arts2 wel in de brievenbus vinden. Met de woorden; “ik ga me verdiepen in nieuwe onderzoeksmogelijkheden, maar…. verwacht er niet te veel van. Ik ga over een week op vakantie, dus als u voor die tijd niets van mij gehoord heb, ik zal bellen, dan heb ik niets gevonden”. Hij stond op, gaf ons een hand en liet ons uit.
Wat een domper! Manlief is 9 jaar geleden al eens naar de man geweest en is toen ook al het bos in gestuurd. Omdat de ‘kwaal’ het laatste jaar steeds erger werd en onder druk van zijn dierbaren, heeft manlief zeer sceptisch, weer een afspraak gemaakt met deze arts.
De arts ontving hem weer allerhartelijkst, deed wat testen en wist hem nu wel een naam voor ‘de kwaal’ (http://yvonneciao.nl/?p=1826 ) te geven en……… hij vond het zinvol om allerlei extra onderzoek te verrichten omdat in die 9 jaren veel meer bekend was geworden over de verschillende oorzaken van ‘de kwaal’ en……behandelingen waren er ook inmiddels.

Dus……… jullie kunnen je wel voorstellen dat we het ziekenhuis met een zwaar gemoed verlieten na de uitslag en de wegzending.
Ik merkte dat ik steeds bozer werd, manlief zei; “het is zoals het is, we zullen er mee moeten leven en we zien wel wanneer de rollator (dit hulpmiddel komt volgens de arts langzamerhand in beeld), ons huis zal binnenrollen”.
Ik ventileerde dat we blij gemaakt waren met een dooie mus, dat ik de neuroloog behoorlijk arrogant vond, dat we ons hadden laten intimideren, dat manlief eigenwijs is en dat er eerst ongelukken moeten gebeuren voordat manlief over zal gaan op enig hulpmiddel in en om huis, dat die vent een droogkloot was etc etc etc. Manlief liet mijn storm over zich komen en gaf me op sommige punten wel gelijk en vond beslist dat de man geen gevoel voor humor had.
Even later liepen we weer om onze opmerkingen te lachen en toen we thuis kwamen, ploften we op de bank en gingen lekker tour kijken, verder schijt aan alles.
Die nacht hebben we niet best geslapen.
We beseffen dat we zolang mogelijk moeten pakken wat we pakken kunnen en ook wat vooruit moeten denken en…. dat we vooral oplossingsgericht moeten blijven.
Eigenlijk deden we dit alles al en leefden we op klaarlichte dag, want als het donker wordt komt ‘de kwaal’ behoorlijk om de hoek kijken, die etter.
In ieder geval zal het een ‘kekke’ rollator worden, spannende kleur, met alle toeters en bellen en………heel misschien vinden we de Honda onder de rollators.
Met deze laatste zin, wilde ik mijn blog eindigen, doch………..er lag gisteren een brief van het ziekenhuis op de droogloop mat, van de neuroloog himself!
Hij had zich verder verdiept in de waggelmaterie en was tot de conclusie gekomen dat het zinvol is om nog meer diagnostisch onderzoek te doen.
Manlief moest zich zsm melden, met de meegeleverde papieren, bij de balie van de bloedafname in het ziekenhuis. In no time werden daar vele en vooral grote buizen bloed afgetapt.
Het bloed wordt nu op andere zaken onderzocht, er zal onder andere een DNA onderzoek voor familiaire sensibele poloneuropathie gedaan worden in het AMC in Amsterdam en of jullie het geloven of niet, de baas van dat onderzoek is Prof. dr. M. M. A M. Mannens, een volle neef van manlief, hoe familiair wil je het hebben.
Wij zijn nog naar de oratie van hem geweest; http://ciao.waarbenjij.nu/reisverslag/4799593/de-oratie , wij vonden zijn onderzoek razend interessant en hadden nooit kunnen bevroeden dat we hier ooit eens persoonlijk mee aanraking zouden kunnen komen.
Over drie maanden worden we weer verwacht bij de neuroloog, het zal ons benieuwen.
Ik meld me snel weer, want ik heb ook veel leuks te melden en……….ik heb super fotoos voor jullie in petto.
Ciao.

