Een slijmerige sessie

De afgelopen week was er een van opeenstapelende gebeurtenissen, ik zal er een paar beschrijven.
Inmiddels heb ik alweer een paar maal geoogst, naast de de rucola, raapsteeltjes, radijzen en wilde spinazie, konden er nu ook een paksoi en 5 bosuitjes meegenomen worden. Het was wederom smullen geblazen, vooral de radijzen worden door Maurice zeer gewaardeerd. Ik heb me vergrepen aan de paksoi, hmmm.
Ik heb een klein vermoeden dat we deze week veel sla gaan eten.
Als je kleine kinderen hebt, ga je naar voortgangsgesprekken op hun school, wij gaan naar ‘achteruitgangsgesprekken’ over de oude dame. We stellen dan samen met de verpleeghuisarts en de EVV-er (de eerst verantwoordelijke verzorger) het zorgplan voor de komende tijd op. We hebben nu met klem erop aangedrongen om de oude dame tussen de mensen te laten zijn en blijven, dus geen ‘rustuurtjes’ op de kamer meer, daar wordt ze somber en verward van. Verder maakt de dame het best, ze gaat wel steeds slechter lopen. Ze mag nu wat meer in de rolstoel, hoewel dat het einde van het looptijdperk zal worden.
Onze jongste, is 40 geworden, hoera!
Kleinkind 2 heeft een vreemde liefde, ze is helemaal verslingerd aan het maken van ‘slijm’ en daarna ‘speelt’ ze er elke dag mee en geniet met volle teugen. Omdat het maken van de smurrie nogal wat rommel geeft, heeft dochterlief er na vele snotsessies een dikke punt achtergezet. Deze oma, vond dat wel heel erg zielig en beloofde de slijmjunk, een sessie in casa oma. we prikten een datum en bespraken de boodschappen die gedaan moesten worden, we zouden een megabak slijm gaan maken. Ik doneerde het geld en de slijmjurk deed de aankoop van 4 potten hobby lijm, 2 flessen lenzenvloeistof en 2 bussen scheerschuim. Tesamen met een grote plastic teil, kwam ze de dag erop met een big smile de waren al brengen, in de hoop dat we een vervroegde sessie konden doen. Ik was onverbiddelijk, ze moest geduld hebben. Dat was moeilijk, vooral omdat ze hier nog een paar keer kwam lunchen en de spullen zag wachten.
Toen de dag eindelijk was aangebroken, brak er nog even de pleuris uit, ideale schoonzoon had DE ‘slijmbewaarbak’ weggegooid. Met een grijns kwam hij net op tijd een nieuw aangekocht exemplaar brengen.
We konden na het nuttigen van een feestelijk taartje beginnen hoor, het ‘recept’ kwam van youtube, het schijnt een rage te zijn hoor.
De slijm is gelukt, kleinkind 2 heeft genoten en geniet thuis nog door. Ik ontdek nog steeds her en der, slijm in mijn keuken, haha. Over een maand, doen we nog een sessie, beloofde ik, toen ik haar intens gelukkige snuitje zag.
De buxusrups/mot heeft de oorlog gewonnen, in onze hele wijk staat geen gezonde struik meer. Het ziet er triest, dor en bruin uit en…..de boel is niet meer te redden. Manlief heeft alle struikjes (100) verwijderd, een echte kaalslag. Toen hij bezig was, wisten de honderden rupsen niet wat hun overkwam, ze probeerden het ‘rupsen’ pad te kiezen, dit tot groot vermaak van schoolklassen die langs liepen. Hun juf heeft er een deel van haar biologieles aan gewijd. Vooralsnog is de voortuin leeg en wachtend.
Elk jaar hebben we een jazzfestival in Breda, een ongekend en kwalitatief hoogwaardig evenement, ook wij hebben genoten.
Mijn jongste broer werd 65 jaar, hoera, we zijn naar hem toe gereisd, Uitgeest is zijn habitat. Wat een doods en somber dorp, we werden er spontaan depressief en geen terrasje te bekennen. Gelukkig hebben ze het Uitgeestermeer, daar aan het water hebben we voortreffelijk geluncht in, http://www.tschippersrijk.nl
Lieve mensen, genoeg voor vandaag, ik ga mijn foto’s eens ordenen nu, anders wordt het een puinhoop. Ik ben zo enorm gretig aan het fotograferen.
Mijn camera bevalt me enorm, nooit gedacht dat ik zo uit mijn comfort zone zou gaan treden. In Juli ga ik zelfs een zomercursus volgen aan de foto akademie in Rotterdam, dan hoop ik de camera optimaal te gaan verkennen. Wat een heerlijke hobby en zo goed te combineren met mijn dagelijkse tochten. Ciao.

Oogsten
Moordenaar
Slijmsessie
slijmjunk
leeg
sfeertje hoor
libelle

Het voelt alsof ik er niet meer ben

En hier dan eindelijk het vervolg van vorige week.
We hebben in Breda een jaarlijks evenement, te weten; ‘ART Breda’, een kunst-en antiekbeurs.
Deze beurs slaan we nooit over, want hier is altijd zoveel moois te zien. Naast de oude kunst (Toorops, Sluijters, Israëls, Art Deco, Art Nouveau, zilverwerk,
glaswerk, sieraden en niet te vergeten de “Appels’, zie je hier ook steeds meer moderne kunst en daar zijn we ook zeer in geïnteresseerd.
Dit jaar vonden wij de beurs extra interessant. Zo zagen we een ‘nieuwe’ Rembrandt, een digitaal experiment, een portret op basis van alle portretten van Rembrandt, door de computer ontworpen, en…. 3D-geprint. Chapeau!
We zagen een stand van een online gallery (Gallerease), uniek en met prachtige kunst, vooral de fotokunst sprak ons erg aan.
We zagen vele mooie vrouwenportretten, maar van een portret van Laio Zhenwu zijn we zwaar onder de indruk.


Heel bijzonder vonden wij sculpturen van lindenhout. Een vader (uit Zuid-Tirol) heeft het eeuwenoude ambacht overgedragen op zijn twee zonen, Christian en Matthais Verginer. Topwerk!


Er was ook een gespecialiseerde gay-art gallery, met prachtige kunst, een ode aan het mannenlichaam. Het eerste wat ons echter opviel, was een glazen kastje, waarin zich een grote penis in zijn volle glorie, bevond met een kleine Napoleon ervoor (kunstenaar; Arnix Wilnoudt) en ook nog zo’n penis mt een grote zwarte kraai erop. Het symboliseert het onuitputtelijke libido van de penis, vertelde de zeer aimabele kunstenaar. Of je wil of niet, zijn werk roept reacties op, positief en negatief. Er waren zelfs mensen die het niet vonden kunnen om dit soort kunst tentoon te stellen, je kunt kinderen hier niet mee confronteren, zeiden ze. Ze vergeten echter, dat in oude zgn. gerenommeerde kunst, heel wat ergere zaken uitgebeeld worden en bovendien……je neemt je kinderen wel naar een kunstbeurs he?
In ieder geval maakt zijn werk indruk, het doet iets met de mens, het stemt tot nadenken, interessant vind ik.
Een negental foto’s van mannen, maakten diepe indruk op ons.

 
Deze gallery heet ‘Mooiman’ en de galeriehouders namen alle tijd om ons een en ander uit te leggen, ik mocht zelfs een foto van hen nemen, maar ik moest hem wel doormailen.
Het viel ons op dat vele galleriehouders een praatje met ons aangingen, zo leuk.
Uiteraard zaten er ook arrogante lui tussen, we waren blijkbaar niet interessant voor hen.
De beurs zou dit jaar eigenlijk plaats vinden in een splinternieuwe evenementen hal, echter een maand voor de beurs, werd duidelijk dat de hal nog niet ‘af’ zou zijn.
Complimenten voor de organisatie om in zo’n kort tijdsbestek de beurs in te richten in en bij ons oude stadsmuseum. Ik moet zeggen, een zeer mooie stek.