Nature Sucks

Tjonge, ik ben een soort van vogelaar geworden, eigenlijk meer een stalker. De familie ooievaar, bestaande uit gechipte pa en chiploze ma en hun 4 al hele grote kinderen, weet de aandacht te trekken in het Markdal hoor. Vooral fotografen houden er de wacht. Ik trof er zelfs een paar die al om 5uur in de vroege ochtend, zitten te koekeloeren met joekels van telelenzen. Ik verschijn pas rond half 7 en begin altijd eerst wat collega’s te fotograferen, dat is inmiddels ook al een aardige verzameling. Nu trof ik laatst een jongedame die mij op de plaat had gezet en warempel ze wist me via instagram te vinden en nu ben ik de trotse eigenaar van een actiefoto van mezelf staand op een bankje, echt heel erg leuk.


Ik heb inmiddels al heel wat leuke contacten met collega’s. Die ooievaars verbroederen hoor.
Het gezinnetje maakt zich langzamerhand op voor vertrek, ze vliegen al een flink end in de rondte, eten al goed in het wild, maar brengen de nachten en de pauzes nog door op het nest, de ouders op een nestje, want te veel kids. Gisteren is moeder aangevallen door een reiger, ze bleef voor dood op het dak liggen, maar vandaag kwam ik haar gelukkig alweer knabbelend in een weiland tegen.

 
Een paar dagen terug, op een mistige warme ochtend, trof ik het hele gezin in de Mark aan en dat trok bekijks. Niet alleen kwamen er fotografen op af, maar ook visarends, lepelaars, eenden, ganzen, meeuwen en…..koeien, badende koeien.


De shoot die we daar hadden, was vele malen boeiender dan die met het koninklijke gezin, kan ik jullie vertellen.
De Tour is begonnen en voor het eerst in jaren, zit ik niet meer constant voor de buis, te druk met mijn hobby’s. Manlief geniet echter met volle teugen en bekijkt ook nog allerlei voor-en nabeschouwingen, hij vindt het best als ik de hort op ga.
Zo ben ik met mijn broer naar een schitterende fototentoonstelling van Sebastiao Dalgado geweest in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam. We hebben er uren doorgebracht en enorm genoten. De man laat ons met zijn foto’s zien, hoe mooi de natuur is en spreekt de wens uit om de natuur niet verder te verzieken. Jammer was wel de commercie erom heen, je mocht niets fotograferen, maar kon wel boeken of van te voren samengestelde fotosetjes kopen. En…net die foto die je wel wilde, zat er niet tussen, grrrr. Maar….tijdens het nuttigen van een koel chardoneetje op een terras, wist ik een paar toppers van het net te plukken. Ik zal ze plaatsen, maar wel keurig de naam van de fotograaf erbij vermelden hoor.

Sebastiao Dalgado
Sebastiao Dalgado
Sebastiao Dalgado

Ik ben me al aan het voorbereiden op de zomercursus fotografie en heb een wel bloedmooi model gevonden. We hebben in mijn geliefde Markdal de eerste shoot gedaan. Het model is kleindochter1, kleindochter2 past.


In Breda vinden allerlei festiviteiten plaats in het kader van 350 jaar Vrede van Breda. Er is een vredesfontein geplaatst en…je mag er gewoon doorheen. Hilarisch om te zien, vooral kinderen hebben dolle pret, maar allen zijn doorweekt na afloop, ha ha. Dat was ook weer een leuke shot voor deze dame.


Jullie zien, ik vermaak me wel en manlief geniet van de Tour. Op een dag werd hij echter gestoord, door zoonlief met een hulpvraag, door mij met een hulpvraag en toen hij uiteindelijk echt voor de buis plofte, kregen we een uitnodiging van ‘een goede vriend die wat te vieren had’ voor een borrel in ons stamcafé. Manlief zette meteen de tv uit, het terras met spiritualiën lonkte, ook voor hem. Het werd een gezellige borrel en…….diner, lekker en uiterst gezellig, wat een traktatie!
Maar…het was niet alleen maar leuk deze week, ik moet jullie nog iets ergs mede delen. Mijn pompoenen zijn gesneuveld, de een door een hoosbui en de ander opgevroten door de slakken, wat een domper.
Nature Sucks, Ciao!