De oude dame verkeert steeds meer in een schemerwereld, het liefst zit ze wat te suffen. Ze is tevreden als alles gewoon zijn gangetje gaat. Haar kinderen herkent ze nog, met de namen wordt het al wat moeilijker.
Als wij binnenkomen zie je meteen haar gezicht opklaren, ze is blij en verrast en nog meer als ze een doosje chocolaatjes krijgt (vroeger was dat een fles sherry).
Wij nemen haar altijd mee naar het restaurant, daar wordt ze alerter. Ze verbaast zich telkens over deze geheel andere wereld, ze bekijkt de mensen met veel interesse en ze geniet van een sterk gezoet kopje thee. Toch wordt ze na verloop van tijd onrustig en vraagt aan ons, hoe ze weer thuis komt. ‘Thuis’ is voor haar de gezamenlijke huiskamer, waar ze zich veilig en geborgen voelt. Haar geheugen is zo goed als weg en dat heeft ze wel in de gaten, ze zei letterlijk tegen ons: “Het voelt alsof ik er niet meer ben”, wat lijkt me dit een rotgevoel.
Er is niets meer over van de vinnige Haagse dame, ze is verworden tot een schriel angstig vogeltje. Laatst kwam een ‘zuster’ naar ons toe en zei tegen de oude dame; “wat ben je toch een schatje”, waarop iets van haar oude karakter de kop opstak en ze reageerde met de woorden: “dat ben ik beslist niet”. Onvoorstelbaar hoe het demente brein werkt.


Rest mij nog mede te delen dat onze ‘Markdal’ ooievaars, 4 kinderen hebben en het ‘waterschap’ zwanenechtpaar 5.

Later, Ciao.

Wortels in Breda

Wat zijn wij toch rijk! Het is onze beste beslissing ever geweest om vanuit Breda-West naar Breda -Zuid te verhuizen, want……het Markdal ligt in onze achtertuin. Dagelijks loop ik het Markdal in, in alle vroegte, gewapend met de President uiteraard.
Naast dat ik enorm geniet van alles wat het Markdal mij te bieden heeft, levert het me nog vele extra’s op, zoals, conditie, gezondheid, mooie foto’s en….ontmoetingen. En die ontmoetingen leveren me ook weer veel verrassends op.
Zo kom ik dagelijks een alleraardigste vrouw tegen, we hebben regelmatig leuke gesprekken. En…we wisselen over en weer wat tips uit, jullie weten het al, via haar kwam ik aan ons vakantieadres in Calpe.
Laatst had deze dame weer een tip voor me, omdat zij wist dat wij zoveel mogelijk biologisch eten, overhandigde zij me een flyer, “bestudeer die maar eens goed, het lijkt me echt iets voor jou”, zei ze.
Eenmaal thuis en jawel, na het verorberen van mijn pap, las ik de flyer en……was meteen razend enthousiast!
In het Markdal (op het eind van mijn dagelijkse route) is een biologische zelfoogst tuinderij op basis van CSA, (Community Supported Agricultuur) met een grote diversiteit aan groenten, opgezet.
Je kunt een oogstaandeel kopen en daarvoor mag je het hele oogstseizoen zelf je deel komen oogsten.
In andere landen, oa in België, bestaat dit fenomeen al langer en het werkt er zelfs zo goed, dat er lange wachttijden voor zijn.
Dus…….ik twijfelde geen moment en schreef me meteen in. Al snel kreeg ik antwoord van Veerle Bruning, de initiatiefnemer en tuinder. Zij heeft jarenlang als tuinder op een biologische zorgboerderij gewerkt en na een bezoek aan een CSA tuin in Antwerpen, besloot ze zelf een CSA tuin op te zetten in Breda.
Ze koos voor de naam ‘Wortels in Breda’. Haar filosofie achter deze naam verwijst naar het beeld dat je omgeving (waar je geworteld bent), invloed op je heeft, maar ook dat jij invloed hebt op je omgeving. “Met iedere keuze die je maakt, beïnvloed je ook je omgeving en dat heeft dan weer invloed op jou”, zegt Veerle. Ik sta vierkant achter deze filosofie en zo voel ik het ook, elke dag weer. Helemaal gaaf is, toevallig of niet, dat de tuin gerealiseerd is in mijn geliefde Markdal.
Voor alle zekerheid besloot ik eerst eens een proefabonnement te nemen, ik wilde wel eens zien, hoe het praktisch in zijn werk zou gaan en omdat manlief wat sceptisch was.
Veerle heeft een mooie website, waar alle informatie op te vinden is en er staat wekelijks een oogstbericht, zodat we weten wat er te oogsten valt. http://wortelsinbreda.nl
Vorige week, was het zover, er kon voor het eerst geoogst worden. Ik vroeg manlief of hij met me mee wilde gaan, zodat hij ook kon zien of het iets voor ons zou zijn.
Hij had er wel oren naar, het ging wel over eten nietwaar? Gewapend met plastic zakken (volgende keer een verantwoorde tasje hoor), liepen we via het Markdal naar het veld.
Veerle was aanwezig en legde ons uit wat we mochten oogsten (stond ook duidelijk aangegeven) en hoe het heerlijks te oogsten en….niet te vergeten, hoeveel we mochten pakken.
Manlief stort nogal snel ter aarde, hij is niet zo stabiel, dus ik ben de oogster, hij kijkt toe en…… is de beste oogster staat op het pad uiteraard, jullie kennen dat wel he? Ook nam hij wat foto’s van de oogster in actie. We vullen elkaar goed aan hoor.
Onze eerste oogst was: 1) een bos rucola
2) een bos raapsteeltjes
3) 1 meter wilde spinazie
4) 20 mooie radijzen
Wat super om zo’n heerlijke en vooral gezonde groenten zelf te kunnen oogsten in een unieke ambiance. Ons genieten was driedubbel D, het nagenieten, in de vorm van consumeren idem.
We hadden nog nooit raapsteeltjes gegeten, dus ik moest even googelen. Uiteindelijk koos ik voor een stampotje, maar verving de aardappels door zoete aardappelen. De raapsteeltjes gaan rauw door de puree met wat lichte kruiden en….het was goddelijk en smaakte meteen naar meer. Hopelijk zijn er morgen nog wat, want dan ga ik weer.
Na onze eerste oogst, hebben we een heel oogstaandeel gekocht, we kunnen oogsten tot eind December. Jullie horen hier nog regelmatig van.
Tja, ik had verscheidene zaken, waar ik verslag van wilde doen, maar het oogstgebeuren heeft de hele pagina opgevroten, dus…..er wordt zeer spoedig weer een blog geboren.
Ciao