 

Bevlekt ontvangen

Vandaag ga ik jullie vertellen waar de volgende reis heen gaat.
De keuze was moeilijk omdat ons ‘lijstje’ zo omvangrijk is.
We hadden wel twee uitgangspunten; 1) het moest een cultuurreis worden en 2) het moest haalbaar zijn voor manlief.
Door deze punten konden we heel wat wegstrepen op het lijstje. We beseffen ons nu wel dat sommige reizen voor ons niet meer weggelegd zijn, best wel confronterend. Gelukkig zijn er de reisverhalen van andere reizigers, we reizen gewoon met hen mee, leuk!
Maar niet getreurd, er blijft genoeg voor ons over.
Uiteindelijk is onze keus op Lissabon gevallen, deze stad heeft enorm veel te bieden en is goed te doen voor mijn ‘wiebelman’, mits we ons aan bepaalde spelregels houden en mochten de heuveltjes te zwaar worden, dan zijn er leuke trammetjes of de metro. Maar…we proberen zoveel mogelijk lopend te doen, dan zie je het meest.
Ik had het liefst buiten Lissabon willen bivakkeren en elke dag forensen, maar manlief wilde in het hart van de stad verblijven.
Manlief heeft gewonnen omdat hij er het meeste baat bij heeft, we zijn zo ‘thuis’ als het nodig mocht zijn.
Na de keuze begon voor mij het zoeken naar het ‘ideale’ stekje. We wilden een appartement van een particulier met alles erop en eraan, zodat we gewoon kunnen leven tussen de locals.
Dagen heb ik het internet afgestruind en uiteindelijk vond ik een pareltje.
Ik vond een ruim appartement, rustig gelegen, met patio, van een alleraardigste Nederlandse dame.
Alles is tot in de puntjes verzorgd en… we hebben ontzettend veel tips van haar gekregen.
Wat een en ander nog aantrekkelijker maakt is de locatie, het gaat om de wijk Mouraria, een oude Moorse wijk en het hart van de Fado. Laat manlief nou een fervent fan zijn van de Fado! We hebben ook een super gaaf Fado adres gekregen en totaal niet toeristisch, dat gaat genieten worden en….in het appartement kunnen we gebruik maken van een cd-speler met vele Fado cd’s, ik kan dus met een gerust hart mijn dagelijkse loopje blijven doen. Dat loopje zal wel wat zwaarder zijn dan het Markdal, heuvel op en af, want Lissabon is gebouwd op 7 heuvels.
We blijven er twee weken en hopen veel te zien en te doen.
Ik ben alweer bezig met een programma, dat is veel uitzoekwerk, maar met de informatie van de alleraardigste dame, vordert het gestaag. Het is bovendien enorm leuk werk, al een soort ‘voorvakantie’.
Maar eerst moet manlief nog verder door de medische molen, nu is er ook een oogarts bij betrokken, dus nog meer onderzoeken. We denken maar niet te veel aan de eventuele consequenties, dat is van latere zorg.
Omdat we nog een enorm leuk buurtfeest, dat we vorig jaar gemist hebben, willen meemaken, vertrekken we op maandag 4 September.
Nu over tot de orde van de dag:
Doordat dochterlief meer is gaan werken, zien we de kleinkids vaker…hoeraaa, dolle pret.
Het oogsten gaat super, er is zoveel lekkers.
Mijn pompoenplantjes groeien gestaag en zijn zelfs groter dan die van ideale schoonzoon, terwijl hij officiële pitten heeft gekocht, ha ha.


De oude dame draagt nu vol trots een luier en laat zonder gène de boel lekker lopen en vindt dat lekker warm, ieder zijn pleziertjes he?
De ooievaar kids vliegen al wat metertjes boven het nest en terug, de ouwelui zijn het duidelijk spuugzat. Nog een paar dagen en dan gaan ze allen op vakantie naar het zuiden.


En de meeste koeien in mijn geliefde Markdal zijn gedekt, getuige de gekleurde vlekken op hun rug. Manlief heeft mij uitgelegd dat de stier een verfblok om zijn buik heeft hangen en zo de bevruchte dames markeert. Ik dacht dat deze koeien gekocht waren door slagers.
Ciao.