Reuring en Kleuring

Nou, nou, het was me het weekje wel, veel afspraken en visite.
Het hoogtepunt van de week, was een complete familie reünie in onze casa.
Het is hier meestal zoete inval in combinatie met een bezoek aan de oude dame, zo krijgen de ‘bezoekers’ wat meer ‘waar’ voor hun gereis, daar ze allen ver buiten Breda wonen.
Deze week was er een nicht met haar dochtertje over uit Kroatië, ze verbleven bij haar zus/tante in Amsterdam. Alvorens in Antwerpen te gaan logeren, bezochten ze, met mijn N-H broer, de oude dame. Mijn Antwerpse broer en vrouw, kwamen hen daar ophalen.
Na dit bezoek vond hier de grote feestelijke after party plaats, aangevuld met onze kids en de kleinkids. Het was heel erg gezellig en uniek.
De oude dame maakt het overigens goed, ze is tevreden en….ze is geplaatst in het ‘selectieve sufclubje’. Ze zit overdag met 6 dames en een heer in de nu opgeleukte huiskamer en ik moet zeggen, de sfeer is verbeterd na de ‘uitdunning’. We hebben ook het idee dat er meer activiteiten georganiseerd worden. Er zal binnen afzienbare tijd een permanente huiskamer voor hen gegenereerd worden naast het restaurant. We zijn erg blij met deze nieuwe ontwikkelingen, met dank aan Thebe en wellicht de miljarden van het interimkabinet. Ik houd jullie op de hoogte, ook wij worden bejaard, (als God het belieft, zou de oude dame zeggen).
Toen wij van onze vakantie thuiskwamen, werden we verwelkomd door 5 containers in de voortuin, waarvan twee met fel gekleurde deksels.
We moeten nu afval gaan scheiden en dat had wel wat voeten in de vuilnis.
Eerst hebben we de twee oude containers op laten halen, dat schiep ruimte en daarna doken we het meegeleverde papierwerk in dat meegeleverd was door de gemeente. Het duizelde ons, hoe gingen we dit aanpakken? Gelukkig zijn ze in Spanje al een stuk verder met afval scheiden, sterker nog, niemand heeft een eigen container, je brengt de verschillende zaken gewoon naar de betreffende bakken op straat, dus….dit zijn we enigszins gewend.
Onze pedaalemmer in de keuken is gepromoveerd tot verpakking/plastic verzamelaar, want daar heb je toch het meest van helaas. Ik heb er voor de zekerheid een sticker opgeplakt omdat ik regelmatig ‘viezigheid’ eruit moest plukken, het is dus even wennen. Ook heb ik in de keuken een mooie tas neergezet voor papier, geen probleem.
Het GFT afval verzamel ik dagelijks in een bakje en dat gooi ik na het koken leeg in de container, waar ik een speciale GFT zak in heb geplaatst. Mocht die boel wat stinken in de keuken, dan loop ik wat vaker de voortuin in.
Nu zullen jullie denken, wat een ‘rommel’ in die voortuin, maar……het valt mee. Erger is dat de buxus aan het sterven is door een gerichte aanval van de buxusmot.


Dan hebben we nog het ‘restafval’, tot onze verbazing is dat zeer weinig. Ik heb in de bergkast een zak hangen, waar ik het in verzamel en s’ochtends als ik ga lopen, neem ik de boel mee naar de ondergrondse container die je alleen kan openen met….jawel…een pasje, ook dit is wennen en….je moet dit kleinood niet kwijt raken, dat gaat je 15 euro kosten. Ik voorzie binnen afzienbare problemen, ik houd jullie op de hoogte.
Tot zover het ‘scheiden’.
In ons complexje zijn veranderingen, te weten:
* Een gezin schuin boven ons, is verhuisd, het appartement staat te koop.
* Een woning beneden staat te koop, maar daar woont voorlopig een vrouw met drie kleine kindjes, haar man (jawel…weer een chirurg), heeft een ander. Deze vrouw gaat over een paar dagen naar het buurhuis wat ook vrijkomt, dat is groter en ze kan het voor langere tijd huren voor de somma van 1500.- euro per maand.
* De huurster van dit buurhuis heeft inmiddels een vriend, is hoogzwanger en trekt in bij de vriend, wij wensen haar en haar gezin het allerbeste.
* Ons gemeenschappelijk binnenterrein, dat aan de krappe kant is en alleen bedoeld is als parkeerruimte, is nu een kakofonie van vele containers. (‘Scheiden’ geeft last, dat moge duidelijk zijn).


Tot mijn grote vreugde kan ik jullie mededelen, dat mevrouw en meneer Ooievaar, de gelukkige ouders zijn geworden van 2 of 3 kinderen., ze hebben het er erg druk mee, maar…..over een tiental weken is het leed geleden en jagen ze het kroost weg en dan zijn ze van de zorgen af, wij hebben levenslang.


We hebben een photowalk gehad in het NAC stadion, je weet wel…voetbal. We hebben daar niets mee, maar het is oh zo leuk om er eens in de krochten te mogen fotograferen. We waren met 20 fotografen, erg leuk, leerzaam en interessant.
Met dank aan #ilovebreda.


En….de stedentrip van September is geboekt!
Tot zover, over en sluiten, Ciao.

Stress in de vroege ochtend

We zijn weer thuis!
Gisteren zouden we om 03:55 opgepikt worden door Beniconnect, een soort van shuttle service. Ik had dit online geboekt en betaald, en de dag van tevoren kreeg ik de pick-up tijd te horen.
Perfect geregeld, dacht ik.
We stonden om kwart voor 4, keurig in de nachtelijke kou te wachten en het werd later en later, er kwam echter niemand voorrijden. Wel 3x een politie auto, dus we voelden ons veilig en achter ons, in ons complex, zat de beveiliger ons te observeren.
Om kwart over 4 belde ik Beniconnect, ik had het idee dat ik degene die telefoondienst had, wakker had gemaakt.
Ze kon onze gegevens niet vinden en zei doodleuk, u staat niet op onze lijst. Ik zei dat dat onmogelijk was, ik had toch een bevestiging gekregen? Uiteindelijk vond ze ons en werd wat vriendelijker, ze beloofde onze ‘wagen’ te bellen. Even later belde ze terug, over 5 minuten zou de wagen voorrijden. En inderdaad, de wagen reed voor, de chauffeur verontschuldigde zich uitgebreid, hij was in een politiecontrole beland. Of we het moeten geloven, weet ik niet, maar…hij reed ons keurig in een uur naar de luchthaven. We waren anderhalf uur voor vertrek aanwezig, maar alles liep gesmeerd, dus de ophaalstress was zo vergeten.
Tijd voor de Starbucks was er zelfs ook nog.
De vlucht verliep uitstekend, de reis met de trein ook en op het station stonden dochterlief en twee hele blije meiden te wachten.
Heerlijk om ze weer te zien en te knuffelen.
Eenmaal in onze casa, werden we ook nog eens verrast door zelfgemaakte welkomstharten en een mooi boeket.
Nadat we uitgebreid bijgepraat hadden, vertrok dochterlief, ze kreeg viste en moest nog een en ander voorbereiden.
Wij zijn met de meiden gaan lunchen, heerlijk in het zonnetje op het terras van ons stamcafé en we hoorden nog vele verhalen, heel gezellig met die pubers.
Ik hoefde geen was aan te zetten, want die had ik in Calpe al gedaan, wat een luxe, ik kon de boel zo de kast in schuiven.
De laatste dagen in Calpe zijn omgevlogen. We hebben nog veel gewandeld en zijn elke dag uit eten gegaan. Ik heb nog nooit zoveel vis gegeten als in deze vakantie, maar ook veel te veel gesnoept.
We hebben nog heel bewust met een glaasje op ons riante balkon gezeten en genoten van het zicht. Maurice zei al eerder, dat hij het idee had dat we in een ansichtkaart leefden. Zelfs binnen, vanaf de bank, hadden we dat gevoel (de foto zal het beamen).

zicht vanaf de bank


We hebben maar 1 dag regen gehad, maar dan ook de hele dag, maar dat had ook wel z’n charme.
We hebben het ongelofelijk naar de zin gehad, dus we gaan in Februari 2018 met een gerust hart weer terug.
Vandaag weer boodschappen gedaan in onze Lidl, helaas is het aanbod beduidend minder dan in Calpe en ook de kwaliteit, dus de Appie houden we erbij.
De Calpese Lidl, had ook wat meer merkartikelen en….veel groente en fruit van de streek. Zo hebben we er regelmatig bakjes mispels gekocht. Het gaat om Spaanse Mispels, ze zijn er maar kort, dus je moet je er gewoon even ongans aan eten, ze zijn erg lekker.
Maar goed, het is voorbij, back to reality.
Vannacht ben ik 2x wakker geschrokken van een NL Alllert, er was een grote brand in de buurt, met een vieze rookpluim. We hebben ons gewoon omgedraaid, de ramen en deuren waren toch al dicht.
En vanochtend….gewoon weer het Markdal in en dat was wennen. Veel koolzaadexplosies en de koeien zijn er weer, dus dat wordt weer shit.
Mevrouw ooievaar, zit nog op haar eieren. Meneer ooievaar was in geen velden of wegen te bekennen. Wel zag ik een reiger en een leuk vogeltje. Ik moet het er maar mee doen en…alles went.


Om onszelf wat te kietelen, eten we vanavond asperges, heel veel, zo blij dat ze er nog zijn. Leve het slechte weer!
Ciao.